NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
Następnie, w scenie starej jak świat,
samica, teraz już matka, prezentuje młode ojcu.
To pełna napięcia chwila.
Samce znane są z tego, że odrzucają młode, jeśli mają wątpliwości
co do swojego ojcostwa.
Czasem nawet je zjadają.
Nie zjadaj swojego malucha, proszę.
Kurwa.
Idę do łóżka.
Zaraz przyjdę, kochanie. Chcę to skończyć.
Czujesz czasem instynkt rodzicielski?
Obezwładniający?
Nie.
Obejrzałem właśnie dokument o młodych gorylach w Kongo.
I aż mi mleko zaczęło lecieć.
To obrzydliwe.
Nie jesteś znudzony sobą?
Swoim szczęściem, świadomością, wieczną bieganiną, karierą?
Ja jestem sobą taki znudzony.
Wiem, co masz na myśli.
Czegoś mi w życiu brakuje.
Możemy o tym porozmawiać.
Zagotuję wodę.
A może in vitro, jak Charlie i Mike?
Co oni zrobili?
Zapłacili jakiejś biednej Hindusce, by była surogatką,
i zmieszali swoją spermę,
żeby nie było wiadomo, który z nich jest ojcem.
Udało im się?
Jasne. Mają ślicznego trzylatka,
który wygląda jak Charlie.
A co z tą biedną Hinduską?
Nie wiem. Ale przez rok dobrze jadła.
To może adopcja?
To miałoby sens.
Nie chcę sprowadzać na świat kolejnego życia.
Ja też nie.
To co chcesz zrobić? Pomyślimy o tym na poważnie?
I tak Tobin i Andy weszli na drogę do reprodukcji
tu, w Nowym Jorku.
Ich przygoda pełna będzie emocji, rozczarowań,
śmiechu, łez
i zdumiewającej ilości papierkowej roboty.
A myśleliście o otwartej adopcji?
- Zajmujecie się tym? - Jak wszyscy.
Biologiczna matka ma z dzieckiem tak duży kontakt,
jaki we trójkę ustalicie.
Wy bylibyście prawnymi opiekunami.
Brzmi świetnie. Chyba nam się to podoba.
Dobrze, więc dam wam kilka formularzy do wypełnienia
i wpiszę was do swojej bazy danych.
Na to poszło chyba całe drzewo.
A czego właściwie się spodziewałeś, Andy?
Przywiózł ze sobą fotelik samochodowy.
Zamknij się. To nieprawda.
BO ŚWIAT SIĘ NA NIEJ KOŃCZYŁ
To ona.
No dobrze.
- Hej, Trina. - Jak się macie?
- W porządku. - Cieszę się.
Tym razem się nie udało.
Przykro mi. Wycofała się.
Przez to, że jesteśmy gejami?
Nie, nie sądzę.
Jesteśmy dwoma pracującymi, posiadającymi dom
homoseksualistami. Jezu, czemu to takie trudne?
Powinniśmy już mieć pięcioraczki.
Mam jeszcze jeden pomysł.
- Pięcioraczki? - Tak.
Szansa jest niewielka. Przyszła do nas niedawno i jej się spodobaliście.
Ale jest trochę...
Trochę co?
Powinniście sami ją poznać. Pasuje wam czwartek?
Dobrze.
- Cholera. - Jezu.
- Gotowy? - To tutaj.
- Cześć. - Jesteś Karla?
Tak. Tobin i Andy, tak?
- Odwrotnie. - Przepraszam.
Tobin, Andy.
Siadajcie, przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
To jak rozmowa o pracę.
Ale kto tu zadaje pytania?
To ty powinnaś pytać nas.
W końcu to my staramy się o twoje dziecko.
Jasne.
- Kim jesteście? - Kto, ja czy on?
Jako para.
Nie interesujecie mnie osobno. Jaką jesteście parą?
Czemu mam wam oddać synka?
Albo córeczkę. Nie sprawdzałam.
Poznaliśmy się na imprezie,
a mnie właśnie zaczynała się grypa. Czułem to w kościach.
Powinienem był iść do domu, ale on był taki interesujący.
Więc spędziliśmy całą noc, spacerując po mieście, aż do świtu,
a to była najzimniejsza noc w roku.
Następnego dnia mama zabrała mnie do szpitala.
- Obustronne zapalenie płuc. - Kurwa.
On nic nie wiedział,
bo po drodze do szpitala zgubiłem jego numer.
Przez trzy dni gorączki i halucynacji
myślałem tylko o tym, że on pomyśli, że mi nie zależy.
Jasne.
Że jest ode mnie dziesięć lat starszy, więc jestem poza jego ligą.
Ale gdy się obudziłem, on siedział przy moim łóżku.
Chwila.
Jak go znalazłeś?
Zapytałem o jego numer hostessę z imprezy.
Tak dobrze się dogadywaliśmy, więc czułem,
że musi mieć jakiś powód, że do mnie nie dzwoni.
I miał rację.
To takie gejowskie.
I takie piękne.
- Miłość jest telepatyczna, prawda? - Jasne.
Ale jesteście fajni.
Wspaniale. Czy mogę wam coś podać?
Tak, dobry pomysł.
Chcesz jeszcze jedną kawę, Karla? Co chcesz?
A kto płaci?
- Oczywiście, że my. - My, tak.
Wezmę danie dnia, colę i jeszcze jedną kawę.
A na deser lody z bananami.
A dla was?
Poprosimy dwie zielone herbaty.
Na kiedy masz termin?
Za osiem miesięcy.
Pasuje wam? Chcieliście noworodka?
Nie dbamy o to.
Jak bardzo chcesz się angażować?
Nie wiem. Dużo podróżuję.
Jestem w Nowym Jorku dwa razy w roku...
Więc może dwa razy w roku?
Więc dużo podróżujesz? Do pracy?
Nie, jestem bezdomna.
Jasne, spoko.
Świetnie.
Nie udawajcie, że was to nie rusza.
- Może trochę. - Tak...
A kim jest ojciec?
Poznałam kolesia na ulicy.
To dobry człowiek.
Widujemy się od czasu do czasu, ale nie pasujemy do siebie.
On chce gdzieś osiąść, a ja nie.
Jak sądzisz, czemu?
Nie wiem. Z moją głową wszystko w porządku, po prostu...
Nie lubię przebywać zbyt długo w jednym miejscu.
Mogę jeszcze babeczkę?
Dzięki.
Kieruję się tam, gdzie jest słońce.
Jak w piosence Jamesa Taylora.
W domach mam klaustrofobię.
To pułapka, którą sami sobie zbudowaliśmy, jak samochody i smartfony.
Myślimy, że czynią nas mądrzejszymi, ale jest odwrotnie.
Podróżując, co tydzień odwiedzasz nowe miasto,
odbudowujesz więź z tym krajem i ludźmi,
którzy uczynili go wielkim,
zamiast oglądać to wszystko w telewizji.
Dziękuję.
- Mogę twoją łyżeczkę? - Jasne.
- Pozwól, że ci z tym pomogę. - Dzięki.
W porządku?
- Tak. Co tam masz? - Cały mój świat.
Cześć, kochany. Mój malutki. Mam coś dla ciebie.
- To twój pies. - Tak, to Homer.
Podróżuje razem ze mną. Smakuje ci?
- Cześć. - Chcecie się przywitać?
- Cześć. - Homer, przywitaj się.
- No dalej. - Cześć.
To co, robimy to?
Nie chcesz wiedzieć, czy mamy mieszkanie na własność,
ile zarabiamy, jakie studia skończyliśmy?
Albo czy mamy stałą umowę o pracę?
Nie obchodzi mnie to. Chcę tylko widzieć, że się kochacie.
A chyba tak jest.
Nie zawsze jest u nas tak kolorowo.
Kłócimy się jak stare dobre małżeństwo.
Jasne.
Pójdę do Triny i powiem jej, że mi się spodobaliście.
A jeśli wy też się zgodzicie,
będę podróżować przez dwa trymestry,
a potem tu wrócę.
To mój numer telefonu.
Dziękujemy.
Spotkanie z tobą to niezłe doświadczenie.
Wyniknie z tego coś dobrego.
Jesteście dobrymi ludźmi. Moje dziecko
miałoby szczęście, gdybyście się nim zaopiekowali.
Na razie. Dzięki za lunch.
Chodź.
Pa.
Myślisz, że to wariatka?
Nie wiem, czy sama wie, co robi.
Ale zgadzamy się ze wszystkim,
- o czym opowiadała. - Jasne.
Że kapitalizm zaszedł za daleko, sami stworzyliśmy pułapki...
Polubiłem ją za to, ale chyba trochę przesadza.
Dlatego, że żyje zgodnie z przekonaniami?
Tak, chyba tak.
Kipper, może byś się wysrała?
Nie naciskaj na nią.
To ją stresuje.
Nic nie wiemy o tej dziewczynie,
nie wiemy, co sobie myśli.
Skąd mamy wiedzieć, że... No chodź.
Że nie zmieni zdania na widok dziecka?
Czuję się jak natręt.
Dwóch strasznych gejów wtrącających się w ciążę jakiejś małolaty.
Powinniśmy zostawić tę sprawę.
Nie jest nam pisane być rodzicami. Nie szkodzi.
To dla nas dar.
To nie jakaś biedna kobieta, którą okoliczności zmuszają,
żeby urodziła nam dziecko. Nie tworzymy też nowego życia.
To i tak się stanie.
I mamy szansę to dziecko uratować.
Możemy poświęcić bardzo dużo czasu czemuś,
co może i tak nie wypalić.
Gdyby zmieniła zdanie, doświadczylibyśmy ogromnego rozczarowania.
I tak powinno być.
Możemy żyć w sposób zgodny z naszymi przekonaniami.
No tak.
Mój kochany.
- Tak, dobra dziewczynka! - To cud!
Dobra dziewczynka!
- Proszę. - Czemu to ja zawsze sprzątam?
Bo to twój pies.
To nasz wspólny pies!
Wspólny pies, ale gówno jest twoje.
- To nasze wspólne gówno. - Nieprawda.
Dobra dziewczynka.
Dziękuję, kochanie.
- Mógłbyś otworzyć? - Oczywiście.
- Dziękuję ci bardzo. - Czemu strzelasz focha?
Nie strzelam, grzecznie proszę.
Mam wrażenie, że strzelasz.
Trzymam w ręce kupę, więc nie bądź...
Twój pies, twoja kupa.
...taki uszczypliwy.
Wiesz co, kochanie? Dobrze.
- Idę oglądać Fargo, mogę? - Oglądaj sobie, co chcesz.
- Dziękuję. - Ile ty masz lat? Cztery?
- Witaj! - Cześć!
Jesteście oboje.
- A nawet we troje, Jezu. - Wejdź.
W samą porę. Zapowiadają burzę.
- Daj mi to. - Dzięki.
- W porządku? - Tak, źle chwyciłem...
- Dziękuję. - W porządku?
Homer! Niedobry pies!
Wasz pies czuje ze strony Homera zagrożenie.
To instynkt terytorialny.
Instynkt terytorialny bez terytorium.
Jego terytorium jest wszędzie.
Homer, na podłogę.
Dzięki, chłopaki.
Fajne mieszkanie. Chętnie tu zostanę.
Zostajesz? W Nowym Jorku?
No pewnie. Zostaje z nami.
Super, fajnie.
Pasuje wam? Omówiliście to?
- Właśnie to omawiamy. - Nie.
- Na żywo. - Oczywiście, że nam pasuje.
Ile zostało? Dwa tygodnie?
Urodzisz lada chwila.
- Jeszcze osiem tygodni. - Osiem?
Osiem tygodni. Super.
Z przyjemnością cię ugościmy.
Poczujemy się lepiej zaangażowani.
Andy przygotowuje się do roli rodzica jak szalony.
Zamieniłem gabinet Tobina w pokój dla dziecka.
Pomalowałem pół na niebiesko, pół na różowo.
Choć dalecy jesteśmy od narzucania stereotypów dotyczących płci.
- Pozwól, że cię o coś zapytam. - Jasne.
- Quiz o dzieciach, gotowy? - Tak.
Uwielbia go.
Tak. Nie przesłyszałaś się.
Co oznacza u dziecka zielona kupa?
- Poddaję się, nie wiem. - Jak to, poddajesz się?
- Nie wiem. - Dziecko jest chore.
- Dowiemy się później. - Dowiemy się dopiero, gdy...
- W porządku? - O rety.
Jasne.
Gdzie jest mój pokój?
Jesteś w nim.
Świetnie.
Witaj w domu, kochanie.
O której to się wraca?
Wy rozbijacie się po jakiś barach, a ja tu haruję nad garami.
- Fajny image. - Tak tu gorąco.
- Jezu! - Cholera! Cześć.
Kurwa, wyglądasz pięknie.
Dziękuję, Andy.
Jeśli chcesz, możesz... Przepraszam.
Możesz wrzucić ubrania do kosza, zaniosę je do pralni z moimi.
Po co?
Wielu ludzi tak robi.
Po co marnować kasę?
Mogę wyprać je w wannie i powiesić tutaj.
To tylko szalona propozycja.
Ugotowałam curry z krewetkami.
Dawno nie gotowałam, ale mniej więcej pamiętałam przepis.
Nie było mleczka kokosowego, dałam wodę.
A krewetki są za drogie, więc wrzuciłam tuńczyka.
Głodni?
Nie rozumiem, jakim cudem
co wieczór jadacie w restauracjach.
Po prostu nie umiemy gotować.
- Ja dla ciebie gotuję. - Nie, kochanie.
Przygotowujesz mi jedzenie.
Nie umiemy gotować. Gotowanie jest sztuką.
Sztuką, której jeszcze nie posiedliśmy.
- Dobrze mówię? - Nauczcie się.
Dużo byście zaoszczędzili.
To głupie, niewybaczalne marnotrawstwo.
No tak.
Zapiszcie się na kurs zarządzania domem. To podstawa.
Żądam pełnej lodówki i porządnego planu odżywczych posiłków.
Płaczącego dziecka nie zabierzecie do knajpy.
Ludzi to wkurza.
Wiesz, co jeszcze wkurza ludzi?
Ciężarne, które piją.
- Czemu? - Proszę cię.
- No co? - Żartujesz sobie?
Żartujesz?
Zrezygnowałam dla tego dzieciaka ze wszystkiego.
Nie palę, nie palę zioła, nie jem ostrego jedzenia.
Hej, dziewczyno. Idziemy.
Gdzie jesteś?
Dobra suczka, gotowa?
No chodź.
Nic ci nie jest?
Masz zadyszkę?
Co ci jest?
Kipper: jestem w ciąży
WETERYNARZ
Dobra dziewczynka.
Mówiłaś, że jest wysterylizowany.
Myślałam, że pytasz, czy jest zdyscyplinowany.
A jest zdyscyplinowany?
Miał problemy z zachowaniem, więc zabrałam go do zaklinacza psów.
Nasz pies będzie bał się do końca życia.
Nie dramatyzuj. Dostanie pigułkę i po problemie.
- Nic jej nie będzie. - To mój wolny dzień.
Zamiast królewskiego śniadania
czeka mnie domowa aborcja.
To w sumie nie ma sensu.
Jak Kipper pomieściłaby w sobie penisa Homera?
Co jest?
Co? Andy.
- Andy, obudź się. - Co?
- Obudź się. - Co jest?
- Słychać głosy. - Gdzie? Daj mi spać.
- Męskie głosy w pokoju. - Daj mi spać.
- Obudź się. - Nie.
- Wstawaj! - Weź Kipper, ja nigdzie nie idę.
...wysmarowany na mojej skórze. Straszną miał gębę.
- Jak w Obcym! - Tak, jak...
- Jak Sigourney Weaver? - Tak.
- Lubię ją. - Naprawdę?
- Widziałaś Avatara? - Bardzo dawno temu.
Cholera! Przepraszam. Obudziliśmy was?
- Co się dzieje, Karla? - Kto to jest?
Przepraszam, że byliśmy za głośno. To... Jak masz na imię?
Mick.
Skąd się tu wziął?
Żyje na ulicy. Minęliśmy go dziś po drodze z kina.
- Nie pamiętam. - Właśnie.
Zaproponowałam mu posiłek. Zawsze tak robimy.
Ja mam akurat dach nad głową. Jest zimno.
W porządku?
Nie, oczywiście, że nie.
- Dlaczego? - Ja ich rozumiem.
Gdybym miał fajną chatę, też nikogo bym nie wpuszczał.
Powinnaś była najpierw nas o to zapytać. Ale nic się nie stało.
Wprost przeciwnie.
Znosimy tu już ciebie.
Ale to nie znaczy, że możesz...
Znosicie mnie?
Nie wiedziałam, że tak na to patrzycie.
Nie to miał na myśli.
- Nie? - Wiecie co?
Macie do omówienia różne poważne sprawy,
- więc ja po prostu... - Nie!
Dzielę się z moimi przyjaciółmi,
gdy los się do mnie uśmiechnie.
Zostaniesz tu.
Chciałem tylko iść do toalety, jeśli można.
Po prawej.
Wybacz.
To nie przyjaciel, tylko nieznajomy.
To nasze mieszkanie, w którym jesteś gościem.
Zaproszenie obejmuje ciebie, a nie jakichś gości z ulicy.
Więc to twoje prawdziwe oblicze?
Wyluzowany, liberalny gej do czasu, aż musisz się podzielić.
Nie! Przecież to nie o to chodzi.
Co ma do tego moja orientacja seksualna?
To homofobia. Każdy stanąłby tu po mojej stronie.
Andy też? Staniesz po jego stronie?
Ja się w to nie mieszam.
Świetnie, bardzo ci dziękuję. Witamy z powrotem.
Dziękuję.
To twój pierwszy gość?
Pierwszy z Anglii.
Urządziłaś tu nam schronisko.
- Ale z ciebie sztywniak. - Nieprawda.
Mieszkanie śmierdzi kadzidełkami!
Cały dywan jest zaplamiony curry.
Wszystko się lepi!
Zamieniłaś mój salon w obóz Beduinów.
Zmusiłaś mnie do psiej aborcji, a teraz palisz maryśkę
i pijesz, będąc w ciąży,
i pewnie jeszcze uprawiasz seks z Mickiem na mojej kanapie!
Psia aborcja? Dobrze słyszałem?
Nie mieszaj się. Przyszedłeś tu tylko coś zjeść.
Wiecie co?
Wiecie co? Rozumiem was.
Powinniście spróbować jej żarcia. Może byście się czegoś nauczyli.
Dzięki, Mick.
Do zobaczenia.
Wiesz co?
Wiesz co, Tobin?
Jesteś strasznym nudziarzem.
Mówię poważnie.
Mówisz, że interesuje cię los innych,
ale w twoim życiu nie ma dowodów na to,
że zależy ci na kimś poza sobą.
Czytasz New York Timesa i skarżysz się na Trumpa.
Ale nic więcej. Nie interesuje cię społeczność.
Jesteś hipsterskim liberałem.
A ty dzielisz się ze społecznością,
rozdając cudze dobra.
Co ty robisz dla innych?
- Żyjesz w jednoosobowym świecie. - Pieprz się!
Nawet własne dziecko oddajesz innym.
Ty dupku.
Karla!
Przepraszam. Zachowałem się jak idiota.
- Jest mi wstyd. - Zapomnij, nic mi nie jest.
Nie musimy się we wszystkim zgadzać. Nasze życia się różnią.
To prawda, ale nie powinienem był tak mówić.
Jesteś tu mile widziana.
Po prostu...
Jest mi ciężko.
Pewnie masz rację. Niczego nie wniosłam do społeczeństwa.
W Los Angeles miałam dość całej tej kasy i marnotrawstwa
obok biedy i cierpienia, i aut zanieczyszczających środowisko.
Gdybym nie zmieniła stylu życia,
byłabym straszliwą hipokrytką.
To godne podziwu.
Też tak myślałam.
Samemu być zmianą, którą chce się ujrzeć.
Ale nikt tego nie dostrzega.
Nikogo to nie obchodzi.
Nie bloguję. Nie mam dzieci, żeby je uczyć.
Jestem niewidzialna jak wszyscy bezdomni w tym parku.
Ale dzielisz się sobą. Jesteś interesująca,
masz problemy, ale jesteś szczera.
Lubiłem do ciebie wracać wieczorami,
pomimo tego, jak mogło to wyglądać.
Nigdy nie wiem,
czego się po tobie spodziewać. To mi dobrze robi.
Prawda jest taka, że jestem przerażony.
Nie wiem, czy jestem gotowy.
Jestem taki...
upierdliwy i przewrażliwiony.
Ledwo znoszę gości w domu, a co dopiero dziecko.
Dziecko? Sam nie wiem.
Lepiej, żebyś się w końcu zdecydował.
Chodźmy do domu.
Tak?
Dobrze.
Jest taka twarda i odporna...
Ale żyje tak jak czuje.
Bo naprawdę w to wierzy i nie mogłaby inaczej.
To odwaga. Nie chciałbyś takiego dzieciaka?
Miejmy nadzieję, że młody ją odziedziczy.
Byle tylko nie gotowanie.
Jezu, błagam, tylko nie gotowanie.
No dobrze.
Seks z Mickiem chyba wywołał poród.
Co?
Powaga, chyba zaczęło się wcześniej.
Dobrze, jedziemy.
- W porządku? - Wiem, co robić.
- Dobra. - Torba. Mam torbę. A ty masz torbę?
- Mam torbę, tak. - Masz, dobrze.
Gdzie ona jest?
- Zajmij się nią. - Jasne.
Włóż coś na siebie, jesteś...
Ubiorę się na zewnątrz, chodźmy.
Złapiemy taksówkę.
Boże.
Dziękuję.
Wejdź z tej strony.
Skurcze następują jedne po drugich.
To ostatnia szansa na znieczulenie.
Na pewno nie chcesz, żebym wezwała anestezjologa?
Nic mi nie jest. Kontynuujmy.
Na pewno? Nie rozumiem. To tylko lekarstwo.
Przyjmujesz antybiotyki, gdy jesteś chora, prawda?
Penicylinę albo aspirynę na ból głowy?
Bo chcę tego doświadczyć, poczuć to!
Kurwa, Jezu Chryste! Nie chcę o tym gadać,
- chcę to po prostu zrobić! Kurwa! - Dobrze.
Dobrze, dasz radę.
Rozwarcie dziewięć centymetrów.
Dać panu szklankę wody?
Nie, dziękuję, czuję się świetnie.
Proszę nie zemdleć na sali porodowej.
Jeśli kręci się panu w głowie, proszę wyjść na zewnątrz.
Chyba wyjdę zaczerpnąć świeżego powietrza.
Poradzicie sobie beze mnie.
Poradzimy sobie, na razie.
- Ty też chcesz wyjść? - Nie.
Nigdzie nie idę.
Kurwa.
- Przestań. - Przepraszam.
- Nie przestałeś. - Wybacz.
- Wkurzasz mnie. - Rozumiem.
Muszę się skoncentrować.
Kurwa.
- Zabierz tę pieprzoną głowę! - Jasne.
Karla, świetnie ci idzie.
Widzę główkę. Chce pan zobaczyć?
Tak.
Świetnie, Karla.
Dasz radę.
Jeszcze jeden raz z całej siły.
Weź głęboki oddech i przyj z całej siły.
Dobrze, nie przestawaj.
Dasz radę!
Świetnie! Nie przestawaj.
Dobrze, świetnie.
O Boże.
Świetnie się spisałaś.
Mój Boże.
O Boże.
No i?
To dziewczynka.
Dziewczynka!
- Wspaniale. Zdrowa? - Jest piękna.
Wszędzie po pięć palców? Piękna i doskonała?
- Zgadza się. - Mój Boże.
- Nie mogę w to uwierzyć. - Mój Boże.
- To prawda. - Tak.
Jesteśmy tatusiami.
Obserwują ją przez 24 godziny i potem będzie mogła wyjść.
Będziemy mogli się nią zająć.
- Byłaś niesamowita. - Dziękuję.
Naprawdę.
Niesamowita.
Jak się czuje Andy?
Podajemy mu płyny. Jego stan jest stabilny.
To zabawne. Myślałam, że to ty zemdlejesz.
Ja też tak myślałem.
Ale nie zrobiłeś tego.
Zostałeś ze mną i trzymałeś mnie za rękę...
Pomogłeś zetrzeć krew i przeciąć pępowinę.
To było niesamowite, gdy pojawiła się jej główka...
Podoba mi się, że to ja zobaczyłem ją pierwszy.
Chciałbym już ją potrzymać. Jakie to uczucie?
Piękne.
Może zdejmiesz już ten czepek. Wyglądasz niedorzecznie.
Wybacz.
To naprawdę piękne.
Teraz gdy ją widziałaś, chciałabyś widywać ją częściej?
Dlaczego? Boisz się?
Nie, wprost przeciwnie.
Już chcę.
Już ją kocham.
Tak po prostu.
Nie mogę sobie wyobrazić, jak ty się czujesz.
Mówię po prostu, że jeśli zmieniłaś zdanie...
To rozumiem. Jesteśmy szczęśliwi, że mogliśmy ci pomóc.
Jasne.
Nie, ja...
Miło, że to zaproponowałeś.
Ale...
Żyję w jednoosobowym świecie.
Miałeś rację.
Mam swoje problemy.
Palę maryśkę i sypiam z nieznajomymi.
Może nie potrafię im odmówić.
Nigdy nie potrafiłam. Zgadzam się na wszystko, co mnie spotyka.
I kocham być w drodze. Czuję się bezpieczna.
Ale to nie miejsce dla dziecka.
Może rola matki by mnie zmieniła, ale...
Nie mogę ryzykować, że będzie inaczej.
Całe życie byłam nieodpowiedzialna.
To pierwsza odpowiedzialna rzecz, jaką zrobiłam.
Zazwyczaj nie mogę znieść przebywania z innymi przez więcej niż kilka dni.
Ale z wami było inaczej.
Bo jesteście najwspanialszymi ludźmi na świecie.
Tak.
I będziecie najlepszymi rodzicami.
Spróbujemy.
Dziękuję.
Przestań!
Boże.
Opowiem ci historię o twojej mamie.
Opowiem ci teraz, bo nie umiesz jeszcze mówić,
nie jesteś jeszcze nastolatką i niczego od nas nie żądasz.
I w razie, gdy nie będziesz widywać jej tak często, jak będziesz chciała.
Choć byłaby szkoda, naprawdę,
bo jest zajebista.
Dumnie nosiła cię pod sercem
i urodziła cię, w ogóle nie okazując strachu.
Pewnie będziesz pytać, czemu nie ma jej z tobą.
Dawno temu, zanim zbudowano miasta,
ludzie nieustannie się przemieszczali.
Byli łowcami-zbieraczami, a ich życie było ciężkie i bezlitosne,
ale byli też wolni.
Twoja mama jest jak taki łowca-zbieracz,
ale urodziła się w złych czasach.
Więc nie może zabrać cię ze sobą,
bo dzisiejszy świat nie mógłby tego zaakceptować.
Więc my się tobą opiekujemy.
My z pewnością nie jesteśmy łowcami-zbieraczami.
Jesteśmy kapitalistami.
W dziczy nie przeżylibyśmy nawet sekundy, bo...
Nie ma tam restauracji, zdrowej żywności, terapeutów
ani szpitali w razie, gdybyśmy zachorowali.
Ani książek do czytania, ani filmów do oglądania.
A my lubimy te rzeczy, prawda?
Więc jest szansa, że będziesz się z nami dobrze bawić, prawda?
Moja książka.
Moja książka, tato. Przestań.
Bajki są dla niej, nie dla ciebie.
Przepraszam. Ale ta jest taka dobra, prawda, June?
Tak.
Na czym skończyłem?
Na kalitapistach.
Na...
Na kapitalistach. Tak.
- Na kapitalistach. - Kapitalistach, tak.
- Fajnie. Dostanę lody? - No jasne.
Inni robią dla nas te lody. Czy to nie jest wspaniałe?
Mama też lubi lody.
- Tak? - Ostatnio zjadłyśmy po dwa.
Mama dała ci dwa lody na raz?
Dwa? Dla takiej małej dziewczynki?
Lody są pyszne, prawda?
Lepiej nie jeść dwóch na raz,
ale można czasem je zjeść. Byle nie dwa na raz.
To dużo cukru.
- Idziemy spać? - Tak.
Dobrze, zaśnij sobie.
Zamykamy oczy.
Zaczynamy spać.
No dalej. Zamknij oczy.
Grzeczna córeczka.