Stowarzyszenie Prawnicze Massachusetts cieszy się na twoją przemowę.
Trzy razy to potwierdzali.
Przepraszam. Sprawy rodzinne zaprzątają mi myśli.
Ma to coś wspólnego z tym, że nikt z rodziny nie pojawił się
na pogrzebie młodego Stearnsa?
Niestety tak. Mój syn zachowuje się okropnie,
żona nie wychodzi z łóżka, a teraz Emily jest na mnie zła.
Emily! Cóż… Z niej zawsze było niezłe ziółko.
Rebeliantka z niej.
Chyba tak.
Nie chciałem nic mówić, póki nie dotrzemy do Bostonu.
Ale chyba przydadzą ci się dobre wieści.
Jakie?
Edwardzie Dickinsonie,
nie jedziesz dziś tylko po to, by wygłosić przemowę.
Na miejscu powitają cię
przywódcy Partii Republikańskiej z Massachusetts,
którzy chcą cię nominować na kolejnego wicegubernatora.
Wicegubernatora?
- To zaszczyt. - W rzeczy samej.
Cieszę się, że ponownie wciągnę cię do polityki,
i zostawisz za sobą te zaściankowe poglądy wigów.
Zastanów się nad tym. Zostaniesz republikaninem.
Będziesz po właściwej stronie historii.
Nie mogę tego przyjąć.
Jesteś stworzony do tego stanowiska.
Jesteś podporą Amherst,
jednego z miast, które opowiadają się za abolicjonizmem.
Masz wyważone i tradycyjne podejście do prawa.
Może i mam kwalifikacje, ale nie mam chęci.
Muszę być w Amherst z rodziną, nie w Bostonie z republikanami.
Błagam, byś się zastanowił…
To moja ostateczna decyzja.
- Rety. - Zatrzymaj powóz!
- Co to ma być? - Wypraszam cię.
Tutaj? Jesteśmy w połowie drogi do Bostonu.
A co ze spotkaniem?
- Edwardzie, ciągle mnie zawodzisz. - O Boże.
Jesteś zacofanym, staroświeckim, sztywnym, starym wigiem.
Nie potrafisz zaakceptować, że ten kraj się rozwija.
A to znaczy, że będzie musiał radzić sobie bez ciebie.
Więc wynocha. Już!
- Edwardzie Dickinsonie, jesteś tchórzem. - Co?
I mięczakiem.
I szarą myszką!
- Jak? - Ruszaj, woźnico!
Conkey.
Tak.
Jestem szarą myszką.
Ale muszę się dostać do domu, do mojej mysiej rodziny.
Smutek to mysz
Wiedzieć najgorsze to znaczy już się nie bać –
Ciekawe, o czym chce porozmawiać.
Nie wiem, ale to chyba pilne.
Dostałem pudełko z kawałkiem ciasta
i karteczką z napisem: „To pilne”.
Też taką dostałam.
Tam jest.
Emily. Chciałaś się z nami widzieć?
Bracie, siostro.
Tak, wezwałam was. Dziękuję, że odpowiedzieliście.
Czemu tak gada?
Wezwałam was, bo mamy ważną sprawę do omówienia,
która dotyczy całej naszej trójki i naszej przyszłości jako rodzeństwa.
Możecie to nazwać szczytem rodzeństwa.
- Nazwę to tak. - Nie wiem, co się dzieje.
Williamie Austinie Dickinsonie, mimo twoich wysiłków,
by oddalić się od tej rodziny,
faktem pozostaje to, że oficjalnie ci się to nie udało.
Dlatego ta rodzina pozostaje w stanie nienaruszonym.
- Dlatego też, a zatem… - Zatem?
Zatem wciąż jesteś naszym bratem i jedynym synem naszego ojca.
Co, do diaska?
Cokolwiek chcesz powiedzieć, możesz to powiedzieć tak,
byśmy się nie czuli jak na sali sądowej?
Okej. Tata poprosił mnie, by była wykonawczynią testamentu
i chce oddać wszystko Austinowi, łączenie z nami.
Jak to „łącznie z nami”?
Gdy tata umrze, Austin zostanie naszym opiekunem.
