De Massachusetts Law Society is zo benieuwd naar je toespraak.
Ze bleven maar vragen of je kwam.
Dat spijt me. Er zijn wat problemen in de familie.
Was daarom niemand van je familie aanwezig bij de herdenking van de jonge Stearns?
Helaas wel. M'n zoon gedraagt zich heel slecht…
…m'n vrouw ligt in bed en nu is zelfs Emily boos op me.
Emily. Die is altijd al lastig geweest.
Dat is een nogal wild kind. -Tja.
Goed, ik wilde dit pas vertellen als we in Boston waren.
Maar jij kunt vast goed nieuws gebruiken. -Wat dan?
Edward Dickinson…
…je geeft vanavond niet alleen een toespraak op de Law Society.
Nee, je wordt ontvangen door de leiders van de Republikeinse Partij…
…die je de nominatie willen aanbieden voor de volgende luitenant-gouverneur.
Nee, echt?
Wat een eer. -Dat is het zeker.
Wat heerlijk als je de politiek weer ingaat en je Whig-dagen achter je laat.
Edward, zie het voor je. Je wordt een Republikein.
Eindelijk aan de goede kant van de geschiedenis.
Ik kan dat helaas niet aannemen. -Edward? Maar je bent hiervoor geknipt.
Je bent een steunpilaar van Amherst, waar de abolitie het meest populair is.
En je houdt je altijd zorgvuldig aan de wet.
Ik heb er de kwaliteiten voor, maar ik voel de behoefte niet.
Ik moet in Amherst bij m'n familie zijn, niet in Boston bij Republikeinen.
Denk er nog even over na… -Mijn besluit staat vast.
Jeetje. -Stoppen.
Wat nu? -Ik laat je eruit.
Hier? We zijn halverwege Boston. En de Law Society dan?
Edward, je stelt me altijd teleur.
Je bent een ouderwetse, vastgeroeste, muffige, oude Whig.
Je kunt niet accepteren dat dit land vooruitgaat.
Dat betekent dan maar dat het vooruit moet gaan zonder jou.
Dus, eruit. Nu.
Edward Dickinson, je bent een lafaard.
En een bangerik.
En een muis.
Nou. -Rijden.
Conkey.
Ja.
Goed, ik ben een muis.
Maar ik moet naar m'n muizenfamilie.
Verdriet is een Muis –
Wie ’t ergste kent, hoeft niet meer bang te zijn –
Wat zal ze willen bespreken? -Geen idee, maar het is vast dringend.
Ik kreeg een doosje met een stuk taart en een briefje erop: 'Het is dringend'.
Ja, ik ook.
Daar is ze.
Emily. Je wilde ons spreken?
Broer. Zus.
Ik heb jullie ontboden. Fijn dat je daar gehoor aan hebt gegeven.
Wat heeft ze? -We moeten iets heel dringends bespreken.
Iets wat ons allemaal en onze gezamenlijke toekomst als broer en zussen aangaat.
Noem het een broederbijeenkomst.
Goed. -Wat stelt dit voor?
William Austin Dickinson, ondanks je pogingen om afstand te scheppen…
…is er officieel en juridisch geen scheiding tussen ons bevestigd.
Daarom blijft de familie effectief en onverwijld, intact.
Vandaar, derhalve, en ergo…
Je bent onze broer nog. En de enige zoon van onze vader.
Wat zeg je nou?
Wat je ook wilt zeggen, zeg het niet…
…alsof we een heel saaie misdaad hebben begaan.
Papa wil dat ik z'n testamentair executeur word…
…en hij geeft alles aan Austin, ook ons twee.
Hoezo, ook ons twee?
Als papa overlijdt, wordt Austin onze curator.
Hij krijgt het huis, alle bezittingen en ons. We zijn een stuk eigendom.
Nou, ik bedoel, ja. Dat dacht ik al.
Als je geen man hebt en je vader sterft, hoor je je broer toe.
Het is tenslotte een patriarchaat.
Nou, ik laat m'n broer niet de baas over m'n leven worden.
Dat wil ik niet. Ik wil niet eens bij deze familie horen.
Papa heeft alles verpest. En ik heb m'n handen vol aan m'n eigen trauma.
Ja, wat dat betreft…
…Austin, je hebt ons de laatste paar maanden, zeg maar…
…gewezen op alle manieren waarop onze vader naar ons toe heeft gefaald.
En nu ben ik in staat om toe te geven dat je gelijk had.
Waarin?
Onze vader heeft ons ontzettend teleurgesteld.
Hij heeft zich altijd precies gedragen…
…volgens de huidige sociale verwachtingen en normen…
…oftewel, het is een grote lul.
Fijn dat je het nu ook inziet. -Dat klopt.
Je had gelijk. Ik zat fout. Ik had zijn kant niet moeten kiezen.
Oké. Bedankt.
Maar goed…
…jij bestijgt straks z'n patrimoniale troon.
En wij twee staan machteloos.
Je onderdanen. -Zo zie ik jullie niet.
Daarom zijn we hier. Je moet iets beloven. -Wat dan?
Dat je de geschiedenis zich niet laat herhalen.
Wat bedoel je precies?
Het verleden ligt achter ons. Het is weg. En we kunnen het niet veranderen.
Maar als we het verleden onder ogen zien…
…dan kunnen we misschien iets aan de toekomst doen.
Dus, Austin, beloof je ons…
…dat je je niet zult gedragen als onze vader…
…en ongeacht wat de maatschappij eist, ons altijd met respect zult behandelen…
…en ons de vrijheid geeft, alle vrijheid die we verdienen?
Zussen…
…jullie kunnen op me rekenen. -Geweldig.
Op één voorwaarde.
Vinnies katten moeten weg. -Ja, die rotbeesten.
Ik heb er niets mee. -Ik doe m'n katten niet weg.
Ze kosten 36 dollar per week. Dat geld hebben we niet.
En hoe denk je over vossen? Doet er niet toe. Dat bepaal jij niet.
Je hebt net beloofd dat je ons vrijlaat. -Dat werken we nog uit. Hand erop.
Ik wil ook.
Ik hou van je. -Ik ook van jullie.
Het is echt vreemd om even niet in verdriet te zwelgen.
Ik heb de wereld een Dickinsontje verbeterd.
Oké, mama. Opstaan en gaan. Het is een nieuwe dag. Wat mooi.
Je moet je bed uit. -Laat me alleen.
Ik kom je opvrolijken en troosten, of je het nu wilt of niet.
Schud me niet zo heen en weer. -Dat heb je nodig.
Je ligt al ruim een week in bed. Ik kan je niet laten sterven van verdriet.
En het huis ligt vol stof.
Je moet weer gaan vegen. Je bent de veegkoningin.
Met dat gevlei kom je nergens. Ik ben te verdrietig om nog te leven.
M'n hart heelt nooit meer. -Kunnen we daarover praten?
Ik wil alleen met m'n zus praten. En die is er niet meer.
De geest van de doden kan bij ons blijven.
Ik zag de geest van tante Lavinia op haar begrafenis…
…als een vogel.
Dat kan helemaal niet. Ze had een hekel aan vogels.
O, ja? Dat wist ik niet. -Niemand kende m'n zus zo goed als ik.
Niemand hield van haar zoals ik. Ik mis haar zo.
Zeg wat je mist.
Alles. Weet je waar ik vandaag aan dacht?
Dat ze altijd m'n hand pakte als we naast elkaar stonden.
Als kind al. Gewoon, zomaar. Alsof we voor altijd bij elkaar hoorden.
Ga door. Wat nog meer?
De klank van haar stem, de grapjes, dat ze me altijd aan het lachen maakte.
We spraken dezelfde taal. We waren twee handen op één buik.
Ze hoorde bij me en ik wilde zijn zoals zij.
Zo zijn zussen, denk ik. -Ik ben blij dat ik er een heb.
Jullie boffen zo dat je samen oud wordt in hetzelfde huis.
Had ik dat maar gehad. Was ik maar niet zo jong het huis uitgegaan.
Ik ben soms echt jaloers op jullie. -Dat wist ik niet.
Je band met je zus is de allerbelangrijkste.
Wees dankbaar voor elk moment, want op een dag is ze er niet meer.
Heb je hier nog schoongemaakt? -Weet ik het. Al heel lang niet. Hoezo?
Omdat ik…
Ik zag net een muis. -Muis? In mijn slaapkamer?
Waar is hij dan?
Ik zag hem de hoek in rennen.
Hoe kan dat nou, als Vinnie 500 katten heeft?
Maken jullie niet schoon? Dan is alles vies.
Ik ga een bezem halen.
Nee. Ik bedenk net iets. -Wat dan?
Je tante Lavinia had een hekel aan vogels…
Dat zei je. -…maar ze was gek op muizen.
Ze hield ze in huis.
Ze voerde ze kaas en vernoemde ze naar sprookjesfiguren.
Raponsje, Repelsteeltje, Sneeuwwitje. -Lief.
Soms plaagde ze me omdat ik er bang voor was.
Ze stopte er een in bed. -Wat gemeen.
Snap je het niet? Die muis is vast de geest van tante Lavinia.
O, mijn god.
Je hebt gelijk.
Ik herken haar geest meteen.
Die muis straalt dat uit.
Ik heb haar.
Tante Vinnie, bent u dat?
Doe haar geen pijn. -Doe ik niet.
Tante Vinnie is hier.
Om te luisteren naar wat je haar te zeggen hebt.
Toe maar.
Zus?
Lieve Vinnie, ben jij dat echt?
Praat dan. Gooi het eruit.
Het spijt me dat ik zo vroeg wegging.
En dat we niet samen oud hebben kunnen worden.
En dat m'n gezin ons uit elkaar heeft gehouden.
Ga door. Ik voel dat het helpt.
Je was m'n beste vriendin.
Ik zal je elke dag blijven missen.
En nu laat ik je gaan.
Weg is ze.
Dat wilde ik op de begrafenis zeggen, maar ik kreeg de kans niet.
Nu heeft ze het wel gehoord.
Dat gat in m'n hart zit er nog. Maar nu woont daar een muisje.
Mama, wat mooi.
Dat zet ik in een gedicht.
Echt? Dat zou ik heel fijn vinden.
Goed. Ik ga me aankleden en het hele huis aanvegen.
Dames en heren, Mrs Dickinson is terug.
Austin, mooi. Je bent er. Ik heb net theegezet.
Is er iemand dan? -George Gould. Hij is er voor jou.
George. Waarom gebruik je dat mooie servies voor George?
Hé, makker.
Ik kom afscheid nemen. -George.
Een uniform.
Ik heb hem net opgehaald.
Hij zit als gegoten. -Ga je…
Ga je vechten?
Jazeker. Ik ben een paar dagen terug opgeroepen.
Ik kom bij het 21e van Massachusetts. Hetzelfde regiment als Frazar.
Moge hij rusten in vrede.
Joh.
Ik kan het niet geloven. -De Unie heeft iedereen nodig.
Iedereen in Amherst wordt opgeroepen. De kaarten komen elke dag.
Dat jij hem nog niet hebt. -Ja. Nou, hij komt vast binnenkort.
Zeker weten.
George Gould, je bent heel dapper. -Ik doe alleen m'n plicht.
Ik ben opgeroepen, dus ga ik. Omdat ik in een beter land geloof…
…net als John Brown…
…net als Frazar.
Ik moet iets zeggen.
Aan jullie allebei. -Austin. Wat dan?
Ik heb iets gedaan wat jullie me vast geen van beiden kunnen vergeven.
Wat dan in hemelsnaam?
Ik heb iemand m'n plaats laten innemen.
Toen ik m'n kaart kreeg…
…heb ik me een paar dagen later bezat in een kroeg…
…en heb ik de Ierse barman geld gegeven om m'n plaats in te nemen.
Later die dag hoorden we dat Frazar was gesneuveld.
Ik…
Ik kon hem niet achterlaten. -Wie niet?
De baby. Onze zoon.
Ik wil een goede vader zijn.
Ik wil de vader niet zijn die ik had. Ik wil zo'n man niet zijn.
Ik wil anders zijn. En ik wil dat onze zoon anders wordt.
Als ik wegga en hem achterlaat en nooit meer terugkom…
…kan ik hem niets leren.
En kan ik de toekomst van de Dickinsons niet anders maken dan het verleden.
Nu ligt er straks een dode Ier ergens in een veld…
…terwijl ik gewoon hier ben.
Een verrader. En een lafaard.
Austin.
Ik begrijp het.
Dat hoef je niet te zeggen. -Maar ik meen het.
Je hebt het nu gedaan.
Er is geen weg terug, maar daarom is nog niet alles verloren.
Je kunt het nog goedmaken.
Er is zoveel te doen in de maatschappij. Niet alleen de oorlog maakt 'n man van je.
Je kunt dit land ook helpen door hier te blijven…
…thuis…
…en voor je gezin te zorgen.
We hebben alles gegeven. -Nou en of.
Sommigen willen het.
Anderen hopen het.
En sommigen doen het. -Precies.
Wij dus.
We hebben van iets negatiefs iets positiefs gemaakt.
We spelen om te winnen.
Grootsheid is een evolutie.
Ik kan vliegen. -Goed zo.
Ik geloof dat ook, Michael Jordan. -Ik ook.
Ik heb het net zien gebeuren. We vlogen over die zuiderlingen heen.
Ze zagen ons niet eens aankomen. Ze hoorden alleen onze vleugels.
Henry, wat mooi. -We waren net vogels.
Absoluut, man. We bewogen en vlogen als één.
Slagveldjongens voor het leven. Toch?
Slagveldjongens. -Niet dan?
Een zwerm. -Een wat?
Een zwerm.
Zo heet een groep vogels die synchroon vliegt.
Spreeuwen doen dat, maar ganzen ook wel.
Henry, drink wat. -Daar zijn jullie.
Dit is geen les.
Jongens. Daar zijn jullie.
Allemachtig. Dat was knap. -Wat nou?
Hij weer. -Gaat 't?
Jawel, maar…
Wat een emotionele dag.
Ik was bang dat jullie allemaal dood waren.
Nee, wij zijn niet dood. Zij zijn dood.
Het spijt me, meneer…
…maar we besloten onze eigen toekomst te scheppen.
Dat heb ik gezien. En wat een overwinning.
Het is ongelooflijk.
Maar je hebt veel stof doen opwaaien. Saxton schreeuwt maar tegen me.
Dat was niet de bedoeling. -Ik vind het juist hartstikke leuk.
Ik hervorm, ik conformeer me niet.
Eerlijk gezegd, denk ik eigenlijk dat ik de weg kwijt ben.
Daarom ga ik een sabbatical nemen. -Een 'sababa'?
Een sabbatical. -Ja, ik heb veel om over na te denken.
En ik neem verlof om dat te gaan doen. En zolang…
…heb jij de leiding. Ik bevorder je tot sergeant.
Pardon. Ik? De leiding? -Ja, jij.
Je hebt jezelf bewezen. Hè, jongens? Hij is de beste.
En gaan, Alfabet. -Geregeld.
Waar gaat u heen?
Naar huis, Boston. Maar eerst naar Amherst.
Amherst?
Ja. Daar woont iemand die ik echt wil leren kennen.
Een dichter wiens woorden me zoveel troost hebben geschonken.
Het lijkt wel of je een geest hebt gezien. -Ik ken haar.
Wat? -Ik werkte voor haar familie.
Wacht. Dus ik ken iemand die haar echt kent?
Iemand die haar heeft meegemaakt?
Dat genie dat emoties vastlegt waarvan ik niet eens wist dat ik ze had?
Haar regels achtervolgen me.
Hoor maar.
Mijn Leven had – als een Geladen Geweer –
In de Hoek gestaan – tot op een Dag
De Eigenaar kwam – het herkende –
En Mij met zich meenam –
Godsamme. -Is dat van een wit meisje?
Ze kan er wat van.
Henry, echt, zeg me. Wat is het voor type?
Weet u, dat moet u echt zelf ontdekken.
Je hebt gelijk.
Daarom ga ik nu meteen maar.
Higginson, wacht.
Als je naar Amherst gaat…
…wil ik dat je iets voor me doet.
Goh, kijk nou eens.
Prachtig.
Jongens, nu ik heb leren vliegen… -Ja? Zeg dan.
…loop ik nooit meer.
Ik ben hier voor jou.
Kom binnen.
Je hebt gasten.
Austin heeft ze uitgenodigd om afscheid te nemen.
Afscheid van wie?
George. Hij gaat naar het front.
Niet George ook nog eens.
Ik wil afscheid van hem nemen, maar ik wil vannacht ook bij jou zijn.
Goed.
Wil je het ergens specifiek over hebben?
Ja, maar niet met woorden.
Emily, de gasten.
Wij twee.
Oké? Vannacht.
'Kom, nog eens een dolle nacht -
Roept tot mij, al mijn somb're legerhoofden; Vult de schalen;
Noch eens de middernacht bespot.' Dat is van de Shakespeare Club.
Laten we feesten, platonische vriend.
Helen.
Kom, lieverd.
Het eten is klaar.
Wat krijgen we nou?
Betty.
Goedenavond.
Mr Dickinson, wat is er gebeurd? Komt u uit de grond gekropen?
Het gaat wel.
Ik ben halverwege Boston uit de koets gezet. Verder heb ik niets.
Uw jas is aan flarden. U bent vast uitgehongerd.
Wilt u soms een kop soep?
O, nee. Dat is heel aardig van je. -Met gehaktballen. Dat vult.
Gehaktballensoep? -Komt u toch binnen.
Er is genoeg. Dan maak ik uw jas. Zo kunt u echt niet naar huis.
Dag, mama. Ik speelde elfje in het bos.
Ze heeft zo'n rijke fantasie. -Net als mijn Emily.
Mr Dickinson komt soep bij ons eten.
Nee, ik… -Wees toch stil.
Ik laat een man geen honger lijden. -Hij kan in papa's stoel zitten.
Ze mist haar vader. -Hij mist jou vast ook.
Om vader te zijn is een van de mooiste geschenken ter wereld.
Dus, ja. Ik werk aan een nieuw stuk over verdriet.
We hebben allemaal verdriet, nietwaar? We hebben dierbaren verloren. En nog meer.
Een oude wereld. De oude gang van zaken.
Hoe ziet het nieuwe stuk eruit? -Ja, dat klinkt geweldig.
Het is op een bepaalde plek. In de stal, met een stervend schaap.
Niet Oude Bessie?
Nee. -Ik zit tegenover Oude Bessie…
…en staar in haar ogen en denk aan de dood.
Ik zie het schaap langzaam sterven…
…haar lijf langzaam ontbinden…
…haar ogen uit hun oogkassen springen…
…net zoals dat met Josephs ogen gegaan moet zijn, één voor één.
Ik denk na over het harde feit dat we op een dag allemaal tot stof vergaan zijn.
Het heet Geen schaap meer.
Opgedragen aan al m'n dode ex-vriendjes. -Had ik dat maar kunnen zien.
Er zit geen publiek bij. -Ik hou van schapen.
De oorlog heeft ons allemaal veranderd, hè?
Ja. Dit is een compleet andere wereld dan die van onze ouders.
Misschien is dat wel goed. -De wereld is een chaos.
We kunnen hem allemaal verbeteren, al is het maar een beetje.
Dat wil ik geloven.
Ik weet nog niet hoe ik dat kan doen, maar dat komt nog.
En als je thuiskomt, dan…
Dan ben je trots op wat ik gedaan heb.
Nou, ik hoop dat ik terugkom.
Hoop bouwt zijn Huis
Niet met een drempel -
Of Dakspant - heeft dat Gebouw
Maar alleen een pinakel -
Kop op, George.
Nu je bent opgeroepen, krijg je een gratis exemplaar van Drumbeat…
…de nieuwsbrief die m'n man en ik uitbrengen…
…waar Abraham Lincoln zelf aan meehelpt.
De president.
Hier. Ik heb toevallig 'n exemplaar. En er staat 'n gedicht van Emily in.
Een gedicht?
Oeps, ik bedoel een anoniem iemand.
Dat begrijp ik niet.
Emily, ik heb ze een van je gedichten gegeven.
Nee, echt?
Het moest anoniem. Dat had je ongetwijfeld gewild.
Maar jouw werk heeft zoveel zeggingskracht.
Ik vond dat het land dat nodig had.
Vergeef je me?
Hé, lees het voor. -Dat zou geweldig zijn.
Ja. Een gedicht van Emily. -Dat doet ze niet.
Ze leest ze nooit voor. -Emily, doe het deze keer.
Doe je dat, Em?
Het zou een mooi afscheidscadeau zijn om je stem in m'n hoofd te horen…
…als ik daar ben.
Ik doe het.
Voor jullie allemaal.
Maar vooral voor Sue.
Dit zijn de dagen dat de Vogels -
O weinig maar -
Een enkel paar -
Terugkomen, allang reisklaar.
Dit zijn de dagen
dat de logens
Van Juniheem'len opgeld doen -
Met blauw en goudlicht boven 't groen!
O zoet bedrog, dat niet de bijen Bedriegen kan
bijna ben ik In uw aanneemlijkheid verstrikt,
Tot 'k als getuigen gansche rijen -
dan vruchten zie, tot door de lucht
Zweeft een bedeesde bladervlucht.
O sacrament van zomerweken,
O mistig laatste avondmaal, Neem nog één kind mee in 't onthaal,
Dat door de zon gezegend is,
En sta hem toe het brood te breken,
In wijn, die zwaar als regen is.
Fijn dat je m'n gedicht hebt gepubliceerd. -Fijn dat je 't hebt geschreven.
Weet je, dit…
…gewoon dit…
…is beter dan een gedicht.
Geen brief die ik kan schrijven
Is zo mooi als deze –
Lettergrepen van Fluweel –
Zinnen van Velours
Robijnrode Diepten, onpeilbaar
Verscholen, de Lip, voor U –
Doe maar alsof je een Kolibrie bent –
En mij – net nipte –
Vertaling: Marc de Jongh