NACE UNHA LIÑA, DECAE A ORDE
CAE A FAMILIA E O CAOS XORDE
Os deuses non sangran, Zeus.
Tranquilo.
Onde estou?
Estás en casa, meu amor.
Minos.
Minos está morto, non si?
Fracasou.
A súa profecía cumpriuse.
Si, mais non pasa nada.
Estaba sangrando. Volvía ser mortal.
O caos xorde.
- Que? - A profecía.
- Cumpríase. - Zeus, só foi un soño.
Non foi un soño.
Foi unha visión.
Teño que detelos antes de que sexa tarde.
Vou ir ver as Moiras.
Vale, si. Fai iso.
Ninguén o viu marchar?
Ninguén?
- En serio? - Non, señora.
Marchade.
Saíde todos de aquí.
Fóra!
Si.
Que tal Hades?
Dorme.
Tes que espertalo e traelo aquí de novo agora mesmo.
Perdoa?
En serio cres que imos volver ao Olimpo?
Perséfone, sinto o que pasou, en serio.
Foi espantoso.
Mais necesítote, necesítovos aos dous.
Temos que estar unidos e pensar na familia.
Eu non son parte da familia.
Sempre é mellor vir polas boas.
Non queres que te traian.
E trae un sándwich. Non vou servir nada.
MEDUSA - SUPERVISORA XESTIÓN DA RIBEIRA
Señor.
Podo entrar?
Arrebateilles demasiado aos humanos, Medusa.
Teño un plan para o inframundo.
Vou mellorar as cousas, restauralas.
Tes que axudar a Perséfone durante a miña ausencia.
Este sitio volverá ser como era, mellor do que era.
Adeus.
Onde vai, señor?
A desafiar a meu irmán.
A COVA
Estabámoste esperando.
Non… El non faría iso.
Unha cervexa?
Parece que chegou o momento de destruírnos.
Non si?
Como o sabiades?
Zeus, estamos en todas partes.
Fóra de ti miramos cara a dentro. Desde dentro, cara a fóra.
Somos ti.
E ademais, non temos nada que ver contigo.
Mentísteslle a Poseidón.
Non!
Dixémoslle que Minos podía matar a seu fillo, e iso fixo.
Teño eu a culpa de que todos interpretasen mal a profecía?
Para que a túa profecía se cumpra, debes facela realidade.
Se decides que non existe, non existe.
Mais existe.
Existe a posibilidade,
mais se non o cres, non se pode cumprir.
Cala, soas como Prometeo.
Queres destruírnos porque ao facelo
cres que todas as profecías, incluída a túa, tamén quedarán destruídas.
Non teñas medo.
- Non o teño. - Si.
De que ía ter medo?
Talvez dos que conspiran contra ti.
Onde está?
- Chegará pronto. - Como está?
Non está ben, por iso nos reunimos. Senta.
Vai vir Hades?
Si.
Está algo lento, como imaxinarás.
Quixo que me adiantase eu.
Por que está lento?
- Teu pai lanzoulle un raio. - Como dis?
Repito, por iso nos reunimos.
Acabará indo por todos vós.
En serio trouxeches un sándwich?
De que é?
De brie.
- Só trouxeches un? - Si.
Teño unha pregunta, mentres esperamos.
Por que esa lenda?
- Perdoa? - Sobre Hades e eu, que máis daba?
Debía importar, para molestarte en inventala.
Para metela en todos os libros humanos.
Cada neno da Terra, cando estudan o inframundo,
cren que estou alí á forza.
Doulles pena.
Cren que me secuestraron, mesmo que me violaron.
E o da granada…
Non como granada. Son alérxica.
Cren que nunca amei a Hades.
Espera, iso non é certo?
Amas de verdade a meu tío?
Si.
Todos están namorados menos eu?
Quen máis está namorado?
Ninguén, eu só… quero estalo.
Sabemos que vas facer, así que onde nos queres?
Que tal aquí? No medio da sala.
Aburrido.
- No escenario, logo. - Algo predicible, non cres?
Pois no cuarto do billar.
Gústame ese cuarto.
Isto non ten moita emoción.
Non a ten se o sabedes e axudades…
Xa, mais saber é o noso.
- Está escrito. - Non nos podes sorprender.
É o voso destino?
Se queres, si.
É o correcto.
- Entón é o correcto? - Comecemos coa gasolina, parécevos?
Ven, cariño.
Si.
Ben, todo listo.
Querías lume, non si?
Si.
Só o comprobaba.
Tes chisqueiro?
Foi un pracer.
Ás veces. Boa sorte.
Si, boa sorte con todo.
Céntrate.
Si!
Abur.
Un momento. De onde sacaches ese reloxo?
Ah, si. Perdoa.
De onde sacaches este reloxo?
É traveso, verdade?
Quen?
Teu fillo.
A nai que me pariu.
NACE UNHA LIÑA, DECAE A ORDE CAE A FAMILIA E O CAOS XORDE
Espertádeme en cinco minutos.
Hai que foderse.
Desde cando sabes o do Portal?
O da Nada?
Estamos acabando coa xente.
- Hai que dicirllo. Hai que detelo. - Nin falar.
Non entendes o que pasa, Ceneo.
E non o tes que entender.
Riddy era a importante.
Recolocareite.
Non terás que volver pensar no Portal.
Podes volver ao porto co teu can.
Non! Nin falar.
Hai un plan que non depende de ti.
Hai un ben superior.
Ti simplemente non chames a atención e non fagas parvadas.
Boa sorte!
Grazas.
TERRA
Imos?
Conta o que vimos, o que fixo Hades, o que cremos dos deuses!
Si.
Despois de ti.
Gústache, non si?
Quen?
Cenis. O cariña de bebé.
Ceneo.
Gústache. Coñézote.
Non, non me gusta. Eu…
Eu…
Que?
Síntoo.
Vin da Terra ao inframundo, Riddy.
Superei cada proba.
Fixen algo que ningún humano logrou antes.
Sei que che quitei a moeda…
mais tamén che salvei a vida.
Contabamos co apoio dos deuses,
e ti namoraches doutra persoa.
Hai que foderse.
Si, que te fodan.
Que?
Que te fodan.
Deixáchesme aquí atrapada e queres o que?
Unha medalla?
- Como me liberaches, queres gratitude? - Eu…
Preguntácheste por que morrín onde morrín?
Porque non fun ao concerto?
Fun ver a miña nai.
Para despedirme. Ía marchar de Creta.
Ía deixarte, Orfeo.
Que?
Xa non había amor.
Era necesidade. Necesitábasme.
Claro que había amor.
Non sabía como dicircho.
E o día que tiven a coraxe de facer o correcto, morrín.
"O correcto"?
Deixarme era o correcto?
Dime que non sabías que algo ía mal.
No fondo.
Dimo.
Son mala persoa, non si?
Non, non o es.
Son, si.
- Non. - Si, Riddy.
Son! Quiteiche a puta moeda!
Comeza de novo.
Comecemos os dous de novo.
Lévame á Terra.
Non queres quedar aquí?
Con el?
Non podo.
Por que non?
Teño que volver.
Vamos.
Bendita Renovación.
Adiante, por favor. Bendita Renovación.
- Avanzade, por favor. - Prue, Adrian!
- Grazas. - Adrian, necesito a vosa axuda.
- Tes problemas? - Que?
Non. Hai que evitar que pasen polo Portal.
- Por que? - Escoitade, por favor.
- Xa che dixen que… - Cala, hostia!
Ceneo!
Perdoa, é que…
Desculpade os modos de meu fillo.
Ola.
Como morriches?
Pegueime un tiro.
Que? Por que?
Quería facelo a noite que te enterraron sen moeda.
Mais tiven que esperar.
Traizoáchesme.
Non, Ceneo.
Leváchelas ata min.
Si, porque debías cumprir a túa profecía.
Agardei dez anos.
E chegou o día.
Que?
O día que atravesamos o Portal.
Non, mamá, non debes atravesar o Portal.
Non é o que cres.
Os deuses mentíronnos.
Mamá, ninguén volve á Terra.
Queda aquí comigo.
Podemos axudar a xente. Ti e mais eu, por favor.
Queda aquí.
Mamá! Non!
Mamá, para!
Hoxe, Ceneo!
Mamá! Non!
- Ten que ser hoxe. - Non!
Mamá!
Para!
- Prue. - Que foi?
- Prue, mira. - Que?
Por favor!
Ves?
Non!
- Que merda está a pasar? - Espera!
Ceneo.
- Espera! - Ceneo pode meterse na auga.
Para!
O Portal é unha mentira!
Non, non o é.
Sae do río, Ceneo!
Volve aquí!
Ceneo! Volve aquí!
Que?
Non.
As Moiras dixeron que estaría a salvo.
Que cando Ceneo atravesase o Portal, acontecería.
A profecía. "Cae a familia."
Dixeron que eu sería libre.
Merda.
Zeus.
- Zeus, senta. - Que?
Vaia, reuniches a familia.
- Si. - Por que?
Estou preocupada por ti.
Todos o estamos e queremos que pares.
- Parar? Que? - Si.
Porque vas destruír todo o que creamos.
Tes que parar!
- Precisas descanso. - Senta.
Precisas…
Hera!
Senta o cu.
Senta, hostia.
Moi ben.
Si, informáronme desta… reunión.
Iso é todo.
- Que é iso? - Isto?
Son botellas
de auga do Meandro.
E teño unha para cada un de vós.
Para ti non.
- Isto que significa? - A miña está medio chea.
Levades moito tempo
a meter as vosas copas no Meandro sen recordar,
sen gratitude.
Iso vai cambiar hoxe.
Vóuvola racionar.
Seredes agradecidos.
E seredes obedientes, todos vós.
Cala ese becho.
- Zeus, vamos. - Destruín as Moiras.
Como?
- Toleaches? - Zeus!
As Moiras están mortas.
Non hai máis profecías.
Un mundo sen destino, sen orde interna?
- Iso é… - Eu son a orde!
Creeina eu.
Convertín un mundo caótico nun mundo con sentido.
Deille estabilidade, normas, leis
e cohesión a este maldito sitio,
e viríavos ben a todos recordalo.
Non necesitamos o destino.
Xa non.
Mais si lealdade.
E non a vexo aquí.
Así que hai que pór orde no Olimpo
dunha vez por todas.
Sabes por que tes a botella medio chea?
Dime, Dioniso, por que tiña Láquesis, ou Laqui,
xa sabes, a Moira, por que levaba isto no pulso
mentres se reducía a cinzas?
Es un traidor?
Estás a conspirar contra min?
Non.
- Zeus, escoita… - Foi por amor.
Déillelo ás Moiras para que un mortal recuperase a súa muller morta.
E fracasou, mais amaba a súa muller.
- Nunca vin nada igual. - Entendo.
Ao comezo, talvez quixese demostrar algo, impresionarte, conseguir un ascenso,
anoxarte, non sei, mais…
canto máis sabía del, do seu amor, canto máis…
Quería que fose quen de recuperala.
Porque lles mentimos, aos humanos.
Morren e acaban na Nada.
Iso é todo.
Quería darlles outra oportunidade antes de que iso pasase.
Só uns anos máis.
Por iso lles dei o reloxo. Síntoo.
Sabes algo dese mortal, Perséfone?
Sei. Si.
E?
Fracasou.
Está morto.
Ben.
Que sensación tan rara.
Por unha vez, quero eloxiarte.
Non traemos os mortos de volta, Dioniso.
Non o facemos.
E o amor,
o amor humano, esa dependencia,
esa cousa agoniante e pouco sofisticada,
non é algo digno de admiración.
Sabes por que?
Sábelo?
É debilidade.
Non!
Supoño que cres que amabas ese gato.
Pois non é certo.
Es un deus.
Somos deuses.
Non sangramos.
Non morremos.
E non amamos nada
inferior a nós mesmos.
Que é iso?
Deben ser as abellas.
Planteilles lume.
Non manterás as nais dos meus fillos como escravas.
Así que optas por matalas?
Haberá outras.
Xa non me vas controlar.
Hera.
Ven comigo.
Perdoa?
Ven comigo.
Ámoa.
Ámote.
Non te atrevas.
Son a túa raíña.
Vale, vaia, iso é…
Creo que é hora de que ti, Poseidón,
tomes un descanso do teu posto.
Podes volver e…
pedir máis cando esteas máis tranquilo.
Dado que xa non se pode confiar en ti, este é o plan.
Fareime eu cargo da túa cidade.
De cada cidade, de feito, incluída a Cidade dos Mortos.
Ti…
madura.
Ti…
dille ao teu marido que pode levar a súa botella
cando a veña buscar.
E ti…
non te vas mover de aquí.
Que fas aquí?
Un "ben feito"
mataríate?
Queres que che diga "ben feito"?
Que máis che dá o que pense?
Desafiei a miña profecía.
E es o meu mellor amigo.
En serio? Quen ten o seu mellor amigo así?
Quen fai isto?
Estás aquí pola túa culpa. Traizoáchesme.
Non te traizoei! Esa é a puta traxedia!
Non puiden!
Esa é a única razón pola que segues gobernando, Zeus!
A miña debilidade, non a túa fortale…
Onde iría?
Non fun eu. Quen foi?
Sinto o da túa nai.
E o do gatiño.
Por se serve de algo, o que sentes por esa criatura non é debilidade.
É o contrario.
Eles simplemente non o entenden.
Aquí non hai nada para ti.
Talvez a mellor parte de ti sexa humana.
Mamá!
Vai buscar a miña nai!
E Dédalo está no labirinto, tráeo!
Ari.
Ari, que pasa?
Ari!
Mírao!
É o Minotauro.
Non, é Glauco.
Que?
Non morreu cando era un bebé.
Foi papá. Papá fixo isto polos deuses.
Intentei salvalo, mamá.
Intenteino de verdade.
Glauco.
Mateino.
Matei a papá.
Ben.
Isto é real?
Entraches por aquí?
Si.
Foi aquí.
Mais había un local aí.
Ese é o teu coche?
Manda carallo. Si!
Hostia.
Teño as putas chaves.
Queres…?
Lévote a algures?
Queres ir á casa talvez?
Orfeo,
podes mirarme?
Por favor, mírame.
Non quero.
Por que?
Porque non vas vir comigo, ou si?
Non.
Tranquila.
Non pasa nada.
Podes mirarme, por favor?
Síntoo.
Síntoo moito.
Devolvíchesme a vida, Orfeo.
Grazas.
Ven aquí.
Adeus.
Vale.
Quero cambiar Creta.
Podes facelo.
Agora gobernas ti.
Os deuses escolléronte.
Non vou gobernar para os deuses.
HERACLIÓN 70
Ti?
Quen es?
Chámome Casandra.
Son unha profeta.
E ti agora tamén.
Tes que ir ver a Ari e liberar os vivos.
Ceneo fará o mesmo cos mortos.
Nace unha liña.
Ei. Non.
Mamá.
Ei, mamá?
Mamá? Ola.
Mamá.
CHEGOU O DÍA
Caos.
Mamá, non, son Ceneo.
Caos.
Ola?
Ola? Zeus?
- Ola. - Ola.
Ola.
Non se pode destruír o destino, Prometeo. Deberías sabelo.
Só tiñas que confiar.
E agardar, claro.
Xa.
Claro.
Que carallo?
Prometeo?
Prometeo!
Desfruta da liberdade, Prometeo.
O que fagas con ela é cousa túa.
Dioniso?
Hera!
Onde foron todos?
Aquí.
Que estás a facer?
Non te invoquei.
Tiñas razón.
Non foi un soño, foi unha visión.
Cariño, son mamá.
Reúne as tropas e prepara unha cama máis.
Como o fixeches?
Facer o que?
Podes renovar almas humanas.
Síntoo, amigo meu.
Está pasando.
Vén o caos.
Que queres?
Dimo e fareino.
Axúdanos a reconstruír Troia.
E a destruír o Olimpo.
Subtítulos: Lorena Pereiras.