Bazen mektuplarını ve dizelerini alıyorum sevgili dostum…
…ve onların tuhaf gücünü hissettiğimde
yazmak bana zor geliyor.
Sanırım seni bir kez görüp gerçek olduğunu anlayabilsem
daha başarılı olabilirim.
Benim anlayamadığım içinden böyle kaliteli düşünceler çıkarken
nasıl bu kadar yalnız yaşayabildiğin.
Yine de belli bir noktanın ötesinde düşünmek veya size gelen
bu kadar aydınlık pırıltılara sahip olmak herkesi izole eder.
O yüzden belki de mekânın çok önemi yoktur.
Bir ara Boston'a gelmelisin.
Tüm kadınlar gelir.
Daimî dostun, Higginson.
Emily.
Annem hâlâ yatakta, bu hafta Maggie izinde
ve evde su tesisatımız yok. O yüzden…
…gidip su getirmen lazım.
Biliyor musun?
Bazen yanlış yüzyılda doğmuşum gibi geliyor.
Gelecek hiç konuşmadı
Ne güzel bir ilkbahar günü!
Günaydın tatlım.
Felemenkçe konuştuğumu biliyor muydun?
Çok güzel bir gün. Keşke postacı gelseydi.
Neden? Postacıya âşık mısın yoksa?
Ne? Hayır. Henry'den mektup bekliyorum.
-Yine mi bu sorun? -En kötüsünden korkmaya başladım.
Yakında ondan haber alamazsam
ölmüş olmasından başka hangi açıklama kalıyor geriye?
-Aklıma başka bir tane geliyor. -Öyle mi?
Bak, Henry'nin nerelere gittiğini biliyorum
ama bir adama sadece bir şey yön gösterebilir ve o da pusula değildir.
Her neredeyse muhtemelen başka biriyle yatağa düşmüştür.
Öyle bile olsa hâlâ Helen'a yazabilir.
Sen kimi koruyorsun kızım?
Seni de Helen'ı da terk etti.
Artık kendini açmalısın.
-Pardon? -Yine insanlarla çıkmaya başlamalısın.
İç Savaş'ın ortasında gönül eğlendir mi diyorsun?
Hiçbir zaman doğru zaman değildir ama savaşa rağmen hâlâ ilkbahardayız.
Kuşlar şarkı söylüyor. Çiçekler açıyor.
İlkbahar seni her zaman
kölelik karşıtı gazetesinin ardından ikinci sıraya koyan
eski sevgiline üzülmek yerine yeni aşk bulma mevsimidir.
Artık geçmişi unutup
kendine yeni bir gelecek kurmaya başlamalısın.
Çok kolaymış gibi diyorsun.
Nasıl bu kadar iyimser kalmayı başarıyorsun?
Çünkü Tanrı içimdeki umut için şahitlik etmemi istedi.
Ve şu anda arkadaşım Betty'nin meşhur enerjisinin geri gelmesini umuyorum.
Böyle bir zamanda kiminle buluşacağım ki?
Günaydın hanımlar!
-Onunla mı? -Neden olmasın?
-Yapabileceğimi sanmıyorum. Hazır değilim. -En iyi zaman şimdidir.
Bugün bize mektup var mı Freddie?
Maalesef yok.
Her zaman sana bir şey getirmek istiyorum Betty.
O güzel gülüşünü görmeye bayılıyorum.
Yürümek için güzel bir gün, değil mi?
Birilerinin yürüyüşe ihtiyacı var.
Amherst'ün en çok çalışan terzisi.
İstersen benimle dağıtıma gelebilirsin.
O randevu değil iş. Onu pikniğe falan götür.
Sana uyarsa öyle de yapabiliriz.
Ben…
Memnun olurum.
Biraz temiz hava iyi gelir.
Ama unutma, şafaktan önce çok karanlık olur.
İçimde olan umudu açığa vuruyorum!
Altmış yaşımdayım sürtük!
Emily.
Yukarıdayım.
Sue.
Orada ne işin var?
Seni bekliyordum.
Konuşmamız gerek.
Evet, öyle.
Neden beni görmeye gelmedin?
Şey, bana kızgın olduğunu sandım.
Sana kızgınım. O yüzden beni görmeye gelmeliydin.
Dinle Sue.
Sırf işimle ilgili bir başkasıyla görüştüm diye
bana kızıyor olman haksızlık.
Seninle bir alakası yok.
Çok alakası var.
Bir keresinde bana sadece benim için yazdığını söylemiştin.
Ama galiba düşüncelerimin artık senin için bir önemi yok.
Artık bebeğim olduğuna göre herhâlde beynim de değersizleşti.
Hayır, asıl bebek doğduğundan beri şiirlerime vakit ayırmıyorsun.
Sen de sürekli lanet şiirlerini yazdığın için
bebeğime hiç vakit ayıramıyorsun!
İşte mesele bu.
Şiirlerim artık hiç umurunda değil.
Tabii ki umurumda, sadece…
Peki o zaman neden görüşünü almak için başka birine başvurduğumda
-şahsi alıyorsun? -Bir erkeğe mi?
Bir yabancıya mı? Seni hiç tanımayan birine mi?
Aynen öyle!
O beni tanımıyor bile.
Sadece kelimelerimi tanıyor.
Hisleri işin içine karışacak diye endişe etmeme gerek yok.
Tıpkı dörtlüklerden nefret ettiğini söylediğin gibi.
Belki de alt değiştirmene yardım etmediğim için kızgınsın.
Ya da daha kötüsü, bir dizeyi sevdiğini söylediğinde
belki de tek kastettiğin beni sevdiğindir aslında.
Seni seviyorum Emily. Bunda ne sorun var ki?
Tanrım, böyle yaşamak büyük haksızlık. Acınası bir hayat.
Tek istediğim seninle birlikte olmak,
seninle geceleyin yatağa girip kıvrılmak.
Onun yerine bir hiçle günler, haftalar boyu beklemem gerek.
Hiçle değil.
Sana yazıyorum. Bunun önemi yok mu?
Sen bir şairsin Emily.
Şiirlerin üzerinde çok çalışıyorsun.
Her satırı mükemmel olsun istiyorsun.
Ama ben karmaşayı istiyorum.
Kelimelere dökülemeyecek bir şey istiyorum.
Seni istiyorum.
Senin de beni istemeni istiyorum.
Tabii ki seni istiyorum.
Ama senin evinde yaşayamam.
Mesela Austin benimle konuşmuyor.
Peki.
Peki ya Austin savaşa giderse? O zaman ne olacak?
-Ne demek o? -Eli silah tutan herkesi askere alıyorlar.
Onun zamanı da gelecek.
Austin savaşa gittiğinde beni görmeye gelecek misin?
Yoksa başka bir bahane mi bulacaksın?
Suyu götürsem iyi olacak.
Yağmur yağacak.
Öp beni.
Yapamam.
Bugün iyi bir gün değil.
Tanrım Emily, sadece bugünümüz olduğunun farkında değil misin?
Izdırap.
İşkence.
Vinnie?
Vinnie? Sorun nedir?
Bana bak,
her gün annem için köle gibi ev işi yapıyorum
ama aslında hayalini kurduğum şey
her gün köle gibi ev işi yapmak
ama yakışıklı ve duygusal olarak müsait olmayan kocam için.
Tanrım, artık dayanamıyorum.
Doğrusu, ben de dayanamıyorum. Hayat berbat.
Berbat biçimde yalnızım, Amerika İç Savaş'ta
ve şimdi yağmur başladı.
Evet, bugün gelmiş geçmiş en kötü gün.
Evet.
Bu savaşın her günü,
her şey daha iyi olsun diye her gün dua ettim.
Güneş açsın
ve daha parlak geleceğimizin yolunu görebilelim.
Ama bunların hiçbiri olmuyor.
Ailemiz dağılıyor.
Geçmişe dönmek istiyorum.
Savaş başlamadan, tüm erkek arkadaşlarım ölmeden önceye.
Hayır, ben geleceğe gitmek isterim.
Tüm bu saçmalıkları atlayıp savaşın bittiği, her şeyin farklı olduğu zamana.
Düşünsene gözümüzü kırpıyoruz…
…ve kendimizi bir anda gelecekte buluyoruz.
