สวัสดี
ต้องการอะไร
ฟังนะ ฉันรู้ว่าเรากำลังทำสงครามกันอยู่
แต่ฉันหวังว่า วันนี้เราจะสงบศึกกันได้สักวัน
แล้วไปร่วมงานศพ เพื่อเป็นเกียรติแก่เฟรซาร์ด้วยกัน
ฉันไม่ไปหรอก
พี่พูดเรื่องอะไรน่ะ พี่ต้องไปนะ
เฟรซาร์เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพี่
- เป็นเพื่อนรักคนหนึ่งของพี่ - ไม่จำเป็นต้องให้เธอบอก
และฉันไม่อยากดูพ่อทำท่าเหมือนเขารู้จักเฟรซาร์
และใช้ความตายของเขา เพื่อดึงความสนใจของชาวเมือง
ฉันไว้อาลัยให้เขาเองได้
พี่ก็รู้ว่าถ้าพี่ไม่ไป คนทั้งเมืองจะครหาพ่อ
พี่คิดถึงแต่ตัวเอง คิดถึงครอบครัวบ้างได้ไหม
ตอนนี้ฉันมีครอบครัวของตัวเองแล้ว และฉันต้องกลับไปหาพวกเขา
ซูอยู่ไหน เธอจะเห็นด้วยกับฉัน ฉันรู้
ซูกับฉันให้ความสำคัญกับลูกเป็นที่หนึ่ง
ถ้าเธอมีลูกเป็นของตัวเอง เธออาจจะเข้าใจ
ถ้าฉันมีลูกเป็นของตัวเอง
ฉันจะสอนให้พวกเขารู้จักปกป้อง ชื่อเสียงของตระกูล
และปรากฏตัวในยามจำเป็น
ให้ตายสิ เอมิลี เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เธอเคยเป็นคน…
ผ่าเหล่า
และตอนนี้เธอเหมือนกับพ่อไม่มีผิด
ไปซะเถอะ
วิ่งไปจับมือป๊ะป๋าซะ จำได้ไหม เธอเลือกเขา
(โลกของเอมิลี ดิกคินสัน)
(ชีวิตฉันเหมือนปืนที่บรรจุกระสุน)
เฟรซาร์ ออกัสตุส สเติร์นส์ เป็นชาวแอมเฮิร์สต์ทั้งกายทั้งใจ
เฟรซาร์เป็นตัวแทนของวิญญาณเมืองนี้ เขาเป็นทั้งเลือดและเนื้อของมัน
และแม้ผมจะเจ็บปวดใจที่ต้องเอ่ยคำลา…
ออสตินอยู่ไหน
ฉันไม่รู้
บ้าชะมัดที่เขาไม่มา
บ้าชะมัดที่พวกเขาไม่มาเลย
เราเลิกเรียกทุกอย่างว่าบ้าได้ไหม มันสะเทือนใจฉัน
แถมเอมิลีก็มา
วีรบุรุษที่นำเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ มาสู่เมืองนี้
ดังนั้นในวันนี้ เราจะอุทิศปืนใหญ่ ให้แก่เขาเพื่อเป็นการรำลึกถึงเกียรติยศนั้น
ปืนใหญ่เหรอ
สำหรับผมเนี่ยนะ
เฟรซาร์
- ผมไม่ใช่ใคร - คุณมา
จะพลาดงานศพตัวเองได้ยังไง
ปืนใหญ่นี้เคยตั้งอยู่ที่นิวเบิร์น ที่ที่พ่อหนุ่มเฟรซาร์ได้สละชีพ…
เชื่อหมอนี่ไหมเนี่ย
เพื่อวิญญาณของประเทศนี้
ขอโทษนะ ผมรู้ว่าเขาเป็นพ่อคุณ แต่มันน้ำเน่ามาก
เขาแค่พยายามให้เกียรติคุณน่ะ
นั่นคือเหตุผลทั้งหมด ที่คุณไปทำสงคราม จำได้ไหม
ตอนนี้คุณมีชื่อเสียงนิดๆ แล้ว เฟรซาร์ สเติร์นส์
และเมื่อสงครามนี้จบลง
และชาติของเรากำลังเยียวยา จากบาดแผลฉกรรจ์
ความทรงจำที่มีต่อคนหนุ่ม อย่างเฟรซาร์ สเติร์นส
