We gaan er samen tegenaan
We werpen ons in de strijd
In weer en wind
We zijn nergens bang voor
Als de zon opkomt, zijn we onderweg
Het maakt niet uit waarheen
De zon is warm, maar we keren niet om
Want we gaan hand in hand
Je maakt me onverslaanbaar
Want jij en ik gaan samen Door wind en hagel
En zetten koers naar de wereld
En nu, in een scène zo oud als de tijd zelf,
presenteert de vrouw, nu moeder, haar baby aan de vader.
Een spannend moment.
Mannen kunnen hun jong afwijzen als ze niet zeker weten
of ze de vader zijn.
Ze kunnen ze zelfs opeten.
Niet je baby opeten.
Verdomme.
Ik ga naar bed.
Goed, ik kom zo. Ik wil deze video afmaken.
Krijg jij weleens sterke ouderlijke gevoelens?
Overweldigende?
Nee.
Ik zat net naar een programma over babygorilla's in Congo te kijken.
Ik begon spontaan melk te geven.
Wat smerig.
Word jij nooit moe van jezelf?
Van je geluk, je mindfulness, je joggen, je carrière?
Ik word soms zo moe van mezelf.
Ik snap wat je bedoelt.
Ik voel me onvolledig.
Laten we dat een keer bespreken.
Ik zal water opzetten.
We kunnen ook ivf doen, zoals mijn vrienden Charlie en Mike.
Wat hebben zij gedaan?
Ze betaalden een arm vrouwtje in India om draagmoeder te zijn
en mengden daarna hun sperma,
zodat ze nooit weten wie het ei heeft bevrucht.
Is dat gelukt?
Ja, ze hebben een prachtig kind van drie
dat sprekend op Charlie lijkt.
En het arme Indiase vrouwtje?
Geen idee. Die heeft vast een jaar lang goed gegeten.
En adoptie?
Dat is logisch.
Ik voel geen drang om een mens ter wereld te brengen.
Nee, ik ook niet, dus...
Juist. Wat gaan we dan doen? Er echt over nadenken?
En zo beginnen Tobin en Andy aan hun reproductieve reis,
hier in de stad New York.
Het wordt een avontuur vol spanning, teleurstelling,
gelach, gehuil
en ontzettend veel papierwerk.
Hebben jullie ook al gedacht aan open adoptie?
-Doen jullie dat? -Dat doet iedereen nu.
De biologische moeder heeft zoveel contact
met het kind als jullie drieën willen.
Jullie zijn natuurlijk de wettelijke voogden.
Dat klinkt geweldig. Dat lijkt ons wel wat.
Goed. Ik geef jullie wat papieren om in te vullen
en dan zet ik jullie in de database.
Dat is een hele boom aan papierwerk.
Wat had je precies verwacht van vandaag?
Hij heeft vandaag een kinderzitje gekocht.
Ik... Hou je kop. Niet waar.
HAAR WERELD IS VAN HAAR ALLEEN
Dat is ze.
-Oké. -Goed.
-Hoi, Trina. -Hoe gaat het, jongens?
-Wel goed, ja. -Goed.
Oké. Deze werd dus niks.
Het spijt me. Ze kreeg koudwatervrees.
Weer omdat we homo zijn?
Nee, dat geloof ik niet.
Hoe moeilijk kan het zijn voor twee werkende
homo's met een eigen huis om een gezin te stichten?
We dachten ondertussen al wel een vijfling te hebben.
Ik heb nog één idee.
-Een vijfling? -Ja.
Een kleine kans. Ze kwam onlangs binnen en vond jullie dossier wel wat.
Maar ze is een beetje...
Een beetje wat?
Jullie moeten maar gewoon afspreken. Komt donderdag uit?
-Klaar ervoor? -Hier is het.
-Hé. -Ben jij Karla?
Ja. Tobin en Andy, toch?
-Andersom. -Sorry.
Tobin, Andy.
Ga zitten. Sorry.
Dit is net een sollicitatie.
Maar wie is de kandidaat?
Wij zijn jouw kandidaat.
Wij zijn degenen die jouw baby willen.
Inderdaad.
-Wie zijn jullie? -Wij? Ik of hij?
Als koppel.
Ik geef niet om jullie afzonderlijk. Wie zijn jullie als koppel?
Waarom gaan jullie voor mijn zoontje zorgen?
Of dochter. Ik heb het niet gevraagd. Vertel.
Toen we elkaar ontmoetten op een feest,
kreeg ik net griep. Ik voelde het aankomen.
Ik wist dat ik naar huis moest, maar hij was zo interessant.
We wandelden tot zonsopkomst door de stad
tijdens de koudste nacht van het jaar.
De dag erna bracht mijn moeder me naar het ziekenhuis.
-Dubbele longontsteking. -Tering.
Hij wist er niets van
omdat ik zijn nummer onderweg was kwijtgeraakt.
Na drie dagen koorts en hallucinaties
dacht ik: o, nee. Hij denkt dat ik het niks vond.
Aha.
En: hij is tien jaar ouder dan ik, dus ik ben te hoog gegrepen.
Maar toen ik bijkwam, stond hij bij mijn bed.
Wacht.
Hoe wist je waar hij was?
Ik kreeg zijn nummer van de gastvrouw van het feest.
We hadden het zo leuk gehad samen
dat er een reden moest zijn waarom hij niet belde.
Hij had gelijk.
Dat is echt gay.
En zo lief.
Liefde is telepathisch, nietwaar?
Ik wist dat jullie tof waren.
Mooi. Willen jullie iets bestellen?
Ja, goed idee.
Nog een koffie, Karla? Wat wil je?
Betalen jullie of ik?
-Wij, absoluut. -Wij.
Ik neem de lunch van de dag, een cola en nog een koffie.
En bewaar een bananensplit voor me.
Heren?
Mogen we thee koppen groene thee?
Wanneer ben je uitgerekend?
Over acht maanden.
Was dat wat jullie wilden? Een pasgeboren baby?
Dat maakt ons niet uit.
Hoe betrokken wil je zijn, denk je?
Lastig te zeggen. Ik reis veel.
Ik kom twee keer per jaar in New York, dus...
Misschien twee keer per jaar?
Oké. En waarom reis je? Voor je werk?
Nee. Ik ben dakloos.
Oké, cool.
Te gek.
Doe niet alsof dat jullie niet verbaast.
-Nou ja, wel een beetje. -Is het...
Wacht. Wie is dan de vader?
Iemand die ik op straat heb ontmoet.
Ja. Een goede man.
We komen elkaar af en toe tegen, maar we zijn verder geen goede match.
Hij wil ergens settelen. Ik niet.
Waarom is dat zo, denk je?
Geen idee. Ik heb geen psychische problemen.
Ik ben gewoon niet graag te lang op één plek.
Mag ik een muffin?
Dank je.
Ja. En ik volg de zon.
Net als een nummer van James Taylor.
Ik word claustrofobisch in huizen.
Het zijn zelfgebouwde vallen, net als auto's en smartphones.
We denken dat ze ons slimmer maken, maar ze maken ons dommer.
Als je reist, zie je elke week een nieuwe stad.
Je krijgt een nieuwe band met het land
en de mensen die het opgebouwd hebben,
in plaats van het op tv te zien.
Dank je.
-Mag ik je lepel lenen? -Ja.
-Hé. Ik help je wel. -Dank je.
Gaat het?
-Ja. Wat zit hierin? -Dat is mijn wereld.
Hallo, lieverd. Ik heb iets lekkers voor je.
-Is dit je hond? -Ja. Dit is Homer.
Hij gaat overal met me mee. Lekker?
-Hoi. -Wil je gedag zeggen?
-Hoi. -Homer, zeg maar hoi.
-Zeg 'hoi'. -Hoi.
Gaan we dit dan doen?
Wil je niet weten of we huiseigenaars zijn
of hoeveel we verdienen? Waar we gestudeerd hebben?
Of we getrouwd zijn? Dat vraagt men vaak.
Nee, dat boeit me allemaal niks. Als ik maar zie dat jullie verliefd zijn.
Ik denk van wel.
Het is niet altijd volop geluk bij ons.
Soms wordt het een beetje Who's Afraid of Virginia Woolf?
Natuurlijk.
Ik zal tegen Trina zeggen dat ik een match heb gevonden.
Als we het allemaal eens zijn,
blijf ik de eerste twee trimesters reizen
en kom dan terug.
Ja. Dit is mijn nummer.
Oké. Heel erg bedankt.
Het was een hele ervaring om je te ontmoeten.
Dit is iets heel goeds.
Jullie zijn goede mensen. En mijn zoontje of dochtertje
mag van geluk spreken met een koppel als jullie.
Dag. Bedankt voor de lunch.
Kom.
Dag.
Is ze goed gek of slecht gek?
Geen idee. Weet ze wel wat ze doet?
Maar we staan voor alles
-waar ze het over had. -Ja.
Antikapitalisme, angst, zelfgemaakte vallen...
Dat bevalt me ook. Maar ze gaat er wel ver in.
Omdat ze ernaar leeft?
-Zoiets, ja. -Oké.
Kom op, Kipper. Schijt nou toch.
Zet haar niet onder druk.
Je maakt haar nerveus.
Maar ik bedoel, we weten niks over die meid
of wat ze doormaakt.
Hoe weten we zeker dat ze niet gewoon...
Dat ze zich niet bedenkt zodra ze de baby ziet?
Het voelt heel opdringerig.
Twee enge homo's die zich bemoeien met een zwangere jonge vrouw.
Laat het nou maar rusten.
We horen geen ouders te zijn. Dat zijn we niet, en dat is goed.
Dit is een geschenk.
Geen arme vrouw die door haar omstandigheden wordt gedwongen
om ons haar kind te geven, of een kind op deze helse wereld te zetten.
Dit gebeurt hoe dan ook.
En wij staan ervoor klaar.
Het is nogal wat tijd om te besteden aan iets
wat misschien niet eens gebeurt.
En nogal een teleurstelling voor ons als ze zich bedenkt.
En dat is perfect.
We beleven iets waar we echt in geloven.
Mijn schatje.
-Ja. Goed zo. -Een wonder.
Brave meid.
-Hier. -Waarom moet ik altijd opruimen?
Omdat het jouw hond is.
Het is onze hond.
Goed, onze hond, maar jouw stront.
-Het is onze stront. -Niet waar.
Onze stront. Brave meid.
-Oké. -Bedankt, schat.
-Doe je het hek open? -Doe ik.
-Bedankt. -Waarom doe je zo?
-Hoe? Ik stel een simpele vraag.
Je doet een beetje bijdehand.
Ik heb stront vast. Praat dus niet zo...
Het is dan ook jouw hond.
...grof tegen me. Dank je.
Oké, schat. Het is al goed.
-Ik wil Fargo kijken. Is dat goed? -Kijk maar wat je wilt.
-Oké. Bedankt. -Kom nou. Ben je een kleuter of zo?
-Hoi, welkom. -Hoi.
Jullie allebei.
-Jullie drieën. Kijk nou toch. -Kom erin.
Net op tijd. Er komt een storm aan.
-Laat mij maar. -Dank je.
-Gaat het? -Sorry. Ik pakte hem...
-Ja, dank je. -Gaat het?
-Stoute hond. -Gaat het wel?
Jullie hond lijkt bedreigd door Homer.
Hij kan erg territoriaal zijn.
Een territoriale hond zonder territorium.
Hij maakt alles zijn territorium.
Homer, lig.
Bedankt hiervoor.
Jullie wonen hier leuk. Ik heb er echt zin in.
Blijf je hier, in New York?
Ja, natuurlijk. Ze blijft bij ons.
Cool. Gaaf.
Is dat goed? Hebben jullie dat besproken?
-We bespreken het nu. -Nee.
-Het speelt nog. -Natuurlijk is dat goed.
Nog maar een paar weken, toch?
Kan het elk moment gebeuren?
-Nog acht weken. -Acht weken?
Acht weken. Te gek.
We hebben je graag bij ons.
Zo voelen we ons betrokken.
Andy bereidt zich als een gek voor op het vaderschap.
Ik heb Tobins studeerkamer in een babykamer veranderd
en hem half blauw, half roze geverfd. Voor beide opties.
Niet dat we van de genderstereotypen zijn, hoor.
-Ik heb een vraag. -Toe maar.
Baby-overhoring. Klaar?
Ja, zijn favoriet.
Klopt. Dat hoor je goed.
Wat betekent het als de poep groen is?
-Pas. Weet ik niet. -Hoezo, 'pas'?
-Ik weet het niet. -Dan is de baby ziek.
-Zullen we dat gewoon ontdekken? -Gewoon ontdekken als we...
Gaat het?
Waar is mijn kamer?
Daar sta je nu.
Gaaf.
Welkom thuis, liefste.
Hoe laat is het wel niet?
De hort op naar een café terwijl ik eten sta te maken?
-Leuke look. -Het is hier zo warm.
Je ziet er prachtig uit.
Dank je, Andy.
Als je je kleren... Sorry.
Als je je kleren in een zak gooit, was ik ze volgende keer mee.
Waarom zou ik?
Dat doen veel mensen.
Waarom betalen voor een wasserette
als ik ze in het bad kan wassen en kan laten drogen?
Zomaar een bizar idee.
Ik heb bhuna met garnaal gemaakt.
Het is een tijdje geleden, maar volgens heb ik het goed.
Er was geen kokosmelk, dus heb ik water gebruikt.
En garnalen waren te duur, dus het zijn stukjes tonijn.
Honger?
Ik snap niet hoe jullie
elke avond kunnen gaan uit eten.
Omdat we niet kunnen koken.
-Ik kook zo vaak voor je. -Nee, lieverd.
Je maakt eten voor me.
We kunnen niet koken. Dat is kunst.
Een kunst die we nog niet beheersen.
-Beter? -Leer het dan gewoon.
Je bespaart veel geld door thuis te koken.
Dit is overdreven, onvergeeflijke geldverspilling.
Ga op een kookcursus en leer de basis.
Ik wil een volle koelkast en vriezer en een reeks goede, voedzame maaltijden.
Je kunt niet elke avond met een gillende baby uit eten.
Dat maakt mensen boos.
Weet je wat mensen ook boos maakt?
Zwangere vrouwen die drinken.
-Waarom? -Kom op.
-Wat? -Serieus?
Meen je dit echt?
Ik heb alles opgegeven voor dit kind.
Ik rook niet, ook geen wiet. Ik eet geen pittig eten.
Kom, meid.
Waar ben je?
Brave meid. Klaar?
Kom op.
Gaat het?
Ben je buiten adem?
Wat is er toch?
Kipper: Ik ben zwanger
DIERENARTS
Brave meid.
Je hond was toch gecastreerd?
Verkeerd verstaan. Ik dacht dat je 'geleerd' zei.
Hoe is je hond dan 'geleerd'?
Hij had gedragsproblemen, dus leerde hij van een hondenfluisteraar.
Fijn. Nu is onze hond voor het leven getekend.
Doe niet zo dramatisch. Geef haar de pillen en het is weg.
-Het is niet erg. -Maar dit is mijn vrije dag.
Ik zou lekker ontbijten,
maar nu mag ik abortus plegen.
Het slaat nergens op.
Hoe past de piemel van je hond in Kipper?
Andy. Wakker worden.
Wakker worden.
-Stemmen. Luister. -Waar? Ik lig te slapen.
-Mannenstemmen. In de woonkamer. -Ik slaap.
-Luister dan. Sta op. -Nee.
-Sta op. -Ga met Kipper. Ik wil niet.
...over mijn huid gesmeerd met zijn lelijke gezicht.
-Zoals in Alien. -Ja, zo...
Zoals Sigourney Weaver?
-Die mag ik wel. -Echt?
-Heb je Avatar gezien? -Lang geleden.
Shit. Sorry. Hebben we je wakker gemaakt?
-Wat krijgen we nou? -Wie is dit?
Sorry als we lawaai maakten. Dit is... Hoe heet je ook weer?
Mick.
Waar komt hij vandaan?
Van de straat. We zagen hem op weg terug van de bios.
-Dat herinner ik me niet. -Precies.
Ik bood hem iets te eten aan. Dat doen we.
Ik heb even onderdak. Het is koud buiten.
Is dat goed?
Nee, om eerlijk te zijn niet.
-Waarom niet? -Weet je? Ik snap het al.
Als ik zo'n mooi huis had, liet ik ook niet iedereen binnen.
Je had het gewoon eerst moeten vragen. Maar het is al goed.
Nee, het is niet goed.
We moeten jou hier al verdragen.
Dat wil niet zeggen dat je...
Mij verdragen?
Ik wist niet dat je het zo zag.
Zo bedoelt hij het niet.
-Niet? -Luister.
Jullie hebben dringend dingen uit te praten,
-dus ik ga... -Nee.
Mick, zolang ik hier verblijf,
mag ik mijn geluk met vrienden delen.
Blijf maar hier.
Ik wilde alleen even naar de wc, als dat mag.
Aan de rechterkant.
Oké, sorry.
Hij is geen vriend, maar een vreemde.
En dit is ons huis, waar jij te gast bent.
Dat betekent niet dat iemand die je op straat ontmoet dat ook is.
Werkt het zo met jou, Tobin?
Homo en liberaal en relaxed, tot je zelf iets moet opgeven?
Nee, daar gaat dit niet om.
Wat heeft mijn seksualiteit ermee te maken?
Dat klinkt homofobisch. Iedereen zou mijn kant kiezen.
Andy ook? Kies jij zijn kant?
Ik blijf erbuiten.
Mooi. Bedankt, hoor. Welkom terug.
Dank je.
Is dit de eerste man die je meebrengt?
De eerste Brit.
Ik wist niet dat we een opvang waren.
-Je bent zo bekrompen. -Niet waar.
Het stinkt hier naar wierook.
Er ligt bhuna op de vloerbedekking.
En overal waar je aan komt.
Je hebt mijn woonkamer in een bedoeïenenkamp veranderd.
Ik moest een hondenabortus plegen en nu rook je wiet,
drink je tijdens je zwangerschap
en heb je vast ook nog seks met Mick de vreemdeling op mijn bank.
Heb je een hondenabortus gepleegd?
Blijf erbuiten. Jij bent hier alleen voor een warme maaltijd.
Weet je wat?
Weet je? Ik snap het wel.
Proef haar eten maar eens. Daar leer je misschien nog wat van.
Bedankt, Mick.
Tot snel.
Weet je wat?
Weet je, Tobin?
Je bent een onuitstaanbare zeur.
Echt waar.
Je zegt dat je interesse hebt in andere mensen,
maar er valt nergens aan te merken
dat je om iemand anders dan jezelf geeft.
Je leest de krant en zeurt over Trump, maar je meent het niet.
Je hebt geen interesse in je gemeenschap, maar in het idee ervan.
Je bent gewoon... Een liberale hipster.
Hoe draag jij bij aan de gemeenschap?
Door van de gulheid van anderen te leven?
Wat doe jij voor anderen?
-Je wereld is van jou alleen. -Val dood.
Je kunt niet eens voor je eigen baby zorgen.
Klootzak.
Het spijt me dat ik dat zei. Dat was heel dom.
-Ik schaam me. -Ach wat. Het is al goed.
We hoeven het niet altijd eens te zijn. We leven in verschillende werelden.
Misschien, maar dat had ik niet moeten zeggen.
Je bent hier welkom, hoor.
Het is alleen...
Ik vind het moeilijk.
Je hebt gelijk. Ik heb nooit echt ergens aan bijgedragen.
In LA was ik het zo zat om al dat geld en die verspilling
naast al die armoede en dat lijden en die smerige auto's te zien.
Als ik mijn manier van leven niet veranderde,
zou ik de grootste hypocriet zijn.
Dat is bewonderenswaardig.
Dat dacht ik ook.
'Wees de verandering die je wilt zien.'
Maar toen besefte ik dat niemand dit ziet.
Het kan niemand iets schelen.
Ik heb geen blog. Geen kinderen om een voorbeeld voor te zijn.
Ik ben onzichtbaar, net als al die daklozen hier.
Je draagt wel bij. Je bent interessant
en gekweld en oprecht.
Ik vond het leuk om 's avonds thuis te komen naar jou,
hoe ik het ook liet blijken.
Ik weet nooit
wat ik kan verwachten met jou. Dat is goed voor me.
Ik ben hier eerlijk gezegd doodsbang voor.
Ik weet niet of ik er klaar voor ben.
Ik ben zo...
Stug en neurotisch.
Ik kan nauwelijks iemand in huis verdragen, laat staan een baby.
Een baby? Ik weet het niet.
Bedenk het maar gauw.
Kom, we gaan naar huis.
Ja?
Goed.
Ze is zo sterk en veerkrachtig.
Maar ze leeft zoals ze zich voelt.
Omdat ze het echt gelooft en niet anders kan leven.
Dat is lef hebben, en dat wil je in een kind.
Laten we hopen dat dat in de genen zit.
Maar niet het koken.
Jezus, nee. Niet het koken.
Goed.
Seks met Mick heeft de boel opgewekt.
Ik denk dat het vroeg wordt.
-Oké. -Oké, kom op. Goed.
-Gaat het? -Ik weet raad.
-Het is goed. -Ik heb de tas. Heb jij een tas?
-Ik heb een tas, ja. -Oké.
Waar is hij?
-Let jij op haar? -Oké.
Kleed je aan, want je draagt nog...
Dat doe ik op straat wel. Kom op.
-Goed. We nemen een taxi. -Oké. Hé.
Mijn god.
Bedankt.
Stap jij hier in, kom.
De weeën volgen elkaar erg snel op.
Dit is je laatste kans voor een ruggenprik.
Wil je echt niet dat ik de anesthesist bel?
Nee, ga maar gewoon door.
Echt? Ik snap het niet. Het is maar medicatie.
Je neemt toch ook antibiotica als je ziek bent?
Of penicilline, of een aspirientje?
Ik wil het ervaren. Ik wil het voelen.
Godvertering. Ik wil er niet over praten.
-Ik wil het gewoon doen. Verdomme. -Al goed.
Oké. Je kunt het. Dit lukt je wel.
Negen centimeter ontsluiting.
Wilt u een glas water?
Nee, het gaat prima.
Val alstublieft niet flauw hier.
Als u duizelig wordt, gaat u naar buiten. Allebei.
Misschien... Ik ga even een luchtje scheppen.
Een luchtje scheppen. Dit lukt jullie wel.
Jazeker. Tot straks.
-Wil jij ook gaan? -Nee.
Ik ga nergens heen.
Verdomme.
-Stop. -Sorry.
-Je doet het nog steeds. -Sorry.
-Het is heel irritant. -Oké.
Ik kan me niet concentreren.
Verdomme.
Ga nou aan de kant met je kop.
Je doet het geweldig. Het ziet er goed uit.
Ik zie het hoofdje. Wil je kijken?
Heel goed.
Je kunt dit, absoluut.
Flink persen. Kom op.
Haal diep adem en pers flink.
Goed zo. Ga door.
Je kunt het.
Mooi. Ga door.
Heel goed.
Mijn god.
Heel goed gedaan.
Nou?
Een meisje.
-Fantastisch. Is ze gezond? -Ze is prachtig.
Vijf vingers, vijf tenen? Allemaal mooi en perfect?
-Alles, ja. -Mijn hemel.
-Dit is niet te geloven. -Mijn god.
-Dit gebeurt echt. -Ja.
We zijn vaders.
Ze houden haar 24 uur in de gaten en dan mag ze gaan.
Dan kunnen we haar verzorgen.
-Je was geweldig. -Dank je.
Maar echt...
Geweldig.
En Andy?
Hij krijgt vloeistoffen. Hij is stabiel.
Grappig. Ik dacht dat jij zou flauwvallen.
Ja, ik ook.
Maar niet, dus.
Je bleef erbij en hield mijn hand vast.
Je veegde het bloed op en knipte de navelstreng door.
Het was ongelooflijk om haar hoofdje te zien verschijnen.
Ik vind het leuk dat ik de eerste man was die haar zag.
Ik wil haar zo graag vasthouden. Hoe was dat?
Het was prachtig.
Doe dat ding eens af. Je ziet er belachelijk uit.
Sorry.
Maar het was dus prachtig.
Heb je nog bedenkingen nu je haar hebt gezien?
Hoezo? Ben je bang?
Nee, integendeel.
Nu wil ik het.
Nu hou ik van haar.
Zomaar ineens.
Ik kan me dus niet voorstellen hoe jij je voelt.
Dus als je je hebt bedacht...
Dat snap ik wel. We zijn blij om je zover te helpen, snap je?
Nee, ik...
Het is een aardig aanbod.
Ja, ik bedoel...
Mijn wereld is van mij alleen.
Daar had je gelijk in.
Ik heb problemen.
Ik rook wiet en deel het bed met vreemden.
Misschien kan ik gewoon geen nee zeggen.
Nooit gekund. Als iets op mijn pad komt, laat ik het gebeuren.
Ik reis graag. Dan voel ik me veilig.
Maar het is geen plek voor een kind.
Misschien zou het moederschap me veranderen, maar...
Dat risico kan ik niet nemen.
Ik ben altijd onverantwoordelijk geweest.
Dit is het eerste verantwoordelijke wat ik heb gedaan.
Ik kan niet langer dan een paar dagen mensen om me heen hebben, maar...
Dat ben ik de afgelopen paar weken vergeten.
Jullie zijn de geweldigste mensen ter wereld.
Jullie worden de beste ouders ooit.
We zullen het proberen.
Hartstikke bedankt.
Stop.
God.
Ik wil je over je mama vertellen.
Dat doe ik nu je niks terug kunt zeggen
en nog geen verwende tiener bent,
en voor als je haar niet zo vaak zal kunnen zien als je zou willen.
Dat zou jammer zijn, want ik kan je vertellen
dat ze verdomde stoer is.
Ze droeg je onverschrokken in haar buik
en doorstond de bevalling zonder één moment van angst.
Ik weet dat je zult vragen waarom ze er niet is.
Lang geleden, voor er steden waren,
waren mensen voortdurend in beweging.
Ze waren jager-verzamelaars. Hun leven was zwaar en meedogenloos,
maar ze waren ook vrij.
Je moeder is een soort jager-verzamelaar,
maar in de verkeerde tijd geboren.
Ze kan je dus niet meenemen,
want dat gaat niet in deze maatschappij.
Daarom mag je een poosje bij ons blijven.
We zijn absoluut geen jager-verzamelaars.
We zijn kapitalisten.
We zouden geen seconde in het wild overleven,
want er zijn geen restaurants of supermarkten of therapeuten
of ziekenhuizen voor als je ziek wordt.
Of boeken om te lezen of films om te kijken.
Niks. En wij vinden die dingen leuk, toch?
Daarom ga je het leuk hebben bij ons.
Mijn boek.
Papa, mijn boek. Hou op.
Voorleestijd is voor haar, niet voor jou.
Sorry. Het is zo'n goed boek. Toch, June?
Waar was ik?
Bij 'kappetisten'.
Bij...
Bij kapitalisten. Ja.
Bij kapitalisten.
-Dat is leuk. Krijg ik dan ijsjes? -Jazeker.
En anderen maken die ijsjes voor ons. Dat is mooi, hè?
Mama houdt ook van ijsjes.
-Echt? -Ja. Vorige keer hadden we er twee.
Gaf mama jou twee ijsjes?
Twee? Voor zo'n jong kind?
IJsjes zijn lekker, toch?
Misschien geen twee,
maar één ijsje is prima. Niet twee.
Veel suiker.
Gaan we nu slapen?
Goed. Ga maar slapen.
Oogjes dicht.
Begin maar te slapen.
Kom, ogen dicht.
Goed zo.