Για την ιστορία, να 'σαι περήφανος.
Πραγματοποίησες τις δύο ευχές.
Δεν θέλει να σου πει ποιες ήταν.
Κακοτυχία. Αλλά χέσ' το.
Τρεις ευχές, προτού δέσω τρεις κόμπους.
Έναν καλό σύζυγο.
Πώς είστε εσείς οι δυο;
Ένα υγιές παιδί.
Έλα.
Θεέ μου.
Η τρίτη ευχή της Έμα είναι η μόνη που δεν έχει εκπληρωθεί.
Θεέ μου, συγχώρεσέ με.
Πώς την έχασα;
Δεν είναι μωρό.
Τι συνέβη;
Γεια, είμαι ο Ουίλιαμ. Ουίλιαμ Ουίλερ.
Διάβασα ότι η γυναίκα σου γέννησε στο τρένο.
ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΕΝΝΑ ΣΕ ΒΑΓΟΝΙ
Σε βρήκα μέσω των λογαριασμών στα σόσιαλ.
Πόσταρες φωτογραφίες.
Νωρίς το πρωί στο πάρκο.
ΕΜΑ: ΗΔΗ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ.
- Είσαι προγραμματιστής; - Ναι.
Εκατό άτομα με εκατό υπολογιστές στη χώρα
δουλεύουν μέρα νύχτα.
Δεν τα παρατούν.
Θα κοιτάξεις; Έχει σβήσει. Δεν είναι εδώ.
Ποιος είναι ο Κίντερ Γκάρτεν; Γιατί το έφτιαξε αυτός ο τύπος;
Ήθελα να δω το μωρό.
"Τον έχω".
Αυτό έλεγε το μήνυμα.
Καμία από τις γυναίκες δεν βρήκε το παιδί της, ποτέ.
Να πας στον τάφο του Μπράιαν.
Ουίλιαμ Ουέμπστερ Ουίλερ. Έχει σπίτι στο Φόρεστ Χιλς.
ΧΑΡΤΗΣ ΔΕΝΤΡΩΝ Ν. ΥΟΡΚΗΣ
Αυτή η περιοχή στο Κουίνς λεγόταν Μικρή Νορβηγία.
Μια γκαλερί στη Νορβηγία έχει γυμνή φωτογραφία της γυναίκας σου.
Είμαι από οικογένεια Νορβηγών.
Η ιστιοπλοΐα είναι στο αίμα μας.
Μια φορά κι έναν καιρό, έναν συγκεκριμένο καιρό,
στις 5 Ιουλίου 1825 συγκεκριμένα,
σάλπαραν 52 άντρες και γυναίκες από τη Νορβηγία
με ένα μονοκάταρτο ιστιοφόρο, που το ονόμασαν Ρεστορέισον.
Οι μετανάστες αναζητούσαν ελευθερία από τον θρησκευτικό διωγμό
κι έφυγαν για Αμερική.
Δεν ήταν απλώς απίθανο να φτάσουν,
αλλά αδύνατον.
Πώς στο καλό τα κατάφεραν;
Είχαν βοήθεια, να πώς.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ...
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΒΙΚΤΟΡ ΛΑΒΑΛ
Κι όταν οι φίλοι μου είδαν την αληθινή ταυτότητά μου,
μου έδωσαν το αληθινό μου όνομα.
Για την ακρίβεια, Απόλο, το ξέρεις ήδη.
Από πού να το ξέρω;
Βραδινό απόψε,
ένα γεύμα εμπνευσμένο από τον μικρό Μπράιαν.
Βραστά λαχανικά!
Κίντερ Γκάρτεν!
Εμείς. Εμείς είμαστε ο Κίντερ Γκάρτεν.
Δέκα χιλιάδες άντρες με ένα όνομα.
Εσύ... Εσύ σκότωσες την κόρη σου.
Έκανα μια επιλογή για την οικογένειά μου.
Έκανα την πιο δύσκολη επιλογή που υπάρχει.
Όχι. Τι έκανες;
Κάλεσα το ιππικό.
Κάποιος έρχεται.
Έκανες ό,τι σου ζήτησα;
Θα πάρω πίσω την Γκρέτα μου; Την Γκρέις μου;
- Πού είναι η οικογένειά μου; - Κάποιος έρχεται.
Θα μου τις έφερνες.
Κάποιος έρχεται!
Μια απλή χάρη σού ζήτησα, Απόλο!
Εσύ φταις, όχι εγώ!
Πω πω, φίλε!
Μια φορά κι έναν καιρό, ένας άντρας και μια γυναίκα ήθελαν να κάνουν παιδί.
Βρήκες τον μπελά σου!
Σε καταριέμαι.
Γαμώτο.
Καλ, δεν είναι αυτός που νομίζουμε!
Όχι.
Πού είσαι; Πού...
Πού είσαι;
Όχι.
Καλ!
Γκέιλ!
Γκέιλ.
Να το διαβάσουμε μαζί;
Γκρέτα.
"Παίζει η μουσική, στροβιλίζονται οι χορευτές.
Το παιδί στην αγκαλιά τους δεν θα αρρωστήσει ποτέ".
Εγώ τη σκότωσα.
Η Γκρέτα δεν θα πέθαινε αν δεν την έφερνα.
Βοηθούσε τα παιδιά να βγουν.
Καλ.
Καλ!
- Είμαστε όλοι; - Όσοι επέζησαν.
- Είσαι καλά; Εντάξει; - Πήγαινε μαζί της.
- Δεν είμαι κακός άνθρωπος! - Καριόλη...
- Όχι, ξέρω... - Σταμάτα. Δεν γίνεται να ρισκάρουμε.
- Άσε με να σου εξηγήσω! - Πρέπει να φύγουμε από το νησί.
Σε παρακαλώ.
Είστε εντάξει;
- Ναι. Πιάσ' την. - Εντάξει.
Δεν θέλεις να παίξεις;
Τρέξε, γουρουνάκι.
Τρέξε μακριά.
Τρέξε!
Εντάξει.
Θέλω να κρατήσεις την ανάσα σου.
Όλα καλά.
Ελάτε.
Εντάξει. Ωραία. Ήσυχα. Πάμε.
Αποκλείεται. Δεν υπάρχει περίπτωση.
Είναι ηλίθιο, Καλ. Θες να κατέβουμε εκεί;
Δεν μπορούμε να γυρίσουμε.
Είστε έτοιμοι; Όλα εντάξει;
Άκου. Θα την πάρω εγώ. Εντάξει;
- Δεν θα χάσω κι άλλο παιδί. - Το ξέρω.
- Δεν μπορώ. - Το ξέρω. Δεν πρόκειται.
Εντάξει; Εμπιστεύσου με.
Βιαστείτε, δεν έχουμε χρόνο.
Έρχομαι!
- Πού είστε; - Εντάξει.
Θα τυλίξεις τα πόδια σου γύρω.
- Έτοιμη για μια περιπέτεια; - Όχι.
Ξεκινάμε. Είμαστε μια χαρά. Θα κατέβουμε. Είσαι έτοιμη;
Ωραία, κρατήσου.
Γαμώτο.
Εντάξει. Κρατήσου καλά. Εντάξει.
Κρατήσου. Ωραία. Πάμε. Κρατήσου.
Τα πας τέλεια. Εντάξει.
Ελάτε. Συνεχίστε.
Εδώ είναι. Κοντεύεις.
Ξανάρχεται.
- Μαμάκα! Όχι! - Εγώ είμαι εδώ.
Καλ!
Πήγαινε!
- Εντάξει. Κατεβαίνουμε. - Συνέχισε!
Φτάστε κάτω!
Απόλο!
Εσείς!
Εσείς! Ελάτε!
Πρέπει να την πιάσετε, εντάξει;
Θέλω να με εμπιστευτείς, εντάξει; Κλείσε τα μάτια σου κι εμπιστεύσου με.
Πετάς! Είσαι υπερηρωίδα!
Σε κρατάω.
Έμα.
Ξύπνα.
Ώρα να ξυπνήσεις.
Όλα καλά.
Ξύπνα.
Μπορείς να τα καταφέρεις.
Είσαι υπερήρωας.
Δεν καταλαβαίνεις. Αλλά θα καταλάβεις.
Θεέ μου.
Έμα. Γαμώτο.
Σου είπα ότι είχαμε ναυτικό.
Γρήγορα. Δεν έχουμε χρόνο.
Γύρισε για να αποτελειώσει τα κτίρια.
Νομίζει ότι παγιδευτήκαμε από το νερό. Πάμε.
Πάμε, είπα!
Γρήγορα, ανεβείτε!
Εντάξει. Πάμε. Θα μου κρατήσεις μια θέση, ναι;
Θες βοήθεια; Έλα.
Γαμώτο.
Ευχαριστώ, Απόλο.
Είσαι καλός άνθρωπος.
- Καλ, πρέπει να φύγουμε, τώρα. - Απόλο.
- Δεν θα έρθεις. - Τι;
Θα σε βοηθήσω να ανέβεις στη βάρκα. Εμπιστεύσου με.
Φύγετε. Μην κοιτάξετε πίσω.
Ευχαριστούμε, Καλ.
- Καλ, γιατί δεν ανέβηκες; - Πρέπει να τους απασχολήσουμε,
για να απομακρυνθεί η τράτα.
Μα είναι ήδη στο νερό.
Το μεγάλο ξέρει να κολυμπάει.
Ο κόσμος μάς λέει μάγισσες.
Ίσως εννοούν ότι είμαστε γυναίκες που έκαναν αδύνατα πράγματα.
Όταν πρέπει να σώσεις αυτόν που αγαπάς, γίνεσαι κάτι άλλο.
Μεταμορφώνεσαι.
Η μόνη αληθινή μαγεία, Απόλο,
είναι σε αυτά που θα κάνεις για όσους αγαπάς.
Την τελευταία φορά που είδα την Έμα
έκανε κουπί στο ποτάμι για να βρει τον γιο σου.
Να το ξέρεις, μέσα στο νερό εκείνη η γυναίκα
έλαμπε.
Έρχεται η μαμά.
Ας σε πάρουμε από δω.
- Έλα. Μπες. - Ξέρεις τον μύθο της Καλλιστούς;
Ναι. Ο Δίας μεταμόρφωσε
εκείνη και τον γιο της σε αστερισμούς, Μεγάλη και Μικρή Άρκτο.
Τέτοιο καλό τέλος έχουν συνήθως οι ελληνικοί μύθοι.
Η Καλλιστώ περνά την αιωνιότητα εκεί ψηλά με το παιδί της.
Μπορεί να τον βλέπει πάντα.
Ξέρει ότι είναι ασφαλής κάτω από το βλέμμα της.
Είμαι κουρασμένη. Και θέλω να ξαναδώ το αγόρι μου.
- Τι; - Κι εσύ
πρέπει να βρεις τη γυναίκα σου για να πιστέψεις επιτέλους.
Ναι. Εντάξει. Όμως, πώς θα τη βρω;
"Ο Μπράιαν είναι στο δάσος". Έτσι είπε.
Ένα δάσος υπάρχει στη Νέα Υόρκη.
Απόλο!
Εσύ είσαι αυτός;
Μη μου πεις. Οι σκύλες σε άφησαν πίσω.
Έτσι!
Πάλι.
Φύγε, Απόλο.
Καλ, τι θα κάνεις;
Θα σου κερδίσω χρόνο.
Πώς;
Θα τους δείξω τα νύχια μου.
Εντάξει.
Καλ, έλα. Έλα, Καλ.
Είναι δική μου!
Παγιδεύτηκες, γουρουνάκι!
Θα σε σκοτώσει.
Δεν θα της δώσω την ικανοποίηση.
"Μωρό, το όνειρο που βγήκε αληθινό.
Μα όνειρα έχουν οι νεράιδες για φαγητό.
Από το παράθυρο εκείνες να κοιμάται το θωρούν.
Τόσο όμορφο το παιδί, που οι νεράιδες θρηνούν.
'Το θέλουμε, το έχουμε ανάγκη. Θα το αρπάξουμε εμείς'.
Το μάνταλο κουνιέται και το παράθυρο σαλεύει ευθύς.
Η μαμά κι ο μπαμπάς κοιμούνται ύπνο βαθύ.
Έτοιμοι για τον τάφο, ξεκουράζονται σαν νεκροί.
Εγώ είμαι ο θεός Απόλλωνας.
Είμαι ο θεός Απόλλωνας.
"Το μικρό χάθηκε, αλλά δεν θα το μάθουν αυτό.
Στη θέση του ένα πράγμα χωρίς ζωή,
κρύο και σκληρό.
Τώρα για διασκέδαση. Στο δάσος έχει γιορτή.
Στο σκοτάδι στα άλογα δίπλα, οι καλεσμένοι είναι τόσο κομψοί.
Παίζει η μουσική, στροβιλίζονται οι χορευτές.
Στα χέρια τους το παιδί δεν θα αρρωστήσει ποτέ.
Δεν θα γεράσει, δεν θα ασθενήσει, η αγάπη δεν θα λείψει λεπτό.
Όχι όσο τα αστέρια θα λάμπουν στον ουρανό.
Νεράιδες στο στήθος κοντά το κρατούν.
Δεν θα το επιστρέψουν".
Να πάρει.
"Καλύτερα το αγαπούν".
Έρχομαι να σε βρω.
"Το πλένουν το σούρουπο.
Το κρύβουν με δόλο.
Σε ένα σπίτι στο δάσος...
χαμένο στην άγρια φύση όλο".
Είμαστε... Είμαστε ο Κίντερ Γκάρτεν.
Δέκα χιλιάδες άντρες με ένα όνομα.
Πείτε μου όλοι το ταξίδι σας.
Πείτε μου τη διαδρομή της ζωής σας
και θα σας πω ποιοι είστε.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια