บางครั้งผมก็หยิบ จดหมายและคำกลอนของคุณมาอ่าน เพื่อนรัก
และเมื่อผมรู้สึกถึงอำนาจประหลาดของมัน
ผมรู้สึกเขียนไม่ออก
ผมคิดว่าหากผมได้เจอคุณสักครั้ง และรู้ว่าคุณมีอยู่จริง
ผมอาจจะรู้สึกดีขึ้น
ผมไม่เข้าใจว่าคุณอยู่ตามลำพัง
แต่กลับมีความคิดทรงคุณค่า ออกมาจากตัวคุณได้อย่างไร
แต่ความคิดที่ก้าวข้ามจุดหนึ่งไป สามารถทำให้คนโดดเดี่ยว
หรืออาจทำให้เข้าใจแจ่มแจ้ง เหมือนเช่นคุณ
ดังนั้นสถานที่อาจจะไม่ใช่สิ่งสำคัญ
คุณคงแวะมาบอสตันเป็นครั้งคราว
สาวๆ ทุกคนต้องเคยมา
เพื่อนของคุณ ฮิกกินสัน
เอมิลี
แม่ยังไม่ลุกจากเตียง สัปดาห์นี้แม็กกี้ลาหยุด
และเราไม่มีประปาในบ้าน ดังนั้น…
พี่ต้องไปตักน้ำมา
รู้อะไรไหม
บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าเกิดมาผิดยุค
(โลกของเอมิลี ดิกคินสัน)
(อนาคตมิเคยเปิดเผย)
ฤดูใบไม้ผลิอากาศดีจริงๆ
อรุณสวัสดิ์ คนสวย
รู้ไหมว่าฉันพูดภาษาดัตช์
วันนี้อากาศดีมาก อยากให้มีจดหมายมาส่งจัง
ทำไม เพราะเธอปิ๊งบุรุษไปรษณีย์เหรอ
อะไรนะ เปล่า ฉันรอจดหมายจากเฮนรีน่ะ
- เอาอีกละ - เริ่มจะกลัวสิ่งที่เลวร้ายที่สุดแล้วสิ
ถ้าฉันไม่ได้ข่าวจากเขาในเร็วๆ นี้
มันจะมีคำอธิบายอะไรได้อีก นอกจากว่าเขา… ตายไปแล้ว
- ฉันคิดคำอธิบายอื่นออก - เหรอคะ
ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าเฮนรีเดินทางไปไหน
แต่ผู้ชายมีสิ่งเดียวเท่านั้นที่นำทาง และมันไม่ใช่เข็มทิศ
ไม่ว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาอาจจะนอนกับผู้หญิงคนอื่นอยู่
ต่อให้เขานอนกับหญิงอื่น เขาก็น่าจะเขียนถึงเฮเลนบ้าง
เธอจ๋า เธอกำลังปกป้องใครอยู่
เขาทิ้งเธอกับเฮเลนไปนะ
เธอต้องเริ่มเฉิดฉายให้ชายมองอีกครั้ง
- ว่าไงนะ - เธอต้องเริ่มเดตอีกครั้ง
คุณกำลังขอให้ฉันออกเดต ระหว่างที่มีสงครามกลางเมืองเหรอ
ฟังนะ ไม่มีเวลาไหนเหมาะหรอก แต่ถึงจะมีสงคราม มันก็ยังเป็นฤดูใบไม้ผลิ
นกร้องเพลง ดอกไม้เบ่งบาน
ฤดูใบไม้ผลิคือฤดูแห่งรักครั้งใหม่
ไม่ใช่มัวแต่เศร้าสร้อยละห้อยหาคนรักเก่า
ซึ่งเห็นเธอสำคัญน้อยกว่า การเดินทางสู่การเลิกทาสของเขา
เธอต้องปล่อยอดีตไป
และเริ่มสร้างอนาคตของตัวเองขึ้นมาใหม่ สู้เขา!
คุณพูดเหมือนมันง่าย
คุณมองโลกในแง่บวกอย่างนี้ได้ยังไง
เพราะพระเจ้าเรียกฉันไปให้การ เกี่ยวกับความหวังในตัวฉัน
และตอนนี้ ฉันหวังว่าเพื่อนของฉัน เบ็ตตี้ จะมีเสน่ห์สดใสขึ้นมาอีกครั้ง
ช่วงเวลาแบบนี้ฉันจะเจอใครที่ไหนได้
สวัสดีครับ สาวๆ
- เขาเหรอ - ไม่ดีตรงไหน
- ฉันว่าไม่ไหวหรอก ฉันยังไม่พร้อม - ไม่มีอะไรดีเท่าปัจจุบัน
วันนี้มีจดหมายถึงเราไหมคะ เฟรดดี้
ไม่มีครับ เสียใจด้วย
ผมก็อยากมีจดหมายมาถึงคุณนะ เบ็ตตี้
ผมอยากเห็นรอยยิ้มสวยๆ ของคุณ
วันนี้เหมาะไปเดินเล่นใช่ไหมล่ะ
ฉันรู้ว่าใครควรไปเดินเล่น
ช่างตัดเย็บที่ขยันที่สุดในแอมเฮิร์สต์
คุณเดินไปส่งจดหมายกับผมได้นะ
นั่นไม่ใช่การเดต นั่นคืองานย่ะ พาเธอไปปิกนิกหรืออะไรสักอย่าง
เราไปกันได้นะ ถ้าคุณยอมรับข้อเสนอนั่น
ฉัน…
ก็ดีเหมือนกันค่ะ
ไปสูดอากาศสดชื่นหน่อยก็ดี
แต่จำไว้ล่ะ เวลาก่อนฟ้าสางมักมืดสนิทที่สุด
ฉันพูดถึงคำให้การ ต่อความหวังที่มีในตัวฉันน่ะ
เธอจ๋า ฉันอายุ 60!
เอมิลี
บนนี้
ซู
ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น
ฉันรอเธออยู่น่ะสิ
เราต้องคุยกัน
ใช่ เราต้องคุยกัน
ทำไมเธอไม่มาหาฉันเลย
ฉันนึกว่าเธอโกรธฉันอยู่น่ะ
ก็เพราะฉันโกรธไง เธอถึงควรมาหาฉัน
ซู ฟังนะ
มันไม่ยุติธรรมเลยที่เธอโกรธฉัน
แค่เพราะฉันติดต่อคนอื่นเรื่องงาน
มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย
มันเกี่ยวกับฉันทุกอย่าง
เธอเคยบอกว่า เธอแต่งกลอนเพื่อฉันและฉันคนเดียว
แต่ฉันเดาว่าความคิดของฉัน คงไม่เพียงพอต่อเธออีกต่อไป
หลังจากที่ฉันมีลูก สมองของฉันก็คงไร้ค่าขึ้นมา
ไม่ เธอแทบไม่มีเวลาอ่านกลอนฉัน ตั้งแต่เธอมีลูก
ส่วนเธอก็แทบไม่มีเวลาให้ลูกฉันเลย
เพราะเธอเอาแต่เขียนกลอนบ้าๆ นั่นไม่หยุด
อย่างนี้นี่เอง
เธอไม่สนใจกลอนของฉันอีกแล้ว
ฉันสนนะ ฉันแค่…
งั้นเธอจะเคืองทำไมเมื่อฉันติดต่อคนอื่น
- เพื่อขอความเห็นเขา - ผู้ชายเหรอ
คนแปลกหน้าเหรอ คนที่ไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำเหรอ
ถูกต้อง
เขาไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ
เขารู้จักแค่ถ้อยคำของฉัน
ฉันไม่ต้องกังวลว่า เขาจะมีความรู้สึกอะไรมาเกี่ยวข้อง
อย่างตอนที่เธอเกลียดการแบ่งสแตนซ่าของฉัน
เธออาจจะแค่โกรธ เพราะฉันไม่ได้ช่วยเธอเปลี่ยนผ้าอ้อม
หรือแย่กว่านั้น ตอนที่เธอบอกว่าเธอชอบบรรทัดหนึ่ง
จริงๆ มันแค่หมายความว่าเธอรักฉัน
ฉันรักเธอ เอมิลี แล้วมันผิดตรงไหน
พระเจ้า การมีชีวิตแบบนี้มันไม่ยุติธรรมจริงๆ มันทรมานมาก
ฉันต้องการแค่ได้อยู่กับเธอ
ได้นอนซุกกอดเธอบนเตียงตอนกลางคืน
แต่ฉันกลับต้องรอหลายวัน หลายสัปดาห์โดยเปล่าประโยชน์
ไม่เปล่าประโยชน์
ฉันเขียนถึงเธอ มันก็มีค่าไม่ใช่เหรอ
เอมิลี เธอเป็นกวี
เธอทำงานหนักมากเพื่อกลอนของเธอ
เธออยากให้ทุกบรรทัดสมบูรณ์แบบ
แต่ฉันต้องการความอลหม่าน
ฉันต้องการสิ่งที่เธอร้อยเรียงเป็นคำพูดไม่ได้
ฉันต้องการเธอ
และฉันอยากให้เธอต้องการฉัน
แน่นอน ฉันต้องการเธอ
แต่ฉันไปอยู่บ้านเธอไม่ได้
อย่างหนึ่งนะ ออสตินไม่พูดกับฉันด้วยซ้ำ
โอเค
แล้วถ้าออสตินไปทำสงครามล่ะ จากนั้นจะเป็นยังไง
- หมายความว่ายังไง - พวกเขากำลังเกณฑ์ผู้ชายที่แข็งแรงทุกคน
สักวันจะถึงตาเขา
เมื่อออสตินออกไปสู้รบ เธอจะมาหาฉันไหม
หรือเธอจะหาข้ออ้างอย่างอื่นอีก
ฉันควรยกถังน้ำกลับไปได้แล้ว
ฝนกำลังจะตก
จูบฉันหน่อย
ฉันทำไม่ได้
วันนี้ไม่เหมาะ
โอ้ พระเจ้า เอมิลี ไม่รู้เหรอว่าเรามีวันนี้แค่วันเดียว
ช่างทรมานเหลือเกิน!
ช่างเจ็บปวดยิ่งนัก
วินนี่
วินนี่ เกิดอะไรขึ้น
ดูฉันสิ
ลำบากตรากตรำทำงานบ้าน ทั้งวี่ทั้งวันเพื่อแม่
ทั้งที่สิ่งที่ฉันต้องการ สิ่งที่ฉันใฝ่ฝัน
ก็คือลำบากตรากตรำทำงานบ้าน ทั้งวี่ทั้งวัน
ให้สามีผู้หล่อเหลาและไม่มีใจของฉัน
พระเจ้า ฉันแค่ทนต่อไปอีกไม่ได้แล้ว
พูดตามตรง ฉันก็เหมือนกัน ชีวิตมันห่วยแตก
ฉันโสดชั่วชีวิต อเมริกากำลังทำสงครามกลางเมือง
และตอนนี้ฝนก็ดันตกอีก
ใช่ วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุดเลย
ใช่
ทุกวันที่เกิดสงคราม
ฉันได้แต่หวังแล้วก็หวังว่า อะไรๆ มันจะดีขึ้น
ท้องฟ้าจะปลอดโปร่ง
และเราจะมองเห็นทางที่อนาคตจะสดใสอีกครั้ง
แต่สิ่งเหล่านั้นไม่เกิดขึ้นเลย
ครอบครัวของเรากำลังล่มสลาย
ฉันอยากกลับไปในอดีต
ก่อนที่สงครามจะเริ่ม ก่อนที่แฟนๆ ของฉันจะตาย
ไม่ ฉันอยากไปอนาคตมากกว่า
ข้ามความวุ่นวายทั้งหมดไปยังช่วงเวลา ที่สงครามจบลงแล้วและทุกอย่างต่างจากนี้
คิดดูสิ ถ้าเราแค่กะพริบตา…
แล้วก็ปรากฏตัวในอนาคต ง่ายๆ แบบนั้น
- เธอเห็นไหม - มันคืออะไรน่ะ
เกิดอะไรขึ้น
เอมิลี
- วินนี่ - ว่าไง
- เรากำลังขยับรึเปล่า - คิดว่างั้นนะ
เอมิลี
- นี่มันเกิดอะไรขึ้น - ฉันไม่รู้
- วินนี่ - เอมิลี
โอ้ พระเจ้า
เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น
มันเพิ่งเกิดอะไรขึ้น
ศาลามันหมุน
ใช่ แล้วมันก็หยุด
ฝนก็หยุดตกด้วย
- วินนี่ - ว่าไง
บ้านมันดูแปลกไปไหม
- เดี๋ยว… เอมิลี ฉันกลัว - อะไรน่ะ…
- รถม้าคันนั้นไม่มีม้า - และมีควันออกมาจากท้าย
อะไรเนี่ย
- โอ๊ย ตาย… - อะไรกัน
อะไรเนี่ย
(นักเรียนแอมเฮิร์สต์รุ่นปี 1955 สร้างสถิติใหม่)
ปี 1955 เหรอ
เราอยู่ในอนาคต
(หนังสือกุลสตรีของโกดี้)
(ผ้ากันเปื้อนแบบใหม่)
คุณนายดิกคินสัน
กล้าดียังไงมารบกวนฉันคะ เอ็ดเวิร์ด ฉันกำลังปลีกวิเวก
ผมเจอบางอย่างที่น่าเป็นห่วง
ในเรือนต้นไม้ของเอมิลี
ผมคิดว่าคุณน่าจะอยากรู้
อะไรคะ เรือนต้นไม้ คุณพูดเรื่องอะไร
เธอปลูกต้นนี้ในนั้น ปนกับต้นอื่นๆ
โอเค มันคืออะไร
คุณนายดิกคินสัน นี่คือกัญชา
ว่ายังไงนะ
กัญชาสายพันธุ์ซาติวา
หรือเรียกว่ากัญชง ยางกัญชา หญ้าปีศาจ
มันเป็นยาเสพติดที่คนกำลังฮิตกัน
ชาวตะวันออกจะม้วนเป็นหลอด แล้วเอามาสูบ
มันจะทำให้เมา คุณนายดิกคินสัน
ฉันแน่ใจว่าเอมิลีไม่รู้เรื่องพวกนี้
เธออาจจะปลูกเพราะมันสวย
คุณอาจจะพูดถูก เธออาจจะไม่รู้อะไร
แต่ของสิ่งนี้มันอันตราย
มันนำไปสู่อาการเคลิ้มสุขหลายรูปแบบ ความฝัน ภาพลวงตา
งั้น…
เราลองกันดูไหมคะ
อะไร เราควรลองเหรอ
คนเราเกิดมาแค่ครั้งเดียว
- สวัสดีค่ะ - มันล็อก
- สวัสดีค่ะ - มันล็อก และเราอยู่ในอนาคต
เยี่ยมไปเลย นี่มันยอดมาก
นี่บ้านเราเอง พวกเขาต้องให้เราเข้าไปสิ
"พวกเขา" ใครเหรอ พี่คิดว่าใครอยู่ในนั้นเหรอ
เอมิลี เราเพิ่งเดินทางข้ามอนาคตมาร้อยปี
ครอบครัวเราตายหมดแล้ว
โอเค ฉันต้องการคำตอบ และต้องการโดยด่วน
(ห้ามนำจักรยานเข้ามาโดยเด็ดขาด)
พวกเธอเข้าไปไม่ได้หรอก
พวกเขาล็อกไว้ทุกวัน ยกเว้นวันอังคาร
ทำไมพวกเธอแต่งตัวบ๊องๆ เหมือนคุณยายเลย
นี่คงเป็นชุดวันขึ้นภูเขา
เข้าใจละ น่าสนุกดี
- วันขึ้นภูเขาเหรอ - ใช่
วันขึ้นภูเขาของวิทยาลัยสมิธ จัดขึ้นเทอมละครั้ง
ไม่มีการเรียนการสอน
และทุกคนไปเที่ยวข้างนอกได้อย่างอิสระ
หาแกล้งคนหรืออะไรแบบนั้น
วิทยาลัยสตรีกับประเพณีแปลกๆ นี่มันสุดยอดไปเลยเนอะ
วิทยาลัยสตรีเหรอ ผู้หญิงเรียนที่วิทยาลัยได้แล้วเหรอ
แหงละ ดูเราสิ เราอยู่กันที่วิทยาเขต
ว้าว ผู้หญิงในยุคนี้ดูแจ่มมาก
ไม่หรอก พวกเธอเครียดมากกว่า
ฉันหดหู่หลายรอบและเคยพยายามฆ่าตัวตาย
ฉันอยู่ปีสี่ พวกเธออยู่ปีอะไร
เรา … เรามาจากปี 1862
โอเค ทุ่มเทกับบทบาทดี
ทั้งเสื้อรัดลำตัวและอะไรต่างๆ
ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอหายใจออกได้ยังไง
ยังไงก็ตาม หลบหน่อย ฉันจะเข้าไป
มีกุญแจเหรอ
ฉันรู้ว่าพวกเขาซ่อนไว้ที่ไหน ฉันมาที่นี่ค่อนข้างบ่อย
เธอมาบ่อยเหรอ ทำไม
เพราะฉันเป็นกวี
และนี่คือบ้านของกวีเอกของอเมริกา เอมิลี ดิกคินสัน
นี่แปลว่า…
เอมิลี ดิกคินสันเคยอยู่ที่นี่เหรอ
เมื่อนานมาแล้ว ใช่
ตอนนี้มันถูกตอกปิด
แม้ว่าคณะกรรมการวิทยาลัย จะเปิดทัวร์บ้านนานๆ ครั้ง
- ฉันก็เข้ามาดูหลายรอบแล้ว - เธอบอกว่าเธอเป็นกวีเหรอ
ใช่ พยายามจะเป็นน่ะ
แต่ต้องยอมรับว่า บางครั้งสมองของฉันก็รู้สึกเหมือนหลุมดำ
ไม่มีทั้งความงามหรือความจริง พรั่งพรูออกมา
อาจเป็นเพราะการช็อตสมอง ตอนฉันอยู่ในแผนกจิตเวช
หรืออาจจะเป็นเพราะบุคลิกที่เลอเลิศของฉัน
บอกหน่อย เธอชื่ออะไร
ฉันชื่อซิลเวีย
ซิลเวีย แพลธ
กวีเอกของอเมริกา
อนาคตมิเคยเปิดเผย
มิเคยชมเชยคนโง่
ที่กำหนดโชคชะตาทีละพยางค์
ว่ากาลข้างหน้าจะเป็นเช่นไร
พันเอกฮิกกินสัน
ขอคุยหน่อยได้ไหมครับ
เฮนรี ชนหมัดกันหน่อย
ไม่นึกว่าคุณจะมา เข้ามาก่อนสิ
แค่พยายามทำความเข้าใจแผนที่แผ่นนี้อยู่
ผมอ่านแผนที่ไม่เก่ง
แต่บอกหน่อย คุณมีอะไรในใจ
คุณรู้ว่าฝ่ายสมาพันธ์กำลังเดินทัพเข้ามา
และอีกไม่นานก็มาถึง
ความร้อนระอุของการต่อสู้ จะมาถึงฐานที่บิวฟอร์ต
ใช่
อันที่จริง ถ้าผมเข้าใจแผนที่ถูกต้อง
ศัตรูของเรากำลังมาจากทางนี้…
(แม่น้ำบรอด)
และจะโจมตีเรา…
(เกาะพอร์ตรอยัล)
ที่ไหนสักแห่งตรงนี้
เลือดจะหลั่งนอง
รู้ไหม เฮนรี…
บางครั้งผมก็อยากกลับไป
อยู่ในออฟฟิศสบายๆ ของนิตยสารแอตแลนติก
คอยให้คำแนะนำแก่กวีหนุ่มสาว
การเขียนเรียงความเกี่ยวกับชีวิตของนก ดูเหมือนสวรรค์สำหรับผมในตอนนี้
สงครามคือนรก
ผมอยู่ที่นี่กับคุณ นายพัน
แต่สิ่งที่ผมจะถามคือ
เมื่อการต่อสู้มาถึง คุณจะให้คนของเราทำยังไง
คุณฝึกพวกเขา ทดสอบพวกเขา
คุณจับพวกเขาแต่งตัวเหมือนทหาร แต่กลับไม่ให้อาวุธ
พวกเขาควรเข้าแถวรอให้ปืนใหญ่ยิงให้ตายเหรอ
นายพลแซ็กซ์ตันสั่งให้คนพวกนี้
เป็นกำลังเสริมที่ด่านกั้น
ด้วยความเคารพนะ นายพัน
มันชักจะรู้สึกว่าอุปสรรคขวางกั้นที่แท้จริง อยู่ในห้องนี้เอง
ทันทีที่ลินคอล์นอนุมัติ ทหารของผมจะได้รับปืน
แล้วถ้าวันนั้นไม่มาถึงล่ะ
มาสิ ต้องมา
แต่ถ้าเราใจเร็วเกินไป
เราอาจเสียพื้นที่ทั้งหมดที่เราได้มา
คุณไม่เข้าใจว่าผมถูกจับตาดูแค่ไหน
ในการพยายามสร้างกองพันนี้
มันเหมือนพยายามปลูกไร่นา ที่อยากจะแทงราก
แต่กลับถูกถอนขึ้นมาเรื่อยๆ เพื่อดูว่ามันโตแค่ไหนแล้ว
ความผิดพลาดแค่นิดเดียว จะทำให้เราย้อนกลับไปเป็นร้อยปี
- คุณนึกภาพไม่ออกหรอก… - ผมนึกภาพออกครับ
ผมคิด… ผมอยู่กับมันทุกวัน
คุณจะให้ผมทำยังไง
ขัดคำสั่งประธานาธิบดี และส่งอาวุธให้ทหารเรารึ
นั่นฟังดูเหมือนสิ่งที่นักเคลื่อนไหวสุดโต่งจะทำ
คือ…
ผมทำแบบนั้นไม่ได้
เข้าใจละ
แต่…
ถ้ามีคนอยากให้อาวุธแก่ทหารเหล่านี้ ผมจะบอกให้ว่าพวกเขาควรทำยังไง
พวกเขาอาจ…
ดักชิงการนำส่งปืนไรเฟิลชุดใหม่ ที่คาดว่าจะมาถึงวันนี้
บนถนนเชลล์
พวกเขาอาจจะบอกคนขับ จากโรงงานในชาร์ลสตัน
ว่าผมเป็นคนส่งพวกเขามารับอาวุธ ในฐานะคนกลาง
คนงานในโรงงานเหล่านี้ ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกฎของทหารหรอก
พูดอะไรเขาก็เชื่อ
มีปืนเต็มลำเกวียน
จะถูกส่งให้คุณง่ายๆ แบบนั้น
(บิวฟอร์ต)
พันเอกฮิกกินสัน
ครับ
พวกเขาทำอะไรกับห้องนอนฉันเนี่ย
นั่นไม่ใช่ผ้าคลุมเตียงของฉันด้วยซ้ำ
เธอตีบทแตกกระจุย
เธอฝึกกับสตราสเบิร์กในนิวยอร์กเหรอ
ฉันได้ข่าวว่าเขาเกลียดผู้หญิง
กระดาษบุผนังเริ่มจางแล้ว
และรูปนั้นไม่เข้ากับห้องนี้เลย
แต่โต๊ะยังอยู่ที่เดิม
ใช่ ข้างหน้าต่างที่หันหน้าไปทางตะวันตกเฉียงใต้
ว้าว โอเค
แค่… นั่งอย่างกับเป็นที่ตัวเองงั้นแหละ
นี่คือวิธีที่ฉันใช้ติดต่อกับวิญญาณของเอมิลี
แปลกจัง วันนี้ฉันติดต่อเธอไม่ได้
ก็ฉันอยู่ตรงนี้
นี่น่าจะช่วยได้
- อะไรน่ะ - กลอนของเอมิลี ดิกคินสัน
หนังสือรวมกลอนฉบับครบชุด ที่เพิ่งตีพิมพ์ในปีนี้
(กลอนของเอมิลี ดิกคินสัน จอห์นสัน)
ฉันนึกว่าฉันบอกให้เธอเผากลอนของฉัน ตอนที่ฉันตาย
ฉันรู้ว่าพี่ไม่ได้พูดจริง
ฉันจะไม่ยอมให้ใครลืมพี่สาวฉันหรอก
แล้วดูสิ ในอนาคตพี่กลายเป็นคนดัง
ไม่ดังขนาดนั้น
เป็นเหมือนตำนานในท้องถิ่นมากกว่า
กวีหญิงนิสัยประหลาดที่ไม่โดดเด่น มีชีวิตที่น่าเศร้าและโศกสลด
นั่นไม่จริง
คนส่วนใหญ่ในศตวรรษที่ 20 ไม่สนใจเอมิลี ดิกคินสันหรอก
พวกเขายินดีทิ้งกลอนของเธอ ให้นอนจมฝุ่นอยู่ในห้องใต้หลังคา
แต่ฉันสนใจ ฉันรู้สึกผูกพันกับเธอ
เธอเป็นคนซึมเศร้าเจียนตาย ฉันเองก็ซึมเศร้าเจียนตาย
เปล่านะ… เธอไม่… ฉันไม่…
รู้ไหมว่าเธออยู่อย่างเดียวดายทั้งชีวิต
หมายความว่ายังไง "เดียวดาย"
เธอเป็นสาวพรหมจรรย์ เป็นสาวทึนทึก แห้งเหี่ยว ไร้ความสุข
ไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยพบกับความรัก แทบไม่เคยออกจากห้อง
สิ่งเดียวที่เอมิลี ดิกคินสันทำ ก็คือสวมชุดสีขาวกับร้องไห้
นั่นไม่เป็นความจริง เธอแทบไม่สวมชุดขาวเลย
เอมิลี ดิกคินสันไม่ได้ซึมเศร้า เธอไม่ได้อยากตาย
เธออยากมีชีวิตอยู่ และเชื่อมต่อกับโลกผ่านถ้อยคำของเธอ
ฉันขอเถียงว่า เธอตายอย่างเดียวดายในห้องนอน
โอเค ฉันคือเอมิลี ดิกคินสัน ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าเอมิลี ดิกคินสันรู้สึกยังไง
ความทุ่มเทที่เธอมีต่องานวันขึ้นภูเขา น่าตกใจมาก
เธอไปได้ข้อมูลมาจากไหน
ใครๆ ก็รู้กัน
เอมิลี ดิกคินสันเป็นแบบฉบับของผู้หญิงน่าเศร้า
คือว่า ชีวิตของเธอเลวร้ายมาก
ว่ากันว่าเธอเคยเป็นชู้กับชายคนหนึ่ง
คนที่เธอคลั่งมากๆ แต่ไม่รักเธอตอบ
โอ้ พระเจ้า
- ผู้ชาย จริงเหรอ - ไม่
- ไม่ มัน… - ใช่ มีผู้ชายคนหนึ่ง
แต่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร และเป็นการรักเขาข้างเดียว
ฉันเลยเดาว่าเธออยากจะฆ่าตัวตาย
เธอเคยลองแล้วแน่ๆ
เหมือนตอนที่ฉันปาดขาตัวเอง แล้วก็กินยานอนหลับของแม่
- เหวอ - โอเค
ฉันไม่เคยพยายามฆ่าตัวตาย ฉันจะไม่มีวันฆ่าตัวตาย
และฉันไม่ได้รักกับผู้ชาย
- เอมิลี ใช่จอร์จรึเปล่า - ไม่ใช่
- เฟรซาร์ล่ะ - ไม่ใช่
คงไม่ใช่… โทชิอากิหรอกนะ
โอเค ลาวิเนีย ฉันไม่เคยตกหลุมรักผู้ชายเลยแม้แต่ครั้งเดียว
รู้ไหม เธออาจจะพูดถูก
มีหนังสือที่ตีพิมพ์เมื่อไม่กี่ปีก่อน ซึ่งสร้างความอื้อฉาวมาก
มันเกือบไม่ได้ถูกตีพิมพ์แน่ะ
เพราะในหนังสือเล่มนี้ ผู้เขียนบอกว่าเอมิลี ดิกคินสันเป็นเลสเบี้ยน
- เป็นอะไรนะ - เลสเบี้ยน
ไม่ใช่ เธอเป็นอเมริกัน
อะไรนะ
ฉันกำลังพูดถึงเรื่องเพศจ้ะ เธอจ๋า
เธอเป็นเลส เป็นโฮโมเซ็กชวล เป็นหญิงรักหญิง
เธอต้องคุ้นกับคำนี้สิ เพราะเธอเรียนที่วิทยาลัยสมิธ
เอมิลี เป็น… เป็นเรื่องจริงเหรอ
ฉัน…
โอ้ พระเจ้า ใคร
ขอโทษนะ เราเปลี่ยนหัวข้อคุยกันได้ไหม
ฉัน… ทำไมเราคุยเรื่องส่วนตัวของเธอกัน
เราควรจะโฟกัสที่กลอนของเธอสิ
เธอคิดจริงๆ เหรอว่า แยกทั้งสองอย่างออกจากกันได้
คือว่า เธอคิดว่ากลอนพวกนี้มาจากไหน
นอกจากความหลงใหล ความปรารถนา ความลึกล้ำดำมืด
โดยส่วนตัวแล้ว ฉันคิดว่าดันเตพูดถูก
การเขียนบทกวี เราต้องยอมเต็มใจที่จะลงไปถึงนรก
โอเค พลังงานของเธอสุดจัดมาก และนี่คือคำพูดของเอมิลี ดิกคินสัน
"ฉันฝันว่าเธอดึงดูดฉันไปที่เตียง"…
โอเค
"และขับร้องบทเพลงแห่งจันทรา จูบฉันลึกล้ำเหลือพรรณนา
ฉันคิดว่าฉันสร้างเธอขึ้นมาในหัว
พระเจ้าตกจากสวรรค์ ไฟนรกมอดดับ
เซราฟิมกับสมุนของซาตานออกไป
ฉันหลับตาลง และโลกก็หมกไหม้"
เจ๋ง เราจะกลับกันละ หวังว่าจะกลับไปยังปี 1862
ใช่ อนาคตไม่ใช่อย่างที่เราคาดหวัง
อนาคตเหรอ
ไม่รู้เหรอ
ไม่มีอนาคตสำหรับผู้หญิงหรอก
- วินนี่ - ว่าไง
เราจะกลับบ้านได้ยังไง
ฉันรู้สึกแปลกจังเลย
แปลว่ามันได้ผล
ความเป็นไปได้ที่ฉันจะลุกจากเตียง
ลดจากศูนย์มาเป็นอะไรก็ตามที่ต่ำกว่านั้นมาก
พวกเขาจะต้องเข็นฉันออกไปจากที่นี่ ในโลงศพ
- ในโลงศพ - โอ้ ขอดูดอีกที
- ไม่ได้ มันหมดแล้ว เราสูบไปหมดแล้ว - ไม่ๆ ไม่
- ฉันต้องการมัน - เราสูบไปหมดแล้ว
ผมหิวจัง
- ไปทำอาหารสิคะ - ไม่ คุณนั่นแหละไปทำอาหาร
- ไม่เอาอะ - ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว
และผมเป็นผู้ชายด้วย
และผมทำอาหารไม่เป็น
ฉันไม่คิดว่าตัวเองชอบสิ่งนี้
อะไร กัญชาน่ะเหรอ ทำไมล่ะ
เพราะก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกเศร้าเฉยๆ
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเศร้า หิว และมึนหัว
และหวาดระแวงนิดหน่อย
โอ้ คุณทำตัวมืดมนอย่างบอกไม่ถูก
โปรดให้ฉันอยู่คนเดียวอีกครั้งนะ
แล้วพอคุณเดินลงไปในครัว นับช้อนด้วย
แม็กกี้ไว้ใจไม่ได้
ผมว่าผมจะงีบสักนิดเหมือนกัน
ดื่มให้กับมัน
มันโคตรแย่เลย พวก
คือว่า ฉันน่ะ… ฉันรักลูกของฉันจริงๆ นะ
ฉัน… ฉันอยากกอดเขา
ฉันอยากเลี้ยงเขา
ฉันอยากหอมเขา
ฉันแทบยังไม่รู้จักเขาเลย
แล้วเรื่องบัดซบนี้ก็เกิดขึ้น
มันแบบว่า อะไรวะ
ฉันต้องไปตายเนี่ยนะ
อะไรไม่อยากทำก็ไม่จำเป็นต้องทำ
ใช่ ไม่ แต่มันจำเป็น
เขาเรียกว่าการเกณฑ์ทหาร
มันเป็นขั้นตอนตามกฎหมาย
ฉันเป็นทนาย ฉันรู้เรื่องพวกนี้ดี
ใช่ไง นายเป็นทนาย และเป็นลูกชายของทนาย
คือว่า ฮัลโหล นายรวยจะตาย
คนรวยทำได้ทุกอย่างที่ต้องการ
นั่นคือกฎหมายข้อแรกของสหรัฐอเมริกา
ไม่รู้สิ พวก ชื่อฉันอยู่ในรายชื่อ
โอเค ก็จ่ายให้คนอื่นไปแทน ในนามของนาย
ทำงั้นได้ด้วยเหรอ
ทุกสถานการณ์มีทางออกถ้าเงินถึง
ใช่ แต่จะให้ฉันจ่ายใครล่ะ
ใครก็ได้
หมอนั่น
หรือเขา
อีกแก้วไหมครับ หนุ่มๆ
ขอเบิ้ลเลย
หมอนี่อยากได้ทิปมาก
จ้างเขาไปเกณฑ์ทหารแทนสัก 500 ดอลลาร์ นั่นจะเหมือนเงินล้านสำหรับเขา
เขาคว้าโอกาสนี้แน่ๆ
ไม่อะ ฉันทำไม่ได้
แหงละ
มาดื่มกันอีกแก้ว แล้วดูซิว่านายจะยังคิดเหมือนเดิมไหม
อย่างน้อยฝนก็หยุดตกแล้ว
ผมไม่ได้สังเกตอากาศเลย
แดด ฝน หิมะ มันไม่ต่างกันสำหรับผม
ถ้าคุณเป็นบุรุษไปรษณีย์ คุณจะให้สภาพอากาศมาขัดขวางไม่ได้
มันเป็นหน้าที่น่ะ
ฟ้าร้อง อากาศร้อน คลื่นทะเล ลูกเห็บ
พวกมันหยุดผมไม่ได้
ผมต้องส่งจดหมายให้ถึงมือคนเสมอ
ฉันชื่นชมมากค่ะ
ขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเบื่อ
- อะไรคะ ไม่ - ผมรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนในระบบไปรษณีย์
ที่น่าสนใจมากนัก
ไม่ๆ ไม่… ฉันรักงานบริการของไปรษณีย์สหรัฐ
ฉันแค่… ฉันแค่…
รู้อะไรไหม ฉันเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ
ผมได้แค่จินตนาการ
การทำทั้งหมดนี้คนเดียว
มันไม่แย่นักหรอก
การเลี้ยงลูก
การดูแลธุรกิจให้ก้าวต่อไป
คุณเป็นผู้หญิงแกร่ง เบ็ตตี้
แต่ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาอันตราย
แม้แต่หญิงแกร่งก็ต้องการให้ผู้ชายมาปกป้อง
ฉันปกป้องตัวเองได้
และ สำหรับเฮเลน
ฉันยังหวังว่าพ่อของเธออาจกลับมา
กลับจากบิวฟอร์ตน่ะเหรอ
- ไม่น่าเป็นไปได้ - จากที่ไหนนะคะ
เฮนรีอยู่ที่บิวฟอร์ต เซาท์แคโรไลนา
- ผมนึกว่าคุณรู้ - ไม่
ไม่ ก็อย่างที่คุณทราบ ฉันไม่ได้รับจดหมายจากเขาหลายเดือนแล้ว
- คุณได้รับเหรอ - ไม่ใช่โดยตรง แต่เขาลือกัน
เขาอยู่ที่นั่นสักพักแล้ว กับทหารอาสาของเซาท์แคโรไลนา
เป็นส่วนหนึ่งของการทดลองพอร์ตรอยัล
ลองคิดดูสิ
ชายผิวดำได้เป็นทหารของกองทัพสหภาพ ฝึกซ้อมเพื่อต่อสู้
เฮนรีเป็นทหารแล้วเหรอ
ได้ยินว่าอย่างนั้น
และถ้าคุณไม่เคืองในสิ่งที่ผมจะพูด
โอกาสที่เขาจะรอดกลับมา มีพอๆ กับ…
เอ่อ…
พอๆ กับพัสดุหนักสองปอนด์ถูกนำส่ง
ทั้งที่ติดแสตมป์แค่ห้าเซ็นต์
โอ้ เยี่ยมเลย
เช้านี้เราติดอยู่ในปัจจุบัน แล้วตอนนี้เราติดอยู่ในอนาคต
โอเค แต่ระหว่างที่อยู่ที่นี่…
- ฉันต้องถาม - อะไร
จริงรึเปล่า
เรื่องที่เธอพูดว่าพี่รักผู้หญิง
เป็นซู
เป็นซูมาตลอด ฉันรักซู
ฉันคิดว่าฉันรู้นะ
แต่มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะฉันทำมันพัง
หมายความว่ายังไง พี่ทำพัง
ไม่รู้สิ
ฟังนะ ฉันเดาว่าบางครั้ง ฉันแค่พบว่าการมีความรัก
เวลาฉันเขียนกลอน มันง่ายกว่าตอนที่ฉันไม่เขียนกลอน
ฉันจะบอกให้ว่าฉันคิดอะไร
ฉันคิดว่าพี่เป็นคนที่โชคดีอย่างที่สุด
ที่เจอคนที่รักสุดหัวใจ และได้ใช้ชีวิตอยู่กับเขา
ถ้าฉันมีอย่างนั้น ฉันคงจะมีความสุขมาก
และถ้าคนคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน
และฉันก็อยู่ในปัจจุบัน…
ฉันจะวิ่งไปสู่อ้อมแขนของเขา และไม่มีวันปล่อยมือ
ให้ตายสิ วินนี่ เธอพูดถูก
ทำไมฉันถึงอยากมาอนาคต
ฉันมีทุกอย่างในปัจจุบัน
ฉันมีซู
โอ้ พระเจ้า เรากลับมาแล้ว
- เรากลับมาจากอนาคตแล้ว - พี่พูดเรื่องอะไรน่ะ
เราเพิ่งไปอนาคตกันมา
ฉันเพิ่งเอากระโถนของแม่ไปทิ้งข้างนอก
เพราะชีวิตฉันคือฝันร้าย
แล้วฉันก็มานั่งร้องไห้ที่ศาลานี่
แล้วพี่ก็เข้ามาที่นี่และเริ่มพล่ามเรื่องซู
แล้วเราก็คุยกันดีมากๆ เลยนะ
จินตนาการของฉันชักจะเลอะเทอะไปกันใหญ่
นั่นแหละที่ฉันจะบอก เอมิลี
ความรักที่แท้จริงไม่มีอยู่ในจินตนาการ
มันอยู่ตรงนี้
ในสถานที่ที่แสนเลวร้าย ที่เราเรียกว่าความจริง
ดูสิ จอร์จมา
จอร์จ เกิดอะไรขึ้น
จอร์จ เป็นอะไรไหม เกิดอะไรขึ้น
เฟรซาร์น่ะ
- เฟรซาร์ สเติร์นส์เหรอ อะไร… - ใช่ เฟรซาร์ เขา …
- เขาถูกยิง - ถูกยิงเหรอ
ในสนามรบแห่งนิวเบิร์น นอร์ทแคโรไลนา
เฟรซาร์ตายแล้ว
ฉันเห็นอนาคตจริงๆ ด้วย
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี