Cześć.
Czego chcesz?
Wiem, że jesteśmy w stanie wojny,
ale myślałam, że możemy dziś przerwać ogień
i iść razem na pogrzeb Frazara.
Nie idę.
Co takiego? Musisz iść.
Był twoim kolegą z klasy.
- Jednym z przyjaciół. - Nie musisz mi tego mówić.
I nie muszę oglądać taty, jak udaje, że znał Frazara,
i jak wykorzystuje jego śmierć, by się popisywać.
Mogę sam go opłakiwać.
Wiesz, że jeśli cię nie będzie, miasto będzie gadać o tacie.
Skupisz uwagę wszystkich na sobie. Nie możesz raz pomyśleć o rodzinie?
Mam teraz własną rodzinę i muszę do niej wracać.
Gdzie jest Sue? Wiem, że się ze mną zgodzi.
Z Sue stawiamy na pierwszym miejscu nasze dziecko.
Może byś zrozumiała, gdybyś miała dzieci.
Gdybym miała dzieci,
uczyłabym je chronić reputację rodziny i pojawiać się, gdy coś jest ważne.
Boże, Emily. Co się z tobą stało?
Kiedyś byłaś taka…
niekonwencjonalna,
a teraz jesteś taka jak tata.
Idź.
Biegnij z tatą za rękę. W końcu to jego wybrałaś.
Moje Życie – Nabita Strzelba –
Frazar Augustus Stearns był prawdziwym mieszkańcem Amherst.
Frazar uosabiał ducha tego miasta. Był jego esencją.
I choć boli mnie to, że trzeba się pożegnać…
Gdzie jest Austin?
Nie wiem.
To wariactwo, że go nie ma.
To wariactwo, że żadnego z nich nie ma.
Możemy nie nazywać wszystkiego wariactwem? To obraźliwe.
Emily tu jest.
Bohater, który przyniósł chwałę temu miastu.
Dziś dedykujemy mu strzał z armaty jako przypomnienie o tej chwale.
Strzał?
Dla mnie?
Frazar!
- Jestem Nikim. - Jesteś tu.
Nie mogłem przegapić własnego pogrzebu.
Ta armata była pod New Bern, gdzie młody Frazar oddał życie…
Słyszysz tego typa?
…za duszę tego narodu.
Przepraszam. Wiem, że to twój tata, ale to strasznie obciachowe.
Chce cię uhonorować.
To dlatego poszedłeś na wojnę, pamiętasz?
Teraz jesteś sławny, Frazarze Stearnsie.
Gdy ta wojna się skończy,
a nasz kraj będzie leczył rany,
pamięć o takich osobach jak Frazar Stearns
będzie balsamem na nasze dusze.
To jaka była?
- Co takiego? - Wojna.
Gorsza niż sobie wyobrażałem.
Jakbym zszedł prosto do piekła.
W jego najmroczniejszą część.
Jak Dante.
Tak, dokładnie tak jak Dante.
- Co tam znalazłeś? - Prawdę.
Najsurowszą, najokropniejszą prawdę.
Na wojnie nie da się ukryć.
Myślisz, że stajesz oko w oko z wrogiem, a stajesz ze sobą.
Nie tylko ty byłeś na wojnie.
Słyszałem. Przykro mi z powodu Austina.
W porządku.
Nie szkodzi.
Wszystko się dobrze skończyło.
Wiele się nauczyłam.
Naprawdę? Czego?
Tego, że mój brat jest beznadziejny
i lepiej mi bez niego.
Mama i Vinnie wciąż to przeżywają,
ale ja i tata jesteśmy silniejsi niż kiedykolwiek.
Przekażcie towarzyszom broni nasze najszczersze…
Nigdy nie miałam takiej nadziei dla tej rodziny.
Co?
- Wybacz. Nie wiem, czy ci wierzę. - To znaczy?
Ta twoja nadzieja brzmi fałszywie.
„…śmiertelnie ranny, gdy zachęcał żołnierzy,
by biegli na wroga przez tory”.
Tak jest. Dziękuję za przybycie. Doceniam to.
Edwardzie, tu jesteś.
Fantastyczna przemowa. Wspaniała robota.
Naprawdę doskonała.
Dziękuję. Cieszę się.
I muszę ci to powiedzieć: przepraszam, że w ciebie wątpiłem.
Jesteś prawdziwym sprzymierzeńcem Unii.
Tak. I boli mnie, że ktokolwiek mógł myśleć inaczej.
Wiesz, że to miasto lubi dobrą opowieść o powrocie.
Przykro mi, że twoja rodzina tego nie widziała.
- Widziała. - Evelina!
Gratulowałem twojemu ojcu wspaniałej mowy pogrzebowej.
