NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
Za oknem piękny dzień,
ale na popołudnie zapowiadana jest burza.
Wychodząc z domu, nie zapomnijcie o parasolkach.
Oto serenada nr 4 Schuberta ze zbioru Łabędzi śpiew.
Cześć, mamo.
Cześć.
- Spałaś? - Trochę.
Jest 11.30.
Wiem.
Zrobię kawę.
GDY WIDAĆ METĘ, LICZY SIĘ KAŻDY ODDECH
- Biedaczek. - Kto?
On.
- Widziałam go już na starcie. - Nie wątpię.
Widziałam tylko, że pobiegł za szybko.
Teraz za to płaci.
Chyba ma dość.
Może potrzebuje tylko zachęty?
Dalej, kolego. Dasz radę.
Zaczynam się martwić.
Myślisz, że coś mu się stało?
Ktoś by to zauważył.
Byłabym zawiedziona, gdyby umarł, zanim zaproszę go na randkę.
Nie żartuj sobie tak, Margot.
Nie żartuję.
Dawaj, Ken. Uda ci się.
Dzięki za eskortę, panowie.
Przepraszam, że tak długo was trzymam.
Ale mówiąc poważnie, lepiej przerzuciłbyś się na grę w golfa.
Nie słuchaj go. Lepiej idź na masaż.
To było upokarzające.
Skądże. To bieg dla przyjemności.
To było przeciwieństwo przyjemności.
Poważnie zaczęli się martwić, że będą musieli
- wyciągnąć defibrylator. - Nie żartuj sobie.
Na końcówce cały czas pytali, czy mogą mnie podwieźć.
Nie zgodziłem się, bo chciałem ukończyć bieg.
I dobrze.
A wy co tu jeszcze robicie? Musiałyście skończyć wieki temu.
Odpoczywamy.
Lubię sobie porządnie odpocząć po biegu.
Bardzo mądrze.
Biegasz sam czy masz partnera?
Sam.
Może dołączysz do naszego klubu?
Bardzo chętnie.
Dzięki.
Mogę otworzyć okno? Tu jest jak w saunie.
Jasne.
Ken lubi takie ciepełko. Jest zimnokrwisty.
Zdecydowałaś, co włożysz?
W szafie wisi worek z pralni z czarnym spodnium.
Mam. Buty?
Sama je wybiorę.
Dziękuję.
Pozwolę ci się przygotować.
W porządku?
Bez pracy nie ma kołaczy.
To prawda. Bez zachodu nie ma miodu.
Świetnie ci dzisiaj idzie.
Mam dobry stymulator.
Stymulator serca?
Nie, ludzki.
Wybieram w miarę powolnego biegacza i biegnę za nim do mety.
Za „nim” czy za „nią”?
- Nie... To zabrzmiało, jakbym był... - Obleśny?
Chciałem powiedzieć „płytki”.
Tylko się z tobą droczę.
Choć można by stwierdzić,
że jedyną motywacją dla mężczyzn jest zdobywanie kobiet.
A w twoim przypadku to prawda?
Chyba tak, ale później poznałem moją Betty.
Czy mogę zapytać, kiedy umarła?
Sześć lat temu. Nowotwór.
Współczuję.
Nie trzeba. Miałem szczęście. Byliśmy małżeństwem przez 36 lat.
Ken...
Widać, że bardzo kochałeś Betty
i mam duży szacunek dla twojego małżeństwa.
Ale myślę, że mógłbyś znaleźć w sercu odrobinę miejsca także dla mnie
albo dla kogoś jak ja.
Nie znam nikogo takiego jak ty.
Sześć lat to dużo czasu,
ale jestem bardziej żółwiem niż zającem.
Może gdybym ja też zwolniła,
nie musiałbyś się za mną uganiać. Bieglibyśmy we własnym tempie.
Byłabyś w stanie zwolnić?
Udało mi się znaleźć zastępstwo w pracy.
Mogę zostać na kilka dni.
Chociaż do połowy przyszłego tygodnia. Później to będzie bardziej skomplikowane.
Cieszę się. Dziękuję.
Pobiegniesz w Newport w przyszłym tygodniu?
Tak planuję.
Może pojedziemy razem?
Bardzo chętnie.
Nie tylko jako biegowi partnerzy.
Nie masz nic przeciwko, żebym zarezerwował
pokój z jednym łóżkiem?
Oczywiście, że nie.
Ken.
Nie musiałeś tego robić.
Zdajesz sobie sprawę, że już nigdy nie będę chciała podróżować sama?
To dobrze, bo ja też.
- Ja to wezmę. - Hej!
Nie ma już odwrotu.
Nie ma.
Cześć!
O Boże. Chyba nie zamieniamy się w jedną z tych zadowolonych z siebie par
pokazywanych w reklamach ubezpieczeń albo wyposażenia łazienek?
Tego się obawiasz?
Nie, skądże, tego właśnie chcę.
Czy ludzie mogą być tacy szczęśliwi w prawdziwym życiu?
My jesteśmy tacy szczęśliwi. A przynajmniej ja.
Poproszę teraz Margot, by podzieliła się kilkoma osobistymi wspomnieniami o Kenjim.
Ostatni raz zebraliśmy się tak wszyscy razem
na naszej wspólnej imprezie urodzinowej z okazji 140. urodzin,
na której ogłosiliśmy nasze zaręczyny.
Żałuję, że nie mieliśmy większego wesela,
ale myślałam po prostu, że przed nami wiele takich okazji.
Ken nie był tego aż tak pewny.
Raz powiedział,
że „póki śmierć nas nie rozłączy” nie wydaje się tak wielkim zobowiązaniem.
Dojrzała miłość jest inna.
Może bardziej realistyczna.
Gdy poznaliśmy się z Kenem, zdążyliśmy już dużo w życiu przeżyć,
więc wiedzieliśmy, kiedy pójść na kompromis.
Przeżyliśmy już stratę i błędy,
więc czuliśmy, że jeśli nasz związek się rozpadnie,
będziemy w stanie przeżyć także i to.
Nie jestem tego już taka pewna.
Dojrzała miłość jest inna, ale jednocześnie taka sama.
Bo robiliśmy z Kenem wszystko to, co robią młodzi ludzie.
Zakochaliśmy się w sobie, podróżowaliśmy, zrobiliśmy razem remont domu,
posadziliśmy ogród, ja skończyłam pisać pamiętniki,
on nazywał mnie „kochaniem”.
A gdy wychodziliśmy spotkać się z innymi, wystarczyło, że rzuciłam mu spojrzenie,
a on wiedział, że już czas, by zabrał mnie do domu,
w którym siadaliśmy na brzegu wanny,
nitkowaliśmy zęby i plotkowaliśmy o spędzonym wieczorze.
Gdy mijaliśmy się w domu,
Ken zawsze zatrzymywał się, żeby mnie pocałować,
uścisnąć mi ramię czy pogłaskać po ręce.
Nie doświadczyłam tego nigdy wcześniej, więc czasem mnie do drażniło.
Ale teraz myślę, że właśnie tego będzie mi najbardziej brakowało.
Często mówiliśmy sobie, jak wielkie mamy szczęście.
I to prawda.
Młoda miłość, nawet dla starych ludzi, może być niezwykle szczodra.
Wielu z was wie, że poznaliśmy się z Kenem podczas biegania.
Nazywał to geriatryczną olimpiadą.
Na początku on gonił mnie, potem ja jego,
aż w końcu znaleźliśmy wspólny rytm.
Więc trudne okresy pod górkę, te z chorobami i niepowodzeniami,
były trochę łatwiejsze,
a te przyjemne fragmenty z górki sprawiały nam więcej radości.
Teraz Ken dobiegł już do mety.
I teraz...
Szczerze mówiąc, nie wiem, jak sobie poradzę.
Czuję, że czeka mnie teraz uciążliwy marsz,
ale gdziekolwiek jest teraz Ken,
mam nadzieję, że poczeka na mnie tyle, ile będzie trzeba.
Dołączysz do nas? Byłoby nam bardzo miło.
Oczywiście.
- Świetnie. - Do zobaczenia.
Mamo, auto już czeka.
Chyba się przejdę.
- Na pewno? - Powietrze dobrze mi zrobi.
Weź parasol. Zapowiadali deszcz.
Nie przejmuj się, Chris. Nic mi nie będzie.
Dołączyć do ciebie?
Nie, dziękuję, Janice. Do zobaczenia.
Powiedz, że zmieniłaś zdanie.
Nie zmieniłam. Po prostu nie jestem pewna.
Rozumiem cię.
Dwóch gejów wychowujących dziecko. To musi być dziwne.
Nie chodzi o to, wieśniaku.
Chcę mieć pewność, że będą razem.
Dlaczego?
Tata zostawił nas, gdy miałam trzy lata. Ty nie znasz swojego.
Mam wrażenie, że wszyscy na ulicy wychowali się sami.
Chcę znaleźć parę, która się nie rozstanie.
Na to nie ma gwarancji.
Posłuchaj, wejdź na górę.
Jeśli się przestraszysz, będę tu czekał.
Nie musisz tego robić, masz inne opcje.
Na przykład?
Ja pomogę ci go wychować. Możemy mieszkać w moim vanie.
- Nie ruszaj się stąd. - Tak jest.
Homer, tędy.
- Witaj! - Cześć!
Jesteście oboje.
A nawet we troje.
Zamieniłem gabinet Tobina w pokój dla dziecka.
Pomalowałem pół na niebiesko, pół na różowo.
Choć dalecy jesteśmy od narzucania stereotypów dotyczących płci.
Pozwól, że cię o coś zapytam.
Jasne.
Quiz o dzieciach, gotowy?
Tak.
Tak. Nie przesłyszałaś się. Są super.
Zadaję pytanie.
Co oznacza u dziecka zielona kupa?
Nie wiem.
- Jak to, poddajesz się? - Nie wiem.
Dziecko jest chore.
- Dowiemy się później. - Dowiemy się dopiero, gdy...
Gdzie jest mój pokój?
Guzmin!
Co ty tu robisz? Śledzisz mnie?
Nie w ten sposób. Wyszła pani bez parasolki.
Mówiłem, cały tydzień ma padać.
Mój telefon mówi, że deszcz przejdzie bokiem.
Jestem portierem. Zawsze mam rację co do pogody.
Mam nadzieję, że nie przyszedłeś mnie pouczać
i mówić, co twoim zdaniem powinnam zrobić.
Bo poszłam tam tylko porozmawiać.
Tylko rozmawiałam...
Właściwie to nie. Nie muszę się tłumaczyć.
Omawiałam możliwe rozwiązania, bo je mam,
i wolno mi zmienić zdanie.
Nie muszę robić tego, co mi każesz,
albo co każą mi moi rodzice, albo ktokolwiek inny.
Proszę mi wierzyć, nie przyszedłem tu dlatego.
Proszę zrobić to, co pani musi.
Nie ma to wpływu na mnie ani na ludzi, którzy naprawdę panią kochają.
Przyniosłem tylko parasol.
Powiedziałeś, że mnie kochasz?
Powiedziałem, że będzie padać. I będzie padać.
Cokolwiek pani zdecyduje,
będzie pani musiała być silna. Nie potrzebuje pani przeziębienia.
Przecież nie będzie padać.
Sam wiesz, ile razy...
O Boże.
O rany.
- O nie. - Jak dobrze cię widzieć.
- O rety. Ty też... - Mam ci tyle do opowiedzenia.
- Naprawdę? - Tak.
Co?
Wróciliśmy do siebie z Emmą.
Nie wierzę! Świetna wiadomość. Żartujesz sobie?
Kim jest Emma?
Jakiś czas temu napisałam o nim artykuł.
To długa historia, później ci ją opowiem.
Emma go przeczytała.
- Naprawdę? - Spotkaliśmy się i...
O rety.
Dziękuję ci.
To ja dziękuję ci za to.
- Moja apka? - Tak.
- Używasz mojej aplikacji? - Tak.
No widzisz? A z ciebie niezły przystojniak.
- Jezu. - Wiem.
- Wspaniale. - Wiem.
- Opiekuj się nią. - Dziękuję.
Słuchajcie, nie chcę przeszkadzać.
- Więc wiesz... - Przyślę ci e-maila. Pa.
Musicie poznać Emmę. I oceńcie moją apkę.
Jasne, pa.
Do zobaczenia.
No tak.
Oczywiście, że pada.
Uwielbiam letnie burze.
Jakby całe ciepło i napięcie w mieście rosły
i musiały zostać rozładowane.
Rozmowny z ciebie koleś, co?
Bardzo fajnie,
że masz tyle pewności siebie, by rozmawiać z nieznajomym.
Ale akurat teraz chcę tylko sobie tu postać i popatrzeć na deszcz.
Nie masz nic przeciwko?
Zawsze jesteś takim mizantropem?
Właściwie to nie.
Właśnie mnie ktoś wystawił,
a myślałem, że to ma szansę na przyszłość.
Rozumiem takie zachowanie po pierwszej randce.
Poznajesz kogoś i uznajesz, że nie jest dla ciebie.
Ale zanim zdążył cię poznać?
Nie miałeś okazji, żeby zrobić wrażenie.
Wybacz, że nie jestem teraz zbyt wielkoduszny i wyrozumiały.
Miłego dnia.
Zaczekaj.
Nie potrafię sobie wyobrazić, jak się teraz czujesz.
Mnie nikt nigdy nie wystawił.
Co ty nie powiesz?
Moja matka kiedyś mówiła,
że gdy przytrafia ci się coś złego,
musisz spróbować przekalibrować wszechświat,
czy jakkolwiek chcesz to nazwać, na drugą stronę.
Przekalibrować wszechświat. Jasne.
Gdy ktoś zajechał ci drogę,
ty przepuszczasz kolejną osobę, która chce wyjechać.
Gdy ktoś ukradnie ci portfel, ty przekazujesz datek dla biednych.
Ktoś właśnie cię wystawił. Czujesz się okropnie.
A jeśli życie podarowało ci teraz kolejną randkę?
Mówisz poważnie?
Cholera.
Gramy dalej?
Tak. Ty serwujesz.
NOWOCZESNA MIŁOŚĆ