MODERN AŞK
Beni Böyle Kabul Et, Kim Olursam Olayım
SEN KİMSİN?
Ben kimim?
Beni tarif etmek zordur.
Gerçi herkes öyle değil midir?
Ama ben gerçekten zorum.
Çünkü bende küçük bir şey...
Küçük bir şey var işte.
Fazla yok. Büyük falan da değil.
Aslında büyükçe sayılır, nasıl baktığınıza bağlı.
Ufak değil ama kocaman da değil. Bir şey var. O kadar.
Ama... Bunu size nasıl anlatayım?
Beni tanımak mı istiyorsunuz? İşte ben buyum.
Yıllar önce bir markette şeftali arıyordum.
Acayip canım çekmişti.
Hani bazen uyanırsınız ve canınız inanılmaz derecede şeftali çeker ya?
Aynen öyleydi.
Parıldıyordum.
Ama kelimenin tam anlamıyla.
Bu erken saatte markete gelmek için seçtiğim kıyafet,
giymek için hiçbir zaman doğru ortamı bulamadığım
payetli bir bluzdu.
Ruh hâlime uygundu.
Çok iyi bir ruh hâlindeydim.
Sorun da biraz buydu.
Ruh hâlim daha da iyi olamaz derken,
sebze reyonunu gördüm.
Sözde şeftali aramaya çıkmıştım fakat aslında macera arıyordum.
Hatta belki aşk.
Sadece o anda bilmiyordum.
Markette sabah erkenden aşkı bulabilirseniz
buna güvenebilirsiniz. Kimse birini düşürmek,
kolay av veya tek gecelik ilişki için burada değildir.
Erkeklerde alkol ya da kokain kafası yoktur.
Buradaki erkekler gerçektir.
Ayrıca ıskalarsanız, eliniz boş bir şekilde
gecenin karanlığına dalmanız gerekmez. Bir mağazadasınız.
Her yer fırsat dolu.
Ben sert ve sulu severim.
Ezilmiş de olmaz.
Ne arıyorsun?
Canım meyve salatası çekti.
Önceden hazırlanmış olmamalı. Taze.
Değil mi? Ne büyük israf.
Her şeyden birer tane alırsın,
tekrar salata yapmak istediğinde
hepsi kararmış olur.
Vicdanım sırf kendim için salata yapmama el vermiyor.
Salatanı yerken
sana eşlik edecek çocukların ve eşin yoksa tabii.
Eşlik edecek eşin ve çocukların var mı?
-Benim mi? Hayır, yok. -Yok mu?
Benim de.
Sen bunu mu arıyorsun?
Galiba. En nihayetinde.
Hayır, şeftaliyi kastettim.
Şeftali. Evet.
-Doğru. -Doğru. Evet.
Şeftali için geldim.
Evet, tabii.
Sen... İyi misin?
Aşırı enerjik gibisin.
Bu sabah çaktığım sekizlik kokain yüzündendir.
Ne?
Hayır. Birkaç gündür uyumuyorum. Üç gündür falan.
Yok artık. İş mi yetiştiriyorsun?
Hayır. Sadece...
Hayat bazen uyunmayacak kadar ilginç oluyor.
-Öyle değil mi? -Bir de ayıları düşün.
Bunları öğrendiğim iyi oldu.
Neyi?
Çocuk ve eş istediğini.
Nedenmiş?
Biriyle çıktığında bunları bilmek iyidir.
Evet, işe yarar.
Peki, nereye gidiyoruz?
Herhangi bir yere. Seninle.
-Gerçekten mi? -Evet.
Günüme neşe kattın.
Gece geç yattım. Yorgun, keyifsiz ve amaçsızdım.
Sonra Rita Hayworth markette yanıma geldi.
Aptal değilsen hayatta bunları es geçmezsin.
Seni seviyorum.
-Ne? -Konuşma şeklini seviyorum. Çok sevdim.
Teşekkürler.
Buraya geldiğin için teşekkürler.
Hiç önemli değil.
O zaman perşembe akşamı görüşürüz.
Harika.
Biliyor musun...
Artık iş çok önemli gelmiyor.
Beraber... Kahvaltıya ne dersin?
Daha yeni tanıştık.
Ama çıkacağız.
Ama akşam yemeğine. Kahvaltı daha samimi. Farklı.
Kahvaltı dağınık saçtır, yorgun ve bitkin...
Makyajsızlık, parlak ışıklar. Çok kötü gidebilir.
Yemek de öyle.
Alkol bunun için var.
Peki ya kahve?
Kahve olabilir.
Tamam.
Çörek alabilir miyim?
O zaman kahvaltı olur.
Perşembe görüşürüz.
Tamam, yeter. La La Land'de değiliz.
Mutluyum ama hâlâ gerçek hayattayız.
Anlamışsınızdır.
Fikrî mülkiyet.
Hatırlatsan?
Ödemedikleri bir melodi için erkek pop grubunu dava eden rapçi.
Doğru. Rapçiyi hatırladım.
Tam bir keşmekeş. Beni mi istediler?
Yeni yıldızımızda ısrarcılar.
-Böyle mi dediler? -Evet.
Sen gelene kadar yıldız bendim.
Şuna bak, zirveye ulaşmış kızıl bir kedi.
Rita Hayworth gibisin.
Bugün bunu diyen ikinci kişisin.
-Kim dedi? -Bir adam.
Hoş bir adam mı?
Çok hoş.
Nasıl tanıştınız?
Geç saatte olmuştur, zaten 10.00'da buradaydın.
Dün gece eve uğramış gibi de gözükmüyorsun.
Markette. Bu sabah.
Ne? Kim markette biriyle tanışır ki? Gerçekten mi?
Şarküteri kısmındaydım,
o meyve sebze reyonundaydı. Aşk olduğunu anladık.
Belki tanışabiliriz.
Müzisyenle değil miydin sen?
Evet. Uyuşamadık.
Fazla seçicisin.
İnsan Kaynakları söylememi istedi.
Geçen ay 20 günün dördünü kaçırmışsın.
Biliyorum. Huzursuz bağırsak sendromundan.
Gerçekten mi? Üzüldüm.
İşinde istediğin kadar iyi ol,
bu şekilde kaçırdığın günleri patronlara savunamam.
Biliyorum. Dikkat edeceğim.
Tamam. Seni kaybetmek istemem.
Yenisin ve sana kanım ısındı.
Benim de sana.
Sonra içer miyiz? Onu anlatırsın.
Anlaştık.
Sorun da burada başladı.
Başlatan neydi, bilmiyorum.
Kan şekeri mi? Kimyasal mı?
Psikolojik mi? Kim bilir?
Ama geliyor.
Eski siyah beyaz filmlerdeki canavarlar gibi.
Ne kadar hızlı kaçarsan kaç, sana yetişiyor.
Seni bulamayacağı tek bir yer var.
Alo? Lexi?
Evet.
Ben Jeff.
Sokak numaranı sormak için aradım.
Tabii iptal etmek istemiyorsan.
Hâlâ iki dakikan var.
Hayır.
Gel. Tabii. Randevu için.
Demek Rita Hayworth birini bulmuş.
Selam.
Selam Jeff.
Kahretsin. Özür dilerim.
Sorun değil.
Çok iyi bir başlangıç olmadı.
-İyi misin? -Sorun yok.
Bu nedir?
Ahşap oyması ufak bir şeftali.
Dişbudaktan.
Tornacı mısın?
Hayır, tornacı değilim.
Geçerken bir dükkânda gördüm.
Gözüme sembolik gözüktü.
Çok tatlısın.
Gidelim mi?
Tamam.
Nereye gitmek istersin?
Fark etmez. Rahat bir yer olsun.
İyi misin?
Tabii.
Peki, ne yemek istersin?
Müsli.
Şimdi zor olabilir. Saat...
Ben bir yer biliyorum. Hadi.
-Al bakalım Lex. -Teşekkürler Cynthia.
İkizin yok, değil mi?
Hayır.
-Çok teşekkürler. -Ne demek.
Bu biraz...
Dondurma yemek ister misin?
Olur.
Tabii, evet.
Harika.
Kahve içmeye gelmek ister misin...
-Aslında ben... -...ya da seks falan?
Gelmesem daha iyi.
Evet, anlıyorum.
Seni rahat bırakayım.
Ne için?
Akşam neyle meşgulsen,
bundan daha ilginç ne varsa.
Mecbur hissetmemelisin.
Hayır, öyle değil.
Bu... Ben... Aslında...
Tamam, biraz mecbur hissediyorum ama sandığın gibi değil.
Bu... Aslında ben...
Ben hastayım ve...
Grip oldum ve çok iyi hissetmiyorum.
Üzüldüm.
-Neden daha önce söylemedin? -Sen...
Evet, uyuyup üzerimden atayım
ve bunu düzgün bir şekilde tekrarlayalım.
Beni arar mısın?
Şöyle diyeyim,
sen istediğinde beni ara.
Numaramı biliyorsun.
Lisede başladı.
Bir gün yataktan çıkmak istemedim.
Ailem izin verdi, hasta zannettiler
çünkü fiziksel olarak yataktan çıkamıyordum.
21 gün sonra, hâlâ oradaydım.
Çocuklar yeni bilgilerle harika bir şekilde baş eder.
Bazı şeylerin öyle olmaması gerektiğini bilmezler.
Bununla yaşamanın avantajını o zaman çözdüm.
Bunu aşırı verimli geçen dönemlerle dengeleyebiliyordum.
Yıldız öğrenci olabildim.
Yılın yarısını es geçebiliyordum.
Geri kalanında da muhteşem oluyordum.
Hayallerinizi takip edin!
Vassar da böyleydi. Haftalarca yurttan çıkmazdım.
Sonra haftalarca kütüphanede çalışıp muhteşem notlar alıyordum.
Senin sorunun ne?
Sonra New York'a taşındım.
Sayısız firmada rakiplerimi geçtim...
Ta ki hepsi, detaylara hâkimiyetimin, bir dava için sabahlara kadar çalışmamın,
işe neredeyse hiç gelmememi
telafi etmediğini fark edene kadar.
Bu sırada başımdan sayısız terapi seansı, analiz,
elektroşok tedavisi, bilişsel davranış tedavisi
ve ilaç tedavisi geçti.
Bu sırada, işverenlerimi, ailemi ve arkadaşlarımı
mazeretlerle mutlu ve habersiz bıraktım,
sadece etkileyici olacağımda ortaya çıktım.
Hayat benim için böyle olmuştu ve gerçekte kim olduğumu kimse bilmiyordu.
Alo. Lexi Donohoe.
Kesinlikle, evet...
Yarına mı?
Yarına hazırlarım. Sorun olmaz.
Ama bunalımlı hâlim eninde sonunda geçtiği sürece,
bununla başa çıkabildim.
Yeri gelmişken...
Mükemmel bir sabah.
Kuşlar penceremde ötüyor.
Taze biçilmiş çim kokusu.
Jeff!
Jeff, dünyanın en kibar erkeği.
Jeff'in o tatlı gülümsemesi ve hayatındaki bütün o potansiyeli.
Tek bir insan o kadar çok şey vadedebilir mi?
Sabahın 6.30'u onu aramak için erken mi?
Gayet uygun.
-Alo? -Jeff?
-Evet? -Ben, Lexi.
Gerçekten mi?
Çok mu erken? Öyle mi? Erken değil de.
Ne için çok mu erken?
Kahvaltı. Bu sefer sen müsli yersin, ben de biftek.
Kafan hep ters mi çalışır?
Belki de öyledir.
İyi misin?
Geçen gece neyin vardı?
Hiçbir şey. Yorgundum. İşte deli gibi yoğundum.
Önemi yok. Akşam buluşalım mı?
Yemek yiyelim mi? Sinema da olur.
Kulübe gidebiliriz. Seni görmek istiyorum.
Kahretsin. Bu akşam biraz zor.
Salı olur mu?
Salı mı? Salıya daha çok var.
Salıya çıkacağımız ne belli?
Yarın işte. Büyük ihtimalle hayatta kalırız.
Adı lazım değil başkanken mi? Hayır.
24 saatte çok şey olabilir.
Hadi... Bu akşamın nesi var?
Tamam. Bu akşam neden bu kadar önemli?
Bir günü daha seni tanıyamamakla geçiremem.
Bu güzeldi.
Bu akşam benim evde buluşalım mı? Yemek benden.
Tamam.
Tamam, hoşça kal.
Sizi bilmem ama ben bu ruh hâlindeyken televizyon şovumun
jeneriği başlamış gibi hissediyorum.
LEXI ŞOV
BAŞROLDE 'LEXI' ROLÜNDE LEXI DONOHOE
VE 'TAKSİCİ HARRY' ROLÜNDE JUDD HIRSCH
Nasılsın Lexi?
VE 'ALEC' ROLÜNDE JUDD HIRSCH
Mutlu mu, hüzünlü mü?
Sence Alec?
VE 'MEMUR MAHONEY' ROLÜNDE JUDD HIRSCH
Buradan bipoları temizleyip atmam lazım.
İşte tam bir neşe kaynağı.
Arlanmaz kusursuzluğunun zirvesindeki Hollywood.
Her saç teli yerinde. Her hareket bir fotoğraf karesi.
Yanlış bir adım bile yok.
Rita Hayworth'ün tekrarlanan o sözünü hatırladım.
"Tanıdığım her adam Gilda'ya âşık oldu
"ve benimle uyandı."
Çok hüzünlendim.
Lütfen.
Hadi.
Ve işte geldi.
Sessizlik.
Eşikten bile geçmeden hayatımdan çıkıp giden başka bir adamın
rahatsız edici sessizliği.
Kendi yarattığım bir sessizlik.
Kıskanç bir annenin, kızı yukarıda kilitliyken
kapıdan gençleri kovması gibi.
Acaba kalır mıydı?
Jeff? Eğer bilseydi?
Markette itiraf etseydim ve şöyle deseydim,
"Ben bipolarım. Bununla uğraşıyorum, sen de uğraşmak ister misin?"
Acaba nezaketen gülümseyip
uzaklara ya da dondurulmuş gıdalar reyonuna kaçar mıydı?
Şeftalisi ezik olmasın isteyen bir adam.
Bozuk bir zihinle nasıl uğraşırdı?
Lütfen geri gel, geri gelme.
Lütfen geri gel.
Ben burada yatarken
ve mükemmel tatlılıkta, güzel bir adam
kapımdan uzaklaşırken bir şey bana
bunun bitmesi gerektiğini söyledi.
Hastalık değil, o hiç bitmeyecek
ama artık insanlara benimle ilgili bir fikir edinme şansı vermeliydim.
Bu oyunda onların da elinde koz olmalı.
Dışarıda bir yerlerde beni olduğum gibi kabul edecek birileri illaki vardır.
Beni içimdeki iki insanla kabul eden biri.
Birine sadece tek tarafını gösteremezsin.
O zaman Hollywood olursun. Gilda olursun. Bu güzeldir
ama sonsuza dek sürmez.
Hey. Bekle.
Veda etmeyecek miydin?
Tabii ki. Ben... Bilirsin, ben...
Büyütmek istemedim.
Karar senden yana çıkmadığı için üzgünüm.
Yokluğunda ne yapacağımı bilmiyorum.
Sorun yok.
Zaten önüme bakmayı severim.
Yeni bir yer. Heyecanlı.
Kahve içebilir miyiz?
Evet, olur. Tabii ki.
Tamam. Bir saniye.
Şimdi, diyorsun.
Peki, nereye gideceksin?
Bilmiyorum.
Birikimim var, hemen iş bulmama gerek yok.
Biraz ara verebilirim. Seyahate çıkarım.
Marketteki oğlanla mı? O nasıl gidiyor?
O iş yürümedi.
-Üzgünüm. -Evet.
Sana erkek dayanmıyor.
Sanırım öyle gözüküyor.
İnsan bir kere genç oluyor tabii.
Ben bipolarım.
Gerçekten mi?
Evet.
15 yaşımdan beri.
Neden bana hiç anlatmadın?
Yapma. Kim eğlence hukukunda bir akıl hastasını
işe alır? Yeterince deli değil miyiz?
Özür dilerim.
Niye şimdi bunu bana söylüyorsun?
Çünkü sen işten daha ötesin.
Dışarıda da görüşeceksek,
ki görüşmeyi çok isterim,
neyle uğraştığın bilmelisin.
Ama nöbetlerim inanılmaz dar aralıklı.
O kadar dar ki, zor hareket edebiliyorum.
Etrafımda olmak imkânsızdır.
Telefona bile cevap veremiyorum.
Arkadaş olarak güvenilir değilim.
Bazı açılardan edinebileceğin en kötü arkadaşım.
Hiçbir artım yok.
Beş dakika önce bir toplantım vardı.
Tamam.
Phyllis. Selam.
Yönetimden gelenlere toplantıyı iptal edeceğimizi söyle.
Onlarla yarın görüşürüm.
Evet, biliyorum. Üzgün olduğumu ilet.
Öğle yemeği yiyelim mi?
Menü alabilir miyim?
Şu anda neredesin? Ruh hâli açısından?
Bunalımdan çıkmak üzereyim.
Bu gece aşırı manik olurum.
Bunu anlattığım ilk kişisin.
Anlatınca neler hissettin?
Göğsümün üstünden bir fil kalkmış gibi.
Bana anlatmana gerçekten sevindim.
Pek çok şeyi açıklıyor.
Bilmemek seninle tamamen
bağlantı kurmayı zorlaştırıyordu.
İstediğim gibi olmuyordu.
Bir ara bir şeyler içmek ister misin?
Sinemaya gitsek? İnsanları görsek?
Hepsini isterim.
Yanında en çok eğlendiğim kişisin.
Bunu bırakmam.
Teşekkürler.
Ben teşekkür ederim.
Hayatta gerçek bir arkadaşa güvenmenin nelere kadir olduğuna inanamazsınız.
Sylvia'ya anlattıktan sonra gerisi çorap söküğü gibi geldi.
Yıllar öncesinden eski erkek arkadaşlarımı aradım.
Sebepsiz yere aramayı kestiğim iş arkadaşlarımı.
Durumumla neredeyse gurur duyuyordum.
Görünüşe göre bipolarmışım.
Onların affedici ve anlayışlı hâlleri
hem rahatlatıcı hem de garip bir şekilde iyileştiriciydi.
Pek çok insana gerektiği kadar güvenmemişim.
Herkese hikâyemin tamamını anlatacağım konusunda kendime bir söz verdim.
İyi, kötü ve deli.
O nasıl oldu?
Jeff birkaç sene önceydi.
Doğru doktoru bulup, doğru dozajı ararken
iki uzun yıl geçmiş.
Biliyorum, beynimdeki kimyasal dengesizliğin tedavisi yok,
aşkın tedavisi olmadığı gibi.
Ama müteşekkir olduğum ufak sarı bir hap ve soluk mavi bir hap var,
bir de birkaç şirin pembe kapsül.
Hayatımı farklılaştıran bir avuç başka renk daha var.
Ruh hâllerim değişiyor
ama beni farklı bir kişiliğe dönüştürmüyorlar.
Tekrar birileriyle çıkmaya da müsaitim.
Bunu okurken göreceğiniz gibi.
Tinder'ı da düşündüm ama sonra
eski tip eş bulma sitelerine yöneldim.
İşte buradayım.
Ben buyum.
Sizi korkutmuyorsa
lütfen bana mesaj bırakın.