Była genialna, prawda?
Sam Lincoln by tego lepiej nie powiedział.
W rzeczy samej.
Zawsze dobrze przemawiałeś, Edwardzie.
Można się zastanawiać, czemu porzuciłeś politykę.
No nie wiem.
Może to przemyślisz?
Miłego dnia.
Miłego dnia, Conkey.
- Dobra robota, tato. Dałeś czadu. - Naprawdę tak myślisz?
Pewnie.
Jestem dumna, że jestem twoją córką.
Chodźmy spacerem do domu. Kwiaty zaczynają kwitnąć.
Okej.
Panie Dickinson.
Sue, przyszłaś.
- Oczywiście. - Bez męża.
Pilnuje dziecka. Oficjalnie pozbyliśmy się
przypisanych płciom ról w naszym domu.
Mam rację, sądząc, że wciąż jesteście redaktorami Drum Beat?
Mówisz o ulubionej gazecie prezydenta Lincolna?
Jesteśmy. A co?
Chciałabym coś złożyć. Anonimowo.
- Było miło. - Tak.
Nigdy nie rozmawiałem z żonkilami.
Powinieneś częściej próbować. Potrafią świetnie słuchać.
Tak. Kiwały głowami na wszystko, co mówiłem.
Są bardzo zgodne.
Em, jest coś, o czym chciałem z tobą porozmawiać.
Co takiego?
Chciałbym prosić cię o coś, co jest dla mnie ważne.
Co mogę – to zrobię Choć może to być coś małego jak żonkil –
Żonkil, sprytnie.
Tak… Możesz przyjść do mojego gabinetu? Chodź.
Przepraszam za bałagan.
Wygląda jak po włamaniu.
Tak. Tworzenie dziedzictwa to ciężka praca.
Ale chyba wreszcie wymyśliłem, co chcę zostawić i komu,
dlatego cię potrzebuję.
Okej.
Chcę, byś była wykonawczynią mojego testamentu.
- Ja? - Tak, ty.
Wiem, że to nietypowa prośba.
Wykonawcą musi być ktoś zdrowy na ciele i umyśle,
ktoś, kto spełni prośby tak, jak są opisane,
ktoś, kto mówi za ciebie, gdy ty już nie możesz,
ktoś, komu ufasz całym sercem.
Tato. Nie wiedziałam, że tak o mnie myślisz.
Tak. Zwykle ta rola przypadałaby najstarszemu synowi,
ale w tej rodzinie wyszło inaczej.
Nie martw się, ojcze.
Syn do usług. Może wcześniej go nie zauważyłeś.
Przyznaję, że nie.
Ale nigdy nie jest za późno.
- Proszę, usiądź. - Tak, dziękuję.
Przyjemność po mojej stronie.
- Proszę pana. - Tak. Dobry z ciebie chłopak.
Pośpiesz się.
W porządku?
- Jestem gotowa, ojcze. - Wyśmienicie.
Ja, Edward Dickinson, zdrowy na ciele i umyśle…
oświadczam, że to jest moja ostatnia wola i testament.
ZDROWY NA CIELE I UMYŚLE
MOJA OSTATNIA WOLA I TESTAMENT
W CAMBRIDGE, MASSACHUSETTS
PODPISUJĘ MOIM NAZWISKIEM
OSTATNIA WOLA I TESTAMENT
Uwaga!
O cholera.
PŁK. T W HIGGINSON BEAUFORT, SOUTH CAROLINA
Emily.
Zapisałaś ostatnie zdanie?
Tak, oczywiście. Przepraszam… Tak.
„Kwota 1000 dolarów zostanie przekazana na fundusz Amherst College”.
- Dobrze. - Tak.
- Myślałem, że odpłynęłaś myślami. - Wiesz, o czym myślałam?
Powinieneś ufundować stypendium.
Stypendium?
Tak. A jak lepiej ustanowić dziedzictwo niż poprzez inwestowanie w ludzi?
Nie wszystko musi być nazwiskiem na budynku.
To jest genialne. Po prostu genialne.
Rety. Austin nigdy by na to nie wpadł.
Cóż…
Wiesz, Em…
zrozumiałem, jakie wielkie mam szczęście.
Przyznam, że ostatnio czułem się porzucony przez tę rodzinę,
ale nigdy przez ciebie.
Zawsze byłaś wobec mnie lojalna,
choć nie zawsze na to zasługiwałem.
Musiałaś mi wiele wybaczyć.
Wiedz, że do śmierci będę ci za to wdzięczny.
Zawsze chciałem, żebyś była szczęśliwa.
Wiem, tato. Dziękuję.
Nam obojgu bardzo zależy na tej rodzinie.
To prawda.
Wiem, jak jest ci ciężko, bo jesteście z bratem po przeciwnych stronach.
Musimy się upewnić, by nam się to nie przytrafiło.
Nie. Nic nas nigdy nie podzieli.
Nie.
Prawie skończyliśmy.
- Tak. Został nam ostatni punkt. - Zgadza się.
- Dawaj. - Okej.
Dom rodzinny.
280 Main Street, Amherst…
razem z resztą mojego dobytku,
ma zostać przekazany…
mojemu synowi, Williamowi Austinowi Dickinsonowi.
Moje Życie – Nabita Strzelba –
A w razie jego śmierci, spadek ma zostać przekazany jego synowi…
O rety.
Chłopiec nie ma jeszcze imienia, prawda?
Napisz „jego najstarszemu synowi”.
Stało w kącie – tak Długo
Wyobraź sobie to.
Twój mały bezimienny bratanek
może się kiedyś stać twoim opiekunem.
Życie jest zabawne.
Aż Właściciel przechodził – rozpoznał –
I zabrał Mnie ze sobą –
Co się stało, moja droga?
Naprawdę mówisz…
że zostawiasz wszystko Austinowi?
Tak po prostu?
Po tym wszystkim, co się stało? Każdą rzecz?
Oczywiście.
A komu mam to dać?
Wam? Kobietom?
I teraz błądzimy po Udzielnych Lasach –
I teraz polujemy na Łanie –
I kiedy mówię za Niego –
Jak by to wyglądało,
gdybym zostawił wszystko córce?
Bank podarłby testament.
Pomyśleliby, że zwariowałem. Kobiety nie mogą posiadać nieruchomości.
Nie, Em, to kwestia uczuciowości kobiet.
Nie można im ufać, że będą podejmować decyzje.
Dlatego mężczyźni muszą się nimi opiekować.
Jeśli nie ja, to Austin. A jeśli nie on, to jego syn.
Nad tą rodziną pieczę będą sprawować mężczyźni.
Mam nadzieję, że jeszcze przez wiele pokoleń.
Kobiety mają szczęście,
że nie noszą na barkach ciężaru niezależności.
Nie martw się, moja droga.
Będziesz pod dobrą opieką.
Zapewniam cię,
że to jest zgodne z prawem w Massachusetts.
Odpowiada Echo –
Wiesz co, dorastałam z myślą…
że mam wielkie szczęście, mając takiego wspaniałego ojca.
Człowieka ambitnego, posiadającego władzę,
który może robić niesamowite rzeczy, który może zmienić świat.
Ale prawda jest taka…
że taki nie jesteś.
Przepraszam, co?
Jesteś niczym więcej niż tylko przestraszoną owieczką.
Nie potrafisz nic zmienić, bo…
nie masz wyobraźni.
I właśnie dlatego, nikogo nigdy nie będzie obchodziło, kim byłeś.
Popełniłam błąd.
Austin miał rację co do ciebie.
To ja się myliłam.
Em.
I gdy mój uśmiech, tak szczerze
Dolinę rozświeca –
To jakby twarz Wezuwiusza
Uwolniła rozkosz –
- Uważaj! - O mój Boże!
- Przepraszam. Nie patrzyłam. - Musisz uważać.
Wszystko tylko się pogarsza.
- Przepraszam. - Powiedz mi, jak ty to robisz.
Proszę.
Jak dajesz sobie ze wszystkim radę?
Bo świat jest popaprany i szczerze mówiąc,
nie wiem, czy dłużej wytrzymam.
Przepraszam. Nie mogę. Czemu sądzisz, że mam na to czas?
- Co się stało? - Właśnie się dowiedziałam,
że Henry wstąpił do wojska na południu.
- Napisał do ciebie. - Nie! Dowiedziałam się od listonosza.
Henry bez problemu daje radę pisać listy, tylko nie do swojej rodziny.
Więc nie tylko Helen straci ojca,
ale nie obchodzimy go na tyle, by nam o tym powiedział.
Nie. Na pewno go obchodzicie.
On cię kocham Betty, i Helen też.
Przynajmniej wiesz, gdzie jest.
W ich kierunku idzie armia konfederatów, a oni nie mają broni.
- Tak mi przykro. - Nie potrzebuję współczucia!
Nie o to mi chodziło… Nie myślę teraz trzeźwo.
Pokłóciłam się z ojcem.
- A potem… - Tak!
Przykro mi, że twoja rodzina jest zajęta niszczeniem samej siebie.
Ale świat właśnie niszczy moją.
Betty, musisz mieć nadzieję.
Nadzieję? Nadzieja to kłamstwo.
Zamień się ze mną na jeden dzień, to zrozumiesz.
Możesz pisać wierszy, ile tylko chcesz.
To niczego nie zmieni.
Nie chcę mieć nic wspólnego z nadzieją.
Nic.
Jedyne, co przez nią robię, to płaczę.
Betty.
A w Nocy – po spełnionym Dniu –
U Wezgłowia czuwam –
To lepiej niż wspólna Puchowa
Poduszka – pod głową –
Jego wróg – jest moim wrogiem –
Nie ruszy się żaden –
Na kim Żółte Oko kładę –
Lub dobitny Palec –
Choć żyć mogę dłużej – niż On
On musi – dłużej –
Bo mam tylko zabijania moc,
Lecz nie taką – by umrzeć –
Dotarłaś.
Dół.
Piekło.
Porzuć wszelką nadzieję.
Porzuć wszelką nadzieję, a dowiesz się, gdzie ona naprawdę jest.
W miejscu, w którym nie szukałaś.
W najmroczniejszym z miejsc.
Gotowa?
Mam nadzieję.
Panie przodem.
Czekaj!
Frazar?
Nikt?
Vinnie!
To ty.
Co ty tu robisz?
A na co ci to wygląda?
Staram się utrzymać moich mężów przy życiu.
To są twoi mężowie?
Wszyscy i żaden, dzięki tobie.
Dzięki mnie?
Tak, tobie.
Gdybym całe życie nie słuchała twoich kazań
o byciu wolnym, kreatywnym duchem, znalazłabym prawdziwą miłość.
Ale nie, musiałaś sprawić, bym myślała o poezji i sztuce, i całym tym badziewiu,
gdy powinnam była być skupiona na małżeństwie.
- Czy to są… - Twoje wiersze?
Tak. I wiesz co? Chyba je spalę.
- Tylko na to się zdadzą. - Nie!
Nie, Vinnie, przestań!
To ty przestań. Przestań mnie odciągać od tego, co naprawdę ma znaczenie.
Przestań niszczyć moją szansę na szczęście.
Biedactwo.
Emily.
Austin? Austinie, czekaj. Dokąd mnie zabierasz?
Przykro mi, Emily, ale oszalałaś. Czas cię zamknąć.
Co? Dlaczego?
Byś nikomu nie zrobiła tego, co mnie.
Co? Co zrobiłam?
Wiesz, że moje małżeństwo jest katastrofą przez ciebie.
Austinie, to nie fair. Wiedziałeś, że kocham Sue.
Nie, że w taki sposób. A poza tym, nie kochasz Sue.
Piszesz wiersze o tym, że ją kochasz. Tak naprawdę dbasz tylko o nie.
Nieprawda.
Wiesz, że to prawda.
Austinie, kocham Sue. I kocham ciebie.
Gdyby tak było, dałabyś nam szansę.
Ale wciąż pisałaś dla niej wiersze. Nie mogłaś się powstrzymać, co?
Każdy był małą kroplą trucizny.
Każdy zabijał naszą nadzieję na szczęście.
Austinie.
Nie chciałam cię zranić.
Nie zraniłaś mnie.
Ty mnie zniszczyłaś.
Jestem samotna i się boję, Emily. Straciłam mamusię.
- Mama? - Nakarmisz mnie, Emily?
O Boże.
Tato.
Tato?
Tato.
O mój Boże.
Nie.
Nie, nie, nie! Tato!
Tato, nie! Nie, nie, nie.
Emily.
On nie żyje.
Nie żyje.
Tak. I teraz możemy być razem.
O nie. To moja wina. Zabiłam go.
Pożegnaj się z nim i chodź ze mną.
Przepraszam.
Naprawdę.
Teraz jesteśmy tylko ty i ja.
Jest idealnie.
Może nie powinnyśmy…
Nie martw się, Emily. Nikt nas tu nie zobaczy. Jesteśmy bezpieczne.
Nie o to mi chodziło. Tylko…
Co? Nie chcesz mnie pocałować?
Oczywiście, że chcę. Tylko…
Ty… Wydajesz się taka…
Wiedziałam. Nie pociągam cię już.
Wkładasz mi słowa w usta.
To pozwól mi tam włożyć coś innego.
Czekaj. O mój Boże.
- O Boże, Sue! - Zejdź ze mnie!
Nigdy nie było dla nas nadziei, prawda?
- Jak to? - Nie dotykaj mnie więcej.
Sue, czekaj.
Ognia!
Henry!
Naprzód!
Nie. Henry!
Dawaj, Henry!
Nie poddawaj się! Walcz!
Twoja rodzina cię potrzebuje.
Wygrywamy!
Zwycięstwo jest nasze!
O Boże.
Napisy: Agnieszka Otawska Tłumaczenie wiersza: Krystyna Lenkowska