จะเป็นยารักษาใจเรา
มันเป็นยังไงเหรอ
- อะไรเป็นยังไง - สงครามน่ะ
เลวร้ายกว่าที่จินตนาการเอาไว้มาก
เหมือนเดินดุ่ยเข้าไปสู่คมเขี้ยวของนรก
ในขุมนรกที่มืดที่สุดที่มีมา
เหมือนดันเตเหรอ
ใช่ เหมือนดันเตเลย
- แล้วคุณเจออะไรที่นั่น - ความจริง
ความจริงที่ดิบที่สุดและอัปลักษณ์ที่สุด
ไม่มีอะไรซ่อนเร้นในสงคราม
คุณคิดว่าคุณเผชิญหน้าอยู่กับศัตรู ทั้งที่จริงๆ แล้วคุณเผชิญหน้ากับตัวเอง
ไม่ใช่แค่คุณหรอกที่ผ่านสงคราม
ผมก็ได้ข่าวมาเหมือนกัน เสียใจด้วยเรื่องคุณกับออสติน
ไม่เป็นไร
ทุกอย่างมันดีที่สุดแล้ว
ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย
จริงเหรอ เช่นอะไร
ฉันได้เรียนรู้ว่า พี่ชายฉันเป็นคนไม่เอาไหน
และครอบครัวเราก็ดีขึ้นเมื่อไม่มีเขา
แน่นอน แม่กับวินนี่ยังทำใจไม่ค่อยได้
แต่พ่อกับฉันแกร่งมากกว่านั้น
โปรดยกย่องเหล่าทหารกล้า ผู้เป็นสหายของเราด้วยความซาบซึ้ง
ฉันไม่เคยรู้สึกว่า ครอบครัวเรามีความหวังขนาดนี้มาก่อน
อะไรคะ
- ขอโทษนะ ผมไม่แน่ใจว่าผมเชื่อคุณ - หมายความว่ายังไง
ความหวังที่ว่าของคุณ มันออกจะผิดไปหน่อย
"บาดเจ็บจนเสียชีวิต ขณะที่เขาคอยให้กำลังใจเหล่าบุรุษ
เพื่อพุ่งเข้าโจมตีศัตรู ที่อยู่อีกฝั่งของทางรถไฟ"
ครับผม ขอบคุณที่มา ขอบคุณมากครับ ผมซาบซึ้งใจมาก
เอ็ดเวิร์ด คุณอยู่นี่เอง
เป็นสุนทรพจน์ที่จับใจมาก ดีงามพระรามแปด
แบบว่ายอดเยี่ยม
ขอบคุณ อิธามาร์ ผมดีใจมากที่คุณคิดอย่างนั้น
ผมคิดงั้นจริงๆ และต้องบอกว่า ผมขอโทษที่เคยกังขาคุณ
คุณมีเลือดของฝ่ายสหภาพ
ใช่ และผมรู้สึกเจ็บปวด ที่มีคนเคยคิดเป็นอย่างอื่น
คุณก็รู้ว่าเมืองของเรา ชอบเรื่องราวของคนชั่วกลับใจ
ผมแค่เสียดายที่ครอบครัวคุณ ไม่ได้มาเห็น
- แต่เรามานะคะ - เอเวลีนา
ผมแค่กำลังแสดงความยินดีกับพ่อคุณ ที่ใช้ถ้อยคำสรรเสริญได้ยอดมาก
ค่ะ มันยอดเยี่ยมจริงๆ ใช่ไหมล่ะ
ลินคอล์นเองยังพูดไม่ได้ขนาดนี้
แน่นอนครับ
คุณพูดต่อหน้าสาธารณะได้ฉะฉานเสมอ เอ็ดเวิร์ด
มันทำให้คนสงสัยว่า ทำไมคุณถึงเลิกเล่นการเมือง
ก็ไม่รู้สินะ
เก็บไปคิดดูหน่อยดีไหม
โชคดีนะครับทั้งคู่
โชคดี คองกี
- เก่งมากค่ะ พ่อ ไร้ที่ติ - ลูกคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ
แน่นอนที่สุดค่ะ
หนูภูมิใจมากที่เกิดมาเป็นลูกของพ่อ
ไปกันเถอะค่ะ เดินเล่นกันยาวๆ กลับไปบ้าน ดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิกำลังจะผลิบาน
ตกลง
คุณดิกคินสัน
ซู เธอมาด้วย
- ใช่จ้ะ ฉันมา - โดยไม่พาสามีมาด้วย
เขากำลังเลี้ยงลูกน่ะ เราเคลียร์กันอย่างเป็นทางการ
เรื่องบทบาททางเพศในบ้านของเรา
ฉันคิดถูกไหมที่พวกคุณสองคน ยังเป็นบรรณาธิการให้ดรัมบีท
เธอหมายถึงหนังสือพิมพ์ฉบับโปรด ของประธานาธิบดีลินคอล์นน่ะเหรอ
แน่นอนที่สุดจ้ะ ทำไมเหรอ
ฉันอยากส่งผลงานบางอย่าง โดยไม่ลงชื่อ
- สนุกดีนะ - ใช่ค่ะ
พ่อไม่เคยคุยกับดอกแดฟโฟดิลมาก่อน
พ่อน่าจะลองให้บ่อยกว่านี้นะคะ หนูว่าพวกมันเป็นผู้ฟังที่ดีเสมอเลย
ใช่ พวกมันพยักหน้าให้กับทุกอย่างที่พ่อพูด
มันชอบเออออ
รู้ไหม เอ็ม พ่อมีอะไรอยากจะพูดด้วย
อะไรคะ
มันเป็นสิ่งสำคัญ ที่พ่ออยากจะขอให้ลูกช่วยทำให้
ฉันทำสิ่งใดได้… ฉันจะทำ… แม้จะเล็กน้อยเท่าดอกแดฟโฟดิล…
แดฟโฟดิล ฉลาดมาก
ใช่… ช่วยเข้าไปในห้องทำงานพ่อ หน่อยได้ไหม ตามมา
ขอโทษนะที่รก
ที่นี่เหมือนถูกรื้อกระจุยเลยค่ะ
ใช่ ก็เพิ่งรู้ว่าการทำพินัยกรรมมันยาก
แต่พ่อว่าในที่สุดพ่อก็คิดออกแล้ว ว่าพ่อจะทิ้งอะไรไว้และทิ้งไว้ให้ใคร
พ่อเลยต้องให้ลูกช่วยไงล่ะ
โอเคค่ะ
พ่ออยากให้ลูกเป็นผู้จัดการมรดกของพ่อ
- หนูเหรอคะ - ใช่จ้ะ ลูก
พ่อรู้ว่ามันเป็นคำขอที่ไม่ปกติ
แต่คืออย่างนี้ ผู้จัดการมรดก จะต้องเป็นคนที่มีจิตใจและร่างกายปกติ
คนที่สามารถทำตามคำสั่งเสีย ได้ถูกต้องทุกประการ
คนที่จะพูดแทนเราได้ ในยามที่เราพูดเองไม่ได้อีกต่อไป
คนที่เราไว้วางใจได้อย่างสุดใจ
พ่อคะ หนูไม่เคยรู้เลยว่าพ่อมองหนูอย่างนั้น
ใช่ ปกติแล้ว หน้าที่นี้จะเป็นของลูกชายคนโต
แต่อะไรๆ ในครอบครัวนี้ ได้เปลี่ยนแปลงไป
ไม่ต้องห่วงนะคะ พ่อ
ลูกชายคนนี้ยินดีรับใช้ พ่ออาจจะไม่เคยสังเกตเห็นเขามาก่อน
ขอสารภาพว่าไม่เห็น
แต่ไม่มีอะไรสายเกินไป
- นั่งลงก่อนสิ - ได้ครับ ขอบคุณ
ไม่ ด้วยความยินดี
- ครับ - หนุ่มคนนี้แววดี แววดี
เร่งมือหน่อย
พร้อมนะ
- พร้อมทุกเมื่อค่ะ พ่อ - ยอดเยี่ยม
ข้าพเจ้า เอ็ดเวิร์ด ดิกคินสัน มีสติและการตัดสินใจครบถ้วนสมบูรณ์
ขอประกาศให้นี่เป็น เจตนารมณ์และพินัยกรรมสุดท้ายของข้าพเจ้า
(มีสติและการตัดสินใจครบถ้วนสมบูรณ์)
(เจตนารมณ์สุดท้ายและพินัยกรรม)
(ในเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์)
(นามของข้าพเจ้า ต่อเจตนารมณ์สุดท้ายและพินัยกรรม)
(เจตนารมณ์สุดท้ายและพินัยกรรม)
เข้าแถว!
โหย ซวยสิ
(นายพัน ที ดับเบิลยู ฮิกกินสัน บิวฟอร์ต เซาท์แคโรไลนา)
(เอมิลี ดิกคินสัน แอมเฮิร์สต์ รัฐแมสซาชูเซตส์)
เอมิลี
ได้เขียนพินัยกรรมข้อสุดท้ายไหม
ค่ะ แน่นอน ขอโทษค่ะ เรียบร้อยค่ะ
"เงินจำนวน 1,000 ดอลลาร์ จะถูกมอบให้กองทุนของวิทยาลัยแอมเฮิร์สต์"
- ดี - ค่ะ
- พ่อนึกว่าลูกเหม่อไปครู่หนึ่ง - พ่อคะ รู้ไหมว่าเมื่อกี้หนูคิดอะไรอยู่
พ่อควรจะตั้งทุนการศึกษาขึ้นมาจริงๆ
ทุนการศึกษาเหรอ
ใช่ค่ะ อะไรจะทำให้มรดกของพ่อ มีชื่อเสียงดีงามต่อได้ดีไปกว่าการลงทุนกับคน
ไม่จำเป็นต้องเป็นชื่อบนผนังตึกด้วยซ้ำ
ฉลาดล้ำเลิศมาก ฉลาดจริงๆ
ให้ตาย ออสตินจะไม่มีวันคิดอะไรแบบนี้ออก
เอ่อ…
รู้ไหม เอ็ม…
พ่อเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองโชคดีขนาดไหน
พ่อต้องยอมรับว่า พ่อรู้สึกว่าช่วงหลังๆ ทุกคนทอดทิ้งพ่อ
แต่ลูกไม่เคยทอดทิ้ง
ลูกภักดีต่อพ่อเสมอ
แม้ว่าพ่อไม่ได้คู่ควรเสมอไป
ลูกคงต้องอภัยให้พ่อมาเยอะมาก
และพ่ออยากให้ลูกรู้เอาไว้ว่า พ่อจะซาบซึ้งในตัวลูกไปจนวันตาย
พ่อแค่ต้องการ… พ่อแค่อยากทำให้ลูกมีความสุข
หนูรู้ค่ะ พ่อ ขอบคุณค่ะ
ลูกกับพ่อแคร์ครอบครัวนี้มากเหลือเกิน
เรื่องจริงค่ะ
และหนูรู้ว่ามันยากแค่ไหนสำหรับพ่อ ที่ลุงอยู่ฝ่ายตรงข้าม
เราต้องทำให้แน่ใจว่า จะไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นระหว่างเรา
ไม่ จะไม่มีอะไรมาทำให้เราแตกแยกได้
ไม่มีค่ะ
เกือบเสร็จแล้วค่ะ
- ใช่ เหลือแค่ข้อสุดท้าย - ใช่แล้ว
- ว่ามาเลย - โอเค
บ้านที่ครอบครัวอยู่
เลขที่ 280 ถนนหลัก แอมเฮิร์สต์…
รวมทั้งทรัพย์สินทั้งหมดของข้าพเจ้า ที่ยังเหลืออยู่
จะตกเป็นของ…
ลูกชายข้าพเจ้า วิลเลียม ออสติน ดิกคินสัน ตำแหน่งทนาย
ชีวิตฉันเหมือนปืนที่บรรจุกระสุน
และหากว่าเขาเสียชีวิต มรดกจะตกทอดสู่ลูกชายเขา ชื่อ…
ให้ตายสิ
เจ้าหนูนั่นยังไม่มีชื่อเลยใช่ไหม
ใส่เอาไว้ว่า "ลูกชายคนโต" ของเขาแล้วกัน
วางทิ้งไว้มุมหนึ่ง… จนถึงวัน
ลองจินตนาการดูสิ
หลานชายที่ยังไม่มีชื่อของลูก
อาจจะกลายเป็นผู้อุปถัมภ์ของลูกเข้าสักวัน
ชีวิตนี่ก็ตลกดีนะ
เจ้าของเดินผ่านมา… เห็นเข้า
แล้วหยิบฉันไป
เป็นอะไรไป ลูกรัก
นี่พ่อกำลังจะบอกหนูว่า…
พ่อจะมอบทุกอย่างให้ออสตินเหรอ
ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ
หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างเนี่ยนะ
แน่นอนสิ
ไม่งั้นจะยกให้ใครล่ะ
ผู้หญิงอย่างลูกเหรอ
และตอนนี้เราเดินอยู่ในป่าใหญ่ด้วยกัน
และตอนนี้เราล่ากวาง
และทุกครั้งที่ฉันพูดแทนเขา
คิดดูสิว่ามันจะดูเป็นยังไง
ถ้าพ่อยกทุกอย่างให้ลูกสาว
ธนาคารคงจะฉีกพินัยกรรมทิ้ง
พวกเขาจะคิดว่าพ่อเป็นบ้าไปแล้ว ผู้หญิงครอบครองทรัพย์สินไม่ได้
ไม่ เอ็ม มันเป็นเพราะ ความอ่อนไหวของผู้หญิงนั่นแหละ
เราไว้ใจให้ผู้หญิงตัดสินใจเรื่องต่างๆ เองไม่ได้
ผู้ชายเลยต้องเป็นคนดูแลไงละ
ถ้าไม่ใช่พ่อ ก็ต้องเป็นออสติน ถ้าไม่ใช่ออสติน ก็ต้องเป็นลูกชายเขา
ผู้ชายในครอบครัวนี้จะเป็นใหญ่เสมอ
และหวังว่าจะเป็นแบบนี้ไปอีกหลายรุ่น
พ่อว่า ผู้หญิงเกิดมาโชคดีจะตาย
ไม่ต้องแบกภาระความรับผิดชอบไว้บนบ่า
แต่ไม่ต้องกังวลหรอกนะ ลูกรัก
ลูกจะมีคนคอยดูแล
และยังไงก็ตาม พ่อรับรองได้เลย
นี่เป็นไปตามกฎหมายของแมสซาชูเซตส์
ภูเขาจะตอบตรงๆ ว่า…
หนูโตขึ้นมาโดยคิดว่า…
ตัวเองโชคดีแค่ไหน ที่มีคนเก่งขนาดนี้เป็นพ่อ
ชายผู้มีความทะเยอทะยาน ชายผู้มีอำนาจมากมาย
ทำสิ่งที่น่าทึ่งได้หลายอย่าง
และอาจเปลี่ยนแปลงโลกได้
แต่ความจริงก็คือ…
พ่อไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย
ขอโทษที ว่าไงนะ
พ่อเป็นแค่แกะที่หวาดกลัว
พ่อไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงอะไร เพราะพ่อ…
พ่อไม่มีจินตนาการ
และด้วยเหตุผลนั้น จะไม่มีใครรู้จักหรือสนใจว่าพ่อเป็นใคร
หนูคิดผิดไป
ออสตินพูดถูกเรื่องพ่อ
หนูคิดผิด
เอ็ม
และฉันยิ้มแย้มแจ่มใส
ให้กับแสงสว่างในหุบเขา…
มันดูราวกับภูเขาไฟเวซูเวียน
ระเบิดความเร่าร้อนออกมา
- ระวัง! - คุณพระช่วย!
- เบ็ตตี้ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้มอง - มีสติหน่อยสิคะ
สถานการณ์มันแย่ลงๆ ทุกที
- ขอตัวก่อน - เบ็ตตี้ บอกหน่อยคุณทำได้ยังไง
นะ
คุณคุมสติตัวเองเอาไว้ได้ยังไง
เพราะโลกนี้มันพังมาก และพูดตามตรง
ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะอยู่ต่อไปไหวไหม
ขอโทษนะ แต่ฉันช่วยไม่ได้ อะไรทำให้คุณคิดว่าฉันมีเวลาสำหรับเรื่องนี้
- เบ็ตตี้ เกิดอะไรขึ้น - สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือฉันรู้ข่าวว่า
เฮนรีเข้าร่วมกับกองพันทางใต้
- เขาเขียนถึงคุณเหรอ - เปล่า! ฉันได้ข่าวจากบุรุษไปรษณีย์
ดูเหมือนเฮนรีจะมีความสามารถ ในการเขียนจดหมาย
แค่ไม่เขียนถึงครอบครัวเขา
ไม่ใช่แค่เฮเลนกำลังจะเสียพ่อไป
แต่เขาไม่สนใจพอที่จะบอกให้เรารู้
ไม่ๆ เขาสนใจ ฉันแน่ใจว่าเขาสนใจ
เขารักคุณ เบ็ตตี้ และเขารักเฮเลน
และอย่างน้อยคุณก็รู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน
ทหารฝ่ายสมาพันธ์กำลังเดินทัพไปหาพวกเขา และพวกเขาไม่มีปืนด้วยซ้ำ
- เบ็ตตี้ ฉันเสียใจด้วย - ไม่ต้องมาสมเพชฉันหรอก
ไม่ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฟังนะ ตอนนี้ฉันคิดได้ไม่ถ้วนถี่
ฉันเพิ่งทะเลาะกับพ่อมา
- แล้ว… - ใช่
ฉันเสียใจนะที่ครอบครัวคุณ มัวแต่ง่วนกับการทำลายตัวเอง
แต่ระหว่างนี้ โลกได้ทำลายครอบครัวของฉันไปแล้ว
เบ็ตตี้ คุณต้องไม่หมดหวังนะ
ความหวังเหรอ ความหวังคือความลวง
เอมิลี คุณมาเป็นฉันสักวัน แล้วคุณจะเข้าใจ
ไปสิ ไปเขียนกลอนให้หนำใจ
มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับความหวัง
ไม่อีกแล้ว
ความหวังเอาแต่ทำให้ฉันร้องไห้
เบ็ตตี้
และเมื่อตกกลางคืน ช่วงกลางวันได้หมดลง
ฉันปกป้องเจ้านาย
ซึ่งทำหน้าที่ได้ดีกว่าหมอนขนเป็ด
อ่อนนุ่ม และแบ่งกันหนุน
สำหรับศัตรูของเขา ฉันเป็นตัวอันตราย
ดับนิ่งในนัดเดียว
ไม่ว่าฉันเล็งใส่ใคร
แค่ใช้นิ้วเหนี่ยวไก
ถึงฉันอาจจะอายุยืนกว่าเจ้านาย
แต่เขามีชีวิตมากกว่าฉัน
เพราะฉันมีอำนาจในการฆ่า
ไม่มีอำนาจที่จะตาย
คุณมาถึงจนได้
หลุมเหรอ
นรกโลกันตร์
"ทิ้งความหวังไปให้สิ้น"
ทิ้งความหวังไปให้สิ้น และคุณจะพบความหวังที่แท้จริง
ที่เดียวที่คุณไม่เคยมาดู
ที่ที่มืดมิดที่สุดในบรรดาสถานที่ทั้งหมด
พร้อมไหม
หวังว่างั้น
เชิญคุณก่อน
เดี๋ยว!
เฟรซาร์
ไม่ใช่ใคร
วินนี่
พี่น่ะเอง
เธอมาทำอะไรที่นี่
ดูเหมือนทำอะไรล่ะ
ฉันพยายามช่วยรักษาชีวิตบรรดาสามีของฉัน
นี่สามีเธอหมดเลยเหรอ
ทั้งหมด แต่ก็ไม่ใช่เลย เป็นเพราะพี่นั่นแหละ
เป็นเพราะฉันเหรอ
ใช่ พี่
ถ้าฉันไม่มัวแต่ฟังคำสอนของพี่ทั้งชีวิต
เกี่ยวกับจิตวิญญาณอิสระและสร้างสรรค์ ฉันคงเจอรักแท้ไปแล้ว
แต่ไม่ พี่ต้องทำให้ฉันคิดเรื่องศิลปะ บทกวี และเรื่องขยะพวกนั้น
ทั้งที่ฉันควรจะจดจ่อกับการหาผัว
- เดี๋ยว พวกนั้น… - กลอนของพี่เหรอ
ใช่ และรู้อะไรไหม ฉันคิดว่าฉันจะเผามัน
- มันติดไฟดีเชียวละ - ไม่ๆ
ไม่นะ วินนี่ อย่า!
ไม่ พี่นั่นแหละหยุด หยุดทำฉันวอกแวกจากสิ่งที่สำคัญซะที
เลิกทำลายโอกาสที่ฉันจะมีความสุขซะที
โถ ทูนหัว
เอมิลี
ออสติน ออสติน เดี๋ยว จะพาฉันไปไหน
ขอโทษนะ เอมิลี แต่เธอมันบ้า ถึงเวลาต้องขังเธอแล้ว
อะไรนะ ทำไม
เธอจะได้ไม่ไปทำกับใคร อย่างที่เธอทำกับฉัน
อะไร ฉันทำอะไรลงไป
เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเธอคือต้นเหตุ ที่ทำให้ชีวิตแต่งงานของฉันหายนะ
ออสติน ไม่ยุติธรรมเลยนะ พี่ก็รู้ว่าฉันรักซู
ฉันไม่รู้ว่าเธอรักซูในเชิงนั้น แถมเธอไม่ได้รักซูหรอก
เธอรักการเขียนกลอนเกี่ยวกับ ความรักที่มีต่อซู เธอสนใจแค่กลอนของตัวเอง
ไม่จริงเลย
มันจริง เธอก็รู้ว่ามันจริง
ออสติน ฉันรักซู และฉันรักพี่
ถ้าเป็นความจริง เธอคงให้โอกาสเราไปแล้ว
แต่เธอกลับเอาแต่แต่งกลอนถึงซู เธออดไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
กลอนแต่ละบทคือยาพิษหยดเล็กๆ
กลอนแต่ละบทค่อยๆ ฆ่าความหวัง ที่เราจะมีความสุขกันได้
ออสติน
ฉันสาบาน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายพี่
เธอไม่ได้ทำร้ายฉัน เอมิลี
เธอทำลายฉัน
แม่เหงา แม่กลัว เอมิลี แม่เสียแม่จ๋าไป
- แม่คะ - ป้อนแม่ได้ไหมจ๊ะ เอมิลี
โอ้ พระเจ้า
พ่อคะ
พ่อ
โอ้ พระเจ้า
ไม่นะ ไม่
ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ๆ พ่อ!
พ่อคะ ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ๆ
เอมิลี
เขาตายแล้ว
ใช่ ทีนี้เราก็อยู่ด้วยกันได้
โอ้ ไม่ มันเป็นความผิดของฉัน เป็นความผิดของฉัน ฉันฆ่าเขา
บอกลาแล้วมากับฉัน
หนูขอโทษ
ขอโทษค่ะ
ฟังนะ เหลือแค่เธอกับฉันแล้ว
สมบูรณ์แบบ
คือว่า บางทีเราไม่ควร…
ไม่ต้องห่วง เอมิลี ไม่มีใครเห็นเราข้างล่างนี่ เราปลอดภัย
ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น มันแค่…
อะไร เธอไม่อยากจูบฉันด้วยซ้ำเหรอ
เปล่านะ ฉันอยากจูบเธอ อยากสิ มันแค่…
เธอดูแปลกๆ…
ฉันว่าแล้ว เธอไม่ได้ชอบฉันอีกแล้ว
เธอเอาคำพูดนั้นมาใส่ปากฉัน
งั้นฉันจะใส่อย่างอื่นในปากเธอ
เดี๋ยว โอ้ พระเจ้า
- โอ้ พระเจ้า ซู! - ปล่อยฉันนะ เอมิลี!
มันไม่เคยมีความหวังสำหรับเราใช่ไหมล่ะ
- หมายความว่ายังไง - อย่าแตะต้องฉันอีก
ซู เดี๋ยว
ยิง!
เฮนรี!
บุก!
ไม่นะ เฮนรี
สู้เขา เฮนรี!
อย่ายอมแพ้! สู้ต่อไป!
ครอบครัวคุณต้องการคุณ
เราชนะแล้ว
ชัยชนะเป็นของเรา
โอ้ พระเจ้า
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี