NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
Świetnie się bawiłam.
Chcesz pocałować mnie na pożegnanie? Tutaj? Teraz?
Planowałem najpierw cię odprowadzić.
Mieszkasz blisko.
Tak, ale nie trzeba.
Nie musisz tego robić. Możesz mnie pocałować tutaj.
Czemu? Twój tata czeka na mnie z gnatem?
Tak jakby.
Że co?
Nie.
To Guzmin.
Pochodzi z Albanii.
- Dorastał w obozie pracy. - Jasne.
Rodzice byli działaczami politycznymi.
- Aresztowano ich... - O cholera.
Ty nie bierzesz tego poważnie.
Co to w ogóle za Guzmin?
To jest Guzmin.
Ten portier?
Nie jest tylko portierem.
Trudno to wyjaśnić. Stał się...
Cholera.
Boże. Nie rób tak, nie.
Czemu nie? No chodź.
- Chodźmy... - Nie.
Nie rób tak.
Liczysz się z jego zdaniem?
Boże, nie. Jestem niezależną kobietą
i nie potrzebuję nikogo, żeby mówił mi, co mam robić.
No dobrze, lepiej już pójdę.
- Co? - Tak.
To twoja taksówka.
- Jedziemy? - Co?
Świetnie się dzisiaj bawiłam.
Może to powtórzymy?
- Tak, ja... - Tak.
- Świetnie nam się gadało. - Jutro jestem wolna.
Zadzwonię do ciebie.
Dobranoc, Guzmin.
Kto to był?
To był Mark.
Nie podoba mi się.
Daruj sobie.
Nie pasuje do ciebie.
To słaby mężczyzna bez samokontroli.
Dostrzegłeś to z tej odległości?
Miewałem takich na celowniku.
Nie zadzwoni.
Oczywiście, że zadzwoni.
Nigdy.
Nigdy nie zadzwoni.
Świetnie dzisiaj wyglądam.
Byłam zabawna.
Byłam błyskotliwa.
Użyłam figowych perfum,
którym podobno nie można się oprzeć.
Chcesz...
Chcesz się założyć?
Nie zakładam się o pewnik.
To niezgodne z moimi zasadami.
Dobrej nocy.
Kiedy portier robi za stróża
ŚWIETNIE SIĘ DZIŚ BAWIŁAM...
SZKODA, ŻE NIE WSZEDŁEŚ NA GÓRĘ.
JESTEM W SEXY NASTROJU!
Nie, nie.
JESTEM NAPALONA.
Cholera.
Mam ochotę na figle.
MAM OCHOTĘ NA FIGLE.
Nie zadzwoni.
Nigdy nie zadzwoni.
Pieprz się.
Mark się odezwał?
Nie, nawet nie sprawdziłam.
Mam inne rzeczy do roboty.
Miłego dnia.
Wzajemnie.
A niech to, Guzmin. Dobry jesteś.
Piszesz recenzje książek i mieszkasz w budynku z portierem.
Mieszkanie jest w naszej rodzinie od lat,
nie podnieśli czynszu od lat 80.
I naprawdę szybko czytam.
Ile książek czytasz tygodniowo?
Czasem jedną dziennie.
- Naprawdę? - Tak.
Czy to znaczy, że jesteś bardzo mądra?
Nie.
Po prostu znam dużo faktów.
Jestem chodzącą Wikipedią.
Ja mam szczęście, jeśli przeczytam jedną rocznie.
Wybacz.
No tak, ale...
Jesteś przystojny.
Nie można mieć wszystkiego, prawda?
Nie mógłbyś być i mądry, i tak przystojny.
Nie żyjemy w bajce.
Dziękuję za odprowadzenie.
Nie ma za co.
To mi się podoba.
- Tak? - Tak.
Powinienem teraz zapytać, czy pójdziemy do mnie, czy do ciebie?
O co chodzi?
Wiesz co?
Chodźmy do mnie.
- Tak? - Tak.
A co mi tam.
- Dobry wieczór, Guzmin. - Dobry wieczór.
Dobranoc.
Ted.
A niech to!
Gudmin. Dzień dobry.
- Jak leci? - Dzień dobry.
Znów dzień jak co dzień?
Tak, proszę pana.
Może herbaty?
Wróciłeś. Z chlebem i croissantami.
Mój ty piękny brytyjski draniu!
Dzień dobry, kochanie. Wyszedłem tylko po śniadanie.
Jasne, oczywiście. Wejdź.
„Dzień dobry, kochanie. Dzień dobry”.
- Nie wszedłeś, kochany? - On mi się nie podoba.
- Co? - Teddy.
- Widziałeś go 30 sekund. - O wiele za długo.
Jest bardzo miły.
To pewnie różnica kultur. Wyluzuj.
Nie możesz skreślać każdego faceta, którego przyprowadzam.
To głupiec.
Ty jesteś mądrą kobietą z doktoratem.
Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Proszę, daj mu szansę.
Jest bardzo uprzejmy.
Jest seksowny i utalentowany.
I właśnie wszedł do środka.
- Croissanta? - Czy kiedyś się myliłem?
Robi się dziwnie, bo już jest obok.
- Z kim rozmawiasz? - Z nikim, pa.
- Dzień dobry, Ted. - Cześć.
- To Gudmin? - Guzmin.
- Ten ochroniarz. - Portier.
Jasne. Wydawał się bardzo miły.
Nieźle się uśmialiśmy.
Jest bardzo przyjazny.
Uśmialiście się?
Tak.
TED - UKRYWASZ SIĘ? X
NIE MOGĘ SIĘ SPOTKAĆ. JESTEM ZAJĘTY.
Dziękuję.
- Dobry wieczór. - Cześć, Guzmin.
Co słychać?
Nie narzekam.
Co dziś czytałaś?
Proszę mi opowiedzieć.
Dobrze.
Czy wiesz, co to „efemeryda”?
To istota, rzecz lub zjawisko przemijające szybko i bez śladu.
Od greckiego „ephemeros”, które znaczy „żyjący jeden dzień”.
Tak, masz rację.
Ja nie wiedziałam.
Wyglądasz inaczej. Zmiana fryzury?
Nie, jak to inaczej?
Coś się w tobie zmieniło.
Może jestem trochę smutna.
Dlaczego?
Czy pan Ted nie zaszczyci nas dziś swoją obecnością?
Nie, zerwaliśmy ze sobą.
Bardzo mi przykro.
Był taką efemerydą.
Tak, jasne.
Twój instynkt się nie myli, Guzmin. To niesamowite.
Tam, skąd pochodzę, potrafimy rozszyfrować człowieka.
Gdybyś mógł sprzedać tę umiejętność młodym Amerykankom,
nie musiałbyś być portierem.
Bardzo lubię swoją pracę.
Ja nie... Nie to miałam na myśli.
Przepraszam.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
WRZESIEŃ
Mogę w czymś pomóc?
Nie, dzięki.
Boli mnie głowa,
a skończyła mi się aspiryna, więc idę do sklepu.
Mam tu gdzieś ibuprofen.
To migrena.
Więc potrzebuję też czegoś na żołądek.
Lek na niestrawność?
Zaraz wracam.
65,50 $. Reklamówkę?
Powodzenia.
Dobranoc.
ULUBIONE
MAMA - MAMA
SIOSTRA - MAMA
TATA - TED - BABCIA
To minie.
Nie mogę urodzić dziecka człowiekowi, którego nie kocham
i któremu nie ufam.
Dziecko potrzebuje obojga rodziców.
Mamy i taty.
Co to za konserwatywne bzdury?
Nie to mam na myśli.
Chodzi mi o to, jak ja dorastałam.
Z dwojgiem rodziców.
Boże, moi rodzice.
Co oni sobie o tym pomyślą?
Ich córeczka wyprowadza się do miasta, nie minął nawet rok, a już jest w ciąży.
I to z mężczyzną, z którym nie zamierza zostać.
Bardzo im się spodobał.
Powiedzieli, że jest jak Hugh Grant. A okazało się, że...
Jest jak Hugh Grant.
Kogo obchodzi, co sądzą twoi rodzice? Albo jak oni to robili?
Niedaleko stąd jest klinika.
Mogłabym...
Pozbyć się problemu.
Oczywiście.
Nikt nie będzie cię oceniał. Zrób to, czego pragniesz.
Niech nie kieruje tobą strach.
Trzeba brać odpowiedzialność.
Sama sobie nie poradzę.
Dziecko wychowuje cała wioska.
A Nowy Jork to wspaniała wioska.
A teraz proszę iść spać.
Jutro nowy dzień. Można zacząć wszystko od nowa.
Tak bardzo starałeś się chronić mnie przed wszystkimi złymi mężczyznami,
a teraz zachęcasz mnie, żebym była w życiu sama.
Ale nie jesteś sama.
- Cześć. - Hej.
- Wybacz spóźnienie. - Nie szkodzi.
- Witaj. - Cześć.
Dziękuję, że się ze mną spotkałeś.
Pochodzę z Anglii, stolicy dobrego wychowania.
Zawsze możemy się spotkać.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
Na co się decydujesz?
Na bobasa.
To jakiś nowy hipsterski drink? Boże.
Poprzestanę na mrożonej herbacie.
Powinieneś zamówić coś mocniejszego.
Czy mogę przyjąć zamówienie?
- Zamów alkohol. - Jeszcze chwilę.
Więc kiedy...
Ten...
Ja...
Już dobrze? Oddychaj głęboko.
Nie musisz się w to angażować, jeśli nie chcesz.
Nic nie musisz.
Uszanuję twoją decyzję.
Ale zdecydowałam,
że urodzę to dziecko.
I chciałabym, żebyś był obecny w jego życiu.
I...
Ale w zasadzie nic nie musisz zmieniać w swoim życiu.
Świetnie.
Chcesz wymyślić razem jakieś imiona?
Albo ty to zrób.
Jest mi to obojętne.
Co ty, do cholery, robisz?
Boże, Guzmin.
Chyba pierwszy raz słyszę, że się tak złościsz.
Jazda na rowerze w tym szalonym mieście w tym stanie?
Proszę cię, mam kask.
A czy syn też ma kask?
To dziecko wielkości małej rybki,
czy ono ma na sobie kask?
À propos małej rybki...
Tylko spójrz.
Nikt ich jeszcze nie widział.
Urodzisz czworaczki?
Nie, to to samo dziecko.
- To był żart. - Jasne.
To jego kręgosłup.
A to główka.
Wygląda jak mały wszechświat.
W porządku?
Tak.
Nigdy nie widziałem takich zdjęć.
Proszę.
Mam takie cztery.
Pójdę już, na razie.
Tak.
Nie, nie.
Nie w tym stanie.
Nie!
Cześć, złotko. Czy tatuś dziś do nas dołączy?
Mój tata? Nie, po co?
Miałam na myśli tatę dziecka.
Jasne. Zapomniałam o dziecku.
Wody odeszły mi za wcześnie i...
Już wie, ale jest za miastem.
Rozumiem.
Nie jesteśmy razem.
Jest świetnym facetem, dobrym facetem, ale my nie...
Nie wiem, po co to mówię.
Ja też nie, ale rozumiem.
Szczerze mówiąc, wolimy to robić bez ojców.
Wielu nam tu mdleje.
Serce dziecka w porządku.
Trochę za wcześnie, ale teraz już go nie powstrzymamy.
Co do znieczulenia zewnątrzoponowego
mogę zdecydować później, prawda?
Gdyby było naprawdę źle.
„Gdyby”?
Nie przestawaj, Maggie!
Dalej.
Przyj dalej.
Dobrze.
Bardzo dobrze. Chcesz dotknąć główki dziecka?
- Nie wiem. Powinnam? - Jasne.
- To twój maluszek. - O Boże! Jezu Chryste!
Dobrze, przygotujmy się, jeszcze raz.
- Nie mogę już. - No dalej.
Jestem taka zmęczona. Nie mogę.
- Jeden raz. - Jestem wykończona.
Przyj z całych sił.
Nie mogę.
Tętno dziecka jest trochę za szybkie,
więc musisz się postarać,
żeby już je urodzić.
Jeszcze tylko raz. Zaczynamy.
Dalej. Daj z siebie wszystko.
Przyj. Jeszcze tylko raz.
Dobrze.
Świetnie, Maggie.
Mój Boże!
Jest piękna.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Chcesz ją potrzymać?
Tak.
Guzmin, to nie nitrogliceryna.
Nie chcę jej obudzić.
Cicho, Nowy Jorku. Zamknij się.
Ja otworzę.
Śliczna dziewczynka.
- Pijesz mleko? - Nie.
- Nie? - Mamy nie lubią mleka.
Nie znoszą go.
Naprawdę?
Boże. Przepraszam. Mam nadzieję, że nie byłam zbyt długo.
Bardzo ci dziękuję,
- że jej przypilnowałeś. - O nie!
Wybacz. Niespodziewane spotkanie.
- Cześć, misiaczku. - Żaden problem.
To dla mnie przyjemność.
Co robisz?
Jestem w swoim domu.
W swoim domu?
Co robiliście, gdy mnie nie było?
Byliśmy w wielkiej sali z wypchanymi zwierzętami
i zjedliśmy lunch Guzmina.
Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej.
Jeszcze tam nie byłem. Podobało mi się.
- Musimy już iść. - Wezmę to.
- Dziękuję ci. - Nie ma za co.
No dobrze, chodźmy.
Idziemy. Dziękuję.
Pożegnaj się.
- Pa! - Pa, dobranoc.
- Pa, Sarah. - Pa!
Tylko nie chodź oglądać dinozaurów beze mnie.
Nie pójdę, obiecuję.
O nie.
Znowu to samo?
Bardzo śmieszne.
Nie.
Nie mogę spać.
Tabletkę na sen?
Nie, dziękuję.
Cieszę się. Dostałam propozycję pracy.
Jako redaktor literackiego dodatku do czasopisma.
Wspaniale.
Najwyższy czas, by dostrzeżono twój talent.
To praca w Los Angeles.
Nie chcę jej tam wychowywać.
Jest nowojorczykiem.
Nic jej nie będzie.
Nie będzie mogła chodzić do szkoły piechotą.
Pełno tam smogu i fałszywych ludzi.
Kiedy wyjeżdżacie?
Dopiero planujemy. Sprawdzamy, czy to możliwe.
Wszystko jest możliwe.
Będzie tęsknić za tym miastem.
I za tym budynkiem.
I za tobą.
Ja się nie skarżę, Maggie.
Przepraszam.
Po prostu bądź sobą. Spokojnie.
Nie próbuj być zabawny. Bo nie jesteś.
- Co... - Jest zabawny.
- No cóż... - O co tu chodzi?
Po prostu bądź wyluzowany.
Ale nie jak w Los Angeles. Nie bądź oschły.
Po prostu bądź czarujący jak zawsze.
Witajcie.
- Cześć. - Pokaż mi się.
- Nie wierzę. - Dobrze cię widzieć.
Tak dobrze.
Chcę, żebyś kogoś poznał.
Cześć, stary.
Więc...
To jest Daniel.
A to Guzmin, mój stary przyjaciel.
Bardzo mi miło.
Podobno muszę zdać jakiś test?
Już zdałeś.
Super. Co takiego zrobiłem?
Nic, zobaczyłem to od razu w jej oczach.
Guzmin.
Nigdy nie patrzyłem na tych mężczyzn, Maggie.
Zawsze patrzyłem ci w oczy.
- Łatwo poszło. - Nie schrzań tego.
Cześć, małpko. Chodź do mnie.
Niech no ci się przyjrzę, małpko.
Pokaż mi się.
Ma osiem lat? Nie wierzę.
Nie wierzę, że tu jest.
Jak minął wam lot? Dobrze?
Co chciałabyś dziś robić?