ஹாய்.
உனக்கு என்ன வேண்டும்?
பார், நாம் இருவரும் சண்டையில் இருக்கிறோம்,
ஆனால், இன்று நம் சண்டையை நிறுத்தி வைத்து விட்டு,
ப்ரேசரின் இறுதிச் சடங்கிற்கு ஒன்றாகச் செல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.
நான் வரப் போவதில்லை.
என்ன பேசுகிறாய்? நீ வரத்தான் வேண்டும்.
ப்ரேசர் உன்னுடைய வகுப்புத் தோழன்.
-அவன் உன்னுடைய சிறந்த நண்பரும் கூட. -அதை நீ எனக்குச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.
தனக்கு ப்ரேசரை நன்றாகத் தெரியும் என காட்டிக்கொண்டு, அவனுடைய மரணத்தைப் பயன்படுத்தி,
அப்பா மற்றவர்கள் கவனத்தை ஈர்ப்பதைப் பார்க்க நான் விரும்பவில்லை.
எனக்குள்ளாகவே துக்கத்தை அனுசரித்துக்கொள்வேன்.
நீ அங்கே இல்லாவிட்டால், இந்த நகரமே உன் அப்பாவைப்பற்றி தான் பேசும்.
நீ உன்னைப் பற்றியே யோசிக்கிறாய். குடும்பத்தைப் பற்றி ஒருமுறை கூட யோசிக்க மாட்டாயா?
எனக்கென்று ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது, நான் அவர்களைத் தான் பார்க்க வேண்டும்.
சூ எங்கே? நிச்சயம் நான் சொல்வதை அவள் ஒப்புக்கொள்வாள்.
சூவிற்கும் எனக்கும் எங்கள் குழந்தை தான் இப்பொழுது முக்கியம்.
உனக்கென்றே குழந்தைகள் இருந்திருந்தால் உனக்குப் புரிந்திருக்கும்.
எனக்கென்று குழந்தைகள் இருந்திருந்தால்,
குடும்ப கௌரவம் என்னவென்று சொல்லிக் கொடுத்து, அது எவ்வளவு முக்கியம் என
அவர்களுக்கு தெரிய வைத்திருப்பேன்.
கடவுளே, எமிலி. உனக்கு என்ன ஆச்சு?
நீ வழக்கமாக...
வழக்கத்திற்கு மாறாக இருப்பாய்.
இப்பொழுது அப்பா மாதிரியே இருக்கிறாய்.
போய் விடு.
அப்படியே ஓடிப்போய், அப்பாவின் கையை பிடித்துக்கொள். ஞாபகம் வைத்துக்கொள், நீ அவரைத்தான் தேர்ந்தெடுத்தாய்.
டிக்கின்சன்
என் வாழ்க்கை குண்டு ஏற்றப்பட்ட துப்பாக்கி போல் நின்றுவிட்டது
ப்ரேசர் அகஸ்டஸ் ஸ்டர்ன்ஸ், அம்ஹெர்ஸ்ட் நகரின் நாணயம் மிக்கவராக வாழ்நாள் முழுவதும் இருந்தவர்.
ப்ரேசர் இந்த நகரின் ஆன்மாவிற்கு எடுத்துக்காட்டாக இருந்தார். அதன் ரத்தமும் சதையுமாக இருந்தவர்.
அவருக்கு விடை கொடுப்பது என்பது எனக்கு வேதனையளிப்பதானாலும்...
ஆஸ்டின் எங்கே?
தெரியவில்லை.
அவன் இங்கு இல்லாதது அற்பத்தனம்.
அவர்கள் யாரும் இங்கே இல்லாதது தான் அற்பத்தனம்.
எல்லாவற்றையும் அற்பத்தனம் என்று சொல்லுவதை நிறுத்தலாமா? இது அவமதிப்பான செயல்.
அதோடு, எமிலி இங்கே இருக்கிறாள்.
இந்த நகருக்குப் பெருமை கொண்டு வந்தவர்.
அவருடைய ஞாபகார்த்தமாக இந்த பீரங்கியை அவருக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.
பீரங்கியா?
எனக்கா?
ப்ரேசர்!
-நான் யாருமில்லை. -நீ இங்கே இருக்கிறாய்.
என்னுடைய இறுதிச் சடங்கை நான் தவற முடியாது அல்லவா.
இளைய ப்ரேசர் இந்த நாட்டிற்காகத் தன் உயிரை நீக்கிய இடமான, நியூ பெர்னில் தான்...
இவரை உன்னால் நம்ப முடிகிறதா?
...இந்த பீரங்கி இருந்தது.
மன்னித்துவிடு. அவர் உன் அப்பா என தெரியும். ஆனால் அவர் மிகவும் நேர்மையற்றவர்.
அவர் உன்னை கௌரவிக்க முயல்கிறார்.
நீ போருக்குச் சென்றதற்கு அது தானே முழுக் காரணம்?
உனக்கு இப்போது புகழ் கிடைத்துள்ளது, ப்ரேசர் ஸ்டர்ன்ஸ்.
போர் முடிந்ததும்,
நம் தேசம் இந்தப் பெரும் காயங்களில் இருந்து குணமடையும்,
ப்ரேசர் ஸ்டர்ன்ஸ் போன்றோரின் நினைவுகள் தான்
நமக்கான மருந்து.
அப்படியானால், அது எப்படி இருந்தது?
-எது எப்படி இருந்தது? -போர்.
நான் கற்பனை செய்ததைவிட மோசமாக இருந்தது.
இருண்ட நகரத்தில் உள்ள நரகத்தின் வாய்க்குள்
நேரே நுழைந்த மாதிரி.
டான்டேவைப் போலவா.
ஆமாம், டான்டே மாதிரியே தான்.
-அங்கே என்ன பார்த்தாய்? -உண்மையை.
மிகவும் மோசமான அசிங்கமான உண்மை.
போரில் எதையும் மறைக்க முடியாது.
உன் எதிரியை எதிர்கொள்வதாக நினைக்கிறோம், ஆனால் உண்மையில் நம்மை நாமே எதிர்கொள்கிறோம்.
போரில் நீ ஒருவன் மட்டும் இல்லையே.
அதனால் தான் உன்னையும், ஆஸ்டினையும் நினைத்து நான் வருந்துகிறேன்.
பரவாயில்லை.
எல்லாம் நல்லதிற்குத் தான்.
நான் நிறையக் கற்றுக்கொண்டேன்.
உண்மையாகவா? என்ன மாதிரி?
வந்து, என் சகோதரன் ஒன்றுக்கும் உதவாதவன் ஆகி விட்டான் என்றும், அவனில்லாமலும் நாங்கள்
நன்றாகவே இருப்போம் என்றும் கற்றுக்கொண்டேன்.
நிச்சயமாக, அம்மாவும் வின்னியும் தேறிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்,
ஆனால் நானும், அப்பாவும் எப்பொழுதையும்விட மனவலிமையோடு இருக்கிறோம்.
எங்களது மனமார்ந்த ஒப்புதல்களைத் தயவுசெய்து பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்...
குடும்பத்தின் மீது இவ்வளவு நம்பிக்கையை நான் இதற்கு முன் உணர்ந்ததில்லை.
என்ன?
-மன்னித்துவிடு. நான் உன்னை நம்பவில்லை. -என்ன சொல்கிறாய்?
உன்னுடைய இந்த நம்பிக்கை சற்று பொய் போலத் தோன்றுகிறது.
“...மரண காயத்துடன், ரயில்பாதையில் எதிரிகளைத் தாக்க
அவர் தன் ஆட்களை உற்சாகப்படுத்தினார்.”
ஆமாம், சார். வந்ததற்கு நன்றி. மிக்க நன்றி. இதைப் பாராட்டுகிறேன்.
சரியாகச் சொன்னாய், எட்வர்ட்.
இது அருமையான உரை. அற்புதமான வேலை.
உண்மையில் அருமை.
நன்றி, இதமார். நீ அவ்வாறு நினைத்ததற்கு நன்றி.
அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். உன்னை எப்பொழுதேனும் சந்தகப்பட்டிருந்தால், என்னை மன்னித்துவிடு.
நீ யூனியன் படைகளைப் போலவே அர்ப்பணிப்போடு இருக்கிறாய்.
ஆம். யாராவது என்னை வேறு விதமாக நினைப்பது, என்னை வேதனைப்படுத்துகிறது.
வந்து, இந்த நகரம் மீண்டு வந்த கதையைக் கேட்க மிகவும் விரும்புகிறது.
உனது குடும்பத்தினர் இங்கு இல்லாததற்காக நான் வருந்துகிறேன்.
-ஆனால் நாங்கள் இருந்தோமே. -எவலினா!
உன்னுடைய அப்பாவின் சிறப்பான பெருமையை இப்பொழுது தான் நான் பாராட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.
ஆமாம், அது சிறப்பாக இருந்தது, இல்லையா?
லிங்கனால் கூட இதை விடச் சிறப்பாக சொல்லியிருக்க முடியாது.
உண்மை தான்.
மேடைப் பேச்சில் நீ எப்போதுமே சிறந்தவன் தான், எட்வர்ட்.
நீ ஏன் அரசியலை விட்டு விலகினாய் என யோசிக்கிறேன்.
அதைப்பற்றி எனக்குத் தெரியாது.
ஒருவேளை யோசித்துப் பார்க்கலாமோ?
உங்கள் இருவருக்கும் நல்ல நாளாக அமையட்டும்.
நல்ல நாளாக அமையட்டும், கான்க்கீ.
-வாழ்த்துக்கள், அப்பா. தூள் கிளப்பிவிட்டீர்கள். -அப்படியா நினைக்கிறாய்?
நிச்சயமாக.
உங்கள் மகளாக நான் இவ்வளவு பெருமைப்பட்டதே இல்லை.
வாருங்கள். நாம் நடந்தே வீட்டிற்குச் செல்லலாம். வசந்த கால மலர்கள் பூத்துக்குலுங்குகின்றன.
சரி.
திரு. டிக்கின்சன்.
சூ, நீ வந்துவிட்டாயே.
-ஆமாம், கண்டிப்பாக. -உன் கணவர் இல்லாமல்.
அவர் குழந்தையைக் கவனித்துகொண்டு இருக்கிறார். நாங்கள் வீட்டு வேலைகளை
தனித் தனியாகப் பிரித்து செயல்படுகிறோம்.
இருவரும் இப்பவும்“ட்ரம் பீட்” பத்திரிக்கையில் வேலை செய்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன், சரிதானே?
ஜனாதிபதி லிங்கனின் அபிமானப் பத்திரிக்கையில் என்றா சொல்கிறாய்?
ஆம், நாங்கள் அதில்தான் வேலை செய்கிறோம். ஏன்?
அனாமதேயமாக, ஒரு விஷயத்தைச் சமர்ப்பிக்க விரும்புகிறேன்.
-அது வேடிக்கையாக இருந்தது. -ஆம்.
இதற்கு முன்னர் நான் டாஃபடில்ஸுடன் பேசியதே இல்லை.
நீங்கள் அடிக்கடி பேச முயற்சிக்க வேண்டும். எப்போதுமே அவர்கள் நன்கு கவனிப்பவர்கள்.
ஆமாம். அவர்கள் நான் சொல்வதெற்கெல்லாம் தலையை ஆட்டிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.
ஒத்துக்கொள்ள வேண்டிய விஷயம்.
நான் உன்னிடம் வேறு விஷயம் பற்றி பேச நினைத்தேன், எம்.
என்னது?
அது முக்கியமான விஷயம். எனக்காக நீ செய்ய வேண்டும் என்று கேட்க நினைத்தேன்.
நான் என்ன முடியுமோ... அதைச் செய்கிறேன்... டாஃபடில் மலர் மாதிரி சிறியதாக இருந்தாலும்...
டாஃபடில், புத்திசாலித்தனம்.
சரி... என் அலுவலகத்திற்குள் வருகிறாயா? வா.
அலங்கோலமாக இருப்பதற்கு மன்னிக்கவும்.
இந்த இடத்தை யாரோ சூறையாடியது போலத் தெரிகிறது.
ஆம். மரபை உருவாக்க, கடினமாக உழைக்க வேண்டியுள்ளது.
ஆனால், யாருக்கு எதை விட்டுச் செல்கிறேன் என்பதை ஒருவழியாக தீர்மானித்து விட்டேன்.
அதற்காகத் தான் உன் உதவி எனக்குத் தேவைப்படுகிறது.
சரி.
என்னுடைய உயிலை நீதான் நிறைவேற்ற வேண்டும்.
-நானா? -ஆமாம், நீதான்.
இது வழக்கத்திற்கு மாறான வேண்டுகோள் என்று தெரியும்.
ஆனால், ஒரு உயிலை நிறைவேற்றுபவர், ஆரோக்கியமான உடல் மற்றும் மன நலத்துடன் இருக்க வேண்டும்,
உயிலின் சாராம்சங்களை நிறைவேற்றுபவராக இருக்க வேண்டும்,
நம்மால் பேச முடியாத போது, நமக்காகப் பேசுபவராக இருக்க வேண்டும்,
உங்கள் நம்பிக்கைக்கு உரியவராக இருக்க வேண்டும்.
அப்பா. நீங்கள் என்னை இப்படி நினைக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது.
ஆமாம், வழக்கமாக, இந்தப் பொறுப்பு மூத்த மகன் மேல் தான் விழும்,
ஆனால், இந்தக் குடும்பத்தில் விஷயங்கள் வேறு மாதிரி ஆகிவிட்டன.
கவலைப்படாதீர்கள், அப்பா.
ஒரு மகன் உங்களுக்குச் சேவை செய்ய இருக்கிறான். நீங்கள் இதற்கு முன் கவனிக்காமல் இருந்திருக்கலாம்.
ஒத்துக்கொள்கிறேன், நான் கவனிக்கவில்லை.
ஆனால், தாமதமாகி விடவில்லை.
-தயவுசெய்து, உட்காரு. -நன்றி.
இது என் பாக்கியம்.
-சார். -நல்ல பையன். நல்ல பையன்.
சீக்கிரம் செயல்படு.
சரியா?
-நீங்கள் தயாராக இருந்தால், நானும் தயார், அப்பா. -பிரமாதம்.
எட்வர்ட் டிக்கின்சன் எனும் நான், தெளிவான மனதுடனும், பகுத்துணர்வுடனும்...
இது என் இறுதி உயில் சாசனம் என்று அறிவிக்கிறேன்.
தெளிவான மனதுடனும் பகுத்துணர்வுடனும்
என்னுடைய இறுதி உயில் சாசனம்
கேம்பிரிட்ஜ், மாசசூசெட்ஸ்
இந்த இறுதி உயில் சாசனத்தில் என்னுடைய பெயர்
இறுதி உயில் சாசனம்
அட்டேன்ஷன்!
அடச்சே.
கர்னல் டி டபள்யூ ஹிக்கின்சன் பியூஃபோர்ட், தெற்கு கரோலினா
எமிலி டிக்கின்சன் ஆம்ஹர்ஸ்ட், மாசசூசெட்ஸ்
எமிலி.
அந்தக் கடைசி உரிமை புரிந்ததா?
புரிந்தது. மன்னிக்கவும்... ஆமாம்.
“ஆம்ஹெர்ஸ்ட் கல்லூரி அறக்கட்டளைக்கு 1000 டாலர் தொகை கொடுக்கப்படும்.”
-நல்லது. -ஆம்.
-ஒரு கணம், நீ கவனிக்கவில்லையோ என நினைத்தேன். -அப்பா, நான் என்ன யோசித்தேன் தெரியுமா?
உதவித் தொகை அளிக்கும் ஒரு அமைப்பை நீங்கள் உருவாக்க வேண்டும்.
உதவித் தொகையா?
ஆம். உங்கள் பாரம்பரியத்தை விரிவாக்க, மக்களிடம் முதலீடு செய்வதை விடச் சிறந்த வழி வேறு என்ன?
பெயரை ஒரு கட்டிடத்தில் பொறிப்பது மட்டும் போதாது.
இது புத்திசாலித்தனமான விஷயம். மிகவும் அருமையான விஷயம்.
கடவுளே. ஆஸ்டின் இந்த மாதிரி எதையும் யோசித்தே இருக்க மாட்டான்.
வந்து...
தெரியுமா, எம்...
நான் எவ்வளவு அதிர்ஷ்டசாலி என்று எனக்கு இப்பொழுது புரிகிறது.
சமீப காலமாக நம் குடும்பத்தினர் என்னைக் கைவிட்டதாக உணர்ந்தேன், ஆனால்ஒருபோதும் நீ என்னைக் கைவிடவில்லை
என்பதை நான் ஒத்துக்கொள்ளத் தான் வேண்டும்.
நீ எப்பொழுதும் எனக்கு விசுவாசமாகத் தான் இருந்தாய்,
நான் அதற்குத் தகுதியானவன் இல்லை என்றாலும் கூட.
நீ என்னை நிறையவே மன்னிக்க வேண்டும்.
நான் இறக்கும் போது அதற்காக உனக்கு நன்றியோடு இருப்பேன் என்பதை நீ தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
நான் விரும்பியது எல்லாம்... எப்போதும் உன்னை சந்தோஷமாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே.
எனக்குத் தெரியும், அப்பா. நன்றி.
நீயும் நானும் இந்தக் குடும்பத்தின் மீது அதிக அக்கறையுடன் இருக்கிறோம்.
உண்மை தான்.
உங்களுடைய சகோதரன் எதிரணியில் இருப்பது, எவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கும் என்று எனக்குப் புரிகிறது.
இனி நம் இருவருக்குமிடையில் இப்படி எதுவும் நடக்காமல் நாம் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.
இல்லை. இனி எதுவும் நம்மைப் பிரிக்காது.
அது நடக்காது.
அப்போ, கிட்டத்தட்ட முடித்துவிட்டோம்.
-ஆம். கடைசிப் பகுதி மட்டும் தான் உள்ளது. -சரிதான்.
-சொல்லுங்கள். -சரி.
இந்த குடும்பத்தின் வீடு.
280 மெயின் ஸ்ட்ரீட், அம்ஹெர்ஸ்ட்...
எஞ்சியிருக்கும் மற்ற உடைமைகளுடன்,
என்னுடைய மகன்...
வில்லியம் ஆஸ்டின் டிக்கின்சன் எஸ்கொயருக்கு கொடுக்கப்படும்.
என் வாழ்க்கை குண்டு ஏற்றப்பட்ட துப்பாக்கி போல் நின்றுவிட்டது...
அவனுடைய மரணத்திற்குப் பின்னர், அவை அவனுடைய மகனுக்கு...
கடவுளே.
அந்த சிறுவனுக்கு இன்னும் பெயர் கூட வைக்கவில்லை.
“அவனுடைய மூத்த மகன்” என்று மட்டும் போடு.
மூலைகளில் - ஒரு நாள் வரை
அதைக் கற்பனை செய்து பார்.
பெயரே வைக்கப்படாத உன் சகோதரனின் மகன்,
ஒரு நாள் உனக்கும் பாதுகாவலனாக ஆக முடியும் என்பதை.
வாழ்க்கை எவ்வளவு வேடிக்கையானது.
உரிமையாளர் கடந்து சென்றார் - அடையாளம் காணப்பட்டார்...
என்னைக் கூட்டிச் சென்றார்.
என்ன விஷயம், அன்பே?
எல்லாவற்றையும் ஆஸ்டினுக்கே...
கொடுத்து விடுவதாக, உண்மையாகத்தான் சொல்கிறீர்களா?
சும்மா அப்படியே?
இவ்வளவு நடந்த பிறகுமா? எல்லாவற்றையுமா?
நிச்சயமாக.
வேறு யாருக்கு அது போக முடியும்?
பெண்கள் உங்களுக்கா?
ராஜ வனங்களில் நாம் சுற்றி வருகிறோம்
இப்போது பெண் மானை வேட்டையாடுகிறோம்...
நான் ஒவ்வொரு முறை அவரைப் பற்றி பேசும் போதும்
நான் எல்லாவற்றையும் என் மகளுக்குக் கொடுத்து விட்டதால்,
அது எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்.
அந்த உயிலை வங்கியே கிழித்துவிடவும் வாய்ப்புள்ளது.
எனக்குப் புத்தி சரியில்லை என்று நினைப்பார்கள். பெண்களுக்குச் சொத்தில் உரிமை இல்லை.
இல்லை, எம், அவர்கள் மிகவும் உணர்ச்சி வசப்படுகிறார்கள், இது அவர்களைப் பாதிக்கும்.
அவர்கள் சொந்த முடிவுகளை எடுப்பார்கள் என்று சும்மா நம்ப முடியாது.
அதனால் தான் அவர்களை ஆணின் பொறுப்பில் விட வேண்டியுள்ளது.
எனக்குப் பிறகு, ஆஸ்டினின் பொறுப்பில். அவனுக்குப் பிறகு, அவனுடைய மகனின் பொறுப்பில்.
வரப்போகும் பல தலைமுறைகளிலும் இந்தக் குடும்பத்தில்
ஆண்கள் தான் பொறுப்பில் இருப்பார்கள்.
பெண்களாகிய நீங்கள் சுதந்திரம் என்ற பளுவை
உங்கள் தோள்களில் சுமக்க வேண்டியதில்லை.
அதற்காகக் கவலைப்படாதே, அன்பே.
உங்களை நன்கு கவனித்துக்கொள்வோம்.
எப்படி இருந்தாலும், நான் உறுதியளிக்கிறேன்,
இது மாசசூசெட்ஸ் சட்டப்படி கச்சிதமாக நடக்கும்.
மலைகள் நேரடியாகப் பதில் அளித்தன...
இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதன், எனக்கு அப்பாவாக கிடைத்ததற்கு...
நான் எவ்வளவு அதிர்ஷ்டசாலி என்ற நினைப்பில் தான் நான் வளர்ந்தேன்.
குறிக்கோள் உடைய மனிதன், அற்புதமான விஷயங்களை செய்யக்கூடிய,
வலிமை வாய்ந்த,
இந்த உலகத்தையே மாற்றக் கூடிய மனிதன்.
ஆனால் உண்மையில்...
நீங்கள் அப்படி கிடையவே கிடையாது.
மன்னிக்கவும், என்ன?
நீங்கள் ஒரு பயந்து போன ஆடு போன்றவர்.
எவ்வித கற்பனையும் இல்லாததால் உங்களால் எதையும்...
மாற்ற முடியாது.
அந்த காரணத்திற்காக, நீங்கள் யார், எப்படிப்பட்டவர் என்பதில் யாரும் அக்கறை கொள்ள மாட்டார்கள்.
நான் ஒரு தவறு செய்துவிட்டேன்.
உங்களைப் பற்றி ஆஸ்டின் சொன்னது சரி.
நான் நினைத்தது தான் தவறு.
எம்.
பள்ளத்தாக்கின் வெளிச்சத்தில்
நான் இனிமையாக சிரிக்கிறேனா...
அது ஒரு வெசுவியன் போன்ற முகம்
தன்னுடைய மகிழ்ச்சியை வெளியே...
-கவனமாக இரு! -அட, கடவுளே!
-பெட்டி, மன்னிக்கவும். நான் கவனிக்கவில்லை. -நீ கவனிக்க வேண்டும்.
விஷயங்கள் மோசமாகிக் கொண்டே போகின்றன.
-நான் கிளம்புகிறேன். -பெட்டி, இதை எப்படி செய்வது என சொல்லுங்காள்.
தயவுசெய்து.
எப்படி? எல்லாவற்றையும் எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்?
ஏனென்றால் உலகம் மிகவும் குழப்பமானது, உண்மையில்,
என்னால் இனி சமாளிக்க முடியவில்லை.
மன்னிக்கவும். என்னால் முடியாது. இதற்கு என்னிடம் நேரம் இருக்கிறது என்று உனக்கு எப்படி தெரியும்?
-பெட்டி, என்ன பிரச்சினை? -தெற்கில் உள்ள படைப்பிரிவில்
ஹென்ரி இப்போது சேர்ந்திருப்பது தான் பிரச்சினை.
-அவர் உனக்கு கடிதம் எழுதினார். -இல்லை! தபால்காரர் மூலம் தெரிந்துகொண்டேன்.
அப்படியென்றால், தன் குடும்பத்திற்கு தவிர பிறருக்கு கடிதம் எழுத
ஹென்ரியால் முடிகிறது.
ஆக, ஹெலன் தன் அப்பாவை இழக்கப் போகிறாள் என்பது மட்டுமல்ல,
அதைப் பற்றி எங்களிடம் சொல்ல கூட அவருக்கு அக்கறை இல்லை.
இல்லை. அவருக்கு அக்கறை உண்டு, கண்டிப்பாக உண்டு.
பெட்டி, அவர் உன்னைங்களையும், ஹெலனையும் நேசிக்கிறார்.
இப்போது அவர் இருக்கும் இடம் உங்களுக்கு தெரிந்துவிட்டது.
அவர்களை நோக்கி ஒரு கூட்டமைப்பாளர் படை வருகிறது, அவர்களிடம் துப்பாக்கிகள் கூட இல்லை.
-நான் வருந்துகிறேன், பெட்டி. -எனக்கு உன் வருத்தம் தேவையில்லை!
இல்லை, அப்படிச் சொல்லவில்லை... நான் தெளிவாக இப்போது யோசிக்கவில்லை.
என் அப்பாவோடு இப்போது தான் சண்டை போட்டேன்.
-பிறகு... -ஆமாம்!
தங்களையே நாசமாக்கி கொள்வதில் உன் குடும்பம் மும்முரமாக இருக்கிறார்கள்.
அதற்குள்ளாகவே, இந்த உலகம் என் குடும்பத்தை நாசமாக்கிவிட்டது.
நம்பிக்கையோடு இருங்கள், பெட்டி.
நம்பிக்கையா? நம்பிக்கை என்பதே பொய்!
எமிலி, என் நிலைமையில் நீ ஒருநாள் இருந்தால், அதை புரிந்துகொள்வாய்.
சரி, போய் வேண்டுமளவு கவிதைகளை எழுது.
அது எதையும் மாற்றாது.
நம்பிக்கை என்ற விஷயத்தில் எனக்கு ஈடுபாடு இல்லை.
எதுவும் இல்லை.
நம்பிக்கை என்னை அழ மட்டும் தான் வைத்தது.
பெட்டி.
இரவு நேரத்தில் - நமது நாள் முடிவு பெற்ற பின்...
என் தலைவனை நான் காவல் காப்பேன்...
எய்டர்-டக்கின் ஆழமான தலையணையைவிட
அதை பகிர்ந்து கொண்டது - சிறப்பானது...
அவனுடைய எதிரியுடன் - நான்தான் அந்த எதிரி...
இரண்டாவது முறை யாரும் வரவில்லை...
கவனமாக அவர்களை பார்த்தேன்...
கைகளை தயாராக வைத்து...
அவனை விட நான் - நீண்டு வாழ முடியும்
என்னை விட - அவன் நீண்டு வாழ வேண்டும்...
கொலை செய்யும் சக்தி எனக்கு இருக்கிறது
இறக்கும் - சக்தி இல்லை...
நீ செய்துவிட்டாய்.
ஒரு குழியா?
ஒரு நெருப்புக் குழம்பு.
“நம்பிக்கை முழுவதையும் இழந்து விடு.”
நம்பிக்கை முழுவதையும் இழந்தால், உண்மையான நம்பிக்கை எங்கிருக்கிறது என தெரியும்,
மிகவும் இருட்டான,
நீ பார்க்காத இடத்தில் இருக்கும்.
நீ தயாரா?
அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்.
நீ முதலில் போ.
பொறு!
ப்ரேசர்?
யாருமில்லை?
வின்னி!
நீ தானா.
இங்கு என்ன செய்கிறாய்?
எப்படித் தெரிகிறது?
என் எல்லா கணவர்களையும் உயிரோடு வைக்க முயற்சி செய்கிறேன்.
இவர்கள் எல்லோரும் உன் கணவர்களா?
எல்லோரும் மற்றும் யாருமில்லை என்று ஆக்கியதற்கு உனக்கு தான் நன்றி சொல்லணும்.
எனக்கு நன்றியா?
ஆமாம். உனக்குத் தான்.
என் வாழ்க்கை முழுவதையும் சுதந்திரமான, படைப்பாற்றல் பற்றி,
நீ பேசியதைக் கேட்காமல் இருந்திருந்தால், உண்மையான அன்பைக் கண்டுபிடித்திருப்பேன்.
திருமணம் செய்வதை பற்றி யோசிக்க வேண்டிய நேரத்தில் நீ என்னை கலை கவிதை போன்ற
எல்லா குப்பை பற்றியும் யோசிக்க வைத்து, கெடுத்துவிட்டாய்.
-இரு, அவை என்ன... -உன் கவிதைகளா?
ஆமாம். தெரியுமா? அவற்றை நான் எரித்து விடுகிறேன்.
-அவை அதுக்குத்தான் லாயக்கு. -வேண்டாம். வேண்டாம்!
வேண்டாம், வின்னி, நிறுத்து!
இல்லை, நீ நிறுத்து. எது முக்கியமோ அதிலிருந்து என்னை திசை திருப்புவதை நிறுத்து.
நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை கெடுப்பதை நிறுத்து.
ஐயோ பாவம்.
எமிலி.
ஆஸ்டின்? ஆஸ்டின், பொறு. நீ என்னை எங்கு அழைத்துச் செல்கிறாய்?
மன்னித்துவிடு, எமிலி, நீ பைத்தியக்காரி. நீ உள்ளே அடைக்கப்பட வேண்டும்.
என்ன? ஏன்?
நீ எனக்கு செய்ததை யாருக்கும் செய்யக்கூடாது என்பதற்காக.
என்ன? நான் என்ன செய்தேன்?
என் திருமணம் முறிந்ததற்கு நீ தான் முழு காரணம்.
ஆஸ்டின், இது நியாயமே இல்லை. நான் சூவை நேசித்தது உனக்கே தெரியும்.
அந்த மாதிரி நேசித்தாய் என தெரியாது. மேலும், நீ சூவை நேசிக்கவில்லை.
சூவை நேசிப்பதாக கவிதை எழுத உனக்குப் பிடிக்கும். உன் அக்கறையெல்லாம் கவிதைகள் எழுதுவது பற்றி தான்.
அது உண்மை இல்லை.
உண்மை தான். உனக்கே அது தெரியும்.
ஆஸ்டின், நான் சூவை நேசிக்கிறேன். உன்னையும் நேசிக்கிறேன்.
அது உண்மை என்றால், எங்களுக்கு நீ ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்திருப்பாய்.
ஆனால், தொடர்ந்து அவளுக்காக கவிதைகள் எழுதினாய். உன்னால் கட்டுபடுத்த முடியவில்லை, இல்லையா?
ஒவ்வொன்றும், ஒரு சிறு துளி விஷம்.
நாங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் வாய்ப்பை மெதுவாக கொல்லக்கூடிய சிறு துளிகள்.
ஆஸ்டின்.
சத்தியமாக, உன்னை காயப்படுத்த நினைக்கவில்லை.
நீ என்னை காயப்படுத்தவில்லை, எமிலி.
நீ என்னை அழித்துவிட்டாய்.
தனிமையில், பயத்தோடு இருக்கிறேன், எமிலி என் அம்மாவை இழந்துவிட்டேன்.
-அம்மா? -எனக்கு சாப்பாடு கொடுப்பாயா, எமிலி?
அட, கடவுளே.
அப்பா.
அப்பா?
அப்பா.
அட, கடவுளே.
இல்லை. இல்லை.
இல்லை, இல்லை, இல்லை, இல்லை! அப்பா!
அப்பா, இல்லை. இல்லை, இல்லை, இல்லை, இல்லை.
எமிலி.
அவர் இறந்துவிட்டார்.
ஆமாம். இனி நாம் ஒன்றாக இருக்கலாம்.
ஐயோ. இது என் தவறு. என் தவறு தான். நான் தான் அவரைக் கொன்றுவிட்டேன்.
குட் பை சொல்லிவிட்டு என்னோடு வா.
என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்.
நான் வருந்துகிறேன்.
பார். இப்போது நீயும் நானும் மட்டும் தான்.
இது அற்புதம்.
ஒருவேளை, நாம் இப்படி...
கவலைப்படாதே, எமிலி. இங்கே நம்மை யாராலும் பார்க்க முடியாது. நாம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம்.
நான் அதைச் சொல்லவில்லை. வந்து...
என்ன? எனக்கு முத்தம் கூட கொடுக்க மாட்டாயா?
இல்லை, கொடுப்பேன். கண்டிப்பாக கொடுப்பேன். வந்து...
நீ சற்று மாறி...
எனக்குத் தெரியும். இப்போது உனக்கு என் மேல் ஈர்ப்பு இல்லை.
என் வாயிலிருந்து வார்த்தைகளை பிடுங்குகிறாய்.
சரி, அதை வேறு ஏதாவது செய்கிறேன்.
இரு, ஐயோ.
-அட, கடவுளே, சூ! -என்னை விடு, எமிலி!
நாம் உறவாக இருப்பதற்கு வாய்ப்பு இல்லை, சரியா?
-என்ன சொல்கிறாய்? -இனி எப்போதும் என்னைத் தொடாதே.
இரு, சூ.
சுடுங்கள்!
ஹென்ரி!
தாக்குங்கள்!
இல்லை. ஹென்ரி!
உங்களால் முடியும், ஹென்ரி!
சோர்ந்து விடாதீர்கள்! தொடர்ந்து சண்டையிடுங்கள்!
உங்கள் குடும்பத்திற்கு நீங்கள் தேவை.
நாம் ஜெயித்து கொண்டிருக்கிறோம்!
வெற்றி நமதே!
அட, கடவுளே.
தமிழாக்கம் மேனகா மணிகண்டன்