NEEM ME ZOALS IK BEN, WIE IK OOK BEN
WIE BEN JE?
Wie ben ik?
Ik ben moeilijk te beschrijven.
Dat is iedereen, natuurlijk.
Maar ik ben erg moeilijk te beschrijven.
Want ik heb een
ding. Iets kleins.
Meer niet. Niks groots.
Nou ja, vrij groot. Het ligt eraan hoe je het bekijkt.
Het is niet piepklein, maar niet enorm. Het is iets. Dat is alles.
Maar hoe kan ik jou daarover vertellen?
Wil je weten wie ik ben? Dit ben ik.
Ik stond jaren geleden in een supermarkt perziken te zoeken.
Ik had zo'n zin in perziken.
Weet je wel, als je soms wakker wordt met ontzettende zin in perziken?
Nou, zo dus.
En ik schitterde.
Letterlijk. Ik schitterde.
Ik had voor mijn ochtendbezoek aan de supermarkt gekozen
voor een prachtig hemdje met lovertjes
waar ik nooit de juiste gelegenheid voor had.
Het paste bij mijn humeur.
Ik had ontzettend goede zin.
En dat is dus het probleem.
Toen ik dacht dat mijn humeur niet beter kon, zag ik ineens
de groenteafdeling.
Mijn zoektocht naar perziken was eigenlijk een zoektocht naar avontuur.
Misschien zelfs liefde.
Ik wist het alleen nog niet.
Als je 's ochtends vroeg liefde vindt in de supermarkt,
kun je dat wel vertrouwen. Niemand komt dan flirten.
Niemand zoekt een snelle wip of slippertje voor één nacht.
Mannen hebben zich geen moed ingedronken of opgesnoven.
Mannen zijn hier menens.
En als het mislukt, hoef je niet terug de nacht in
als een eenzame loser. Het is een winkel.
Er zijn altijd nog koopjes.
Ik wil ze stevig en sappig.
Zonder blutsen.
Wat zoek jij?
Ik had zin in fruitsalade.
Niet die kant-en-klare. Supervers, weet je?
Toch? Er wordt zoveel verspild.
Je moet er één van elk fruit kopen.
Als je weer eens fruitsalade wilt,
is alles een beetje bedorven.
Ik kan niet alleen fruitsalade voor mezelf maken.
Tenzij je natuurlijk
kinderen en een vrouw hebt die je helpen met opeten.
Heb je een vrouw en kinderen die je fruit eten?
Ik? Nee, ik niet.
Ik ook niet.
Is dat wat je zoekt?
Ik denk het? Uiteindelijk.
Nee, ik bedoelde de perzik.
O, de perzik. Ja.
-Dus. -Ja.
Ik kwam echt voor perziken.
Vast.
Gaat het?
Je hebt zoveel energie.
Dat komt vast door de coke vanochtend.
Ik ben al een paar nachten op. Drie nachten.
Echt? Heb je een deadline of zo?
Nee, dat niet.
Maar het leven is soms te boeiend om te slapen.
-Snap je? -Ja. Zeg dat maar tegen beren.
Dat andere is ook goed om te weten.
Wat andere?
Dat je die dingen wilt. Kinderen, een man.
Waarom?
Het is goed om te weten als je met iemand uitgaat.
Ja, dat kan van pas komen.
Waar gaan we naartoe?
Maakt niet uit, met jou.
-Echt? -Ja.
Je hebt mijn dag helemaal opgefleurd.
Ik was moe en had slecht geslapen. Ik werd moedeloos en richtingloos wakker.
En dan spreekt Rita Hayworth me ineens aan in de supermarkt.
Je zou dom zijn om zoiets aan je voorbij te laten gaan.
Ik hou van je.
-Wat? -Van hoe je praat. Ik hou ervan.
Dank je.
En bedankt dat je vandaag bent gekomen.
Heel graag gedaan.
Dan zie ik je donderdagavond.
Perfect.
Weet je?
Werk kan me ineens niet meer schelen.
Wil je ergens gaan ontbijten?
Ik heb je net pas ontmoet.
Je gaat met me uit.
Ja, maar dat is een etentje. Ontbijt is intiem. Dat is anders.
Ontbijt is moe, een slaperige kop en zo.
Geen make-up, fel licht. Dat kan vreselijk fout gaan.
Een etentje ook.
Daar is alcohol voor.
Een kop koffie dan?
Koffie kan wel.
Mag ik een scone erbij?
Nee, dat is ontbijt.
Tot donderdag.
Oké, genoeg. Dit is La La Land niet.
Ik ben gelukkig, maar dit blijft het echte leven.
Je snapt het wel.
Het IP-dossier.
Wat was dat ook weer?
Rapper klaagt boyband aan voor het gebruik van een sample.
Een rapper die een band aanklaagt.
De wereld op zijn kop. Moet ik helpen?
Ze willen onze nieuwe hotshot.
-Zeiden ze dat zo? -Natuurlijk.
Ik was de hotshot tot jij kwam.
En kijk jou nou eens, zo lekker zelfvoldaan.
Je lijkt op Rita Hayworth.
Je bent de tweede die dat zegt.
-Wie zei dat dan? -Een man.
Een aardige man?
Heel aardig.
Waar heb je hem ontmoet?
Vast ergens laat omdat je hier pas om 10.00 uur kwam binnenwandelen.
Je ziet eruit alsof je niet thuis hebt geslapen.
De supermarkt. Vanochtend.
Wie krijgt er nou een date in een supermarkt? Serieus?
Ik stond bij de kaas
en hij bij de groente. We wisten dat het liefde was.
Kunnen we deze ontmoeten?
Je had toch iets met die muzikant?
Ja. Dat werd niks.
Je bent te kieskeurig.
Ik moest je iets doorgeven van hr.
Je hebt vier van de 20 dagen gemist. Vorige maand, schijnbaar.
Ik weet het. Dat is mijn prikkelbare darm.
Echt? Dat spijt me voor je.
Hoe goed je ook in je werk bent,
ik kan niemand verdedigen die zoveel dagen mist.
Weet ik. Ik ben er weer bij.
Goed. Want ik wil je niet kwijt.
Je bent er net en ik mag je wel.
Ik jou ook wel.
Drankje straks? Dan kun je me bijpraten.
Afgesproken.
En hier begint het probleem.
Ik weet niet precies waardoor het begint.
Suikerspiegel? Iets chemisch?
Iets psychologisch? Wie weet?
Maar het komt.
Als een monster uit een zwart-witfilm.
Hoe hard je ook rent, hij houdt je altijd bij.
En er is maar één plek waar hij je niet kan vinden.
Hallo? Lexi?
Met Jeff.
Ik belde om je huisnummer te vragen.
Tenzij je wilt afzeggen.
Je hebt nog twee minuten.
Kom maar langs. Voor onze date.
Rita Hayworth heeft dus een date.
Hoi, Jeff.
Shit. Het spijt me.
Geeft niet.
Dit is geen goed begin.
-Gaat het? -Prima.
Wat is dat?
Een kleine perzik uit hout gesneden.
Essenhout.
Ben je houtbewerker?
Nee, ik ben geen houtbewerker.
Ik zag hem in een winkel.
Het leek me symbolisch.
Dat is lief van je.
Zullen we gaan?
Waar wil je naartoe?
Maakt niet uit. Iets informeels.
Gaat het wel?
Ja, hoor.
Wat wil je eten?
Muesli.
Dat kan lastig worden.
Ik weet een plek. Kom mee.
-Alsjeblieft, Lex. -Dank je, Cynthia.
Heb je toevallig een tweelingzus?
Nee.
-Bedankt. Dit stel ik erg op prijs. -Geen punt.
Dit was...
Wil je een ijsje?
Prima. Ja.
Tof.
Wil je nog een kop koffie...
-Weet je wat? -...of seks of zo?
Liever niet, eigenlijk.
Dat begrijp ik.
Ik moet je maar met rust laten.
Waarom?
Dan kun je doen wat je van plan was,
wat interessanter is dan dit.
Je hoeft je niet verplicht te voelen.
Nee, dat is het niet.
Ik voel me niet...
Nou ja, ik voel me een beetje verplicht, maar niet zoals je denkt.
Het is...
Ik ben ziek en...
Ik heb griep gehad, dus ik heb nergens fut voor.
Het spijt me.
Waarom zei je dat niet eerder?
Ik ga eens goed bijslapen
en dan doen we dit nog eens, maar dan goed.
Bel je me?
Laten we het zo doen.
Bel mij als je wilt.
Je hebt mijn nummer.
Het begon op school.
Op een dag wilde ik in bed blijven.
Mijn ouders dachten dat ik ziek was
omdat ik mezelf niet uit bed kon krijgen.
Eenentwintig dagen later lag ik er nog steeds.
Kinderen kunnen heel goed omgaan met nieuwe informatie.
Ze weten niet dat bepaalde dingen anders zijn dan normaal.
Zo ontdekte ik de truc om hiermee te leven.
Ik kon het compenseren met intense periodes van productiviteit.
Ik zou de beste leerling worden.
Zo kon ik 50% van het jaar missen.
Door de andere helft briljant te zijn.
Volg je dromen.
Zo ook op Vassar. Ik lag weken in mijn kamer.
Daarna zat ik weken in de bieb om het goed te maken met hoge cijfers.
Wat is er toch mis met je?
Ik verhuisde naar New York.
Ik werd bij meerdere firma's aangenomen,
tot ze een voor een merkten dat mijn forensische oog voor detail,
waarbij ik nachtenlang aan een zaak werkte,
niet kon compenseren voor mijn vele afwezigheid.
Gedurende dit alles waren er de vele psychologen, analyses,
elektroconvulsietherapie, cognitieve gedragstherapie,
medicatie, noem maar op.
Ondertussen liet ik werkgevers, familie en vrienden
in het ongewisse met smoesjes
en kwam ik alleen opdagen als ik indruk kon maken.
Zo werd mijn leven en niemand wist precies wie ik was.
Ja. Lexi Donohoe.
Zeker weten. Ja, ik ben...
Voor morgen?
Dat moet lukken. Geen probleem.
Zolang de wolken uiteindelijk weer overdreven,
kon ik ermee omgaan.
Over verdwenen wolken gesproken...
Een perfecte ochtend.
Vogelzang bij mijn raam.
De geur van gemaaid gras.
Jeff.
Jeff, de aardigste man ter wereld.
Jeff, met zijn mooie glimlach en alle potentie van het leven
en de belofte ervan in één enkel mens.
Was 6.30 uur te vroeg om hem te bellen?
Nee, dat mag.
-Hallo? -Jeff?
-Ja? -Met Lexi.
Echt?
Is het te vroeg? Niet, hè? Zeg van niet.
Te vroeg voor wat?
Ontbijt. Dit keer neem jij de muesli en ik de biefstuk.
Ben jij overal het omgekeerde van?
Nou, eigenlijk misschien wel.
Gaat het wel?
Wat was er laatst echt aan de hand?
Niks. Ik was gewoon moe. Ik heb het zo druk op het werk.
Dat maakt nu niet uit. Kan ik je vanavond zien?
Wil je iets gaan eten? Naar de film?
Naar een club? Ik weet niet. Ik wil je gewoon zien.
Shit. Vanavond komt niet goed uit.
Dinsdag, dan?
Dinsdag is zo ver weg.
Wie weet of we dinsdag wel halen?
Dat is morgen. Dat redden we wel.
Met je-weet-wel aan de macht?
Er kan veel gebeuren in 24 uur.
Waarom kan vanavond niet?
Oké. Wat is er zo bijzonder aan vanavond?
Ik wil niet nog een dag verdoen zonder jou te kennen.
Dat is aardig.
Tot vanavond dan? Bij mij? Ik zal koken.
Oké.
Oké, dag.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik zo'n bui heb,
voelt het alsof ik in de intro van mijn eigen tv-serie zit.
DE LEXI SHOW
MET IN DE HOOFDROL LEXI DONOHOE ALS 'LEXI'
EN JUDD HIRSCH ALS 'HARRY DE TAXICHAUFFEUR'
Hoe zit het vandaag?
EN JUDD HIRSCH ALS 'ALEC'
Mee of tegen?
Wat denk jij, Alec?
EN JUDD HIRSCH ALS 'AGENT MAHONEY'
Ik moet de bipolariteit hier wegpoetsen.
Dit is puur genieten.
Hollywood op zijn schaamteloze best.
Geen haar zit verkeerd. Elke beweging als een film.
Geen stap verkeerd gezet.
Toen herinnerde ik me een beroemd citaat van Rita Hayworth.
'Elke man die ik ooit heb gekend, werd verliefd op Gilda
'en werd wakker met mij.'
Ik werd erg verdrietig.
Alsjeblieft.
Kom op.
En daar is het.
De stilte.
De misselijkmakende stilte van weer een man die ik kwijtraak
voor hij zelfs maar binnen is.
Een stilte die ik zelf heb veroorzaakt.
Als een jaloerse, gestoorde moeder die tieners wegjaagt,
terwijl haar dochter boven opgesloten zit.
Zou hij gebleven zijn?
Jeff? Als hij het had geweten?
Als ik eerlijk was geweest in de supermarkt en had gezegd:
'Ik heb een bipolaire stoornis. Ik leer ermee omgaan. Kun jij dat ook?'
Zou hij op de vlucht zijn geslagen
met een 'oké dan' en een beleefde glimlach?
Dit was een man die geen geblutste perziken wilde,
laat staan een beschadigde geest.
Kom alsjeblieft terug. Kom niet terug.
Kom alsjeblieft terug.
Toen ik daar zo lag,
terwijl een lieve, prachtige man
wegliep van mijn huis,
zei een stemmetje dat dit moest ophouden.
Niet de ziekte, die houdt nooit op.
Maar mensen geen kans geven om zelf over mij te oordelen.
Ze op zijn minst een beetje informatie te geven.
Er moet iemand zijn die me accepteert zoals ik ben.
Eén mens die accepteert dat je twee mensen in je hebt.
Je kunt iemand niet maar één deel van jezelf laten zien.
Dat is Hollywood. Dat is Gilda. Het is prachtig,
maar houdt geen stand.
Wacht even.
Ging je geen afscheid nemen?
Natuurlijk, maar...
Ik wil er geen ophef over maken.
Sorry dat je die beslissing tegen kreeg.
Wat moet ik hier zonder je?
Het is in orde.
Ik pak altijd graag weer de draad op.
Ergens anders. Dat is opwindend.
Kunnen we een kop koffie drinken?
Ja, natuurlijk.
Oké. Een momentje.
Je bedoelde nu meteen.
Waar ga je naartoe?
Weet ik niet.
Ik heb gespaard, dus ik hoef niet meteen werk te vinden.
Ik ga er even tussenuit, een poosje reizen of zo.
Met je supermarktvriend? Hoe gaat het daar trouwens mee?
Dat werd niks.
Het spijt me.
Je ratelt ze wel snel af, niet?
Zo komt het wel over, ja.
Je bent maar één keer jong.
Ik heb een bipolaire stoornis.
Echt waar?
Al sinds mijn vijftiende.
Waarom heb je dat nooit verteld?
Wie neemt er nou iemand aan met een psychische aandoening
in entertainmentrecht? We zijn al gek genoeg.
Sorry.
Waarom vertel je het nu dan?
Omdat jij meer bent dan alleen werk.
Je moet weten waar je mee te maken krijgt
als we elkaar buiten het werk om zien.
Dat zou ik fijn vinden.
Maar ik heb ontzettend depressieve perioden.
Zo erg dat ik nauwelijks kan bewegen.
Dan ben ik onmogelijk gezelschap.
Ik kan nauwelijks de telefoon opnemen.
Ik ben onbetrouwbaar voor vrienden.
Ergens ben ik de slechtste vriendin die je kunt hebben.
Ik heb geen eigenschap die bij vriendschap hoort.
Ik ben te laat voor een vergadering.
Phyllis.
Zeg tegen die jongens van administratie dat we vandaag moeten afzeggen.
Ik spreek ze morgen wel.
Ja, weet ik. Zeg dat het me spijt.
Wil je blijven lunchen?
Mag ik een menu?
Hoe gaat het nu met je qua stemming?
Ik kom net uit een depressie.
Vanavond zal ik vrij manisch zijn.
Je bent de eerste die ik hier ooit over heb verteld.
Hoe voelt dat?
Alsof een olifant op mijn borst één poot heeft opgetild.
Ik ben zo blij dat je het me verteld hebt.
Dit verklaart zoveel.
Omdat ik dit niet wist, was het moeilijk
om echt een band met je te krijgen.
Zoals ik zou hebben gewild.
Zullen we een keer iets gaan drinken?
Naar de film? Wil je mensen zien?
Al die dingen.
Je bent leuker dan wie dan ook.
Dat wil ik niet loslaten.
Dank je wel.
Jij bedankt.
Ongelooflijk wat één vriendin vertrouwen met je leven kan doen.
Toen ik het Sylvia had verteld, voelde het alsof de aap uit de mouw was.
Ik belde oude vriendjes op.
Collega's die ik nooit meer had gebeld.
Ik was bijna trots op mijn aandoening.
Ik heb dus een bipolaire stoornis.
Het was opluchtend en ergens genezend,
hoe vergevensgezind en begripvol ze waren.
En hoe laag ik al die mensen had ingeschat.
Ik beloofde mezelf dat ik mijn verhaal voor niemand meer zou achterhouden.
De goede, slechte en gestoorde delen.
Hoe gaat het met haar?
Jeff was een paar jaar geleden.
Twee lange jaren die ik besteedde aan het zoeken naar de juiste arts
en de juiste dosis.
Ik weet dat de chemische onbalans in mijn hersenen ongeneeslijk is,
net zo ongeneeslijk als liefde.
Maar er is een geel pilletje waar ik van hou, en een lichtblauwe
en een paar mooie roze capsules
en nog wat meer kleuren die mijn leven hebben veranderd.
Ik heb stemmingen,
maar ik word er geen totaal ander mens meer van.
En ik ben weer aan het daten.
Dat weet je natuurlijk nu je dit leest.
Ik heb Tinder overwogen, maar koos toch
voor de ouderwetse online datingservice.
Hier ben ik dus.
Dit ben ik.
Als dit je niet afschrikt,
stuur me dan maar een berichtje.