อ้า สวัสดีจ้ะ เลดี้พีโอนี
ฉันเห็นแล้วว่าเธอมีหมวกใบใหม่
นายพลแทนซี่
คุณกลับมาพร้อมกับชัยชนะ หลังการเดินทางอันยาวนานไปสู่พิภพใต้ดิน
แหม ไอริสที่รัก ชุดของเธอช่างสง่างาม
แมลงภู่ผึ้งของฉันกำลังยุ่งอยู่เลย
พูดตามตรง ใครต้องการงานเลี้ยงกัน ในเมื่อเรามีสวนดอกไม้
ที่นี่แหละคืองานสังคมแห่งฤดูกาล
กำลังยุ่งหรือกำลังอู้อยู่ล่ะ
ความตาย คุณมาทำอะไรในสวนของฉัน
ฉันต้องมาดูเธอบ้าง แล้วก็มาอวดชุดใหม่ของฉันด้วย
ให้ตายสิ หล่อมาเลย
ใช่ ต้องตั้งสติสักหน่อย คราวก่อนที่คุยกันฉันดิ่งมาก
แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว
มีอะไรคะ คุณได้พักหรือว่า…
เธอก็รู้ว่าพวกบ้างานไม่พักกันหรอก
แต่ฉันมองโลกเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แค่ต้องเปลี่ยนมุมมองตัวเอง เท่านั้นเอง
ว้าว โอเค ไหนเล่ามาซิ
ฉันรู้สึกว่าฉันกดดันตัวเองมากไปหน่อย
มันเหมือนฉันเป็นคนที่ไม่มีใครอยากพบ
ผู้คนไม่ชอบความคิดที่ว่า วันหนึ่งจะต้องนอนอยู่กลางดิน
แล้วมีหนอนเจาะใบหน้าออกมา
พวกเขาไม่ชอบหรอก
แต่แล้วฉันก็เริ่มคิด
หากไร้ความตาย ชีวิตคืออะไร
มันเป็นกระบวนการเดียวกัน
เช่นเดียวกับดอกไม้พวกนี้
พวกมันงอกขึ้นจากดิน จากมูลสัตว์
จากนั้นก็บาน แล้วในที่สุดก็เน่า และกลายเป็นดินเพิ่มไปอีก
สิ่งเดียวกันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มันคือวัฏจักร ที่รัก คนเราต้องรับให้ได้
ใช่ ฉันดีใจจริงๆ ที่คุณรู้สึกดีขึ้น
สูทตัวนี้หล่อระเบิด
ใช่ ฉันคิดว่าเธอน่าจะเปลี่ยนโฉมเหมือนกันนะ
ฉันดูไม่ดีตรงไหน
ไม่เกี่ยวกับว่าเธอดูดีหรือไม่ดีหรอก แต่เธอรู้สึกยังไง
เธอต้องสวมชุดที่ทำให้เธอรู้สึกเป็นตัวเอง
เสื้อผ้าควรจะทำให้เธอรู้สึกเป็นที่หนึ่ง ไม่ใช่ที่สอง
เธอจะเดินใส่ชุดรัดรึงตึงเปรี๊ยะ ตามความคาดหวังของคนอื่นไม่ได้
เธอมีงานต้องทำ คุณดิกคินสัน
เธอต้องปล่อยบทกลอนทั้งหมดนี้ออกมา เป็นร้อยๆ กลอน กลอนที่ดีเยี่ยมที่สุด
และเธอก็มีเดดไลน์ด้วย
ฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะทำงานได้เร็วพอไหม ในชุดแบบนั้น
งั้นคุณ…
คุณคิดว่าฉันควรสวมชุดอะไรล่ะ ชุดสูทเหมือนคุณเหรอ
ฉันบอกไม่ได้หรอก
เธอต้องถามตัวเอง "อะไรดีที่สุดสำหรับฉัน
อะไรจะทำให้ฉันลงลึก ได้มากกว่าที่เคยลงมาก่อน
ไปไกลกว่าที่ฉันเคยไปมาก่อน"
เธอมีงานต้องทำ คุณดิกคินสัน เธอจะต้องหาเครื่องแบบ
รู้ไหม ฉันรู้สึกว่าชุดนี้ค่อนข้างอึดอัด
ฉันอยากได้ชุดที่คล่องตัวกว่านี้
หาสิ่งที่เธอต้องการ เอมิลี
เป็นตัวของตัวเอง เพราะเวลาไม่คอยท่า
เรามีกลอนต้องเขียน
(โลกของเอมิลี ดิกคินสัน)
(นี่คือกวี)
เจ้ากระดุมปีศาจ… ชั่วร้าย
ออกสิ
วินนี่!
- ว่าไง - ฉันถอดชุดโง่ๆ นี่ไม่ออก
ช่วยแกะกระดุมให้ฉันได้ไหม
จะถอดทำไมล่ะ นี่มันกลางวันแสกๆ
เพราะฉันมีงานต้องเขียนให้เสร็จ
และเสื้อรัดทรงมันแน่นจนฉันหายใจไม่ออก
ฉันหวังว่าจะไม่มีใครมาหาพี่นะ
เคยมีใครมาหาฉันด้วยเหรอ
เรียบร้อย
เสื้อผ้าผู้หญิงสมัยใหม่โง่เง่ามาก
เราควรจะใส่และถอดเสื้อผ้าเองได้
ควรเป็นสิ่งจำเป็นขั้นพื้นฐานของการเป็นผู้ใหญ่
เอมิลี ดิกคินสัน พี่กล้าดียังไง ถึงได้ตั้งคำถามกับรูปร่างของหญิงสาว
แรงบันดาลใจหมายถึงการหายใจ เธอรู้ใช่ไหม
คนเราจะมีแรงบันดาลใจได้ ต้องหายใจออกก่อน
ฉันอยากที่จะนั่งบนโต๊ะตัวเอง และสามารถหายใจได้ทั่วปอด
โอเค พี่บ้าไปแล้วสำหรับเรื่องนั้น
- ฉันแค่ไม่อยากสวมเสื้อรัดทรง - เราต่างก็มีความฝันของเรา
ฉันรู้สึกถึงเลือดที่ไหลเวียน เลือดและบทกวี
ไม่มีอะไรมาหยุดพี่ไม่ให้เขียนได้เลยสินะ
ยังไม่มีอะไรมาหยุดฉันได้
และพระเจ้ารู้ว่ามีคนพยายามแล้ว
พวกเขาห้ามไม่ให้ฉันเขียนไม่ได้ วินนี่
เพราะการเขียนคือสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมีชีวิต
ฉันจะคอยช่วยพี่เสมอ
เอาเลย
ดูเราสิ ครอบครัวสุขสันต์
ครอบครัวสุขสันต์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
เอาละ
แหม…
ดูสิว่าใครมา
เราไม่นึกว่าจะมีแขกมาบ้าน
คุณแม่ คุณพ่อ…
เรามาที่นี่เพื่อสงบศึก
พ่อไม่เคยทำสงครามกับลูกตั้งแต่แรกแล้ว
หลานฉันอยู่ในนั้นใช่ไหม
ใช่ค่ะ
งั้นก็รีบเข้ามาในบ้านสิจ๊ะ
ถึงเวลาที่เด็กน้อยไร้ชื่อไร้ศาสนาคนนี้ จะได้รู้จักคุณย่าคุกกี้ของเขาแล้ว
แล้วได้เลือกชื่อให้เขารึยัง
- เกือบแล้วครับ - คุณพระช่วย มัวรออะไรอยู่
- เราอยากให้เขามีนามสกุลค่ะ - นั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้องและเหมาะสม
แต่ก่อนจะทำอย่างนั้น เราจำเป็นต้องรู้ว่า เราเป็นครอบครัวประเภทไหน
หมายความว่ายังไง
พ่อครับ ผมมีเรื่องที่อยากจะปรึกษาด้วย
ผมไปเจอคดีใหม่ และถ้าพ่อสนใจ
เราอาจจะรับทำคดีนี้ด้วยกันได้
พ่อนึกว่าลูกเริ่มบริษัทของตัวเองแล้วซะอีก
คดีนี้ต้องใช้กำลังทั้งหมดที่ผมมี
แต่นอกเหนือจากนั้นแล้ว ก็ต้องใช้ความเชี่ยวชาญของพ่อด้วย
เข้าใจละ
พูดต่อสิ
สถานการณ์เป็นยังไง
มีหญิงสาวผิวดำซึ่งเกิดมาเป็นอิสระ ชื่อว่าแองเจลีน พาล์มเมอร์
เธอทำงานเป็นสาวรับใช้ในเมืองนี้ ให้กับครอบครัวชอว์
เรารู้จักครอบครัวชอว์
- ใช่ๆ เป็นคนที่น่าเคารพ - ไม่เชิงครับ
คืออย่างนี้ ครอบครัวชอว์วางแผน
ที่จะขายแองเจลีนให้เป็นทาสในจอร์เจีย ในราคา 600 ดอลลาร์
พวกพี่ชายของแองเจลีนช่วยเธอไว้
ด้วยการพาเธอหนีออกจากบ้าน ก่อนที่ครอบครัวชอว์จะออกจากเมือง
แต่พวกเขาถูกจับได้ และถูกตั้งข้อหาลักพาตัวกับทำร้ายร่างกาย
ผู้ชายพวกนี้กำลังติดคุกอยู่ตอนนี้
และพวกเขาอยากให้เราเป็นทนาย
นี่เป็นคดีที่ยุ่งยากมากนะ ครอบครัวชอว์มีเส้นสายมากมาย
ทำไมเราถึงอยากดึงความสนใจชนิดนี้
มาสู่ชื่อดิกคินสันล่ะ
นั่นแหละคือเหตุผลที่เราต้องรับทำคดีนี้ครับ
ยอมรับเถอะ พ่อ ชื่อดิกคินสันไม่สู้จะดีนักในตอนนี้
ทั้งเรื่องที่พ่อโดนยัดเยียดว่าอยู่พรรควิก ส่วนผมก็…
มีจุดอ่อน
ปีนี้ไม่ใช่ปีที่ดีเท่าไหร่สำหรับพ่อกับผม
การรับทำคดีนี้จะนำความหมายใหม่ มาสู่ชื่อ "ดิกคินสัน"
มันจะหมายความว่าเรายืนหยัดเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง
ถักหนึ่ง วนสอง
กำลังถักอะไรอยู่หรือคะ
- อ๋อ เดี๋ยวก็เห็น ทุกคนจะได้เห็น - เห็นอะไรคะ
ระเบิดไหมพรมสุดอลังการใกล้จะเสร็จแล้ว
อรุณสวัสดิ์ค่ะ ข้างนอกอากาศดีมาก
ใช่ไหมล่ะคะ
อากาศดีแบบนี้ทำให้ฉันอารมณ์ดีมากเลย
จ้ำจี้มะเขือเปราะ กะเทาะหน้าแว่น
ทำให้ฉันรู้สึกคึกคักขึ้นมา
ถ้ามีสุภาพบุรุษหล่อๆ มาพาฉันไปพายเรืออกแอ่นก็ดีสิ
โอเค แม็กกี้หิวผู้ชาย
ฉันมาหาเอมิลี เธออยู่ไหมคะ
- เธอแต่งกลอนอยู่ข้างบนค่ะ - มีอะไรมาให้เธอเหรอคะ
ถ้าเธอแต่งกลอนอยู่ ฉันก็ไม่อยากรบกวน
เธอแต่งกลอนหรือใช้ความคิดอยู่เสมอ เอมิลีต้องคิด
เธอเป็นคนเดียวในบ้านที่ใช้หัวคิด
ขึ้นไปสิคะ เธอจะดีใจที่ได้เจอคุณ
ถักหนึ่ง… วนสอง
สงครามของฉันอยู่แต่ในหนังสือ
ใครน่ะ
เบ็ตตี้ เข้ามาสิคะ
ฉันรู้ว่าคุณยุ่งอยู่
ไม่เป็นไร มีอะไรรึเปล่า คุณไม่ได้ข่าวจากเฮนรีใช่ไหม
ไม่ ไม่มีข่าวจากเฮนรี ฉันคิดจะตัดใจเรื่องเขาแล้วละ…
เบ็ตตี้ ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ฉันอยากช่วยอะไรคุณได้บ้างจัง
ไม่ ฟังนะ นั่นคือเหตุผลที่ฉันมา
เพราะคุณพยายามช่วยฉัน แต่ฉันกลับพูดทำร้ายจิตใจคุณ
คุณแค่พยายามจะทำให้ฉันมีความหวัง
และมันไม่มีอะไรผิดเลย ไม่เลย
โลกสมควรมีคนที่พยายามทำอย่างนั้น เพื่อกันและกันมากขึ้น
ไม่รู้สิ ออสติน
พ่อทำใจยอมรับไปแล้วว่า… มรดกของพ่อ จะไม่เกี่ยวข้องกับการเมือง
มรดกที่แท้จริงคือคนที่อยู่ที่นี่ ครอบครัวของพ่อ ลูกๆ ของพ่อ
งั้นลองคิดว่าเป็นลูกของพ่อสิครับ แองเจลีนอายุ 11 ขวบ
คิดถึงเอมิลีตอนอายุเท่านั้น
พวกเขาพยายามขายเธอให้คนแปลกหน้า ในราคา 600 ดอลลาร์
ลูกห่วงใยเรื่องนี้จริงๆ ใช่ไหม
ใช่ครับ ถึงเวลาที่อะไรๆ ต้องเปลี่ยนแปลงแล้ว
ฤดูกาลยังเปลี่ยน สังคมก็เปลี่ยนได้เช่นกัน
และเราจะเป็นส่วนหนึ่งของโลกใหม่
หรือเราจะผุพังสลายไปกับโลกเก่า
เราจะรับทำคดีนี้
โอ้ ยอดเยี่ยมมากค่ะ
แม่นึกกลัวว่า ลูกจะประกาศว่าจะย้ายไปเนแบรสกา
ไม่ค่ะ ไม่ เขาจะอยู่ที่แอมเฮิร์สต์ และดูว่าเขาจะทำให้มันดีขึ้นได้ไหม
- ขอลูกคืนได้ไหมคะ - ไม่จ้ะ ไม่
จริงๆ แล้วมีเรื่องที่คุณช่วยฉันได้นะ
เรื่องอะไรคะ
ฉันอยากตัดชุดใหม่
ตอนนี้ออร์เดอร์ที่ร้านฉันล้นมากเลย…
โอ้ ไม่ ฉันไม่อยากให้คุณตัดให้ฉัน
ฉันอยากทำเอง
- ทำเองเหรอ - ใช่
ฉันรู้ว่าฉันเย็บผ้าไม่เก่ง
แต่มันสำคัญมากที่ฉันจะต้องทำเรื่องนี้เพื่อตัวเอง
ชุดที่ฉันใส่เขียนได้
ชุดที่ฉันอยู่ด้วยได้
ฉันเลยต้องการคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ
เพราะฉันไม่แน่ใจว่า ชุดแบบนั้นมันเคยมีมาก่อนหรือไม่
ฉันยินดีจะช่วยค่ะ
ฉันชอบความท้าทายของการออกแบบใหม่ๆ
เยี่ยมเลย
เอาเก้าอี้มา
ก่อนที่สาวๆ จะพาหลานไป ช่วยบอกชื่อเขาหน่อยได้ไหม
ได้ครับ ผม… ผมคิดว่าได้
ซู คุณช่วยให้เกียรติหน่อยได้ไหม
- เซอร์อึทั้งวันดีไหมคะ - ถูกต้อง
เรารอฟังอยู่ หนุ่มน้อยคนนี้มีชื่อว่าอะไร
ออสตินกับฉันตัดสินใจว่า…
- อะไร… - ไม่ พูดต่อสิ พูดเลย
- ใครมากันนะ - มีคนมาที่ประตู
มาแล้วค่ะ
คุณพระคุณเจ้า
บุรุษผู้หล่อเหลาเอาการ ที่อยู่ต่อหน้าฉันคนนี้เป็นใครกัน
ผมชื่อนายพันโธมัส เวนท์เวิร์ธ ฮิกกินสัน
ผมมาหากวีที่ยิ่งใหญ่ เอมิลี ดิกคินสัน
- ตกลงชื่ออะไร - ไว้ค่อยบอกชื่อทีหลัง
มีแขกมาหาเอมิลีค่ะ
เอมิลีเหรอ ใครกัน
นายทหารระดับสูง หล่อปานเทพบุตร
เขาชื่อวินท์วิก แฮนสเวิร์ธ ทอมป์ตัน ป็อปคอร์น
- แม็กกี้ เธอเป็นลมชักเหรอจ๊ะ - พูดช้าๆ แม็กกี้
เฮมสเวิร์ธ วิกเกิลสตัน เทนเทอร์ฮุกส์
อะไรนะ
นายพันโธมัส เวนท์เวิร์ธ ฮิกกินสัน
ลูกสาวของคุณ เอมิลี ดิกคินสัน เป็น…
เพื่อนทางจดหมายที่ยังไม่เคยเจอกันของผม
เพื่อนทางจดหมาย คุณหมายความว่า…
- เธอเขียนหาคุณเหรอ - ใช่ครับ
จดหมายหลายฉบับกับกลอนหลายบท
เป็นกลอนที่น่าทึ่งมาก
คำพูดของเอมิลี คำพูดที่จำเป็นและแสนวิเศษของเธอ
ช่วยเยียวยาผม ท่ามกลางความปวดร้าวแห่งสงคราม
ถึงผมจะไปรบอยู่แนวหน้า
แต่เธอกลับเป็นคนที่เข้าใจประสบการณ์
เป็นไปได้อย่างไรที่ผู้หญิงคนนี้ ซึ่งอยู่ห่างไกลจากสนามรบ
ดูจะพูดความจริงที่ลึกซึ้งที่สุด และมืดมนที่สุดออกมาได้
ผมต้องมาเจอเธอด้วยตัวเอง
และมาดูบ้านของเธอ และพบครอบครัวของเธอครับ
บอกผมหน่อย พวกคุณรู้ตัวเมื่อไหร่ว่าเธอเป็นอัจฉริยะ
ฉันจะใส่ตัวตนทั้งหมดไว้ในชุดนี้
ฉันจะเดินทางไปสู่สุดขอบของกระแสสำนึก
โอเค คุณไม่อยากได้ชายผ้าที่ลากไปกับพื้น
กระแสสำนึกมันขุ่นมัว
ใช่ ใช่… มัน… ใช่
และมันต้องทำความสะอาดง่าย เพื่อที่ฉันจะได้สวมใส่ทุกวัน
ขณะที่ฉันวิ่งผ่านมิติต่างๆ ของประสบการณ์
ถ้าอย่างนั้นมันควรจะเป็นสีขาว เพราะสีขาวซักง่ายที่สุด
ชุดขาวเหรอคะ
ใช่ ทำจากแสงสว่าง แสงที่เห็นได้จากฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น
ดีมาก แล้วโครงสร้างล่ะคะ
ที่กลัด ตะขอ กระดุมล่ะ
ถ้ามันมีกระดุมมากเกินไป ฉันจะต้องมีคนช่วยใส่
งั้นถ้าเป็นกระดุมหน้าทั้งแถวเลยล่ะคะ
ทีนี้คุณก็สวมเองได้
- ชุดที่มีแต่กระดุมหน้าเหรอ - แตกต่างดีนะ
มันคือนวัตกรรม
- กระดุมหน้าเป็นแถวขึ้นมา - รักเลย
ทีนี้มาพูดกันเรื่องรูปทรง
นี่แหละคือสิ่งที่จะแสดงเอกลักษณ์
กระโปรงบาน กระโปรงชั้นใน สุ่ม
แบบนั้นไม่เอาเลย ฉันอยากให้มันเพรียวลม
ฉันจะบอกให้ว่าฉันไม่ต้องการอะไรอีก
- นี่ - ไม่เอาเสื้อรัดทรงเหรอ
ฉันต้องการให้ชุดนี้ ช่วยให้ฉันมีชีวิตอยู่ในทุกความเป็นไปได้
เสื้อรัดทรงจำกัดอะไรหลายๆ อย่าง ฟิ้ว
ฉันจะบอกความลับอะไรให้ ฉันเองก็ไม่สวมเสื้อรัดทรง
ให้ตายสิ หุ่นคุณเป๊ะขนาดนี้เลยเหรอ
ทั้งใช่และไม่ใช่ค่ะ ฉันใช้ยางยืดเพื่อทำให้ชุดเป็นทรง
- ฉันยังดูทันสมัย… - ใช่ค่ะ
แต่ยางยืดทำให้ฉันหายใจออก ระหว่างก้มๆ เงยๆ อยู่ในร้าน
คุณจะเอาด้วยไหม
ไม่รู้สิ ฉันกำลังนึกถึงความไม่มีรูปทรง ไม่มีรูปทรงเลย
มีพื้นที่ให้หายใจหายคอ เอมิลี ดิกคินสัน แต่ไม่เป็นไร
ไม่เอาเสื้อรัดทรง ไม่เอายางยืด เป็นเครื่องแบบสำหรับทำงาน
ต่อไปเป็นคำถามเกี่ยวกับอุปกรณ์
- ว่ามาค่ะ - งานคุณต้องใช้เครื่องมือแบบไหน
ยกตัวอย่างเช่น ฉันมีกรรไกร มีปลอกนิ้ว…
ฉันแค่ต้องใช้ดินสอกับเศษกระดาษ
ได้ค่ะ
และฉันเดาว่าคุณต้องพกไปไหนมาไหนด้วย
เผื่อจู่ๆ ก็เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมา
ถูกต้องเลย
งั้นไม่ต้องสงสัยเลย คุณต้องการ…
- กระเป๋า - กระเป๋า กระเป๋า
เอมิลี มีแขกมาหาค่ะ
- นั่งก่อนนะคะ… - แขก
แขกเหรอ ใคร
นายพันวอทสเวิร์ธ เบนท์ลีย์ ทิดเดิลลี่วิงคส์
นายพันโธมัส เวนท์เวิร์ธ ฮิกกินสันเหรอ
ใช่ค่ะ นั่นแหละที่ฉันพูด
เขามาที่นี่เหรอ เขาอยู่ในบ้านเราเหรอ
รอคุณอยู่ข้างล่างกับครอบครัวคุณ
โอ้ ตายแล้ว
เขามาทำอะไรที่นี่ ฉันไม่เคยบอกว่าฉันอยากเจอเขาตัวเป็นๆ
เราส่งข้อความหากันเท่านั้น
คุณกังวลเหรอว่า เขาจะไม่ชอบตัวจริงของคุณ
ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไง ฉันบรรยายถึงตัวเองน้อยมาก
ฉันบอกเขาว่าฉันตัวเล็กเหมือนนกกระจิบ
และผมของฉันเป็นสีลูกเกาลัด
อ้อ เข้าใจละ คุณหลอกเขานี่เอง
ฉันลงไปข้างล่างไม่ได้ ไม่ เราต้อง…
เราต้องหาข้ออ้าง บอกเขาว่า…
บอกเขาว่าฉันยังไม่แต่งตัว
บอกเขาว่าเบ็ตตี้มาวัดตัวฉันอยู่
เขาจะต้องกลับมาวันอื่น
ก็ได้ค่ะ ฉันจะลองดู
แต่ก่อนไป ฉันรู้สึกเป็นหน้าที่ที่จะต้องบอกว่า
เขาเป็นสุภาพบุรุษที่ดูดีที่สุด ที่ฉันเคยชายตาแล
ฉันไม่สน ฉันไม่ได้รักเขา ฉันแค่อยากได้ความเห็นเรื่องกลอนของฉัน
ฉันยังไม่พร้อมเจอหน้าเขา ไม่แม้แต่นิดเดียว
ฉันยังเขียนไม่พอ ฉันเพิ่งเริ่มเอง
ยังอีกหลายปีกว่าที่ฉันจะพร้อม
แปลว่าคุณจะไม่โกรธใช่ไหม ถ้าฉันจะอ่อยเขา
แม็กกี้ ทำยังไงก็ได้ให้เขาออกไปจากที่นี่
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขามาจริงๆ
โอ้ แย่แล้ว ซู แล้วซูล่ะ ซูจะโกรธไหม
คุณต้องการชาแบบไหนคะ ท่านนายพัน
และคุณคงหิวน่าดูหลังเดินทางมาตั้งไกล
ต้องการแฮมอบสักชิ้นไหมคะ
โอ้ ไม่ครับ ไม่ ขอบคุณ
จริงๆ แล้วผมเป็นมังสวิรัติน่ะ
ช่างมีศีลธรรม
งั้นฉันจะไปหาผักมาให้นะคะ รอสักครู่
ช่วยถอดเสื้อนอกออกได้ไหมคะ ท่านนายพัน
ฝุ่นจากสงครามกลางเมืองจับเต็มเสื้อไปหมด
คุณย่าคุกกี้คะ ฉันขอคุยด้วยหน่อย
ฟังฉันนะ และฟังให้ดีๆ
ชายคนนี้เป็นคนสำคัญมาก
เขาเป็นนักเขียน นักคิด นักปฏิวัติ
และเขาถ่อมาถึงที่นี่ เพราะเขาชื่นชมกลอนของเอมิลี
เข้าใจไหมคะ สักวันหนึ่งเขาอาจจะได้ดูแลมรดกของเอมิลี
ดังนั้นเราจะเสิร์ฟชาให้เขา
และเราจะใช้ถ้วยชามที่ดีที่สุดของเรา
และถ้าเขาขอกาแฟ
เราจะเสิร์ฟด้วยเนยหวานกับไข่ทั้งฟอง
เหมือนที่แม่บ้านผู้ประหยัดได้สอนเอาไว้ เข้าใจฉันไหม
ซูซาน กิลเบิร์ต เธอนี่มันแสบอย่างที่คิดจริงๆ
ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมคะ
จ้ะ เราแค่กำลังจะเตรียมชา ให้พันเอกฮิกกินสัน
แล้วไหนเอมิลีล่ะ
มีปัญหานิดหน่อยค่ะ
เธอไม่ยอมลงมา
- ผมว่าอีกเดี๋ยวเธอจะลงมา - เสียมารยาทจริงๆ
ผมนึกว่าผมสอนมารยาทเธอมาดีแล้ว แต่งานของคนเป็นพ่อไม่เคยจบ
ไม่เป็นไรครับ ผมแน่ใจว่าเธอกำลังง่วนกับการเขียน
ผมจินตนาการว่าเวลาเธอจมอยู่ในความคิด เวลามันหายไปเฉยๆ
ต้องการครีมหรือน้ำตาลไหมคะ นายพัน
บอกมาได้เลย
โอ้ ไม่ ไม่ครับ ผมดื่มเปล่าๆ
ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบกับ ครอบครัวของศิลปิน
คุณต้องเล่าเรื่องเอมิลีให้ผมฟังทั้งหมด เธอเป็นคนยังไง
เชิญเลยครับ ขอแบบละเอียดๆ
อย่างไรเสีย บางครั้งคนที่อยู่อย่างเรียบง่าย ก็ทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่
คือว่า…
เอมิลีเป็นคนพิเศษครับ
- เธอไม่เหมือนใคร - เย็บผ้า ทำอาหาร งานบ้าน ไม่เป็นสักอย่าง
- แต่เธออบอาหารเก่ง - เธอชอบดอกไม้มากๆ
เราเคยเห็นเธอคุยกับแมลงภู่ผึ้งค่ะ
ใช่ เกิดอะไรขึ้นกับผึ้งตัวนั้นแล้วนะ
เธอเป็นคนแปลกมาก ถ้าให้พูดโดยสรุป
อ้อ ใช่ เธอเป็นคนเพี้ยนประจำครอบครัวนี้ครับ
ฉันไม่แน่ใจในเรื่องนั้นนะ
- คนเพี้ยนเหรอ - อ้อ ใช่
พวกเราที่เหลือเป็นคนปกติ
ประเทศในยามสงคราม
แตกแยก ผู้คนล้มตาย
นี่คือการบรรยายถึงการแปลกแยก และความมั่นคง
ฉันคือผู้หญิง
พวกผู้ชายกำลังตาย
และฉันกำลังตาย
ถักทอเข้าไปสู่รายละเอียดแห่งชีวิตของฉัน
เช่นเดียวกับพวกเราทุกคน
คุณเป็นพ่อฉันใช่ไหมคะ
ฉันเป็น… ผมเป็นพ่อเธอ
ติดอยู่ในครอบครัวดิกคินสัน
ว่าแต่ นั่นไม่ใช่เอมิลีหรอก
ไม่ นี่คือ…
ฉันคิดว่า…
ใช่ ฉันคิดว่ามันใช้ได้เลย
เสร็จแล้ว
ชุดแบบใหม่…
สำหรับบทกวีแบบใหม่
แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ฉันตัดให้
- จะใช้เวลาแค่ไม่กี่สัปดาห์ - ไม่ค่ะ ฉันอยากทำด้วยตัวเอง
ขอบคุณที่ช่วยให้ฉันฝันในวันนี้ เบ็ตตี้
จะให้ฉันบอกครอบครัวคุณว่ายังไง
บอกว่าฉันลงไปไม่ได้
บอกพวกเขาว่า…
ฉันกำลังเขียนอยู่
รู้อะไรไหม
แม้ว่าฉันจะเปลี่ยนแปลงโลกไม่ได้…
ฉันก็ยังจะเขียนต่อไป
แม้ว่าจะไม่มีใครสน
แม้ว่ามันจะไม่สร้างความแตกต่างเลย
ว่าเคยมีคนชื่อเอมิลี ดิกคินสันนั่ง…
อยู่ในห้องนี้…
วันแล้ววันเล่า…
และเขียนสิ่งต่างๆ แค่เพราะเธอรู้สึกอยากเขียน
ชาอร่อยมากค่ะ
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อวินนี่
โธมัส เวนท์เวิร์ธ ฮิกกินสันครับ
แต่เรียกผมว่าเวนท์เวิร์ธได้
ได้เลยค่ะ
อย่าแตะ เขาเป็นของฉัน
- ในเมื่อลาวิเนียอยู่ที่นี่… - หิวเชียวนะ
เราน่าจะประกาศข่าวใหญ่กันเลยนะ
ก่อนคุณจะมาถึง เรากำลังจะประกาศชื่อลูกของเรา
พวกพี่เลือกชื่อได้แล้ว
พวกเขาใช้เวลานานมาก เด็กคนนี้อายุสี่เดือนแล้วค่ะ
บอกมาเลยๆ
- เยี่ยม ใครจะเป็นคนประกาศ - จริงๆ แล้วเด็กจะเป็นคนพูดเอง
- ใช่ไหม ซู - ใช่ค่ะ
เขาเขียนจดหมาย
ว้าว เขาเป็นนักเขียนจดหมาย เหมือนอาของเขาเลย
มันเป็น… มันเป็นจดหมายถึงคุณค่ะ คุณดิกคินสัน
- ให้ฉันอ่านไหมคะ - เชิญเลย
อย่าลืมทำเสียงด้วยนะ
มีเสียงด้วยเหรอ
"ถึงคุณปู่…
ผมเกิดมาในโลกยิ่งใหญ่ใบนี้มาหลายวันแล้ว
และยังไม่มีชื่อเลย"
อ้อ ใช่ค่ะ คนเพี้ยนคือเอมิลี
"แม่บอกว่าคุณปู่มีชื่อที่เพราะมาก
และผมอยากถามคุณปู่ว่า ผมขอตั้งชื่อตามคุณปู่ได้ไหมฮะ
ถ้าคุณปู่เต็มใจให้เด็กผู้ชายตัวน้อยๆ คนนี้
มีชื่อที่ยิ่งใหญ่แบบเดียวกับปู่ โปรดบอกผมด้วย"
เราจะตั้งชื่อเขาว่าเอ็ดเวิร์ดตามพ่อครับ
ถ้าคุณอนุญาต
เป็นเกียรติอย่างที่สุดในชีวิตอันยืนยาวของฉันเลย
โอ้ เอ็ดเวิร์ด เบบี้เอ็ดเวิร์ด
- เราจะเรียกเขาว่าเน็ด - เบบี้เน็ด
ชื่อเพราะมาก
- เด็กมีชื่อแล้ว - เบ็ตตี้ ฉันไม่รู้ว่าคุณยังอยู่ที่นี่
ฉันมาช่วยเอมิลีเรื่องชุดใหม่ค่ะ
ฉันกำลังจะกลับแล้ว
ยินดีด้วยนะคะ
ขอบคุณ
และเตรียมตัวให้พร้อม
เพราะฉันจะสั่งชุดสูทสำหรับวันอาทิตย์ ให้หลานชายฉันหลายตัวทีเดียว
ในเมื่อเขามีชื่อของชาวคริสต์แล้ว
อยากพาเน็ดน้อยไปโบสถ์จะแย่
ย่าๆ ยายๆ คนอื่นจะได้อิจฉากัน
เป็นแก่นของศาสนาเลยค่ะ
บาย
นั่นเบ็ตตี้ค่ะ เธอตัดชุดให้เรา
ใช่ เธอเป็นช่างตัดเย็บที่เก่งที่สุดในแอมเฮิร์สต์
ผมขอตัวเดี๋ยวนะครับ
ชอบเครื่องแบบเขาจัง
ฉันคิดว่าเขาชอบเรา
เอมิลีจะลงมาไหม
ขอโทษครับ เบ็ตตี้
คุณคือเบ็ตตี้ใช่ไหม
ขอโทษนะคะ คุณเป็นใคร
ขอโทษด้วยครับ คุณผู้หญิง
ผมชื่อนายพันโธมัส เวนท์เวิร์ธ ฮิกกินสัน
ผมได้รับเกียรติรับใช้ชาติ
กับกองพันทหารดำกองพันแรกแห่งสหภาพ
ทหารอาสากลุ่มแรกของเซาท์แคโรไลนา
คุณอาจจะทราบ
คุณต่อสู้ร่วมกับเฮนรี
เปล่าครับ
ไม่ เขาไปสู้เอง กับคนของเขา
พวกเขาหาอาวุธเอง แล้ววิ่งออกไปหาศัตรู
เป็นการกระทำที่กล้าหาญมาก
มีการรบ… การปะทะกันเล็กน้อย แต่ก็ดุเดือด
ฝ่ายสมาพันธ์กำลังเดินทัพไปบิวฟอร์ต
และทหารอาสาของเซาท์แคโรไลนา ออกไปขัดขวาง… ซุ่มโจมตี
เฮนรีก็ออกไปด้วย
แล้วเขา… เขา…
เฮนรีรอดชีวิตครับ เขา…
เขายังมีชีวิตอยู่
เสียงหวาน… ร้องฝ่าลมฝน… ให้ได้ยิน
พายุโหมเกรี้ยวกราด…
บังอาจทำร้ายนกน้อย
ที่คอยมอบความอบอุ่นให้หลายชีวิต
ฉันไม่กล้าหวังค่ะ
แล้วก็…
ผมมีอะไรมาให้คุณด้วย
จดหมายของเฮนรี
ถึงมือผู้รับในที่สุด
ผมพูดเสมอว่างานเขียนที่ดี จะหาทางไปถึงมือผู้อ่าน
มาดาม
ผมขอโทษจริงๆ ที่เธอยังไม่ยอมลงมาเลย นายพัน
ผมไม่ถือครับ
ผมจะรอตราบเท่าที่ต้องรอ
อะไรคือหนึ่งชั่วโมงหรือสองชั่วโมง สำหรับกวีอย่างเอมิลี
ผู้คนอาจจะต้องรอนานหลายศตวรรษ เพื่อเข้าใจเธอจริงๆ
รู้ไหม เคยมีคนพูดในสงครามเก่าของไอร์แลนด์
ว่าเผ่าต่างๆ ได้ตกลงกัน
ไม่ว่าสงครามจะเลือดสาดขนาดไหน
ไม่ว่าจะมีคนถูกฆ่าตายมากเพียงไหน
พวกเขาจะต้องไว้ชีวิตกวี
"อย่าฆ่ากวี" พวกเขาว่าอย่างนั้น
เพราะกวีต้องมีชีวิตรอดเพื่อบอกเล่าเรื่องราว
นี่คือกวี… มันคือ…
สัมผัสน่าทึ่งที่กลั่นกรองแล้ว
จากความหมายธรรมดา
กลายเป็นหัวน้ำหอมเข้มข้น
ฉันมีนกในฤดูใบไม้ผลิ
แสงอาทิตย์… สัมผัสยามเช้า…
ช่วงเวลาสุดท้ายของฤดูร้อนแสนสดใส
ฉันผูกหมวก… สวมผ้าคลุม…
ฤดูใบไม้ร่วง… หาได้สนการถักทอของฉัน
ไม่มีเรือลำไหนเหมือนหนังสือ
ฤดูหนาวในห้องของฉัน
ฉันตื่นแต่เช้า…
พาสุนัขของฉัน…
ไปเยือนชายหาด…
เอมิลี เอมิลี มานี่สิ เอมิลี…
นางเงือกใต้ท้องทะล ออกมาดูฉัน…
มาสิ เอมิลี มาสิ
รอฉันด้วย
ฉันมาแล้ว
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี