Emma!
Tylko nie krzywdź dziecka.
Puść mojego syna.
„Puść mojego syna”.
Był zaskoczony, że o te słowa mu chodziło,
zaskoczony, bo człowiek nigdy nie wie, jak zareaguje
w najgorszych sytuacjach.
Każdy chce być odważny,
ale jak często mamy szansę się o tym przekonać?
W tym momencie był gotów błagać
o życie swojego syna.
Okej. Umrę. Naprawdę.
Tylko proszę, wystaw Briana na korytarz.
Proszę.
Jestem bogiem Apollem!
Wzywam moc słońca!
Emmo, wiem, że było ci ciężko.
Byłaś załamana.
A ja nie pomogłem. Wiem. Ja to pogorszyłem.
Ale nie jesteś w tym sama.
Pamiętasz, co ci powiedziała Kim?
Że to się zdarza matkom.
Nie jesteś jedyna.
Emma! Słyszę, jak krzyczy. Brzmi, jakby był zdrowy.
Tutaj nie ma czego naprawiać. Proszę.
Okej.
Ty… Jesteś Emmą. Matką Briana.
Siostrą Kim. Najlepszą przyjaciółką Michelle.
Jesteś dziewczyną z Boones Mill. Moją żoną.
Emma nie skrzywdziłaby swojego dziecka.
Emma!
Nie krzywdź Briana.
Nie krzywdź dziecka.
To nie jest dziecko.
JEŚLI CIĘ TO POCIESZY, TO JA CI WIERZĘ. HAHAHA!
ODMIENIEC
NA PODSTAWIE POWIEŚCI VICTORA LAVALLE’A
Regeneracja.
Czyli odzyskanie czegoś zgubionego lub zabranego.
Wyzdrowienie po złamaniu kości jarzmowo-oczodołowej.
Zrekonstruowanie.
Wyzdrowienie.
Ciała zdrowieją. A co z osobą? Z duszą?
Jak długo czeka się na odzyskanie tego, co zgubione lub zabrane?
Syna. Żony. Małżeństwa.
Trzy życia.
Jaka operacja, jaka maść pomoże w ich wyzdrowieniu?
Hej.
Tutaj. Chodź.
Nie powinieneś tu być.
Co?
Chwila. Jesteś na mnie zły?
Nie, nikt nie jest zły.
- Ja jestem. - Co…
Jestem zły, że tu jesteś.
Okej. Czekaj. Ja…
Nigdy bym nie skrzywdził waszych dzieci.
- Wszedłeś tam z bronią. - Wiem. Ale, posłuchaj, ja…
Zrobiłem to, ponieważ…
Hej, posłuchaj…
Bardzo nam przykro z powodu Briana.
Ale nie czujemy się komfortowo, gdy tu jesteś.
Chcemy być dobrymi ojcami.
Ja też chciałem…
- Posłuchaj… - Ja też chciałem.
Ja też chciałem.
Nie możesz tu spać. Słyszysz?
Wstawaj.
Jak tu wszedłeś?
To ty.
Fabian.
Uratowali ci oko.
Gdy cię znalazłem, wyglądało…
źle.
Widziałem tu twoją mamę, gdy byłeś w więzieniu.
Sprzątała po gliniarzach.
Szybko wyszedłeś.
- Tak. - Trzy miesiące.
Moja matka pracowała dla prawnika.
Znał prokuratora i sędziego.
Dobre matki to dar.
Wybacz. Nie chciałem… Przepraszam.
Dlaczego wtedy przyszedłeś? Do mieszkania. Akurat tego dnia.
Ci z mieszkania 47 mówili, że…
śmierdzi.
Nigdy czegoś takiego nie czułem.
Zapach.
Drzwi były otwarte.
W środku było gorąco.
Znalazłem ciebie.
Myślałem, że nie żyjesz. Naprawdę.
A potem ja…
Potem…
Poszedłem dalej.
- Znalazłem dziecko. Widziałem je. - Co…
Czy ona…
Pomodliłem się za niego.
I co tydzień modlę się w kościele.
Dziękuję.
Dziękuję ci za to.
Za ciebie też się modlę.
Muszę iść.
Dzień dobry, drogie panie.
Jak on na ciebie patrzy.
Jest nieustępliwy.
Czyli „wytrwały”.
Dziękuję, pani Ortiz.
Nie ma za co, pani Lillian. To dobry chłopiec.
Dziękuję.
Mój słodki chłopiec.
The Police?
Wszystko, co robi, to magia.
Proszę.
Jak się ma chłopak?
Odmawiasz.
- Doceniam wszyst… - Zatrzymaj je.
Przepraszam.
Potrzebuję, żebyś pracowała w soboty.
Nie mogę.
To niemożliwe. Wie pan, że mam Apolla.
Sobota punktualnie o 9.00.
Proszę, błagam, pani Ortiz.
Przykro mi. W soboty widuję się z matką.
Prosi mnie pan, bym zostawiła go samego.
- Jasne, jesteś ofiarą. - Nie mam nikogo.
Proszę mnie ukarać inaczej. Potrzebuję tej pracy.
Wyjdziesz w porze lunchu.
Pół dnia.
Tak.
Pół dnia.
Okej, Apollo…
Mamusia wyjdzie na chwilę,
ale niedługo wróci, okej?
Cały ten czas możesz oglądać telewizję.
Dobry układ?
Hej.
Okej.
To niesprawiedliwe. To część, której nie…
Już zaczęliśmy. Wejdź.
Witamy w Ocalałych.
Tak, mam kartę uczestnictwa do podpisania.
- Muszę… - Może usiądziesz?
Tam.
Przepraszam, Vivian, mówiłaś coś.
To równia pochyła.
Wszystko mnie irytuje.
Wczoraj pralka przestała działać i…
i mnie to zdenerwowało.
Bo zrozumiałam…
że to on naprawiał zepsute rzeczy.
- Dziękuję, Vivian. Dziękuję. - Dziękuję.
- Jestem Julian. - Dziękuję.
Cześć, Julian.
Wszyscy znacie moją historię, ale opowiem ją dla nowego.
Pisałem na telefonie, auto wtoczyło się na skrzyżowanie,
uderzyła w nie ciężarówka.
To była taka ciężarówka,
których używa się do przeprowadzek.
Narzeczona zmarła na miejscu. Bum.
Ja, kurwa, pierdolę.
Wciąż noszę obrączkę.
Przepraszam.
W porządku.
Dobrze. Proszę.
To nie jest dziecko.
Moja…
Była bibliotekarką.
Widziałem to w wiadomościach.
Szkoda, że się nie odezwałeś, nim usiadłem.
Mam swoje problemy, dobra?
Jasne.
Czemu to zrobiła?
Też to widziałaś?
Wszyscy widzieli?
Czemu ty to zrobiłeś?
Nie wiem. Bo postradałem rozum.
Ojca, Apolla Kagwę, zabrano do szpitala…
DZIECKO NIE ŻYJE, MATKA ZAGINĘŁA
…po tym, jak znaleziono go z rozległymi ranami.
Policja szuka Emmy Valentine. Wciąż nie wiadomo, gdzie przebywa.
Na miejscu są ślady jej krwi.
Jest z nami dozorca budynku, Fabian Vasquez,
który znalazł ofiary.
POLICJA NIE PRZEKRACZAĆ
- Gdzie ona jest? - O Boże.
- Gdzie ona jest? - Nie ma jej tu.
Mów, gdzie ona jest. Wiem, że tu jest.
- Apollo, nie… - Gdzie ona jest?
Nie skrzywdź nikogo!
- Mów, gdzie jest. - Nie skrzywdź nikogo.
- Nie chcesz tego robić. - Gdzie reszta?
- Nie chcesz nikogo skrzywdzić. - Prowadź!
- Otwórz drzwi. Otwieraj. - Dobrze.
- Idź! - Spokojnie.
- Gdzie jest Emma? Gdzie ona jest? - Nie wiem.
- Powiedz, gdzie ona jest. - Nie wiem.
Gdzie jest Yurina?
Apollo?
- Nie strzelaj! - Nie krzycz. Stój.
Stój! Będę strzelał.
Kurwa!
O Boże.
Apollo, przykro nam.
Wszystkim jest bardzo przykro.
- Gdzie ona jest? - Nie wiemy!
- Nie wiemy. - Puść nas.
Nic nie ma sensu.
Ludzie nie znikają tak po prostu.
Znikają.
Zniknęła.
Apollo, my nic nie wiemy.
Była zmęczona. Zachowywała się dziwnie.
- Nie mów, że była zmęczona. - Mówiła, że dziecko…
- Zmęczona? Ja też jestem. - Nie zrób sobie krzywdy.
- Ja też jestem! - Już dobrze.
Chcę do mamy.
Boisz się?
Tak!
O nie. Pomóżcie mi.
Okej. Już dobrze.
Tak mi przykro, Apollo.
To nie może być moje życie.
Wszystkie zeznawały na moją korzyść.
Porąbane, co?
A gdyby wiedziały, gdzie jest?
Zabiłbym ją.
I siebie.
- I każdego, kto stanąłby… - Wystarczy.
Bardzo wam dziękuję. Dobra sesja.
Dziękuję. Miło cię znowu widzieć, Tom.
Co teraz?
Apollo.
Obyś był głodny.
- Dzięki. Przyniosłem wino. - Okej.
Cieszymy się, że jesteś.
Hej, Ptaszniku z Alcatraz, byłeś już u mamy?
Wciąż jestem w szoku, że mieszkasz w piwnicy.
Wiesz, że Patrice boi się…
zaangażowania.
A potem poznał mnie.
Dziękuję.
To tylko kurczak.
Że poszliście na pogrzeb.
To wiele znaczy, gdy…
Byłeś już u mamy?
- Jeszcze nie. - Apollo…
Hej, posłuchaj. Mam coś dla ciebie.
Spójrz na to.
Zabić drozda?
Szlag.
Znalazłeś wyprzedaż w Rikers?
Rzeczoznawca wysłał mi SMS-a. To prawdziwa okazja.
Są tam certyfikaty i wszystko. Zobacz stronę tytułową.
Ta książka może zmienić życie.
Gdzie ją znalazłeś?
Nieważne.
Znalazłem ją i chcę, byś ją wziął.
Nie mogę…
Miałem kupić dom dla siebie, Emmy i Briana, ale to się nie stanie.
Więc weź ją i zatrzymaj pieniądze.
Ja ich nie potrzebuję. Niczego nie potrzebuję.
- Ja tylko… - Hej.
Weźmiemy ją.
Wiesz, czemu się przyjaźnimy?
Bo jestem lepszym sprzedawcą od ciebie.
Nauczyłem cię wszystkiego, co wiesz.
Sam w to nie wierzysz.
Gdy pierwszy raz się spotkaliśmy na drinkach dla sprzedawców książek.
Mówiłem, że wróciłem z Iraku. Pamiętasz, co powiedziałeś?
- Wyprzedaż książek. - Tak.
W Filadelfii. Szybko, przyjedź.
Żadnych bzdur w stylu: „dziękuję za twoją służbę”.
Nie pytałeś, ilu ludzi zabiłem.
Nie obchodziło cię to.
Wtedy wiedziałem, że przy tobie mogę być sobą, wiesz?
A nie weteranem.
Po prostu Patrice’em.
Więc…
łamię zasady i porozmawiam z tobą tak szczerze, jak jeszcze nigdy.
Okej.
Jeśli się dziś zabijesz,
to utopię tę kurewsko cenną książkę w kiblu.
Naszczam na nią i gorzej.
Zniszczę ją.
O czym ty mówisz?
Widziałem już to spojrzenie.
- Jakie? - To, którym mnie darzysz.
Widziałem to spojrzenie i wiem.
Dobra. Dobranoc.
Wiem!
Lubisz książki, prawda?
Wystawię dziś tę książkę w sieci.
I jeśli cię już nie będzie,
nie będziesz wiedział, ile ktoś za nią zapłaci.
Nie dowiesz się tego.
Ty skurwysynu.
Zadzwonię, gdy dostanę ofertę.
Żyj, żeby odebrać.
Kocham cię. Dobranoc.
Jestem z ciebie dumna.
Okej.
Emma?
- Halo? - Mama.
Robię herbatę.
W środku nocy?
Jest 20 po północy.
Jak było na kolacji z Daną i Patrice’em?
Dana dzwoniła.
Zdziwiłam się, że byłeś u nich, nim przyszedłeś do mnie. Do matki.
Wzbudzasz poczucie winy?
Czujesz się winny?
Jesteś głodny?
Nie, jadłem u Dany i Patrice’a.
Nie jadłeś.
Mówili ci też, ile razy byłem w łazience?
Dwa.
Dzięki, mamo, że przyszłaś. Dobrze cię widzieć.
I za posprzątanie, za wszystko.
Pewnie chcesz się przespać.
Ja też.
Patrz, jak często Przytulamy się mocno
Znamy tylko miłość i pokój
Jutro rano chcę, byś poszedł do Port Washington.
Zobaczył grób Briana.
Nie jestem gotowy.
Opowiem ci historię.
Nie chcę słuchać twoich historii.
Zawsze są smutne.
Arthur został postrzelony, dyktatura w Ugandzie.
Uciekłaś tutaj.
Dzięki imigrantom kraj jest wspaniały. Jest, jaki jest.
To jest smutne.
Chciałam ci opowiedzieć inną historię.
Kim jesteś, stary?
Nie mężem.
Nie ojcem.
Kim, kurwa, jesteś?
Mamy zdjęcia. Wyślemy je do analizy.
Rozumiem.
Niech wszyscy stąd wyjdą.
- Wyjdźcie. - Zrobiłeś zdjęcie?
- To chłopak. - Chłopak?
- Nazwiemy go Brian? - Tak.
Przepraszam.
Obudziłam się z uczuciem, że zniknąłeś.
Myślałem o…
o jego narodzinach.
Kiedy się… Pojawił.
Czas zwalnia.
Gdy żyjesz w dwóch światach jednocześnie.
W rzeczywistości i wieczności.
Tu i tam.
Jak ją straciłem?
Co się stało?
W WODZIE I W DZICZY
Obiecałem sobie, że co wieczór będę mu czytał tę książkę.
Ale nie czytałem.
Nie miałem czasu.
Zostaniesz ze mną.
Co powiedziałeś?
To były moje ostatnie słowa do Briana.
Czemu mu to powiedziałeś?
Po jego narodzinach znowu miałem te sny.
Czemu mi nie powiedziałeś?
To tylko koszmar.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co?
Mamo.
Lubbick, Weiss i Blackwood.
Mieli dobrą opiekę dentystyczną.
Co mogłam zrobić? Pytałam wszystkich, których znałam.
Zostawiłam cię w domu.
Poszłam do pracy.
Miałeś cztery lata.
Zostawiłaś mnie w domu w sobotę.
W wiele sobót.
Byłeś grzeczny. Wszystko było w porządku.
A potem coś się zmieniło.
Idę po ciebie!
- Już dobrze. - Tata do mnie przyszedł.
- To tylko sen. - Czemu mnie nie zabrał?
Wracaj spać, kochanie.
Patrz, jak często Przytulamy się mocno
Znamy tylko miłość i pokój
Spytałam, w który dzień przyszedł.
Powiedziałeś: „W dzień kreskówek”.
Czekaj.
Chcesz powiedzieć, że tata był w mieszkaniu?
Tak.
I to nie był… To nie były sny…
To były wspomnienia. Nie sny.
Tak.
Co się stało?
Wróciłam na czas. Znalazłam go tam. Wyrzuciłam go.
Dlaczego?
Złożyłam pozew o rozwód.
Apollo.
- Ja… - Dlaczego chciałaś rozwodu?
Był dobrym człowiekiem.
Prawdziwym romantykiem. Był zabawny.
Ale małżeństwo to codzienna praca, a twój tata
- nie był w tym dobry. - Co to znaczy?
Jest jedzenie w lodówce? Łóżko jest pościelone? Rachunki zapłacone?
Wysłałam cię do żłobka, gdy miałeś dwa miesiące,
żebym mogła iść do pracy.
Wiesz, jakie to uczucie oddać dwumiesięczne dziecko obcym?
Pewnie lepsze niż zostawić czterolatka samego.
Musiałam go zostawić, żeby nas utrzymać.
Czyli nas nie porzucił?
Zostałem ojcem,
robiłem wszystko, co robi ojciec, albo co myślałem, że robi.
- Wymyślałem na bieżąco. - Apollo.
I nie szło mi najlepiej.
- Apollo. - I zobacz, jak się to, kurwa, skończyło!
Wszystko przez pieprzoną decyzję, którą podjęłaś 30 lat temu.
Robiłam, co mogłam. Tyle mogłam zrobić.
Czemu nie mogłaś mu pozwolić być częścią mojego życia?
Nie rozumiem.
Mógł ze mną siedzieć w te soboty.
Nie musieliście ze sobą rozmawiać.
Miałem przyjaciół z takimi rodzinami
- i codziennie im zazdrościłem. - Nie mogłam.
Czułem się jak potwór.
Jakby coś było ze mną nie tak.
Jak mogłeś tak pomyśleć?
Bo tata mnie zostawił bez słowa.
Co innego miałem myśleć poza tym, że byłem rozczarowaniem
albo coś było nie tak.
A to na podstawie twojego wyboru, który był dobry dla ciebie!
To jest adres Nassau Knolls.
Odwiedź grób Briana.
- Dziękuję. - Dbaj o siebie.
Ojciec Hagen?
Mów mi Jim.
Łatwo nas znalazłeś?
Tak. Mieszkam za rogiem.
- Posłuchaj… - Możemy…
Muszę się przyznać,
wiem, kim jesteś.
Twoja żona, Emma, przyszła tu z zamiarem ochrzczenia syna.
Wydawała się niespokojna, ale nie podejrzewałbym…
- Próbowałbym jej pomóc… - Proszę posłuchać.
To nie twoja wina.
Potrzebuję podpisu, by móc pozostać na warunkowym.
Tak, chętnie, ale może zróbmy to po spotkaniu?
Chcę przywitać nowoprzybyłych.
Cieszę się, że nas znaleźliście.
Znalazłam was na forum.
To świetnie.
Zostałaś członkinią czy fanką?
Ja jestem fanem.
Świetnie, Julianie. Ja też.
Nazywam się Alice.
Zapomniałam się przedstawić.
- I… - Cześć, Alice.
I będziemy… Proszę pana? Nie używamy telefonów podczas spotkania.
Przepraszam. Pomyślałem, że zostanę fanem.
Już. Przepraszam.
Okej. Może idźmy dokoła,
żeby wszyscy się przedstawili.
Nie musicie mówić, jeśli nie chcecie,
ale chcielibyśmy was poznać.
Jeśli tu jesteście, to też jesteście ocalałymi.
Tata czytał mi opowieści do poduszki.
Dzięki, Apollo. Ale może najpierw…
- „Dziecko to spełnione marzenie”. - Okej.
„Marzenia są ulubionym posiłkiem wróżek”.
„Stoją przy oknie i patrzą, jak śpi.
Dziecko…”
MAM KUPCA NA KSIĄŻKĘ.
Czemu ci to czytał? To przerażające.
Widziałam córkę w komputerze.
Włączyłam…
Włączyłam laptopa i tam była.
Moja córeczka. Jej zdjęcie z dziadkami w parku.
Ale kto je zrobił?
Otworzyłem pocztę Gmail i była tam reklama:
„Jim, zasługujesz na wakacje na Kostaryce”.
Zastanawiałem się, skąd wiedzieli, że lubię być nazywany Jim.
Bo naprawdę na imię mam Francis.
Zdjęcie zrobiono przez okno mieszkania.
Kto zrobiłby stamtąd zdjęcie mojego dziecka?
Były też inne zdjęcia.
Inne miejsca. Inne dni.
Były wiadomości i maile, ale…
gdy próbowałam je pokazać Gary’emu, to znikały. Skasowane.
Kto to robił?
Kliknęłam „drukuj”, gdy to zobaczyłam.
Tylko taki mam dowód.
Ale gdy się długo przyglądałam, to coś zauważyłam.
Dziewczynka na zdjęciu nie jest moją córką.
To nie jest Monique.
Mówiłam o tym Gary’emu i wiecie, co powiedział?
Żebym zaczęła brać jakieś leki.
Sama poszukałam pomocy.
Znalazłam ją u matek.
Wiedzące.
Cal powiedziała mi, jak odzyskać córkę.
Cal powiedziała, co robić.
Tylko nie wiem, czy potrafię.
Ta kobieta zabije swoje dziecko!
Zabije dziecko
i jeśli tego nie powstrzymacie,
- to nie powiecie, że nie wiedzieliście. - To nie jest dziecko!
- Okej, uspokój się.
- Apollo, czekaj. - To nie jest dziecko!
Nie!
Czekaj!
Szlag.
Nie każ mi się gonić!
To nie jest dziecko.
To nie jest dziecko!
Stary, jesteś szybki.
Nie mam kondycji.
Hej, jestem William. William Wheeler.
Patrice mnie przysłał. Patrice Green?
Hej, chcę kupić książkę.
To ją, kurwa, kup!
To ją kup. Do czego ci jestem potrzebny?
Rety.
Przepraszam.
Patrice powiedział, żebym tu przyszedł.
Jego zwyzywaj.
Ale…
Chciałbym kupić tę książkę.
Zadzwonili na policję.
Źle to wyglądało.
Dobrze się czujesz? Wyglądasz na wstrząśniętego.
Mogę ci postawić kolację?
Nie.
Ale kawę możesz.
Rano rozmawiałem przez telefon z Patrice’em.
Służył w Iraku, wiesz?
Tak.
Podziękowałem mu za służbę.
Uwielbia to.
Smaczny pączek.
Będę z tobą szczery.
Zabić drozda to jedna z dwóch książek, które czytam dla przyjemności.
Powiedz mi, gdzie ją znalazłeś.
Powiedz mi, skąd się wzięła.
Znalazłem ją w siódmym zatęchłym pudle
w piwnicy w Riverdale.
Wyobraź sobie, gdybyś się poddał po szóstym.
Czemu miałbym to zrobić? Mam dziecko…
Ja mam dwie córki. Uwierz mi, rozumiem.
Mogę ci pokazać zdjęcie?
Dziewczynka na zdjęciu.
- A niech to. - Nie jest moją córką.
- Co jest? Hej! - Nic takiego.
To nie jest Monique.
Mówiłam o tym Gary’emu i wiecie, co powiedział?
Nie wiem, czemu to nagrałem.
Żebym zaczęła brać jakieś leki.
- Przepraszam, skasuję to. - Nie, czekaj.
Sama poszukałam pomocy. Znalazłam ją u matek.
„Matki”.
Wiedzące.
Cal powiedziała mi, jak odzyskać córkę.
Cal powiedziała, co robić.
Tylko nie wiem, czy potrafię.
To głupi nawyk. Przepraszam.
Naprawdę.
Kim jest Cal?
Nie wiem.
Powiedziała coś o Wiedzących.
Wiesz, co to za nazwa?
Co oznacza?
Słyszałem ją już wcześniej.
Co?
To z jakiejś książki.
Piszą:
„w wioskach można było znaleźć jedną lub dwie »Wiedzące«”.
Kim one są? Co tam piszą?
„Wiedzące”.
WIEDZĄCE W NOWOCZESNEJ MITOLOGII
„Wiedźmy”.
Mówili, bym tam nie szła, ale nie posłuchałam.
No jasne.
Gdy spadnie z nadgarstka, życzenia się spełnią.
Nie przecinaj.
Tak. Wygląda solidnie.
Ale ja jestem bogiem Apollem.
Trzeba uważać, o co się prosi.
Emmo, ze mną twoje trzy życzenia się spełnią.
Wiedźmy.
Napisy: Agnieszka Otawska