-Gördün mü? -Neydi o?
Neler oluyor?
Emily.
-Vinnie? -Efendim?
-Hareket mi ediyoruz? -Sanırım.
Emily?
-Ne oluyor? -Bilmiyorum.
-Vinnie! -Emily!
Tanrım!
Neydi o?
Az önce ne oldu?
Kameriye dönüyordu.
Evet ve sonra da durdu.
Ve yağmur dindi.
-Vinnie? -Efendim?
Ev sana farklı görünüyor mu?
-Dur biraz… Korkuyorum Emily. -O da ne…
-Arabanın atı yok! -Ve poposundan da duman çıkıyor!
Ne?
-Vay canına… Vay… -Ne var?
Ne bu?
1955 MEZUNLARI YENİ REKOR KIRDI
1955 mi?
Gelecekteyiz!
GODEY'S HANIMLARIN KİTABI
YENİ MODA ÖNLÜKLER
Bayan Dickinson?
Beni nasıl rahatsız edersin Edward? Özel alanımdayım.
Çok endişe verici bir şey buldum.
Emily'nin serasında.
Bilmek istersin diye düşündüm.
Ne? Sera mı? Neden bahsediyorsun?
Bitkilerin arasında bunu yetiştiriyormuş.
Peki. Nedir o?
Bu kenevirdir Bayan Dickinson.
Anlayamadım?
Cannabis sativa.
Diğer adlarıyla kendir, haşiş, şeytanın otu.
Çok revaçta olan bir uyuşturucu.
Doğulular bunu sarıp tüttürüyor.
İnsana kafayı bulduruyor Bayan Dickinson.
Emily'nin bu konuda bir şey bilmediğinden eminim.
Muhtemelen güzel bulduğu için yetiştirmiştir.
Belki de haklısındır. Belki hiçbir fikri yoktur.
Ama bunlar tehlikeli.
İnsana keyif verip, rüyalar ve hayaller gördürebilir.
Şey…
Denesek mi?
Ne? Deneyelim mi?
İnsan bir kere yaşar.
-Kimse var mı? -Kilitli.
-Merhaba? -Kilitli ve gelecekteyiz.
Bu harika. Bu muhteşem.
Bu ev bizim. Bizi içeri almalılar.
Kimden bahsediyorsun? Sence içeride kim var?
Zamanda yüz yıl ileri gittik Emily.
Tüm ailemiz öldü.
Tamam. Bana bazı cevaplar lazım. Üstelik çok hızlı biçimde.
KESİNLİKLE BİSİKLET GİREMEZ
Giremezsiniz.
Salı hariç her gün kilitliyorlar.
Neden kaçık büyükanneler gibi giyindiniz?
Bu sizin Dağ Günü kıyafetiniz olmalı.
Anlıyorum. Eğlenceli.
-Dağ Günü mü? -Evet.
Smith Üniversitesi Dağ Günü. Her sömestir bir kez olur.
Tüm dersler iptal
ve herkes dışarıda gezmekte özgürdür.
Birbirlerine şakalar yaparlar.
Kızlar üniversitesi ve acayip geleneklerini sevmiyor musunuz?
Kızlar üniversitesi mi? Artık kadınlar üniversiteye mi gidiyor?
Tabii ki. Baksanıza, kampüsteyiz.
Vay canına! Kadınların bu dönemdeki hayatı harika görünüyor.
Hayır. Oldukça can sıkıcı.
Birkaç kez sinir krizi geçirip kendimi öldürmeye kalktım.
Ben son sınıftayım. Siz kaçtasınız?
Biz 1862'deniz.
Tamam, rolünüze kendinizi iyice vermişsiniz.
Korseleriniz falan hepsi tam.
O şeylerle nasıl nefes alabiliyorsunuz?
Neyse, kenara çekilin lütfen. İçeri giriyorum.
Anahtarın mı var?
Nereye sakladıklarını biliyorum. Buraya çok sık gelirim.
Öyle mi? Neden?
Çünkü ben bir şairim.
Burası da büyük Amerikalı şair Emily Dickinson'ın evi.
