NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
ZAAKCEPTUJ MNIE W KAŻDEJ ODSŁONIE
KIM JESTEŚ?
Kim jestem?
Trudno mnie opisać.
Każdego jest trudno opisać.
Ale mnie naprawdę trudno opisać.
Bo jestem taka...
To właściwie drobnostka.
Naprawdę, nic wielkiego.
No dobrze, dla niektórych to wielka rzecz. Zależy, jak na to spojrzeć.
Nie jest niezauważalna, ale nie jest też ogromna. To nic takiego.
Ale jak mogłabym ci to opisać?
Chcesz wiedzieć, kim jestem? Oto, kim jestem.
Kilka lat temu chciałam kupić w supermarkecie brzoskwinie.
Miałam na nie ogromną ochotę.
Każdy czasami budzi się rano i ma przeogromną ochotę na brzoskwinie.
I tak było ze mną.
Tego dnia błyszczałam.
Dosłownie błyszczałam,
bo na moją poranną wizytę w supermarkecie
włożyłam cekinową bluzkę, którą absolutnie uwielbiam,
a dla której nigdy nie ma odpowiedniej okazji.
Pasowała mi do nastroju.
Byłam w świetnym nastroju.
To istota mojego problemu.
Gdy myślałam, że mój nastrój już bardziej nie może się poprawić, dostrzegłam...
stoisko z warzywami.
Moje poszukiwania brzoskwiń były w rzeczywistości poszukiwaniem przygody.
A może nawet miłości.
Wtedy jeszcze o tym nie wiedziałam.
Miłość znaleziona w supermarkecie wczesnym rankiem
musi być prawdziwa. Nikt nie przychodzi tu na podryw.
Nie szuka jednorazowych numerków czy przygody na jedną noc.
Faceci nie dodają sobie odwagi alkoholem czy kokainą.
Mężczyźni są tu prawdziwi.
A jeśli dostaniesz kosza, nie musisz uciekać pod osłoną nocy
z pustymi rękami jak jakiś frajer. W końcu to sklep.
Można znaleźć tu świetne okazje.
Ja lubię okrągłe i soczyste.
I niepoobijane.
Czego szukasz?
Zachciało mi się sałatki owocowej.
Ale nie jakiegoś gotowca, tylko świeżo zrobionej.
Marnujemy na świecie tyle jedzenia.
Kupuje się wszystkiego po jednym,
ale do czasu, aż znów zachce ci się sałatki,
wszystko zdąży się już zepsuć.
Sumienie nie pozwala mi robić sałatki tylko dla siebie.
No chyba,
że masz dzieci i żonę, którzy pomogą ci je zjeść.
Masz żonę i dzieci, którzy pomogą ci zjeść owoce?
-Ja? Nie, nie mam. -Nie?
Ja też nie.
Tego szukasz?
Chyba tak, docelowo.
Mówiłem o brzoskwini.
Brzoskwinia, no tak.
-Tak. -Tak, jasne.
Przyszłam po brzoskwinie.
Jasne.
Dobrze się czujesz?
Jesteś jak wulkan energii.
To tylko magiczny biały proszek.
Że co?
Żartuję. Po prostu nie śpię od kilku nocy.
No co ty? Masz takie napięte terminy?
Nie, po prostu...
Czasami życie jest zbyt ciekawe, żeby je przesypiać.
-Rozumiesz? -Jasne, powiedz to niedźwiedziom.
Dobrze wiedzieć też o tych innych sprawach.
Jakich sprawach?
Że chcesz mieć męża i dzieci.
A to dlaczego?
Dobrze to wiedzieć, gdy idziesz z kimś na randkę.
Jasne, to się przydaje.
Więc dokąd pójdziemy?
Z tobą? Gdziekolwiek.
-Naprawdę? -Tak.
Naprawdę poprawiłaś mi humor.
Byłem zmęczony, obudziłem się przybity, moje życie nie miało sensu,
i nagle Rita Hayworth zagaduje mnie w supermarkecie.
Tylko głupiec nie wykorzystałby takiej szansy.
Kocham cię.
-Co? -Kocham sposób, w jaki mówisz.
Dziękuję.
I dziękuję, że tu dziś przyszłaś.
Nie ma za co.
Do zobaczenia w czwartek wieczorem.
Świetnie.
Wiesz co?
Praca wydała mi się nagle strasznie nudna.
Może zjemy razem śniadanie?
Dopiero się poznaliśmy.
Przecież idziemy na randkę.
Randka to kolacja. Śniadanie jest bardziej intymne.
Nieułożone włosy, zmęczenie, rozespanie...
Brak makijażu, ostre światło. Może skończyć się katastrofą.
Kolacja także.
Dlatego wymyślono alkohol.
To może kawa?
Na kawę mogę się zgodzić.
Świetnie.
Mogę zamówić babeczkę?
To byłoby śniadanie.
Do zobaczenia w czwartek.
No dobrze, wystarczy. To nie La La Land.
Jestem szczęśliwa, ale to nadal rzeczywistość.
Sami rozumiecie.
Własność intelektualna.
Przypomnisz mi?
Raper skarży boysband, bo nie zapłacili mu za sample.
Raper skarży jakiś zespół, jasne.
Świat stanął na głowie. Mam to wziąć?
Nalegali na naszą nową gwiazdę.
-Tak mnie nazwali? -Oczywiście.
Zanim przyszłaś, to ja byłam gwiazdą.
Mruczysz jak ruda kotka nad miską śmietanki.
Wyglądasz jak Rita Hayworth.
Ktoś mi już dziś to powiedział.
-Kto? -Mężczyzna.
Miły?
Bardzo miły.
Gdzie go poznałaś?
Pewnie gdzieś późno, bo zwlekłaś się tu dziś dopiero o 10.
I wyglądasz, jakbyś wczoraj nie wróciła do domu.
Poznałam go rano w supermarkecie.
Romans w supermarkecie? Poważnie?
Ja stałam przy wędlinach,
on przy owocach. Miłość od pierwszego wejrzenia.
Chętnie go poznam.
A myślałam, że spotykasz się z tym muzykiem.
Nie pasowaliśmy do siebie.
Jesteś zbyt wybredna.
Kadry prosiły, żebym o tym wspomniała.
W zeszłym miesiącu opuściłaś cztery dni z dwudziestu.
Wiem, wiem. To zespół jelita drażliwego.
Poważnie? Przykra sprawa.
Nieważne, czy jesteś dobra w tym, co robisz.
Nie jestem w stanie udobruchać szefów, jeśli nie ma cię w pracy.
Jasne, postaram się.
Dobrze. Nie chcę cię stracić.
Dopiero zaczęłaś i chyba cię lubię.
Ja też cię chyba lubię.
Drink po pracy? Opowiesz mi o nim?
Zgoda.
I tu zaczyna się mój problem.
Nie wiem, co go powoduje.
Niski cukier? Reakcja chemiczna?
Problem psychologiczny? Kto wie?
Ale pojawia się.
Nadchodzi jak potwór z czarno-białych filmów
i nieważne, jak szybko uciekasz, on zawsze cię dogania.
Jest tylko jedno miejsce, gdzie cię nie znajdzie.
Halo? Lexi?
Tak.
Mówi Jeff.
Dzwonię, żeby potwierdzić twój adres.
Chyba, że chcesz odwołać randkę.
Zostały ci dwie minuty.
Nie.
Przyjdź, jasne. Na randkę.
Więc Rita Hayworth umówiła się na randkę?
Cześć, Jeff.
Kurde, przepraszam.
Nic nie szkodzi.
Chyba nie zacząłem zbyt dobrze.
-Nic ci nie jest? -Nie.
Co to?
To drewniana brzoskwinia.
Z jesionu.
Jesteś stolarzem?
Nie jestem stolarzem.
Zobaczyłem to w sklepie.
To taki symbol.
Jak miło.
Idziemy?
Dokąd chcesz iść?
Obojętnie. Tylko żeby nie było elegancko.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Co chciałabyś zjeść?
Muesli.
To może się nie udać...
Znam jedno miejsce. Chodź.
-Proszę, Lex. -Dzięki, Cynthio.
Masz może siostrę bliźniaczkę?
Nie.
-Dziękuję bardzo. -Nie ma za co.
To było...
Chcesz iść na lody?
Pewnie.
Jasne, tak.
Fajnie.
Wejdziesz na kawę...
-Wiesz co? -...albo na seks?
Nie tym razem.
Jasne, rozumiem.
Nie chciałbym przeszkadzać.
Przeszkadzać w czym?
W tym, co dziś robiłaś,
co było ciekawsze niż ta randka.
Nie musisz czuć się zobowiązana.
Nie, to nie o to chodzi.
Ja nie... Nie czuję się...
No dobrze, czuję się trochę zobowiązana, ale inaczej, niż myślisz.
Po prostu...
Jestem chora...
Mam grypę i nie czuję się na siłach.
Przykro mi.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Muszę się porządnie wyspać.
Wtedy będziemy mogli iść na normalną randkę.
Zadzwonisz?
Wiesz co?
To ty zadzwoń do mnie.
Masz mój numer.
To zaczęło się w liceum.
Pewnego dnia chciałam zostać w łóżku.
Rodzice mi pozwolili. Myśleli, że jestem chora,
bo fizycznie nie byłam w stanie wstać z łóżka.
Dwadzieścia jeden dni później nadal tkwiłam w łóżku.
Dzieci mają niesamowitą zdolność przetwarzania nowych informacji.
Nie wiedzą, kiedy pewne rzeczy nie są takie, jak powinny.
Wtedy nauczyłam się, jak z tym żyć.
Nadrabiałam wszystko w okresach intensywnej produktywności.
Zostałam wzorową uczennicą.
Wybaczano mi 50% nieobecności,
bo przez drugą połowę świetnie się uczyłam.
Podążajcie za marzeniami!
Na studiach podobnie. Tygodniami nie wychodziłam z akademika.
A potem spędzałam tygodnie w bibliotece i zdobywałam najlepsze oceny.
Co ci jest?
I przeprowadzka do Nowego Jorku.
Pokonywałam rywali w niezliczonych kancelariach...
które w końcu zdawały sobie sprawę, że moja zabójcza dbałość o szczegóły
czy ślęczenie po nocach podczas prowadzenia sprawy
nie są w stanie zrekompensować mojej tragicznej frekwencji w pracy.
W międzyczasie próbowałam różnego leczenia, analiz,
terapii elektrowstrząsami, terapii poznawczo-behawioralnej,
leków, dosłownie wszystkiego.
Moi pracodawcy, rodzina i przyjaciele
byli zupełnie nieświadomi i wierzyli w moje wymówki.
Zjawiałam się tylko, gdy byłam w świetnej formie.
Tym stało się moje życie i nikt nie znał prawdziwej mnie.
Tak, Lexi Donohoe.
Oczywiście, tak.
Na jutro?
Dam radę, nie ma problemu.
Ale zza czarnych chmur w końcu zawsze wychodziło słońce,
więc radziłam sobie z tym.
Skoro o tym mowa...
Idealny poranek.
Ptaszki śpiewają mi pod oknem.
Zapach świeżo skoszonej trawy.
Jeff!
Jeff, najwspanialszy mężczyzna na świecie.
Jeff o pięknym uśmiechu, przepełniony potencjałem.
Tyle obietnic w jednym ludzkim stworzeniu.
Czy 6.30 rano to za wcześnie, żeby zadzwonić?
Nie, w porządku.
-Halo? -Jeff?
-Tak? -Mówi Lexi.
Naprawdę?
Jest za wcześnie? Powiedz, że nie jest za wcześnie.
Za wcześnie na co?
Na śniadanie. Tym razem ty możesz zjeść muesli, a ja stek.
Wszystko robisz na odwrót?
Właściwie to tak.
Dobrze się czujesz?
Co się działo na naszej randce?
Nic takiego. Byłam po prostu zmęczona. Miałam dużo pracy.
To nieważne. Możemy się spotkać?
Kolacja wieczorem? A może kino?
Sama nie wiem. Po prostu chcę cię zobaczyć.
Cholera, dziś nie bardzo mi pasuje.
Może być wtorek?
Wtorek? Wtorek jest za całą wieczność.
Kto wie, czy dożyjemy do wtorku?
Wtorek jest jutro, więc mamy spore szanse.
Z takim prezydentem? O nie.
Wszystko może się zdarzyć.
Czemu nie spotkamy się dzisiaj?
A czemu akurat dzisiaj?
Chcę jak najszybciej lepiej cię poznać.
To miłe.
Więc zobaczymy się dziś? U mnie. Ugotuję coś.
Dobra.
No to pa.
Nie wiem, jak wy, ale gdy ja jestem w takim nastroju,
czuję się, jakbym grała w czołówce własnego serialu.
WYSTĘPUJĄ: LEXI DONOHOE JAKO „LEXI”
JUDD HIRSCH JAKO „TAKSIARZ HARRY”
Jak się czujesz, Lexi?
JUDD HIRSCH JAKO „ALEC”
Jesteś wesoła czy smutna?
A jak myślisz, Alec?
JUDD HIRSCH JAKO „FUNKCJONARIUSZ MAHONEY”
Trzeba by posprzątać tę dwubiegunowość.
Oto ideał.
Hollywood w swoim najlepszym, bezwstydnym wydaniu.
Każdy włosek na swoim miejscu. Każdy ruch jak z obrazka.
Żadnego zbędnego kroku.
Przypomniałam sobie, co kiedyś powiedziała Rita Hayworth.
„Każdy mężczyzna zakochiwał się w Gildzie,
„ale budził się u mojego boku”.
I zrobiło mi się bardzo smutno.
Proszę.
Tylko nie to.
Proszę, tylko nie to.
Oto i ona.
Cisza.
Przeraźliwa cisza po kolejnym mężczyźnie, który odszedł z mojego życia,
zanim jeszcze na dobre się w nim pojawił.
Cisza, której sama byłam powodem.
Jak zazdrosna, szalona matka odpędzająca z progu nastolatków
zalecających się do córki zamkniętej na górze.
Czy Jeff by został?
Gdyby wiedział?
Gdym przyznała się od razu w supermarkecie.
„Przy okazji, mam chorobę dwubiegunową. Chyba ci to nie przeszkadza?”
Uciekłby, gdzie pieprz rośnie albo chociaż do mrożonek,
uśmiechając się uprzejmie?
Lubił niepoobijane brzoskwinie.
Jak poradziłby sobie ze zniszczoną psychiką?
Proszę, wróć, nie wracaj.
Proszę, wróć.
Leżałam w łóżku,
a mój piękny, idealny mężczyzna
odchodził coraz dalej.
I nagle postanowiłam, że to musi się skończyć.
Nie choroba, ta nigdy się nie skończy.
Tylko fakt, że nie daję ludziom szansy, żeby naprawdę mnie poznali.
Żeby sami mogli zdecydować.
Musi istnieć ktoś, kto pokocha mnie taką, jaka jestem.
Jeden człowiek, który zaakceptuje moje obie strony.
Nie można pokazywać innym tylko jednej swojej strony.
Takie są Hollywood i Gilda. Piękne,
ale nie mogą trwać wiecznie.
Poczekaj.
Nawet się nie pożegnasz?
Nie, ja tylko...
Nie chcę robić z tego wielkiego halo.
Przykro mi, że tak zdecydowali.
Będzie mi tu ciebie brakowało.
Nic się nie stało.
Lubię zmiany.
Nowe miejsca, przynajmniej się nie nudzę.
Pójdziemy na kawę?
Jasne, oczywiście.
Daj mi chwilkę.
Chcesz iść teraz?
Więc dokąd pójdziesz?
Nie wiem.
Mam oszczędności, więc nie muszę od razu szukać pracy.
Może zrobię sobie przerwę, pozwiedzam świat.
Z chłopakiem z supermarketu? Jak wam się układa?
Nie ułożyło nam się.
-Przykro mi. -Dzięki.
Zmieniasz ich jak rękawiczki, co?
Tak to może wyglądać.
Młodym jest się tylko raz.
Mam chorobę dwubiegunową.
Naprawdę?
Tak.
Choruję, odkąd skończyłam 15 lat.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Kto zatrudniłby prawniczkę z chorobą psychiczną?
Szczególnie w przemyśle rozrywkowym.
Przepraszam.
Dlaczego mówisz mi o tym teraz?
Jesteś więcej niż koleżanką z pracy.
Powinnaś wiedzieć,
jeśli będziemy widywać się poza kancelarią.
Bardzo bym tego chciała.
Miewam okresy poważnej depresji.
Tak poważnej, że ledwo mogę się ruszać.
Moje towarzystwo bywa nie do zniesienia.
Ledwo mogę odebrać telefon.
Nie można na mnie polegać.
Bywam najgorszą przyjaciółką na świecie.
Zupełnie się na nią nie nadaję.
Powinnam być na spotkaniu pięć minut temu.
Rozumiem.
Phyllis, cześć.
Powiedz ludziom w moim biurze, że musimy odwołać dzisiejsze spotkanie.
Spotkam się z nimi jutro.
Wiem. Powiedz im, że przepraszam.
Zjemy razem lunch?
Poproszę menu.
Gdzie teraz jesteś, jeśli chodzi o nastrój?
Wychodzę z dołka.
Dziś wieczorem będę jak wariatka.
Jesteś pierwszą osobą, której o tym powiedziałam.
I jak się z tym czujesz?
Jakby słoń zdjął mi jedną stopę z klatki piersiowej.
Cieszę się, że mi powiedziałaś.
To wiele wyjaśnia.
Nie wiedząc, miałam problem,
żeby nawiązać z tobą prawdziwą więź.
Tak, jakbym chciała.
Może pójdziemy czasami na drinka?
Do kina? Albo spotkać się z innymi?
Wszystkie z powyższych.
Jesteś najfajniejszą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałam.
Nie pozwolę ci tak łatwo odejść.
Dziękuję.
To ja ci dziękuję.
Zaufanie jednemu prawdziwemu przyjacielowi może wiele w naszym życiu zmienić.
Gdy powiedziałam Sylvii, mój sekret ujrzał światło dziennie.
Zadzwoniłam do byłych chłopaków.
Znajomych, do których przestałam dzwonić bez powodu.
Niemal czułam się dumna, że choruję.
Zdiagnozowano mi chorobę dwubiegunową.
To było katartyczne, oczyszczające przeżycie.
Wszyscy wykazali się dużym zrozumieniem i wyrozumiałością.
Powinnam była bardziej w nich wierzyć.
Obiecałam sobie, że wszyscy poznają moją pełną historię.
To, co dobre, to, co złe i to, co szalone.
Jak sobie radzi?
Poznałam Jeffa dwa lata temu.
Dwa długie lata, zanim znalazłam odpowiedniego lekarza
i odpowiednią dawkę leków.
Nie da się wyleczyć zaburzenia równowagi chemicznej w moim mózgu,
podobnie, jak nie da się wyleczyć z miłości.
Ale istnieją małe żółte tabletki, które bardzo lubię, i bladoniebieskie
i śliczne różowe kapsułki
oraz garść innych kolorów, które całkiem odmieniły moje życie.
Miewam różne nastroje,
ale nie staję się przez nie inną osobą.
Wróciłam też do umawiania się na randki.
Czego masz świadomość, skoro to czytasz.
Rozważałam Tinder, ale w końcu zdecydowałam się
na tradycyjny serwis randkowy.
No i jestem.
Oto ja.
Jeśli to cię nie przeraża,
napisz do mnie wiadomość.