NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
Jestem zmęczona, jestem nieszczęśliwa.
Nie widzę w tym sensu.
To kosztowne, czasochłonne i nieskuteczne.
To jak chodzić na jogę, pomimo że wychodzisz z niej zesztywniały.
O mój Boże.
No co? To z nerwów.
Wiecie co?
To koniec. Mam tego dosyć.
Dobrze, dajmy sobie z tym spokój.
-Więc może... -Nie.
SZEŚĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Od tego momentu para ma tylko jeden cel.
Utrzymać swoje jajo przy życiu.
W razie potrzeby wykonają ten niezdarny taniec dziesiątki razy.
Współpraca tej pary dobiegła końca.
Długi marsz okazał się nadaremny.
Nie mają już powodu, by tu zostać,
więc pokuśtykają z powrotem do morza.
Inne pary też straciły swoje jaja.
Inne...
Pójdę zadzwonić do dzieci.
Wykończona samica musi szybko się stąd wydostać.
Musi jak najszybciej się pożywić, inaczej umrze.
Wszystko w porządku?
Ominęłaś ostatnie 20 minut.
Na końcu śnieg był cały czarny od ich gówien.
To po prostu było...
Nie chciałam...
Zakończenie było szczęśliwe.
-Dobrze. -No.
Ale nawet w smutnych momentach myślałem: „Ale tam musi śmierdzieć”.
Idziemy?
Tak.
-W porządku? -Tak.
Tym właśnie jesteśmy?
Czym?
Parą pingwinów.
Razem, by utrzymać nasze dzieci przy życiu.
Co? Nie...
Nawet nie widziałaś zakończenia.
Cały czas mam wrażenie, że gdy się wyprowadzą,
gdy dzieci już nie będzie,
to z nami koniec.
Co za krzywdząca uwaga.
To nie jest krzywdząca uwaga.
To bardzo uzasadniona uwaga.
A jeśli nic nas już nie łączy?
Przed nami wiele, wiele dni
i nocy, wiele nocy,
gdy będziemy sami, tylko we dwoje,
gdy dzieci się wyprowadzą.
No cóż...
Popłyniemy w rejs.
Rejs trwający 40 lat?
A dlaczego nie?
A o czym będziemy rozmawiać?
Co?
WYMIANA PIŁEK, BY NIE DAĆ ZA WYGRANĄ
Jest aktorem, z natury jest egocentryczny i dziecinny.
Gdy pracuje, nic nie musi sam robić.
Wożą go, czeszą mu włosy,
przynoszą mu śniadanie, przekąski, lunch i jeszcze więcej przekąsek,
a potem jeszcze kolację.
Gdy jest mu zimno, przykrywają go kocem i przynoszą ciepłą przekąskę.
To brzmi, jakbym...
Po pierwsze takich rzeczy nigdy nie przestaje się doceniać.
A robią to wszystko, bo jestem na planie.
Nie mam gdzie zrobić sobie lunchu.
Czeszą mi włosy, bo taką mają pracę.
Jezu, to niedorzeczne, że muszę się z tego tłumaczyć.
Czemu się denerwujesz?
A co mam zrobić? Sam czesać włosy mojej postaci?
„Wiem, że to twoja praca, ale muszę sam się czesać,
„inaczej żona jest zła”.
Nie jestem zła.
Po prostu pokazuję, że masz przywileje.
Przyzwyczaiłeś się, że pytają cię, czego chcesz,
i potem ci to dają.
Dlatego jesteś emocjonalnie i mentalnie upośledzony.
To co mam zrobić?
Nic.
A gdy Dennis nie pracuje?
Zajmuję się dziećmi.
Tak, to prawda.
Dobrze sobie radzi.
Więc może powinna pani...
Ale gdy nie pracuje,
jest też wymagający, pełen wątpliwości i znudzony.
To niesprawiedliwe i nieprawdziwe.
Nawet jeśli jest w tym ziarnko prawdy,
to nie koliduje z naszym życiem rodzinnym.
Tego nie powiedziałam.
Gdy nie pracuję, ona obarcza mnie obowiązkami,
jakby chciała, żebym nadrobił zaległości.
Co i tak bym zrobił.
Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że gdy pracuję, to znikam,
nie ma mnie, wiem o tym.
Ale mam wrażenie, że ona zapamiętuje
wszystkie dni, godziny i minuty, gdy mnie nie ma,
a potem odhacza każde zadanie,
mierzy czas i sprawdza, czy rachunki są już wyrównane.
Nigdy nie będą.
Spędzacie razem czas?
W jaki sposób?
Chodzicie na randki?
-Tak. -Jasne.
-Co wtedy robicie? -To.
To wasza randka?
-Później chodzimy jeszcze do kina. -Tak.
Czasami. Gdy nie jesteśmy zmęczeni.
Może spróbujecie czegoś innego?
Czegoś fajnego, prostego. Może w ciągu dnia?
Coś, co spodoba się wam obojgu.
Może pani coś zasugerować?
Niektóre pary, z którymi pracuję, biorą, na przykład, lekcje rysowania.
Sama nie wiem, nie chciałabym...
Rysowanie z natury? Nago? Bo nie wiem...
Nie musi być to.
To mogą być owoce, kwiaty w wazonach...
Niech pomyślę.
Niektórzy moi klienci biorą lekcje tańca.
-Nauczyli się... -Chryste.
-To trochę obciachowe. -To mogłoby być fajne.
Macie jakieś wspólne hobby?
-Ja gram w tenisa. -Gotowanie.
-Co? -Gotowanie nie jest twoim hobby.
On nie potrzebuje hobby, bo jego praca już tym jest.
Skoro Dennis mówi, że to gotowanie...
Ale to nieprawda.
Gotowanie to moje hobby, Sarah.
Moje to korzystanie z toalety.
Nieźle.
Spędźcie razem trochę czasu. Zróbcie coś razem. Cokolwiek.
Dobrze.
Nie rób tak.
Jak? Mam nie wygrywać?
Nie zaczęliśmy jeszcze grać.
Nie uderzaj tak mocno, żebym nie mogła odbić.
Po prostu odbijam. Skąd mam wiedzieć, czy tobie się uda?
Boże. No dobrze.
Zacznijmy grę. Serwujesz pierwszy.
Posłuchaj.
Jeśli piłeczka odbije się dwa razy, tracisz punkt,
jeśli odbijesz, zanim spadnie na ziemię,
zyskujesz ekstra punkt. Do 20.
Co? Nie. Zagrajmy normalnie.
Jak mogę grać sprawiedliwie, jeśli nie znam zasad?
Będzie fajnie. Tenis Denisa.
Nie chcę grać w tenis Denisa. Chcę zagrać normalnie.
No to przegram.
Co z tego? Nie chodzi o wygraną, tylko o samą grę.
Jasne.
Dobrze.
Może spróbujesz poprawnie zaserwować?
Najlepiej będzie, jeśli przynajmniej spróbujemy poprawnie zagrać.
Zasady przeszkadzają w dobrej zabawie.
Dobra zabawa to gra z zasadami, bo wtedy jest poprawna.
Co to za gra,
w której przeciwnik mówi ci, jak mocno uderzyć?
-O Boże. -Wątpię, żeby Billie Jean King
mówiła Christie Evans, żeby potraktowała ją łagodnie.
No dalej! Pokaż, co potrafisz!
Co? Gdzie idziesz?
Sarah? Gdzie idziesz?
Do domu.
Pomyliłeś nazwiska. To Chris Evert.
Christie Evans nie istnieje. Ty kretynie.
Z pewnością istnieje.
Sarah!
Czemu nie mogliśmy pójść na lekcję tańca?
Czy nauka tańca ze mną byłaby taka okropna?
Skupcie się na chwilę.
O czym wy mówicie? Mówicie o...
Zaczekaj. Będziesz palił?
Dadzą nam sztuczne papierosy.
Jasne, wiem jakie.
Dobra, mów dalej.
Pierdolicie, bo straciliście umowę.
-Że jakiś gnój... -Gnój.
Pierdolenie.
Że ktoś nie chce kupić tego, co sprzedajecie,
chcecie przelecieć laskę...
Zaczekaj. Świetnie ci idzie, naprawdę,
ale grasz starszego gościa, prawda?
Postaraj się wydobyć z głosu więcej głębi.
Dodaj sobie powagi.
Co to ma być? Czemu tak robisz?
To tylko kółko teatralne.
To nieważne.
Jesteś naprawdę dobry.
Nieważne. Spróbuj jeszcze raz.
Skupcie się na chwilę.
O czym wy mówicie? Mówicie o...
Mówicie o tej nieudanej sprzedaży?
O gnoju, który chce kupić ziemię?
Jest świetny.
Ktoś nie chce kupić tego, co sprzedajecie,
chcecie przelecieć laskę...
Odłóż tę kawę!
Kawa jest dla tych, co zamykają umowy.
Myślicie, że robię sobie jaja?
Kurwa, nie robię sobie żadnych jaj.
Mam tu wszystkie zioła.
Zerwę trochę.
Najlepiej bez łodyżek. Wyglądają dobrze.
No dobrze...
Jak poszedł pokaz?
Dobrze. Podobało im się.
Co to?
Nie wiem, zasnęłam.
Która godzina?
-Nie wiem. Pierwsza trzydzieści? -O Boże.
Jak impreza?
Było fajnie.
Kto na niej był?
Nie znasz ich. Zwyczajowa banda idiotów.
Ale było fajnie.
Naleję sobie wody. Chcesz?
Aut!
-Nie liczy się, odbiłaś. -Liczy się.
To tylko instynkt, odruch, czy jak to się mówi.
Był wyraźny aut.
To się nie liczy.
Niezły chwyt. Dwa punkty.
Kurwa.
Aut.
Idziemy do kina czy jesteś zmęczona?
Ja jestem, po wczoraj. Wybacz.
Nic nie szkodzi.
Na pewno?
Dennis!
Cześć, stary!
Kto to?
Cześć, chłopaki.
-Jak leci? -Dobrze cię widzieć.
To moja żona.
Co słychać?
Kiedy ostatnio się widzieliśmy?
U dzieci w porządku.
Żartuje sobie pani?
Przepraszam. Kurwa.
Niech to szlag. Chryste.
-Hej! -Kurwa!
-Wszyscy zdrowi. -Wspaniale.
-Świetnie. -Cześć.
-Hej. -Co słychać?
My właśnie...
Słuchajcie, musimy zmykać.
Zadzwonię w przyszłym tygodniu, dobra?
Widzimy się w piątek w galerii.
-Jasne. -W piątek...
Do zobaczenia.
-Jasne. -Cześć.
Pozdrów Gio.
-Pewnie. -Miło cię widzieć.
-Najlepszego. -Cześć.
To było upokarzające.
Co? Czemu?
Nie przedstawiłeś mnie. Zostawiłeś mnie na drugiej stronie.
Kurwa, wstydzisz się mnie?
Co? Nie!
Nie mogłem, bo nie pamiętam, jak on się nazywa.
Ja pamiętam. To pieprzony Ted Allen.
Nie on. Nie pamiętam, jak nazywa się ten drugi.
Co z tego? Weź to na klatę.
Ale nie zostawiaj mnie samej,
bo nie chcesz go prosić, żeby przypomniał ci swoje imię.
Ja wolałabym spotkać Teda Allena.
Spotkałaś go.
Twoja kolej, Nancy. Świetnie!
15-40! Bum!
Trzy punkty dla każdego, kto odbije tak wysoko, jak ta lampa.
Nie, grajmy normalnie...
Trzy punkty.
Tato!
O cholera. Nancy, leć po piłkę.
Sam leć po piłkę.
No dalej, Jack, ty pobiegnij.
Ja nawet nie chcę grać.
Przecież jeszcze nic dzisiaj nie zrobiłeś.
-Idź po piłkę. -Ty się rusz.
Zamknij się.
Przestańcie. To niegrzeczne.
Nic ci nie jest?
A jak to wygląda? Uderzyła mnie w penisa.
Nancy, tak się nie robi.
Czemu go uderzyłaś?
Nie celowałam w penisa, tylko w jajka.
Wspaniale, świetnie.
Możemy wrócić do gry? Widzisz, co narobiłeś?
Świetna robota, Dennis.
Ale śmieszne.
-Znudziło mi się. -Tak, śmieszne.
Tylko ty lubisz normalne zasady.
-Dzięki. -Zanim uderzysz w penisa...
Czy moglibyśmy przestać mówić „penis” w miejscu publicznym?
Daję wam pewniaki na talerzu, a wy nie możecie ich zamknąć.
Jesteście do dupy.
Więc zabieraj się stąd, to koniec.
Te pewniaki są słabe.
Słabe?
Pieprzone pewniaki są słabe?
To ty jesteś słaby. Siedzę w tym od 15 lat.
-Jak się nazywasz? -Pierdol się, właśnie tak.
A wiesz dlaczego?
Bo przyjechałeś tu dziś hyundaiem.
Ja jeżdżę bmw za 80 tysięcy.
Tak się nazywam.
A ty nazywasz się Wanting i nie potrafisz grać w tę grę.
Nie zamykasz? Idź poskarżyć się żonie.
Bo liczy się tylko jedno.
Ich podpis na wykropkowanej linii.
Zrozumiano, jebane gnoje?
Zasnęła.
Zapomniałem swojej kwestii, ale...
Nikt nie zauważył.
Zamarłem, widziałeś? To było jak wieczność.
-Nikt nie zauważył. -Ja zauważyłam.
Ty spałaś, więc się zamknij.
Nie powinieneś patrzeć na widownię,
tylko na innych aktorów.
-Ma rację. -Mogłaś nie przyjść.
-Fakt. -To nie dla dzieci.
Sztuka i tak była tak nudna,
że zasnęłam.
-Zamknij się. -Ty się zamknij.
Nie, byłaś nią pochłonięta.
-Przepraszam, że przeszkadzam. -Nie szkodzi.
Widziałam cię dziś na scenie. Byłeś świetny.
-Dziękuję. -Jak miło, dziękujemy.
Mogę zrobić zdjęcie?
Raczej nie, ale dziękujemy.
Nie jemu. Jemu.
Przepraszam, jestem pana wielką fanką.
Uwielbiam The Breaking.
-Będą kolejne sezony? -Dziękuję.
Będą nagrywać kolejne,
ale już bez mojej postaci.
O nie! Dlaczego?
Pan i Alison,
to dla mnie najbardziej wiarygodny związek.
-Trzymałam za nich kciuki. -Tak.
Dobrze ich dobrali i widzowie ich lubili.
Była też postać Thomasa
i musiał jakoś wrócić, więc...
To już widzieliśmy, a widzowie chcą teraz czegoś nowego.
Zgadzam się.
Jak podobało się panu...
Co pani robi?
-Przepraszam... -To rodzinny obiad.
-Sarah... -Przepraszam.
Proszę nie przepraszać.
To ty powinieneś powiedzieć, że spędzasz czas z rodziną.
To tylko chwila.
Jest pani typową fanką.
Zazwyczaj wstydzi się, że lubią go samotne kobiety po 50.,
ale dawno nikt go nie nękał, więc teraz z tego korzysta.
Przepraszam.
No dobrze. Chodźmy już.
-Już idziemy? -Tak, pójdziemy już.
Chodź, Jack.
Przepraszam.
Jestem mężatką.
Mam 47 lat.
To koniec. Mam tego dosyć.
Dobrze, dajmy sobie z tym spokój.
Czy mogę...
Jasne.
Więc co teraz będzie?
Nie wiem. Chyba pójdziemy do domu.
Właściwie to jestem głodny.
Zjadłbym coś.
Dobrze, zjedzmy coś.
Naprawdę myślałam, że jakoś wytrwamy do końca.
Naprawdę tak myślałam.
Nienawidzę osoby, którą się przy tobie stałam.
Patrzę czasami na ciebie i tylko czekam, aż coś spieprzysz.
To po prostu...
Bycie tobą wydaje mi się łatwiejsze.
Zazdroszczę ci.
Zazdroszczę ci tego, jakie masz życie.
Wygląda na o wiele fajniejsze niż moje.
Wiem, że ty też martwisz się o różne rzeczy,
ale te wydają się małe,
a na mnie spoczywają wszystkie duże i ty na to po prostu pozwalasz.
Pozwalasz na to, bo jestem w tym dobra.
Ale może ja nie chcę być w tym dobra?
Może nigdy nie chciałam tej roli.
Może nigdy nie zależało ci na mnie, żeby mnie o to zapytać.
Uważam, że mnie odtrącasz.
Zawsze odsuwałeś mnie
od swojego życia i zabawy...
Nigdy nie pytasz, czy chcę pójść z tobą
na imprezy czy premiery...
Bo mi się nie spodoba,
bo nie polubiłam tych ludzi, bo to dupki,
a ja jestem rozsądna.
Oddzielasz mnie od zabawy w swoim życiu,
bo wiesz, że gdybyś mnie tam zobaczył,
zdałbyś sobie sprawę z tego, że powinnam tam być
i miałbyś poczucie winy.
Sprawiłeś, że nie jestem częścią twojego życia,
więc nie dziw się, gdy mówię, że nic nas nie łączy,
bo to twoja wina.
Przepraszam.
Gdybym mógł cofnąć czas i to zmienić,
zrobiłbym to.
Ale nie mogę.
Ale masz rację.
Masz rację, przepraszam.
Naprawdę mi przykro.
Dziękuję.
Jestem idiotą.
Jestem jak dziecko.
Jeśli nie będę uważał,
za jakieś pięć lat naprawdę się skompromituję.
Naprawdę tego nie chcę.
Smakowała ci zupa?
Nawet nie spróbowałem.
Nie wiem. Ostra?
Chyba coś zamówię.
Co mogę państwu podać?
Poproszę burgera.
Średnio wysmażony, sałatka zamiast frytek?
Średnio wysmażony, ale z frytkami.
Z frytkami.
A gdzie dzieci?
W domu.
Bardzo ich lubię.
Dziękujemy, to miłe.
Mówię poważnie.
Nie lubię wielu dzieciaków, ale tę dwójkę lubię.
Nie wierzysz jej?
Chyba mówi o cudzych dzieciach.
DWA LATA PÓŹNIEJ
Pa, mamo. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Zadzwoń, jak dojedziesz, mój studencie.
Dzwoń codziennie.
Dobrze. Na razie, mała, będę tęsknił.
Biorę twoje PlayStation.
Tylko spróbuj, to pożałujesz.
No dobrze.
Obiecała, że mogę je wziąć. Ty i tak będziesz na studiach.
Twój pokój też biorę na cztery lata.
Znam twoje hasło.
-No dobrze. -Od razu zaczynamy?
-Jasne, gramy. -No dobrze.
Przepraszam.
Co ty, dobre odbicie. Piętnaście do zera.
No dobrze.
Przepraszam.
Nie, co ty. Dobre uderzenie.
-Która godzina? -5.50.
-Gramy dalej? -Tak.
Ty serwujesz.
Pięć do czterech.
Piłka meczowa?
-Fajne uczucie. -Wiem.
Dobre uderzenie.