Yani…
Emily Dickinson burada mı oturuyordu?
Uzun zaman önce, evet.
Artık kapatıldı
ama üniversite yöneticileri arada bir buraya gezi düzenler.
-Birkaçına ben de katıldım. -Şairim mi demiştin?
Evet. Çalışıyorum.
Ama itiraf etmeliyim bazen beynimin güzel ya da doğru bir şey çıkaramayacak
bir kara delik olduğunu hissediyorum.
Muhtemelen psikoloji koğuşunda gördüğüm elektroşok tedavisi yüzünden.
Ya da belki neşeli kişiliğim yüzündendir.
Bize adını söyler misin?
Ben Sylvia.
Sylvia Plath.
Büyük Amerikalı şair.
Gelecek hiç konuşmadı -
O da konuşmadı Dilsiz gibi
Heceleri anlattı işaretle
Gelecekteki engin hayatını -
Albay Higginson?
Biraz görüşebilir miyiz?
Henry. Çak bakalım.
Seni beklemiyordum. Girsene.
Şu haritayı anlamaya çalışıyordum.
Haritalardan hiç anlamam.
Söyle bana. Aklından ne geçiyor?
Farkındaysan Konfederasyon askerleri harekete geçti
ve kısa süre sonra
savaş buraya, Beaufort'taki üsse ulaşacak.
Evet.
Hatta bu şeyi doğru anlıyorsam
düşmanımız buradan geliyor…
BROAD NEHRİ
…ve karşımıza da…
PORT ROYAL ADASI
…burada bir yerde çıkacak.
Çok pis olacak.
Bak Henry…
Bazen kendi kendime diyorum ki
keşke Atlantic dergisinin rahat ofislerine dönüp de
genç şairlere öğütler verebilsem.
Kuşların hayatı hakkında yazılar yazmak bana şimdi cennetmiş gibi geliyor.
Savaş cehennem.
Katılıyorum albay.
Ama benim sorduğum şey,
savaş buraya geldiğinde adamlarımızın ne yapmasını istersin?
Onları eğittin ve sınadın,
asker gibi giydirdin ama ellerine silah vermedin.
Onların sıraya dizilip kendilerini feda etmesi mi bekleniyor?
Onların General Saxton'ın emriyle
barikatları güçlendirmesi gerekiyor.
Kusura bakma albay
ama gerçek barikatlar bu odadaymış gibi gelmeye başladı.
Lincoln onay verdiği anda askerlerimin elinde silah olacak.
Ama ya o gün hiç gelmezse?
Gelecek! Gelecek.
Ama çok hızlı hareket edersek
kazandığımız tüm toprakları kaybedebiliriz.
Bu alayı kurmaya çalışırken nasıl bir baskı altında
olduğumu anlamıyorsun.
Bu tıpkı kök salmak isteyen bir bitkiyi ekip
sonra nasıl büyüyor diye sürekli olarak çıkarmaya benziyor.
En küçük hata bizi yüz yıl geriye götürür.
-Hayal bile edemezsin… -Edebilirim efendim.
Sanırım… Bunu her gün yaşıyorum.
Peki ne yapmamı istersin?
Başkanın emirlerine karşı gelip silahları mı dağıtayım?
Bu tam bir radikal aktivistin yapacağı şeye benziyor.
Şey…
Bunu yapamam.
Anladım.
Ama…
Biri bu adamları silahlandırmak isterse ona ne yapacağını söylerim.
Mesela…
…bugün ikmal yolundan gelmesi beklenen yeni tüfeklere
el koyabilirler.
Charleston'daki fabrikanın şoförüne
benim emrimle aracı olarak yollandıklarını söyleyebilirler.
Bu fabrika işçileri ordu kurallarını bilmez
o yüzden de bir adamın sözüne güvenirler.
Bir araba dolusu silah
öylece size teslim edilir.
Albay Higginson?
Efendim?
Odama ne yapmışlar?
O benim yorganım bile değil.
Metot oyunculuğun çok derinlere inmiş.
New York'ta Strasberg'den mi eğitim aldın?
Kadınlardan nefret ettiğini duymuştum.
Duvar kâğıdı solmuş
ve o tablonun yeri orası değil.
Ama masa doğru yerinde.
Evet, güneybatıya bakan pencerenin yanında.
Vay canına. Peki.
Sanki burası seninmiş gibi oturuyorsun.
Emily'nin ruhuyla böyle iletişim kuruyorum.
Tuhaf. Bugün kendisiyle iletişim kurmakta zorlanıyorum.
Ben buradayım. O yüzden de…
Bunun yardımı olacaktır.
-Nedir o? -Emily Dickinson'ın Şiirleri.
Tüm koleksiyon bu yıl basıldı.
EMILY DICKINSON'IN ŞİİRLERİ
Öldüğümde tüm şiirlerimi yak dememiş miydim?
Ciddi olmadığını biliyordum.
Herkesin kız kardeşimi unutmasına izin verecek değildim.
Bak, gelecekte meşhur olmuşsun.
O kadar ünlü değil.
Daha ziyade yerel efsane.
Gizli, hüzünlü, acınası bir hayat yaşamış tuhaf bir kadın şair.
Bu doğru değil.
20'nci yüzyıldaki insanların çoğu Emily Dickinson'ı önemsemiyor.
Onun şiirlerini toz toplasın diye memnuniyetle bir yerlerde bırakırlar.
Ama ben önemsiyorum. Onunla bir yakınlık hissediyorum.
O hastalıklı düzeyde bunalımdaymış, ben de öyleyim.
Öyle değildi. Değildi. Yani değilim.
Tüm hayatını yalnız geçirdiğini biliyor muydun?
Ne demek "Yalnız"?
Bakireymiş. Zavallı bir kız kurusu.
Hiç evlenmemiş, aşkı hiç bulmamış. Odasından bile pek çıkmazmış.
Emily Dickinson'ın yaptığı tek şey beyaz giyinip ağlamakmış.
Bu doğru değil. Neredeyse hiç beyaz giyinmez.
Emily Dickinson bunalımda değil. Ölmek istemiyor.
Yaşamak ve kelimeleri üzerinden dünyayla bağ kurmak istiyor.
Odasında yalnız öldüğünü iddia edebilirim.
Ben Emily Dickinson'ım, Emily Dickinson'ın neler hissettiğini biliyorum.
Bu Dağ Günü'ne karşı azmin biraz endişe verici.
Bu bilgileri nereden alıyorsun?
Herkesin bildiği şeyler.
Emily Dickinson bunalım kızların ilkiydi.
Yani hayatı o kadar berbattı ki.
Bir adamla bir aşk ilişkisi olduğu söyleniyor.
Onun için çıldırıyormuş ama adam onu sevmiyormuş.
Tanrım.
-Bir erkek mi? Bu doğru mu? -Hayır.
-Hayır, bu… -Evet, bir adam varmış
ama kim olduğunu kimse bilmiyor ve tamamen karşılıksızmış.
O yüzden kendini öldürmek istediğini tahmin ediyorum.
Şüphesiz bunu denedi.
Tıpkı benim bacaklarımı kesip annemin uyku haplarını aldığım gibi.
-Of. -Peki.
Hiç kendimi öldürmeye kalkmadım. Hiçbir zaman da kalkmayacağım.
Ayrıca bir adama da âşık olmadım.
-Emily. George muydu? -Hayır.
-Frazar? -Hayır!
Toshiaki olamaz herhâlde?
Pekâlâ. Hayatımda hiçbir erkeğe âşık olmadım Lavinia.
Haklı olabilirsin aslında.
Birkaç yıl önce bir skandala sebep olan bir kitap yayımlandı.
Hatta az daha yayımlanmıyordu.
Çünkü bu kitabın yazarı Emily Dickinson'ın bir lezbiyen olduğunu söylüyordu.
-Bir ne? -Lezbiyen.
Hayır, o Amerikalıydı.
Ne?
Ben seksten bahsediyorum hayatım.
O başka kadınları seven lezbiyen, homoseksüel bir kadınmış.
Sen de aşinasındır. Smith Üniversitesine gidiyorsun.
Bu doğru mu Emily?
Ben…
Tanrım… Kim?
Pardon, konuyu değiştirebilir miyiz?
Ben… Biz neden… onun özel hayatını konuşuyoruz?
Şiirlerine odaklanmamız gerekmez mi?
Cidden ikisini ayırabileceğini düşünüyor musun?
Yani şiirler nereden geliyor sanıyorsun?
İnsanın tutkularından, en derin arzularından değil mi?
Şahsen Dante'nin haklı olduğunu düşünüyorum.
Şiir yazmak için cehenneme kadar inmeyi göze almak gerek.
Peki, enerjin çok yoğun ve bunu Emily Dickinson söylüyor.
"Rüyamda beni büyüleyip yatağa attığını gördüm"…
Peki.
…"Bana romantik şarkılar söyledin, çılgınca öptün.
(Sanırım seni kafamda yarattım.)
Tanrı gökten devrildi, cehennemin ateşleri söndü:
Kanatlı canavarlar ve Şeytan'ın adamları gitsin:
Gözlerimi kapadım ve tüm dünya öldü."
Süper. Biz gidelim artık. Umarım 1862'ye.
Evet, gelecek pek de beklediğimiz gibi değilmiş.
Gelecek mi?
Bilmiyor musunuz?
Gelecek kadınlar için hiç gelmez.
-Vinnie? -Efendim?
Eve nasıl gideceğiz?
Kendimi çok tuhaf hissediyorum.
O zaman işe yarıyor demek.
Şu anda bu yataktan çıkma ihtimalim
sıfırdan onun altında ne varsa ona düştü.
Beni buradan tabutumla çıkarmaları gerekecek.
-Tabutta. -Bir nefes daha çekeyim.
-Hayır, hepsi bitti. Hepsini içtik. -Hayır, hayır.
-İhtiyacım var. -Hepsini içtik.
Karnım çok acıktı.
-Git biraz yemek yap. -Hayır, sen yap.
-Yapmayacağım. -Açlıktan ölüyorum.
Ve ben erkeğim.
Yemek yapmayı bilmem.
Bunu sevmedim sanırım.
Neyi? Keneviri mi? Neden?
Çünkü bundan önce sadece üzgündüm.
Ama şimdi üzgünüm, açım, başım dönüyor
ve biraz paranoyaklaştım.
Çok kasvetli enerjiler yayıyorsun.
Lütfen beni yine yalnız bırak.
Mutfağa indiğin zaman da kaşıkları say.
Maggie'ye güven olmaz.
Galiba biraz kestireceğim.
Şerefe.
Çok fena bir şey dostum.
Yani ben çocuğumu önemsiyorum, anlıyor musun?
Ona sarılmak istiyorum.
Onu büyütmek istiyorum.
Onu koklamak istiyorum.
Daha onu doğru dürüst tanımıyorum bile
ve şimdi bu saçmalık oldu.
Yani şimdi ne olacak?
Gidip ölmem mi gerekiyor?
İstemediğin hiçbir şeyi yapmak zorunda değilsin.
Zorundayım tabii ki.
Buna zorunlu askerlik diyorlar.
Yani bu bir yasal süreç.
Ben avukatım, bu konuları bilirim.
Aynen öyle. Sen bir avukatsın ve bir avukatın da oğlusun.
Yani, hey, sen zenginsin.
Zenginler canlarının istediğini yapar.
Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk kanunu budur.
Bilmiyorum dostum. Adım listede.
Tamam. O zaman birine para ver, kendine senin adını alsın.
Vay canına. Bunu yapabilir misin?
Paran yeterse her durumdan kurtuluş yolu vardır.
Evet ama kime para ödeyeceğim?
Herhangi birine.
O adama.
Ona.
Ya da ona.
Birer tane daha ister misiniz beyler?
Duble yap.
Adam her zaman bahşiş peşinde.
Askerden kaçmanın bedeli 500 papel. Onun için milyon demek.
Buna balıklama atlayacağından eminim.
Hayır, asla yapmam.
Tabii.
Birer tane daha içelim, bakalım fikrin değişecek mi.
En azından yağmur dindi.
Havayı fark etmemişim.
Güneş, yağmur, kar. Benim için hiç fark etmiyor.
Postacıysan hava durumunun seni etkilemesine izin veremezsin.
Hepsi işin bir parçası.
Gök gürültüsü, ısı dalgası, dolu.
Beni durduramaz.
Her zaman mektupları teslim ederim.
Bunu takdir ediyorum.
Pardon, seni sıkmak istemedim.
-Ne? Hayır. -Herkesin posta sisteminin
işleyişine benim kadar meraklı olmadığını biliyorum.
Hayır, hayır. ABD Posta Hizmetlerini çok severim.
Ben sadece…
Biliyor musun, ben biraz yoruldum.
Tahmin edebiliyorum.
Bunların hepsini kendi başına yapmak.
O kadar da kötü değil.
Çocuk büyütmek.
İşini devam ettirmek.
Sen güçlü bir kadınsın Betty.
Ama bunlar tehlikeli zamanlar.
Güçlü bir kadının bile kendini koruyacak bir erkeğe ihtiyacı vardır.
Kendimi koruyabilirim.
Ve Helen'a gelince,
hâlâ babasının döneceğinden ümidimi kesmedim.
Beaufort'tan mı dönecek?
-Pek mümkün değil. -Nereden?
Henry Güney Carolina'da, Beaufort'ta.
-Biliyorsun sanmıştım. -Hayır.
Hayır, senin de iyi bildiğin üzere ondan aylardır mektup almıyorum.
-Sen aldın mı? -Direkt olarak hayır ama haberi yayılıyor.
Bir süredir orada Güney Carolina Gönüllüleri'yle birlikte.
Port Royal Deneyi'nin bir parçası.
Düşünsene.
Siyahi adamlar Birlik Ordusu'na katılıp savaş eğitimi alıyor.
Henry asker mi oldu?
Ben öyle duydum.
Söylememin sakıncası yoksa
buraya sağ salim dönme ihtimali…
Şey…
Bir kiloluk paketin beş sentlik pulla
yollanabilmesi kadar.
Harika.
Bu sabah şimdiki zamanda tıkanmıştık şimdi gelecekte tıkanıp kaldık.
Tamam ama hazır buradayken…
-…sormam gerek. -Neyi?
Başka kadınları
sevmenle ilgili söyledikleri doğru mu?
Sue.
Her zaman Sue'ydu. Sue'yu seviyorum.
Sanırım bunu biliyordum.
Ama artık önemi yok çünkü onu berbat ettim.
Ne demek berbat ettin?
Bilmiyorum.
Bak, bazen şiir yazarken âşık olmayı
aslında âşık olmadığım zamana göre daha kolay buluyorum.
Sana düşündüğümü söyleyeyim.
Bence tüm hayatını birlikte geçirebilecek
birini sevdiğin için çok şanslısın.
Ben bu durumda olsam çok mutlu olurdum.
Ve o kişi şimdiki zamanda yaşıyor
ve şu anda benim yanımda olsaydı…
…kollarına koşar ve onu hiç bırakmazdım.
Lanet olsun Vinnie. Haklısın.
Neden geleceğe gitmek istedim ki?
Kendi zamanımda her şeyim vardı.
Sue vardı.
Tanrım. Başardık!
-Artık gelecekte değiliz. -Sen neden bahsediyorsun?
Az önce gelecekteydik.
Hayatım bir kâbus olduğu için annemin lazımlığını
tuvalete dökmeye çıkmıştım
sonra da bu kameriyeye gelip ağlamaya başladım.
Sonra sen geldin ve Sue'yla ilgili bir şeyler gevelemeye başladın
sonra seninle çok hoş bir sohbet yaptık.
Hayal gücüm cidden kontrolden çıkıyor.
Ben de aynen bunu diyordum Emily.
Gerçek aşk senin hayal gücünde değil.
Burada,
adına gerçeklik dediğimiz bu adi yerde.
Bak George geldi.
Neler oluyor George?
İyi misin George? Sorun ne?
Frazar.
-Frazar Stearns mü? -Evet. Frazar. O…
-Vurulmuş. -Vurulmuş mu?
Kuzey Carolina'da New Bern Savaşı'nda.
Frazar ölmüş.
Sanırım geleceği gördüm.
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher