- Nee, wacht. - Kom erbij.
- Het mag best. - Serieus?
Alsjeblieft.
Geeft niet. Volgende keer zonder flits?
Vanwaar de naam 'Fuse'?
Die leek passend voor een datingapp.
De twee betekenissen.
Een kernfusie of een fusie
van twee dingen die samenkomen.
Klinkt logisch.
Leuk idee.
Ik zeg altijd:
Fuse is geen typische datingsite.
In een moderne wereld met zoveel keus
en zoveel opties is het handig om een gids te hebben.
'Gids' is wel leuk. Misschien sluit ik daarmee af.
Waar komt dit in te staan?
Sunday Magazine van The Times.
Gaaf.
Nou, hartelijk bedankt voor je tijd.
- Aangenaam. - Daar kun je vast
- wel iets mee. - Ja, mooi.
Ik wilde nog iets vragen.
Ben je zelf ooit verliefd geweest?
Pardon?
Ik vroeg of je zelf ooit verliefd bent geweest.
Ja.
Dat is mij nog nooit in een interview gevraagd.
Ik hoef het niet erin te zetten.
Wat niet?
Het verhaal dat van je gezicht te lezen is.
Is het echt zo duidelijk?
Heb je even?
CUPIDO ALS NIEUWSGIERIGE JOURNALIST
Sorry, we liggen nog eens vijf minuten achter.
- Het spijt ons echt. - Geeft niet.
Prima.
Echt? Want ik heb nog meer sollicitaties.
Het spijt me echt. Ik zal ze doen opschieten.
Fijn. Want we zijn al tien minuten te laat.
Bedankt voor die informatie.
Leuk dat je dat deed.
Ze moeten ons niet laten wachten.
Het verlaagt natuurlijk wel je kansen
op deze baan.
Maakt niet uit. Het is bij zoiets belangrijk om te laten zien wie je bent.
Wij komen op tijd, dus zij moeten ook op tijd zijn.
Joshua. Josh.
Emma.
Andy.
Hoeveel om te vertrekken?
Want ik krijg deze baan gegarandeerd.
- Echt? - Ja. Door mijn accent.
- Vinden ze prachtig. - Aha.
Voor $100 laat ik hem aan jou over.
Ik hoef geen oneerlijk voordeel.
Goed dan.
- Waar heb je gestudeerd? - Harvard.
Ach, krijg wat. Echt?
Nee, grapje. Ik heb niet gestudeerd.
Dat is misschien nadeliger voor me.
Zelf opgewerkt, edgy.
Daar houden ze hier van.
Ja. Die echte straatervaring.
Vinger op de pols van de gewone man.
Ja.
- Ik weet niet waarom ik dat deed. - Wanneer...
- Dat was stom. - Dacht je
dat dat bij je past?
- Emma? - Ja.
- Kom maar mee. - Dank je.
Nou, leuk je te ontmoeten.
Ja. Succes.
Wie kreeg de baan?
Zij.
- Ze versloeg je dus. - Niet echt.
Het waren maar vijf minuten,
maar ik wist dat ik haar weer wilde zien.
Hoi. Hoe ging het?
O, hoi.
Heb je de baan?
Geen idee.
Je moet terug.
Ze vragen zich af waar je bent.
Geeft niet. Dit is belangrijker.
Wat is belangrijker?
Zou ik je na mijn sollicitatie nog terugzien?
Dan zou jij al weg zijn.
Heb je je kans
op een goedbetaalde baan opgegeven om mij nog eens te zien?
Ben je hier echt niet zomaar komen binnenlopen?
Want dit is een goede manier om een date te krijgen.
Gaan we dan op een date?
Ja. Wat moet ik anders?
Ik heb de komende drie dagen geen sollicitaties.
- Ik ook niet. - Mooi.
Wat doen twee werklozen in New York om 9.30 uur?
De vraag is: wat doen we niet?
We wandelden rond en vertelden elkaar onze levensverhalen.
Zij vertelde me over haar plannen voor een app voor bestandsdeling.
Ik vertelde haar over mijn idee voor een datingsite.
Mijn god.
Hoe zouden ze elkaar ontmoet hebben?
Wie?
Die twee.
Hier, natuurlijk.
Denk je dat ze elkaar in de stad tegenkwamen
en besloten om hier in te trekken?
Alle dieren ontmoeten elkaar hier.
Ja. Ik vroeg me gewoon af hoe dit allemaal werkt.
Daten in het dierenrijk.
Je bent geobsedeerd.
Ik vind het gewoon fascinerend, wat nou die eerste vonk is.
Ik denk niet dat dieren dat hebben.
Ze kiezen gewoon iemand uit voor seks
en bonken erop los, als het maar de juiste soort is.
- Erop los bonken? - Inderdaad.
Dat weet je niet. Misschien weten ze gewoon
wanneer ze de ware tegenkomen.
Vraag hem dan maar wat je je klanten zou vragen.
Oké.
Hallo. Hé. Ja. Kom maar zitten.
Dank je.
Wat zoek je in een luipaard?
- Gewoon, luipaarddingen. - Is dat je stem
- voor hem? - Ja, dat is mijn stem.
- Gaan we die stem doen? - Ja.
Wat bedoel je met 'luipaarddingen'?
Heb je voorkeuren?
Het maakt eigenlijk niet uit. Als ze maar gevlekt is.
Gevlekt?
Dus een jachtluipaard kan ook?
Nee, ik hou niet van jachtluipaarden. Ik heb liever luipaardvlekken.
Ik kan het verschil zien.
Liefde is echt universeel.
We begrijpen zo weinig over dieren, maar dat wel.
Hé, gaat het wel?
Ja.
Ja, prima.
Ik heb een theorie dat een relatie een soort raket is
die je de ruimte in wilt sturen.
Je hebt genoeg brandstof nodig om door de atmosfeer te komen.
Daarna blijft hij doorvliegen,
in welke richting hij ook gelanceerd werd.
Het gaat allemaal om die eerste explosie.
Niet zozeer om: 'Is dit ons hele leven genoeg?'
En meer om
die aanvankelijke stuwkracht.
De eerste zes maanden waren zo perfect als je je kunt indenken.
We gingen samenwonen.
Het klikte met haar ouders. Allebei. Zelfs met haar vader.
Ik kocht zelfs een verlovingsring.
Die verstopte ik tot de perfecte avond.
Toen werden we van onze koers gestoten.
Wat ben je vroeg thuis.
Ja. Ik nam een eerdere trein.
Ik maak dit even af en dan gaan we uit eten. Ik betaal.
Hoe is het thuis? Met je moeder?
Zeg, wat is er?
Ik heb het verprutst.
Waar heb je het over?
Die man, over wie ik je had verteld?
Van school. Mijn eerste vriend.
Ja. Die was getrouwd, zei je.
Klopt. Maar toen niet meer.
Ik kwam hem tegen in een bar en...
Zijn vrouw had hem verlaten. We kletsten wat samen
en ik liet hem herinneringen ophalen.
Was het seks of alleen zoenen?
Het was seks.
Oké. Dag.
Tien seconden. Toen stopte ik
en kwam ik meteen terug.
Misschien was dit gewoon één bizar moment van voor ons.
Want ik hou van je, Joshua. Van jou.
Dat is geen liefde, maar schuldgevoel. Liefde is vertrouwen.
- Niet waar. - Meer is het niet.
Alleen dat telt en jij hebt het verbroken.
Nee. Dit is je websitemotto niet.
Liefde kan veel dingen zijn.
Ik deed wat velen doen als ze weggejaagd worden
van waar ze van houden.
Ik stortte me op mijn werk.
Bizar genoeg was romantiek de remedie voor mijn romantisch leed.
Erover lezen, ernaar kijken, het onderzoeken.
Ik begon weer te daten.
Het was een langzaam herstel,
maar ik begon weer in mensen te geloven.
De statistieken die ik tegenkwam, waren in strijd met mijn wrok
jegens de hele romantische gemeenschap.
Over het algemeen verprutsen mensen het niet.
Dat gaf me hoop.
En ongeveer een maand geleden...
Ik besefte op dat moment dat ik
de afgelopen twee jaar niet echt geleefd had.
Ik heb geweldige mensen ontmoet.
Slim, grappig, zorgzaam.
Maar niet zoals zij.
Op die straat kwam ik één kort moment weer tot leven.
Jezus. Wat deed je toen?
Ik verzon een smoes en liet mijn vriendin zitten om haar te bellen.
Ze is dus verloofd.
Klote.
Al twee jaar.
Dat is lang.
Ik kan het niet zomaar
uitmaken en dan jaren later haar leven overhoopgooien.
Je moet het haar vertellen. Belangrijker nog,
vertel het je vriendin.
Ik maakte het die avond nog uit met haar.
Ze is een geweldig mens. Alles wat ik zou kunnen wensen.
Maar...
Toen ik Emma weer zag, besefte ik
dat dit het luipaard was met het jachtluipaard.
- Mag ik dat citeren? - Nee.
Alsjeblieft?
Nee, dit hoort niet bij ons interview.
Dat is niet het beeld dat ik mensen wil geven.
Baas van een datingbedrijf met liefdesverdriet.
Geloof me, je zult niet rusten tot je het probeert.
Je kunt dit niet blijven meedragen.
De onzekerheid zal je opbreken
en eventuele andere vrouwen die je ontmoet.
Als ze echt over je heen is, kun jij ook verder met je leven
en nieuwe mensen ontmoeten.
Wacht eens. Hoe weet jij dit allemaal zo goed?
Heb je even?
Ja.
Hij was ouder en studeerde Shakespeare in het buitenland.
Ik was een 22-jarige oorlogsfotograaf en woonde in Parijs.
We ontmoetten elkaar in een bar in de Caraïben...
Wacht. Dit verhaal ken ik.
Wat?
Grapje. Is dat echt?
O, ja.
Meestal is het: 'We waren studenten samen.
'We zagen elkaar twee jaar later terug op een feest
'en gingen koffie drinken.'
Het was wel een avontuur, ja.
Het klinkt als The English Patient.
Ja. Ik dacht elke dag aan hem.
Een paar weken nadat ik hem in Londen had bezocht, liet hij me zitten.
Hij zou een weekend naar mij in Parijs komen
en kwam nooit opdagen.
Ik wilde zo graag weten waarom hij niet was gekomen.
We hadden toch zo'n perfect begin van een relatie?
Ik snapte niet hoe het voor hem zo anders kon zijn dan voor mij.
Mijn enige aandenken aan hem was een oude foto van ons.
Die stopte ik in een boek dat ik overal met me mee naartoe nam,
van woning naar woning,
van relatie tot relatie
en zelfs mijn huwelijk in.
Waar ga je naartoe?
Naar een signeersessie. Ik kom morgen terug.
En de jongens dan?
Het is vier uur met de trein. Dat weet je.
Ik ga direct naar de sessie
en dan naar dat mooie hotel dat de uitgeverij
zo fijn voor me geregeld heeft.
Kom anders met me mee.
Met de jongens. Dan maken we er een weekendje van.
Weet je nog, weekends?
Ik heb geen zin in een halve dag reizen.
En de kinderen hebben een wedstrijd.
Ik zie je morgen
Ik keek toe hoe het meisje thee maakte aan het fornuis.
Er waren geen ouders. We zaten met zijn drieën samen.
We dronken thee met khajoor-koekjes
terwijl we elkaar al giechelend aankeken.
Ik maakte die dag geen enkele foto.
Dat zijn de momenten die ik me herinner.
Dat zijn de dagen waar ik aan terugdenk,
de dagen waarop ik mijn camera thuis liet.
Dank je wel.
Heel erg bedankt.
Dit was mijn hoop, dus ik stel het op prijs.
Zo goed als.
Je bent het echt.
En jij bent het ook echt.
Mijn god. Hallo.
Hallo.
Hoe is het met je?
Goed. Maar we hadden in Parijs afgesproken.
- Ja. Was dat 15 jaar geleden? - Zeventien jaar.
Ik was je boek kwijtgeraakt. Het boek waar je je adres in had gezet.
Eens denken. Wat was het? Anna Karenina.
- Anna Karenina. - Toch?
- Ja. - Ja.
Wat een leuk toeval, zeg.
Het is geen toeval. Ik zag je foto online
als reclame hiervoor.
Ik kon niet geloven dat je naar mijn stad zou komen.
Ik heb drie maanden gewacht om je te zien.
Nou ja, eigenlijk 17 jaar en drie maanden.
Niet te geloven dat jij het bent. En je bent niks veranderd.
Ik moet... Ja, maar...
O, ja. Je moet boeken signeren.
Klopt. Bedankt voor het komen.
Oké.
Hier staat mijn nummer op.
Als je in de stad verblijft en zin hebt in koffie,
dan bel je maar.
Bedankt, maar ik moet terug naar huis naar mijn man en twee kinderen.
- Natuurlijk. - Maar toch bedankt.
Heel fijn om je te zien.
Hallo.
Hoi.
Wat leuk je te ontmoeten.
Ik ben dol op je werk.
En bedankt dat je hiervoor naar ons stadje komt...
INSTAPKAART
PARIJS - LONDEN
Hij had me dus toch niet laten zitten.
Ergens diep vanbinnen wist ik dat wel.
Fijne avond nog.
Niet te geloven dat je mijn Anna Karenina kwijtgeraakt bent.
Inderdaad.
Ik heb dat boek daarna nooit meer kunnen lezen.
Geen idee wat het verhaal is.
Na briljant proza maakt ze zichzelf van kant.
En dan nog meer briljant proza.
Kon je er niet beter op letten?
Dat was je enige taak.
Wie jat er nou een boek?
Ik zat in een trein in Parijs met het boek voor me.
Een dik boek, dus ik dacht: ik ga eerst even naar de wc
- voor ik hieraan begin. - O, ja.
Toen ik terugkwam, was het boek weg.
Voor de rest niks, alleen het boek.
Misschien kwam een van onze partners uit de toekomst
om het verleden te veranderen door het boek te pikken.
Ja. Dan was het leven heel anders geweest.
Maar dan had ik ook mijn kinderen niet gehad.
Ik ook niet.
- Heb je kinderen? - Twee stuks.
En toch bel je oude vlammen op?
Ik heb maar één oude vlam.
Ik trouwde een jaar na Europa.
Dat was snel.
Omdat ik bang was om weer iemand te verliezen.
Een tikje impulsief, misschien.
Hoi. Dank je.
Sorry.
Ben je nog samen met je vrouw?
We leven onder één dak, zullen we maar zeggen.
Ze is een goede vrouw.
Mooi, een geweldig mens, goed met de kinderen.
Ik verdien haar niet.
Wat doen we dan hier, Michael?
Waarom kwam je naar mijn signeersessie?
Waar had je op gehoopt?
Dat we verder konden gaan waar we waren gebleven
en ik een tweede kans zou krijgen.
Dat we allebei opnieuw verliefd zouden kunnen worden.
Ik fantaseer er al 17 jaar en drie maanden over
dat onze aantrekkingskracht en vonk er nog steeds is.
Dan zou ik je meenemen naar een hotel om daar te slapen.
Dan gaan we terug naar Parijs
om onze verloren romance terug te vinden.
Michael.
We hoeven niet naar een hotel om te weten of we nog van elkaar houden.
Dat is duidelijk nog zo.
De gedachte aan jou heeft me door veel dingen heen geholpen
en gewoon weten dat je bestond, was...
Kom hier.
Laten we gaan.
Soms besef je dat ware liefde
in zijn absolute vorm veel doelen dient in het leven.
Het gaat niet om baby's ter wereld brengen
of romantiek, of soulmates of zelfs levensgezellen.
De liefde uit ons verleden, de onafgemaakte,
ongeteste, verloren liefde,
lijkt zo makkelijk en kinderachtig voor degenen die zich settelen.
Maar het is eigenlijk de puurste, meest geconcentreerde vorm.
We hebben toen geen oog dichtgedaan.
Nu kan ik nauwelijks één nacht wakker blijven.
We zijn er.
De ochtend is voor geliefden en bakkers.
Ik heb iets voor je.
Ja?
Ik weet toevallig dat jij dit boek niet hebt.
Na briljant proza komt ze te overlijden.
En dan nog wat briljant proza.
Dank je.
Hou je taai.
Zal ik doen.
Ik wil hieraan werken.
- Hoe ging het? - Ik denk dat het voorbij is.
Verdorie.
LIEFDESZAKEN
ONS LIEFDESLOT VINDEN MET ALGORITMEN
Toen zette hij het CEO-masker af en ontmoette ik Joshua voor het eerst.
De gladde, jonge dot.com-ster verdwijnt en in zijn plaats
verschijnt een emotioneel complexe jongeman
die alles wat hij heeft in zijn website heeft gestopt.
Daarna vertelt hij me misschien wel het meest romantische verhaal
van liefde op het eerste gezicht dat ik ooit heb gehoord.
Het gaat over zijn ex. We noemen haar Emily.
Wc.
Deze jongeman brengt duizenden mensen bij elkaar
en is toch helemaal alleen.
Hij koestert een liefde die hem bijna consumeert.
Joshua wil niet over 20 jaar wakker worden met spijt.
Zijn verhaal doet me denken aan dat van mij,
een verhaal van een ongeleefde, ongeteste liefde.