Dostanie dom, aktywa i nas. Jesteśmy tylko częścią nieruchomości.
Tak. Domyślałam się.
Gdy nie masz męża, a umiera twój ojciec,
należysz do brata.
Ostatecznie mamy patriarchat.
Okej. Nie zamierzam siedzieć
i pozwolić, by brat sterował moim życiem.
Nie chcę tego robić.
Nawet nie chcę być w tej rodzinie.
Tata zrobił nam krzywdę.
I mam mnóstwo roboty z moimi własnymi problemami.
- Właśnie, co do tego. - Okej.
Austinie, przez ostatnich kilka miesięcy
pokazywałeś nam, w jakich kwestiach nasz ojciec nas zawiódł.
Jestem gotowa przyznać, że miałeś rację.
Co do czego?
Nasz ojciec potwornie nas zawiódł.
- Tak. - Cały czas zachowywał się
zgodnie ze współczesnymi normami społecznymi,
czyli był zwyczajnie prawdziwym dupkiem.
Tak, cieszę się, że to zrozumiałaś.
Tak.
Miałeś rację, ja się myliłam. Nie powinnam była wybrać jego.
Okej. Dziękuję.
A jednak oto jesteśmy…
to ty wstąpisz na jego patriarchalny tron.
A my nic nie możemy z tym zrobić.
- Jesteśmy twoimi poddanymi. - Ja tak nie uważam.
Dlatego o tym rozmawiamy.
- Musisz nam coś obiecać. - Co?
Że nie pozwolisz, by historia się powtórzyła.
Co masz na myśli?
Przeszłość to przeszłość. Już jej nie ma.
I nie możemy jej zmienić.
Ale jeśli staniemy z nią oko w oko,
to uda nam się wykreować inną przyszłość.
Austinie, czy obiecasz nam,
że nie będziesz takim mężczyzną jak nasz ojciec,
niezależnie od tego, co mówi prawo i społeczeństwo,
i będziesz traktował nas z szacunkiem
i dasz nam wolność, na którą zasługujemy?
Siostry…
możecie na mnie liczyć.
W porządku.
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Vinnie musi się pozbyć kotów.
- Zgadzam się. Nienawidzę ich. - Nie!
- Nie lubię kotów. - Ani ja.
Nie pozbędę się ich.
Wydajemy 36 dolarów tygodniowo na mleko. Nie stać nas na to.
Pytanie: co myślisz o lisach?
- Co? - Nieważne. To nie twoja decyzja.
Jesteśmy niezależne, a ty obiecałeś to respektować.
Szczegóły dogadamy później? Uścisk dłoni?
Okej, ja też chcę.
Kocham cię, braciszku.
Kocham was.
Dziwnie jest przez chwilę nie być pogrążoną w smutku.
Zmienianie świata na lepsze Dickinson po Dickinsonie.
Okej. Mamo, wstajemy i do boju.
Wstał nowy dzień. Jest pięknie.
Czas, byś wstała z łóżka.
Daj mi spokój.
Nie. Jestem tu, by cię rozweselić i pocieszyć,
czy tego chcesz, czy nie.
Proszę, nie męcz mnie.
Mamo, muszę.
Od ponad tygodnia leżysz w łóżku.
Nie mogę ci pozwolić tu leżeć i umrzeć ze smutku.
A do tego dom jest zakurzony.
Musisz wrócić do sprzątania. Jesteś królową sprzątania.
Pochlebstwa nie wystarczą.
Jestem zbyt smutna, by żyć.
Mam dziurę w sercu, której nic nie wypełni.
Możemy o tym porozmawiać?
Chcę rozmawiać tylko z moją siostrą, Lavinią, a ona odeszła.
Nawet gdy ludzie umierają, ich duchy mogą z nami pozostać.
Mówię ci, że widziałam ducha ciotki Lavinii na jej pogrzebie
w formie ptaka.
To niemożliwe. Nie cierpiała ptaków.
- Naprawdę? Nie wiedziałam. - Nikt jej nie znał tak jak ja.
Nikt jej tak nie kochał jak ja. Bardzo za nią tęsknię.
Powiedz mi za czym.
Za wszystkim.
Wiesz, o czym dziś myślałam?
O tym, jak łapała mnie za rękę, gdy tylko stałyśmy obok siebie.
Robiła tak, odkąd byłyśmy dziećmi. Bez zastanowienia.
Jakbyśmy miały być połączone.
Mów dalej. Co jeszcze?
Dźwięk jej głosu, jej żarty,
to, jak mnie rozśmieszała.
Dobrze się dogadywałyśmy. Byłyśmy bardzo podobne.
Była częścią mnie i osobą, którą chciałam być.
Tym właśnie jest posiadanie siostry.
Tak. Cieszę się, że też ją mam.
Ty i Lavinia macie ogromne szczęście, że starzejecie się razem.
Chciałabym móc tego doświadczać,
zamiast opuścić dom, gdy byłam taka młoda.
Czasami wam zazdroszczę.
Mamo. Nie wiedziałam, że tak się czujesz.
Twoja relacja z siostrą jest najcenniejsza.
Bądź wdzięczna za każdą wspólną chwilę,
bo pewnego dnia jej zabraknie.
Kiedy ostatni raz tu sprzątałaś?
Nie wiem. Dawno temu. A co?
Bo ja…
Chyba widziałam mysz!
- Mysz? W mojej sypialni? - Tak.
Gdzie? Dokąd poszła?
Widzę ją. Jest tam. Pobiegła w róg.
Jak to jest, że Vinnie ma 500 kotów, a my wciąż mamy myszy?
Czy wy w ogóle sprzątałyście? W domu pewnie jest brudno.
Pójdę po miotłę. Wygonię ją.
- Nie. Wpadłam na coś. - Na co?
Moja siostra, twoja ciotka, nienawidziła ptaków…
- Tak, mówiłaś. - …ale uwielbiała myszy.
Trzymała je w domu.
Karmiła serem i dawała imiona na cześć ulubionych postaci z bajek.
- Roszpunka, Rumpelsztyk, Śnieżka. - Uroczo.
Czasem ze mnie żartowała, bo wiedziała, że się boję myszy.
- Raz wsadziła mi mysz do łóżka. - To wredne.
Emily, nie rozumiesz?
Ta mysz to duch ciotki Lavinii.
O Boże.
Mamo, chyba masz rację.
Wszędzie poznam ducha siostry.
Mysz ma tę samą wibrację.
Mam ją.
Ciociu Vinnie, czy to ty?
- Nie skrzywdź jej. - Nie skrzywdzę.
Mamo, ciocia jest tu z nami.
Wysłucha wszystkiego, co chcesz jej powiedzieć.
Mów.
Siostro?
Słodka Vinnie, to ty?
Porozmawiaj z nią. Wyduś to z siebie.
Przepraszam, że tak wcześnie opuściłam dom.
Przykro mi, że nie mogłyśmy się razem zestarzeć.
Przykro mi, że mężowie i dzieci nas od siebie oddalili.
Mów dalej. To pomaga. Czuję to.
Byłaś moją najlepszą przyjaciółką.
Będę za tobą tęsknić przez resztę życia.
Teraz cię wypuszczę.
Pobiegła.
To chciałam powiedzieć podczas pogrzebu,
ale nie miałam okazji.
Teraz cię usłyszała.
W moim sercu wciąż jest dziura.
Ale teraz w tej dziurze mieszka mała myszka.
Mamo, to jest piękne.
Wykorzystam to w wierszu.
Naprawdę? To by mnie ucieszyło.
Dobrze. Czas się ubrać i posprzątać każdy centymetr tego domu.
Panie i panowie, pani Dickinson wróciła!
Austinie. Dobrze, że jesteś. Przyniosłam herbatę.
Ktoś przyszedł?
Tak. George Gould. Chce się z tobą zobaczyć.
Czemu używasz tego ładnego serwisu dla George’a?
Hej, stary.
Przyszedłem się pożegnać.
George.
Mundur.
Właśnie go odebrałem.
Pasuje idealnie.
Więc…
Idziesz na wojnę?
Tak.
Kilka dni temu dostałem kartę powołania.
Dołączam do 21. pułku Massachusetts.
W tym samym był Frazar.
Niech spoczywa w pokoju.
Stary,
nie wierzę.
Unia potrzebuje wszystkich mężczyzn.
Każdy mężczyzna w Amherst zostanie powołany. Karty przychodzą codziennie.
Dziwne, że ty jeszcze nie dostałeś.
Tak. Pewnie niedługo ją dostanę.
W każdej chwili.
George’u Gouldzie, jesteś bardzo dzielny.
Wypełniam swój obowiązek.
Wezwano mnie do walki i będę walczył.
Bo wierzę w lepszy kraj,
tak jak John Brown,
tak jak Frazar.
Muszę wam coś powiedzieć.
- Wam obojgu. - Austinie. O co chodzi?
Zrobiłem coś, czego żadne z was mi nigdy nie wybaczy.
Co mogło być aż takie złe?
Zapłaciłem komuś, by poszedł na wojnę za mnie.
Dostałem kartę i kilka dni później
poszedłem do baru, upiłem się
i zapłaciłem irlandzkiemu barmanowi, by poszedł za mnie.
Później tego dnia dowiedzieliśmy się, że Frazar nie żyje.
Ja…
Nie mógłbym go zostawić.
Kogo?
Dziecka. Naszego syna.
Chcę być dobrym ojcem.
Nie chcę być taki jak mój ojciec.
Nie chcę być takim mężczyzną.
Chcę być inny.
I chcę, by nasz syn był inny.
A jeśli wyjadę i zostawię go, i nigdy nie wrócę,
to jak go tego nauczę?
Jak się upewnię,
że przyszłość Dickinsonów jest inna od ich przeszłości?
Gdzieś na polu będzie leżał martwy Irlandczyk,
a ja będę tutaj.
Zdrajca.
I tchórz.
Austinie.
Rozumiem.
Nie musisz tego mówić, George.
Ale mówię poważnie.
Zrobiłeś, co zrobiłeś.
I nie możesz się teraz wycofać, ale to nie znaczy, że wszystko stracone.
Możesz to wynagrodzić.
W całym społeczeństwie jest dużo do naprawienia.
Nie musisz iść na wojnę, by być mężczyzną.
Może znajdziesz sposób, by ulepszyć ten kraj, zostając tu,
w domu…
opiekując się rodziną.
Zrobiliśmy, co mogliśmy.
Tak jest.
Niektórzy ludzie chcą, by coś się stało.
- Inni mają nadzieję. - Tak.
- A niektórzy to robią. - Właśnie!
- My to zrobiliśmy. - Tak.
Zmieniliśmy złą sytuację w dobrą.
- Gramy, żeby wygrać. - Tak!
Wielkość to ewolucja.
- Wierzę, że mogę latać. - Dawaj.
Ja też wierzę, że możesz latać.
I ja.
W zasadzie to właśnie to widziałem.
Przelecieliśmy nad tymi z Południa.
Nie spodziewali się nas. Usłyszeli tylko łopot skrzydeł.
- Henry, to piękne. - Byliśmy jak ptaki.
Tak jest. Poruszaliśmy się razem. Lecieliśmy razem.
Chłopaki z pola bitwy na zawsze! Tak?
- Chłopaki z pola bitwy. - Słyszycie?
- Stado. - Co?
Stado.
Tak się nazywa ptaki, które lecą razem.
Szpaki to klasyczny przykład, ale gęsi też tak robią.
- Henry, napij się. - Hej! Tu jesteście!
Nie prowadzisz teraz lekcji.
Tu jesteście!
- Jasna cholera! To było coś. - Co jest?
- No proszę. - W porządku?
Tak, ja…
To były poruszające 24 godziny.
Gdy zrozumiałem, co zrobiliście, bałem się, że nie żyjecie.
Nie. My żyjemy. To oni nie żyją.
Proszę nam wybaczyć,
ale postanowiliśmy sami zacząć tworzyć naszą przyszłość.
Widzę. I doprowadziliście do zwycięstwa.
To niewiarygodne.
Choć przyznam, że wzbudziliście kontrowersje w bazie.
Saxton nie wie, co robić, więc na mnie krzyczy.
Nie chcieliśmy sprawiać kłopotów.
Przypomnieliście mi, jak za tym tęsknię.
Jestem reformatorem, a nie przytakiwaczem.
Szczerze mówiąc, czuję, że trochę się pogubiłem,
dlatego wezmę urlop naukowy.
Co takiego?
Urlop naukowy?
Tak, mam wiele do przemyślenia.
Wezmę wolne, by to zrobić.
Gdy mnie nie będzie,
ty będziesz dowodził.
Awansujesz na sierżanta.
Przepraszam.
- Ja? Mam dowodzić? - Tak, ty.
Wykazałeś się. Prawda, chłopaki?
- Hej! - Kto byłby lepszy?
- Tak. - Henry.
Henry, Henry, Henry!
Dawaj, Alfabecie!
- Hej! - To postanowione.
Dokąd pojedziesz?
Do domu, do Bostonu. Ale najpierw do Amherst.
Do Amherst?
Tak. Jest tam ktoś, kogo muszę poznać.
Poetka, której słowa przynosiły mi
ulgę i jasność w tych gorzkich miesiącach.
Nazywa się Emily Dickinson.
Co się stało? Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
Znam Emily Dickinson.
- Co? - Pracowałem dla jej rodziny.
Chwila. Mówisz, że cały ten czas
byłem z kimś, kto ją zna?
Kto był w jej obecności?
Mistrzyni, która opisuje uczucia, które nie wiedziałem, że posiadam?
Jej wersy mnie prześladują.
Posłuchaj.
Moje Życie – Nabita Strzelba –
Stało w kącie – tak Długo
Aż Właściciel przechodził – rozpoznał –
I zabrał Mnie ze sobą –
- A niech mnie. - Jakaś biała laska to napisała?
Daje czadu.
Henry, musisz mi powiedzieć.
Jaka ona jest?
Sam powinieneś się o tym przekonać.
- Masz rację. - Tak.
Kolejny powód, bym wyruszył od razu.
Higginson, czekaj.
Tak?
Jeśli jedziesz do Amherst,
chcę, byś coś dla mnie zrobił.
Patrzcie na to.
Piękne.
Powiem wam, że jak już nauczyłem się latać…
Tak? Mów dalej.
Nigdy nie będę już chodził.
Emily.
Chciałam cię zobaczyć.
Wejdź.
Masz gości.
Austin zaprosił parę osób, żeby się pożegnać.
Z kim?
Z George’em. Wyrusza na wojnę.
Tylko nie on też.
Chcę się z nim pożegnać,
ale chciałabym spędzić wieczorem czas z tobą.
W porządku.
Chcesz porozmawiać o czymś konkretnym, czy…
Jest coś takiego,
ale nie da się tego powiedzieć.
Emily, goście.
My dwie.
Okej? Dziś.
„Pójdź, spędzimy wieczór radośnie.
Zwołać tutaj wszystkich moich dowódców przygnębionych.
Niechaj nasze puchary znowu pełne będą. I zlekceważmy północną godzinę”.
To z Klubu Szekspirowskiego.
Imprezujmy, mój platoniczny przyjacielu.
Patrz.
Helen!
Chodź, kochanie.
Kolacja gotowa.
Co, do diaska?
Betty.
Dobry wieczór.
Panie Dickinson, co się panu stało?
Wygląda pan, jakby żył pod ziemią.
Nic mi nie jest.
Wyrzucono mnie z powozu w połowie drogi do Bostonu.
Więc szedłem do domu, ale nic mi nie jest.
Płaszcz jest w strzępach.
Pewnie jest pan głodny.
Wejdzie pan na zupę?
Nie, nie, nie. Jesteś zbyt miła.
Z mięsem. Pożywna.
Z mięsem?
Może pan wejdzie?
Mamy jedzenie. Naprawię panu płaszcz.
Nie może pan tak wrócić do pani Dickinson.
Cześć, mamo. Bawiłam się we wróżki w lesie.
- Ma bujną wyobraźnię. - Jak moja Emily.
Pan Dickinson zje z nami zupę.
- Nie, ja nie… - Już cicho.
Nie wypuszczę mężczyzny głodnego.
Może usiąść na krześle taty.
Tęskni za ojcem.
On na pewno tęskni za tobą.
Bycie ojcem to jeden z największych darów na świecie.
Więc tak.
Pracuję nad nowym przedstawieniem o żałobie.
Wszyscy przeżywamy żałobę.
Straciliśmy ukochanych, a nawet więcej.
Straciliśmy stary świat.
Utraciliśmy stary porządek rzeczy.
Co to za przedstawienie?
Brzmi niesamowicie.
Odbywa się w konkretnym miejscu.
Występuję w stodole z umierającą owcą.
Chyba nie Starą Bessie?
Tak.
- Nie. - Siedzę naprzeciwko Starej Bessie,
patrzę jej w oczy i myślę o śmierci.
Wyobrażam sobie, jak owca umiera powoli,
jej ciało się rozkłada,
jej gałki oczne wypadają z oczodołów,
jak zapewne wypadły gałki oczne Josepha,
jedna po drugiej.
Puf! Puf.
Medytuję, mając w głowie to, że kiedyś wszyscy będziemy tylko kurzem.
Ma tytuł Koniec z owcą.
Dedykuję to pamięci moich zmarłych byłych.
Szkoda, że tego nie zobaczę.
Przy tym nie ma widzów.
Uwielbiam owce.
Te lata wojny wszystkich nas zmieniły.
Tak. Mam wrażenie, że odziedziczyliśmy inny świat
od tego, który znali nasi rodzice.
Może to dobrze.
Świat jest popaprany, ale…
myślę, że znajdziemy sposób, by go naprawić.
Choć trochę.
Chcę w to wierzyć, George.
Jeszcze nie wiem, jak mam to zrobić, ale się dowiem.
I gdy wrócisz do domu…
będziesz dumny z tego, co zrobiłem.
To mam nadzieję, że wrócę.
To, jak Nadzieja buduje swój Dom
Nie ma w nim parapetu –
Ani Krokwi – jest w tym Gmachu
Jedynie Iglica –
Zauważ pozytywy.
Teraz będziesz dostawał darmowy egzemplarz Drumbeat,
czasopisma Armii Unii, które publikuję razem z mężem
i z pomocą samego Abrahama Lincolna.
Prezydenta.
Proszę. Mam jeden egzemplarz ze sobą.
I jest w nim wiersz Emily.
Wiersz?
Znaczy, jest anonimowy.
Nie rozumiem.
Emily, dałam im jeden z twoich wierszy.
Dałaś?
Powiedziałam, że ma być anonimowy. Wiedziałam, że tak byś wolała.
Twoje wiersze mają wielką moc.
Pomyślałam, że kraj ich potrzebuje.
Wybaczysz mi?
Hej, powinnaś go nam przeczytać.
To byłoby coś.
- Tak. Wiersz Emily. - Nie zrobi tego.
- Nigdy nie czyta na głos. - Zrób to. Ten jeden raz.
Zrobisz to, Em?
To byłby wspaniały prezent dla mnie,
miałbym twój głos w głowie, gdy…
będę tam.
Zrobię to.
Zrobię to dla was wszystkich.
Ale głównie dla Sue.
To są te dni, gdy wraca ptak –
niewiele –
jeden albo dwa –
I chcą wzrokiem przeszłe doścignąć.
To są dni,
gdy szafiru barw
pożycza niebu czerwca czar –
Złoty czerwca sofizmat.
O złudo, co nie złudzisz pszczół,
twój pozór wiarygodny struł
moją naiwną ufność.
Więc wierzy – aż jej nasion strąk –
zaprzeczy, a jesienny prąd
zamiecie liściem suchym.
Ostatnia hostio letnich dni,
niechajże będzie wolno mi,
jak wolno bywa dziecinie –
wejść do twych poświęconych stref –
spożywać twój anielski chleb
i pić nieśmiertelne twe wino!
Dziękuję, że opublikowałaś mój wiersz.
Dziękuję, że go napisałaś.
Wiesz…
to…
jest lepsze od każdego wiersza.
Wszystkie listy, które napiszę
Nie oddają tego –
Sylaby z aksamitu –
Zdania z pluszu –
Nieosuszone głębie Rubinu,
Ukryły, Wargę, dla Ciebie –
Bawiły się i jak koliber –
Połknęły – mnie –
Napisy: Agnieszka Otawska