Γεια.
Τι θέλεις;
Κοίτα, ξέρω ότι έχουμε πόλεμο,
αλλά ήλπιζα σήμερα να κάνουμε ανακωχή
και να πάμε μαζί στην κηδεία, προς τιμήν του Φρέιζερ.
Δεν θα πάω.
Τι εννοείς; Πρέπει να πας.
Ο Φρέιζερ ήταν συμφοιτητής σου.
-Ήταν καλός σου φίλος. -Δεν χρειάζομαι εσένα να μου το πεις.
Ούτε να βλέπω τον μπαμπά να παριστάνει ότι τον ήξερε,
χρησιμοποιώντας τον θάνατό του για να κάνει φιγούρα.
Μπορώ να τον θρηνήσω μόνος.
Ξέρεις ότι αν δεν έρθεις, όλη η πόλη θα μιλάει για τον μπαμπά.
Το κάνεις για σένα. Δεν μπορείς να σκεφτείς την οικογένεια για μια φορά;
Έχω δική μου οικογένεια. Πρέπει να γυρίσω κοντά τους.
Πού είναι η Σου; Θα συμφωνήσει μαζί μου.
Η Σου κι εγώ έχουμε προτεραιότητα το παιδί μας τώρα.
Ίσως να καταλάβαινες αν είχες παιδιά.
Αν είχα παιδιά, θα τα μάθαινα να προστατεύουν τη φήμη της οικογένειας
-και να εμφανίζονται όταν χρειάζεται. -Θεέ μου, Έμιλι! Τι σου συνέβη;
Παλιά ήσουν τόσο…
αντισυμβατική
και τώρα έχεις γίνει σαν τον μπαμπά.
Πήγαινε.
Τρέξε και κράτα το χέρι του μπαμπά. Να θυμάσαι, εκείνον διάλεξες, άλλωστε.
Ντίκινσον
Η Ζωή μου στεκόταν - Όπλο Γεμάτο -
Ο Φρέιζερ Αγκάστους Στερνς ήταν πέρα για πέρα ένας άντρας του Άμερστ.
Ο Φρέιζερ ενσάρκωνε το πνεύμα της πόλης. Ήταν η σάρκα και τα οστά της.
Και παρόλο που πονάω με αυτόν τον αποχαιρετισμό…
Πού είναι ο Όστιν;
Δεν ξέρω.
Τρελό που δεν είναι εδώ.
Τρελό που δεν είναι κανείς τους εδώ.
Θα πάψετε να τα λέτε όλα τρελά; Είναι προσβλητικό.
Άλλωστε, η Έμιλι είναι εδώ.
Ένας ήρωας που έφερε δόξα σ' αυτήν την πόλη.
Οπότε, σήμερα αφιερώνουμε αυτό το κανόνι σ' εκείνον σε ανάμνηση αυτής της δόξας.
Ένα κανόνι;
Για μένα;
Φρέιζερ!
-Είμαι ο Κανένας. -Είσαι εδώ.
Δεν μπορούσα να χάσω την κηδεία μου.
Το κανόνι ήταν εκεί, στο Νιου Μπερν, όπου ο νεαρός Φρέιζερ έδωσε τη ζωή του…
Μα δεν είναι απίστευτος;
για την ψυχή της χώρας.
Συγγνώμη. Ξέρω ότι είναι μπαμπάς σου, αλλά είναι όλο πολύ γλυκανάλατο.
Απλώς προσπαθεί να σε τιμήσει.
Γι' αυτό πήγες στον πόλεμο, το θυμάσαι;
Είσαι διάσημος τώρα, Φρέιζερ Στερνς.
Όταν τελειώσει ο πόλεμος
κι η χώρα μας γιατρευτεί από αυτήν τη μεγάλη πληγή,
η μνήμη των αντρών σαν τον Φρέιζερ Στερνς
θα είναι το συλλογικό μας βάλσαμο.
Λοιπόν, πώς ήταν;
-Ποιο πράγμα; -Ο πόλεμος.
Χειρότερος από όσο φανταζόμουν.
Σαν να πέρασα την πύλη της κόλασης,
μπήκα στην πιο σκοτεινή άβυσσο που υπάρχει.
Σαν τον Δάντη.
Ναι, σαν τον Δάντη.
-Και τι βρήκες εκεί; -Την αλήθεια.
Την πιο ωμή, την πιο άσχημη αλήθεια.
Στον πόλεμο δεν κρύβεσαι.
Δεν αντιμετωπίζεις έναν εχθρό, αλλά τον εαυτό σου.
Δεν είσαι ο μόνος που πήγε στον πόλεμο.
Τα έμαθα. Λυπάμαι για σένα και τον Όστιν.
Δεν πειράζει.
Όλα έγιναν για καλό τελικά.
Για την ακρίβεια, έμαθα πολλά.
Αλήθεια; Σαν τι;
Λοιπόν, έμαθα ότι ο αδερφός μου είναι χαμένη υπόθεση
και ότι είμαστε καλύτερα χωρίς εκείνον.
Η μαμά κι η Βίνι ακόμα το επεξεργάζονται,
αλλά με τον μπαμπά είμαστε πιο δυνατοί από ποτέ.
Παρακαλώ, δώστε στους συμπολεμιστές σας τα ειλικρινή μας εύσημα…
Ποτέ δεν είχα τόση ελπίδα για την οικογένεια.
Τι;
-Λυπάμαι. Μάλλον δεν σε πιστεύω. -Τι εννοείς;
Η ελπίδα σου φαίνεται λιγάκι ψεύτικη.
"…τραυματίστηκε θανάσιμα καθώς εμψύχωνε τους άντρες
να επιτεθούν στον εχθρό κατά μήκος σιδηροδρόμου".
Ναι, κύριε. Ευχαριστώ που ήρθατε. Ευχαριστώ. Το εκτιμώ.
Έντουαρντ, εδώ είσαι.
Φοβερή ομιλία. Καταπληκτική δουλειά.
-Αλήθεια, υπέροχη. -Ευχαριστώ. Χαίρομαι που το πιστεύεις.
Το πιστεύω. Και πρέπει να σου ζητήσω μια συγγνώμη που σε αμφισβήτησα.
Είσαι πραγματικός υποστηρικτής της Ένωσης.
Ναι. Και με πληγώνει που κάποιος μπορεί να σκέφτηκε το αντίθετο.
Λοιπόν, ξέρεις πόσο αρέσει στην πόλη μια καλή ιστορία επανόδου.
Λυπάμαι που έλειπε η οικογένειά σου.
-Εδώ ήμασταν. -Εβελίνα!
Έδινα συγχαρητήρια στον πατέρα σου για τον εξαιρετικό επικήδειο.
Ναι, ήταν θαυμάσιος, σωστά;
Ούτε ο Λίνκολν δεν θα μιλούσε καλύτερα.
Πράγματι. Ήσουν πάντα καλός στις ομιλίες, Έντουαρντ.
Αναρωτιέμαι γιατί άφησες την πολιτική.
Δεν είμαι σίγουρος.
Μήπως πρέπει να το σκεφτείς;
Καλημέρα και στους δυο σας.
Καλημέρα, Κόνκι.
-Μπράβο, μπαμπά. Έσκισες. -Αλήθεια το λες;
Και βέβαια.
Ποτέ δεν ένιωσα πιο περήφανη ως κόρη σου.
Έλα. Ας περπατήσουμε μέχρι το σπίτι. Ανθίζουν τα λουλούδια.
Εντάξει.
Κύριε Ντίκινσον.
Σου, ήρθες.
-Ναι, και βέβαια. -Χωρίς τον σύζυγό σου.
Προσέχει το μωρό. Ξεφορτωθήκαμε επισήμως τους προκαθορισμένους ρόλους στο σπίτι.
Κάνω καλά που πιστεύω ότι εκδίδετε ακόμα την Drum Beat;
Την αγαπημένη εφημερίδα του προέδρου Λίνκολν;
Και βέβαια. Γιατί;
Θα ήθελα να υποβάλω κάτι, ανώνυμα.
-Ωραία ήταν. -Ναι.
Δεν είχα ξαναμιλήσει με νάρκισσους.
Να το κάνεις πιο συχνά. Πάντα τους θεωρούσα καλούς ακροατές.
Ναι. Έγνεφαν με το κεφάλι τους σε ό,τι έλεγα.
Ήταν πολύ ευχάριστο.
Ξέρεις, Εμ, θέλω να σου μιλήσω για κάτι.
Για ποιο πράγμα;
Θέλω να σου ζητήσω να κάνεις για μένα κάτι σημαντικό.
Θα κάνω - Αυτό που μπορώ Κι ας είναι σαν τον Νάρκισσο μικρό
Σαν τον νάρκισσο, πολύ έξυπνο.
Ναι… Μπορείς να έρθεις στο γραφείο μου; Έλα.
Συγγνώμη για το χάος.
Λες και το λεηλάτησαν!
Ναι. Το μοίρασμα κληρονομιάς είναι σκληρή δουλειά.
Αλλά νομίζω ότι κατέληξα στο τι θα αφήσω και σε ποιον.
Και γι' αυτό σε χρειάζομαι.
Εντάξει.
Θέλω να γίνεις εκτελέστρια της διαθήκης.
-Εγώ; -Ναι, εσύ.
Ξέρω ότι είναι ασυνήθιστο αυτό που ζητάω.
Όμως, βλέπεις, ο εκτελεστής πρέπει να είναι κάποιος με γερό μυαλό και σώμα,
κάποιος που θα εκπληρώσει τις ευχές σου κατά γράμμα,
που θα μιλήσει για σένα όταν δεν θα είσαι πλέον ικανός,
κάποιος που εμπιστεύεσαι με όλη σου την καρδιά.
Μπαμπά, δεν ήξερα ότι με έβλεπες έτσι.
Ναι. Λοιπόν, τυπικά, τον ρόλο θα αναλάμβανε ο μεγαλύτερος γιος,
αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν αλλιώς στην οικογένεια.
Λοιπόν, μην ανησυχείς, πατέρα.
Ένας γιος στις υπηρεσίες σας. Μπορεί να μην τον έχεις ξαναπροσέξει.
Ομολογώ πως όχι.
Ποτέ δεν είναι αργά.
-Παρακαλώ, κάθισε. -Ναι, ευχαριστώ.
Όχι, χαρά μου.
-Κύριε. -Ναι. Καλό αγόρι.
Γρήγορα, λοιπόν.
Εντάξει;
-Είμαι έτοιμη, πατέρα. -Εξαιρετικά.
Εγώ, ο Έντουαρντ Ντίκινσον, έχοντας σώας τα φρένας και την κρίση…
δηλώνω ότι αυτή είναι η διαθήκη μου.
ΣΩΑΣ ΤΑΣ ΦΡΕΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
ΔΙΑΘΗΚΗ
ΚΕΪΜΠΡΙΤΖ, ΜΑΣΑΧΟΥΣΕΤΗ
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΣΤΗ ΔΙΑΘΗΚΗ
ΔΙΑΘΗΚΗ
Προσοχή!
Να πάρει.
ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ ΧΙΓΚΙΝΣΟΝ ΜΠΟΦΟΡΤ
ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ ΑΜΕΡΣΤ, ΜΑΣΑΧΟΥΣΕΤΗ
Έμιλι;
Έγραψες το τελευταίο κληροδότημα;
Ναι, φυσικά. Συγγνώμη… Ναι.
"Ποσό 1.000 δολαρίων θα κληροδοτηθεί στο Κολέγιο Άμερστ".
-Ωραία. -Ναι.
-Νόμιζα ότι χάθηκες για λίγο. -Μπαμπά, ξέρεις τι σκεφτόμουν;
Πρέπει να θεσπίσεις μια υποτροφία.
Υποτροφία;
Ναι. Τι καλύτερο για την υστεροφημία σου από το να επενδύσεις σε ανθρώπους;
Ας μην είσαι μόνο ένα όνομα σε κτίρια.
Είναι πανέξυπνο. Πραγματικά πανέξυπνο.
Θεέ μου, ο Όστιν ποτέ δεν θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο.
Λοιπόν…
Ξέρεις, Εμ…
συνειδητοποίησα πόσο τυχερός είμαι.
Τώρα τελευταία ένιωσα ότι η οικογένεια με εγκατέλειψε,
αλλά εσύ, ποτέ.
Μου ήσουν πάντα αφοσιωμένη,
παρόλο που δεν το άξιζα πάντα.
Είχες πολλά να μου συγχωρήσεις.
Και θέλω να ξέρεις ότι θα πάω στο νεκροκρέβατο ευγνώμων γι' αυτό.
Αυτό που θέλω… Αυτό που πάντα ήθελα είναι να σε κάνω ευτυχισμένη.
Το ξέρω, μπαμπά. Ευχαριστώ.
Εμείς οι δυο νοιαζόμαστε πολύ γι' αυτήν την οικογένεια.
Είναι αλήθεια.
Και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να έχεις τον αδερφό σου στην άλλη πλευρά.
Να βεβαιωθούμε ότι δεν θα συμβεί κάτι αντίστοιχο μ' εμάς.
Όχι. Τίποτα δεν θα μας χωρίσει.
Δεν θα μας χωρίσει.
Σχεδόν τελειώσαμε.
-Ναι. Μένει μόνο το τελευταίο. -Σωστά.
-Ακούω. -Εντάξει.
Το οικογενειακό σπίτι.
Η οικία στην κεντρική οδό 280, Άμερστ…
μαζί με τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία που απομένουν,
θα κληροδοτηθούν…
στον γιο μου, κύριο Ουίλιαμ Όστιν Ντίκινσον.
Η Ζωή μου στεκόταν - Όπλο Γεμάτο
Και σε περίπτωση θανάτου του, θα κληροδοτηθούν στον γιο του, τον…
Θεέ μου.
Το αγόρι δεν έχει καν όνομα, σωστά;
Γράψε "στον μεγαλύτερο γιο του".
Ώσπου μια Μέρα - σε μια Γωνιά
Για φαντάσου.
Ο μικρός ανιψιός σου χωρίς όνομα
μπορεί μια μέρα να γίνει ο κηδεμόνας σου.
Τι αστεία που είναι η ζωή!
Ο Ιδιοκτήτης πέρασε - με αναγνώρισε -
Και Με πήρε μακριά -
Τι συμβαίνει, αγαπητή μου;
Πραγματικά, μου λες…
ότι αφήνεις τα πάντα στον Όστιν;
Έτσι απλά;
Μετά από όσα συνέβησαν; Μετά από όλα αυτά;
Μα και βέβαια.
Σε ποιον άλλον θα τα άφηνα;
Στις γυναίκες;
Τώρα περιπλανιόμαστε σε Κυρίαρχα Δάση
Τώρα κυνηγάμε την Ελαφίνα -
Και κάθε φορά που μιλώ για Εκείνον
Φαντάσου πώς θα φαινόταν
να άφηνα τα πάντα στην κόρη μου.
Η τράπεζα θα έσκιζε αμέσως τη διαθήκη.
Θα νόμιζαν ότι τρελάθηκα. Οι γυναίκες δεν μπορεί να έχουν περιουσία.
Όχι. Έχει σχέση με το πόσο συναισθηματικές είναι.
Δεν μπορούν να πάρουν μόνες τους αποφάσεις.
Πρέπει να 'ναι υπό τη φροντίδα ενός άντρα.
Αν όχι τη δική μου, τότε του Όστιν. Αν όχι τη δική του, του γιου του.
Οι άντρες θα παραμείνουν επικεφαλής
για πολλές γενιές ακόμα, ελπίζω.
Δηλαδή, οι γυναίκες είστε ευλογημένες
να μην έχετε το βάρος της ανεξαρτησίας στις πλάτες σας.
Ωστόσο, μην ανησυχείς, καλή μου.
Θα σε φροντίσουν καλά.
Και σε κάθε περίπτωση, σε διαβεβαιώνω
ότι αυτό είναι σε συμφωνία με τους νόμους της Μασαχουσέτης.
Τα Βουνά αμέσως απαντούν -
Ξέρεις, μεγάλωσα σκεπτόμενη…
πόσο τυχερή είμαι που έχω έναν τέτοιο εκπληκτικό άντρα για πατέρα.
Έναν άνθρωπο φιλόδοξο, έναν άνθρωπο ισχυρό,
ικανό για υπέροχα πράγματα,
που μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.
Αλλά η αλήθεια είναι…
ότι δεν είσαι έτσι.
Συγγνώμη, τι;
Δεν είσαι τίποτα άλλο παρά ένα τρομαγμένο πρόβατο.
Δεν έχεις τη δύναμη να αλλάξεις κάτι, γιατί εσύ…
δεν έχεις καμία φαντασία.
Γι' αυτόν τον λόγο, κανείς δεν θα μάθει ούτε θα νοιαστεί για το ποιος ήσουν.
Έκανα λάθος.
Ο Όστιν είχε δίκιο για σένα.
Είχα άδικο.
Εμ…
Και σαν χαμογελώ φως θερμό
Πάνω στην Κοιλάδα φεγγοβολά -
Σαν πρόσωπο που στον Βεζούβιο μοιάζει
Άφησε τη χαρά του να φανεί -
-Πρόσεχε! -Θεέ μου!
-Μπέτι, συγγνώμη. Δεν κοιτούσα. -Να προσέχεις.
Τα πράγματα όλο χειροτερεύουν.
-Με συγχωρείς. -Μπέτι, πες μου πώς το κάνεις.
Σε παρακαλώ.
Πώς; Πώς παραμένεις ψύχραιμη;
Γιατί ο κόσμος είναι ένα χάλι και, ειλικρινά,
δεν μπορώ να το κάνω πια.
Λυπάμαι. Δεν μπορώ. Γιατί πιστεύεις ότι έχω χρόνο γι' αυτό;
-Μπέτι, τι έχεις; -Τι έχω; Μόλις έμαθα
ότι ο Χένρι είναι σε σύνταγμα στον Νότο.
-Σου έγραψε. -Όχι! Έπρεπε να το μάθω από τον ταχυδρόμο.
Προφανώς, ο Χένρι είναι σε θέση να γράφει γράμματα, αλλά όχι στην οικογένειά του.
Άρα, όχι μόνο θα χάσει η Έλεν τον πατέρα της,
αλλά δεν τον νοιάζει καν να μας το πει.
Όχι. Τον νοιάζει, είμαι βέβαιη.
Σ' αγαπάει, Μπέτι, κι αγαπάει και την Έλεν.
Και τουλάχιστον ξέρεις πού είναι.
Τους πλησιάζει ο στρατός της Συνομοσπονδίας και δεν έχουν καν όπλα.
-Λυπάμαι πολύ. -Δεν θέλω τον οίκτο σου.
Όχι, δεν εννοούσα ότι… Άκου, δεν σκέφτομαι καθαρά.
Μόλις τσακώθηκα με τον μπαμπά μου.
-Και μετά… -Ναι!
Λοιπόν, λυπάμαι πολύ που η οικογένειά σου έχει βαλθεί να αυτοκαταστραφεί.
Αλλά στο μεταξύ, ο κόσμος έχει ήδη καταστρέψει τη δική μου.
Μη χάνεις την ελπίδα.
Την ελπίδα; Η ελπίδα είναι ένα ψέμα!
Έμιλι, αν περάσεις μία μέρα στη θέση μου, θα το καταλάβεις.
Προχώρα. Γράψε όσα ποιήματα θες.
Δεν θα αλλάξει κάτι.
Δεν θέλω παρτίδες με την ελπίδα.
Καθόλου.
Η ελπίδα με έκανε απλώς να κλαίω.
Μπέτι.
Και σαν Νυχτώνει - Τελειώνει η Μέρα η καλή -
Φυλώ του Αφέντη Μου την Κεφαλή -
Είναι καλύτερο από πούπουλο χήνας
Μαξιλάρι Βαθύ - να έχουμε μοιραστεί -
Σε εχθρό δικό Του - είμαι θανάσιμος εχθρός -
Δεν σαλεύει κανείς δεύτερη φορά -
Όταν το Κίτρινο Μάτι τούς δείξω -
Ή Αντίχειρα εμφατικό -
Αν κι εγώ από Εκείνον - ίσως ζήσω πιο πολύ
Εκείνος πρέπει παραπάνω - από Μένα
Γιατί εγώ τη δύναμη έχω να σκοτώνω
Χωρίς - τη δύναμη να πεθάνω -
Τα κατάφερες.
Ένας λάκκος;
Μια κόλαση.
"Εγκατάλειψε κάθε ελπίδα".
Εγκατάλειψε κάθε ελπίδα και θα βρεις πού είναι η αληθινή ελπίδα,
στο μόνο μέρος που δεν έψαξες.
Στο πιο σκοτεινό μέρος.
Είσαι έτοιμη;
Το ελπίζω.
Μετά από σένα.
Στάσου!
Φρέιζερ;
Κανένα;
Βίνι!
Εσύ είσαι.
Τι κάνεις εδώ;
Εσύ τι λες; Προσπαθώ να κρατήσω ζωντανούς τους συζύγους μου.
Είναι όλοι σύζυγοί σου;
Όλοι τους και κανένας, χάρη σ' εσένα.
Χάρη σ' εμένα;
Ναι, εσένα.
Αν δεν είχα περάσει τη ζωή μου ακούγοντάς σε να εγκωμιάζεις
το ελεύθερο, δημιουργικό πνεύμα, θα είχα βρει την αληθινή αγάπη.
Αλλά όχι, έπρεπε να με κάνεις να σκέφτομαι την τέχνη, την ποίηση, τόσες βλακείες,
ενώ έπρεπε να συγκεντρωθώ στον γάμο.
-Κάτσε, είναι… -Τα ποιήματά σου;
Ναι. Και ξέρεις κάτι; Λέω να τα κάψω.
-Μόνο γι' αυτό κάνουν. -Όχι!
Όχι, Βίνι, σταμάτα!
Όχι, εσύ σταμάτα. Μη μου αποσπάς την προσοχή από αυτό που έχει σημασία.
Σταμάτα να μου χαλάς την ευκαιρία να ευτυχήσω.
Καημένο μου μωρό.
Έμιλι.
Όστιν; Όστιν, περίμενε. Πού με πας;
Λυπάμαι, Έμιλι, αλλά είσαι τρελή. Ώρα για απομόνωση.
Τι; Γιατί;
Για να μην κάνεις σε άλλους ό,τι μου έκανες.
Τι; Τι έκανα;
Ξέρεις πολύ καλά ότι εξαιτίας σου ο γάμος μου πάει χάλια.
Δεν είναι δίκαιο. Ήξερες ότι αγαπούσα τη Σου.
Όχι με τέτοιο τρόπο. Δεν το ήξερα. Άλλωστε, δεν αγαπάς τη Σου.
Αγαπάς να γράφεις ποιήματα για το πόσο αγαπάς τη Σου. Μόνο αυτά σε νοιάζουν.
Δεν είναι αλήθεια.
Ναι, είναι. Το ξέρεις.
Όστιν, αγαπάω τη Σου. Κι εσένα σ' αγαπάω.
Αν ήταν αλήθεια, θα μας έδινες μια ευκαιρία.
Μα συνέχισες να της γράφεις ποιήματα. Δεν μπορούσες να σταματήσεις.
Κάθε ένα, μια μικρή σταγόνα από δηλητήριο.
Κάθε ένα σκότωνε αργά όποια ελπίδα ευτυχίας είχαμε.
Όστιν…
Ορκίζομαι, δεν ήθελα να σε πληγώσω.
Δεν με πλήγωσες, Έμιλι.
Με κατέστρεψες.
Είμαι μόνη και τρομαγμένη, Έμιλι. Έχασα τη μαμάκα μου.
-Μαμά; -Θα με ταΐσεις, Έμιλι;
Θεέ μου.
Μπαμπά.
Μπαμπά;
Μπαμπά.
Θεέ μου.
Όχι.
Όχι! Μπαμπά!
Μπαμπά, όχι. Όχι.
Έμιλι.
Πέθανε.
Ναι. Και τώρα μπορούμε να είμαστε μαζί.
Όχι, εγώ φταίω. Εγώ φταίω. Εγώ τον σκότωσα.
Αποχαιρέτησέ τον κι έλα μαζί μου.
Συγγνώμη.
Αλήθεια.
Κοίτα, τώρα είμαστε μόνο εσύ κι εγώ.
Είναι τέλεια.
Ξέρεις, καλύτερα να μην…
Μην ανησυχείς, Έμιλι. Κανείς δεν μπορεί να μας δει εδώ κάτω. Είμαστε ασφαλείς.
Δεν εννοούσα αυτό. Απλώς…
Τι; Δεν θες καν να με φιλήσεις;
Όχι, και βέβαια θέλω. Και βέβαια. Απλώς…
Μου φαίνεσαι λίγο…
Το ήξερα. Δεν σου αρέσω πια.
Βάζεις λόγια στο στόμα μου.
Άσε με να βάλω κάτι άλλο, λοιπόν.
Κάτσε… Θεέ μου!
-Σου! -Άσε με, Έμιλι!
Δεν είχαμε καμία ελπίδα, έτσι δεν είναι;
-Τι εννοείς; -Μη με ξαναγγίξεις ποτέ.
Σου, περίμενε.
Πυρ!
Χένρι!
Επίθεση!
Όχι. Χένρι!
Έλα, Χένρι!
Μην τα παρατάς! Συνέχισε να παλεύεις!
Σε χρειάζεται η οικογένειά σου.
Νικάμε!
Η νίκη είναι δική μας!
Θεέ μου.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια