Czasem wyjmuję twoje listy i wiersze, droga przyjaciółko,
i gdy czuję ich dziwną moc,
jest mi trudno pisać.
Myślę, że gdybym cię choć raz zobaczył i wiedział, że jesteś prawdziwa,
mógłbym poczuć się lepiej.
Trudno jest mi zrozumieć, jak możesz żyć sama,
gdy pojawiają się w tobie takie wspaniałe myśli.
Ale myślenie ponad pewien poziom każdego odizolowuje,
podobnie jak fale oświecenia, które cię nawiedzają.
Więc może miejsce niewiele zmienia.
Czasem na pewno przyjeżdżasz do Bostonu?
Wszystkie panie tak robią.
Twój przyjaciel, Higginson.
Emily.
Mama leży w łóżku, Maggie ma wolne,
a my nie mamy bieżącej wody w domu, więc…
musisz po nią pójść.
Wiesz co?
Czasem mam wrażenie, że urodziłam się w złym stuleciu.
Przyszłość słowa nie powiedziała
Piękny, wiosenny dzień!
Dzień dobry, słońce.
Wiedziałaś, że mówię po holendersku?
To jest piękny dzień. Mam nadzieję, że przyjdzie poczta.
Czemu? Podkochujesz się w listonoszu?
Co? Nie. Czekam na list od Henry’ego.
- Tylko nie to. - Obawiam się najgorszego.
Jeśli się wkrótce nie odezwie,
jakie może być inne wytłumaczenie, poza tym, że… nie żyje?
- Przychodzi mi do głowy inne. - Jakie?
Nie wiem, dokąd pojechał Henry,
ale mężczyznę prowadzi jedno, i to nie jest kompas.
Cokolwiek to jest, pewnie przespał się z kimś innym.
Mimo to mógłby napisać do Helen.
Kogo ty chronisz?
Zostawił ciebie i Helen.
Musisz wyjść do świata.
- Słucham? - Musisz zacząć randkować.
Mam chodzić na randki podczas wojny?
Moment nigdy nie jest dobry, ale mimo wojny, wciąż jest wiosna.
Ptaki ćwierkają. Kwiaty kwitną.
Wiosna to pora na nową miłość,
a nie smęcenie za byłym,
dla którego ważniejsza od ciebie była abolicjonistyczna gazeta.
Musisz zapomnieć o przeszłości i zacząć budować nową przyszłość.
Mówisz, jakby to było proste.
Jakim cudem jesteś taką optymistką?
Bo Bóg kazał mi świadczyć o nadziei, która we mnie jest.
A teraz mam nadzieję, że moja przyjaciółka odzyska rezon.
Kogo miałabym poznać w takich czasach?
Dobry, drogie panie!
- Jego? - Dlaczego nie?
- Nie jestem gotowa. - Nie ma czasu do stracenia.
Jakaś poczta, Freddie?
Niestety nie.
Chciałbym coś ci przynieść, Betty.
Uwielbiam widzieć twój piękny uśmiech.
Ładny dzień na spacer, co?
Wiem, kto by pospacerował.
Najciężej pracująca krawcowa w Amherst.
Możesz do mnie dołączyć.
To nie randka, tylko praca. Zabierz ją na piknik.
Możemy tak zrobić, jeśli chcesz ulec sugestii…
Ja…
W zasadzie to chętnie.
Pooddycham świeżym powietrzem.
Pamiętaj, często najciemniej jest przed świtem.
Świadczę o nadziei, która we mnie jest!
Mam 60 lat, zdziro!
Emily.
U góry.
Sue.
Co tam robisz?
Czekałam na ciebie.
Musimy porozmawiać.
Tak.
Czemu do mnie nie przyszłaś?
Myślałam, że jesteś na mnie zła.
Jestem, dlatego powinnaś była do mnie przyjść.
Sue, posłuchaj.
To nie jest fair, że się złościsz,
bo wysłałam moje prace do kogoś innego.
Tu nie chodzi o ciebie.
Oczywiście, że chodzi o mnie.
Kiedyś mi powiedziałaś, że piszesz tylko dla mnie.
Ale moje myśli już ci chyba nie wystarczają.
Po urodzeniu dziecka mój mózg jest bezużyteczny.
Nie, po prostu nie masz czasu na poezję.
A ty nie masz czasu dla dziecka,
bo ciągle piszesz swoje cholerne wiersze!
No i proszę.
Moje wiersze już cię nie obchodzą.
Oczywiście, że obchodzą.
Dlaczego bierzesz to do siebie, że poprosiłam kogoś innego
- o opinię? - Mężczyznę?
Obcego? Który cię w ogóle nie zna?
Właśnie!
On mnie nie zna.
Zna tylko moje słowa.
Nie muszę się martwić o jego uczucia.
Jak gdy mi powiedziałaś, że nie podoba ci się strofa.
Może jesteś zła, bo nie pomagam ci zmieniać pieluch.
Albo gdy mówisz, że wers ci się podoba,
może to znaczy tylko, że mnie kochasz.
Kocham cię, Emily. Co w tym złego?
Boże, życie w ten sposób jest niesprawiedliwe.
Wszystko, czego pragnę, to być z tobą,
przytulić się do ciebie w łóżku.
A zamiast tego muszę czekać dniami i tygodniami z niczym.
Nie z niczym.
Piszę do ciebie. To nic nie znaczy?
Emily, jesteś poetką.
Ciężko pracujesz nad swoimi wierszami.
Chcesz, by każdy wers był idealny.
Ale ja chcę bałaganu.
Czegoś, czego nie dasz rady opisać słowami.
Chcę ciebie.
I chcę, byś ty chciała mnie.
Oczywiście, że cię chcę.
Ale nie mogę mieszkać w twoim domu.
Po pierwsze, Austin ze mną nie rozmawia.
Okej.
A jeśli Austin wyjedzie na wojnę? Co wtedy?
- Jak to? - Powołują każdego zdrowego mężczyznę.
Jego czas nadejdzie.
Gdy Austin pojedzie walczyć, przyjdziesz do mnie wtedy?
Czy znajdziesz inną wymówkę?
Lepiej odniosę wodę.
Będzie padać.
Pocałuj mnie.
Nie mogę.
To nie jest dobry dzień.
O Boże, Emily. Nie rozumiesz, że tylko to mamy?
Agonia!
Tortury.
Vinnie?
Vinnie? Co się stało?
Spójrz na mnie,
dzień po dniu wykonuję obowiązki domowe mamy,
a to, czego chcę, o czym marzę,
to dzień po dniu wykonywać te obowiązki
dla mojego przystojnego, emocjonalnie niedostępnego męża.
Boże, nie wytrzymam tego dłużej.
Szczerze mówiąc, ja też nie. Życie jest do dupy.
Jestem wieczną singielką, w kraju trwa wojna,
i jeszcze pada deszcz.
Tak, to beznadziejny dzień.
Tak.
Każdego dnia tej wojny
miałam nadzieję, że będzie lepiej,
że niebo się rozpogodzi,
że jakimś cudem zobaczymy lepszą przyszłość.
Ale to się nie dzieje.
Nasza rodzina się rozpada.
Chcę wrócić do przeszłości.
Nim zaczęła się wojna, nim moi byli faceci umarli.
Nie, wolałabym się udać do przyszłości.
Pominąć ten bałagan, przenieść do czasów po wojnie, gdy wszystko jest inne.
Wyobraź sobie, gdybyśmy mogły mrugnąć…
i być w przyszłości. Tak po prostu.
- Widziałaś to? - Co to było?
Co się dzieje?
Emily.
- Vinnie? - Tak?
- Czy my się ruszamy? - Chyba tak.
Emily?
- Co się dzieje? - Nie wiem.
- Vinnie! - Emily!
O mój Boże!
Co to było?
Co się stało?
Altanka się kręciła.
Tak, a potem zatrzymała.
I przestało padać.
- Vinnie? - Tak?
Czy dom wydaje ci się inny?
- Czekaj… Boję się. - Co…
- Ten powóz nie ma koni! - I dym wychodzi mu z tyłka!
Co?
- O mój… - Co?
Co?
STUDENCI Z ROCZNIKA 1955 USTANAWIAJĄ NOWY REKORD
1955?
Jesteśmy w przyszłości!
CZASOPISMO DLA PAŃ GODEYA
NOWE STYLE FARTUCHÓW
Pani Dickinson?
Jak śmiesz mi przeszkadzać, Edwardzie? Jestem w moim azylu.
Znalazłem coś niepokojącego.
W szklarni Emily. Pomyślałem, że powinnaś wiedzieć.
Co? W szklarni? O czym ty mówisz?
To w niej rosło pomiędzy roślinami.
Okej. Co to jest?
To, pani Dickinson, są konopie.
Słucham?
Cannabis sativa.
Zwane marihuaną, haszyszem, czarcią trawą.
To modny narkotyk.
Azjaci to rolują i palą.
Jest się po tym na haju.
Jestem pewna, że Emily nic o tym nie wie.
Pewnie to hodowała, bo jest ładne.
Może masz rację. Może nie wiedziała.
Ale to jest niebezpieczne.
Palenie tego może prowadzić do ekstazy, snów, urojeń.
Cóż…
Spróbujemy?
Co? Powinniśmy?
Żyje się tylko raz.
- Halo? - Zamknięte.
- Halo? - Jesteśmy w przyszłości.
Świetnie. Po prostu wspaniale.
To nasz dom. Muszą nas wpuścić.
Kto? Jak myślisz, kto tam jest?
Emily, przeniosłyśmy się w czasie o sto lat do przodu.
Cała nasza rodzina nie żyje.
Okej, potrzebuję odpowiedzi i to szybko.
ZAKAZ JEŻDŻENIA NA ROWERZE
Nie wejdziecie.
Otwierają tylko we wtorki.
Dlaczego jesteście ubrane jak stuknięte babcie?
To przebranie na Dzień Gór.
Rozumiem. Fajnie.
- Dzień Gór? - Tak.
Dzień Gór Smith College. Odbywa się raz na semestr.
Odwołują wszystkie zajęcia
i wszyscy mogą biegać po okolicy,
płatać figle, czy co tam chcą.
Czyż żeńskie uczelnie i ich dziwne tradycje nie są fajne?
Żeńskie uczelnie? Kobiety mogą studiować?
Jasne. Jesteśmy na terenie kampusu.
Życie kobiet w tych czasach wydaje się fantastyczne.
Nie. Jest przygnębiające.
Miałam kilka załamań nerwowych i próbowałam się zabić.
Jestem na ostatnim roku. A wy?
My… Jesteśmy z 1862 roku.
Okej, wczułyście się w rolę.
Macie nawet gorsety.
Nie wiem, jak w tym oddychacie.
Odsuńcie się, proszę. Wchodzę.
Masz klucz?
Wiem, gdzie go chowają. Często tu przychodzę.
Tak? Dlaczego?
Bo jestem poetką.
A to jest dom wspaniałej, amerykańskiej poetki, Emily Dickinson.
Czyli…
Mieszkała tu Emily Dickinson?
Tak, dawno temu.
Teraz jest zabity deskami,
ale władze uczelni od czasu do czasu organizują wycieczki.
- Brałam udział w kilku. - Jesteś poetką?
Tak. Staram się być.
Choć przyznaję, że czasem mam wrażenie, że mój mózg to czarna dziura,
z której nie wydostanie się piękno ani prawda.
Może to z powodu elektrowstrząsów, które miałam w psychiatryku.
Albo taką mam uroczą osobowość.
Jak ci na imię?
Jestem Sylvia.
Sylvia Plath.
Wspaniała, amerykańska poetka.
Przyszłość słowa nie powiedziała –
Ani nie zamierza jak Głupiec
Ujawnić choćby sylaby
Swojego wyjątkowego Przyjścia –
Pułkowniku Higginsonie?
Mogę prosić o uwagę?
Henry. Żółwik.
Nie spodziewałem się ciebie.
Staram się zrozumieć tę mapę.
Nigdy nie ogarniałem map.
Ale mów, co cię trapi?
Wie pan, że Konfederaci idą w tę stronę
i już niedługo ogień walki dotrze do bazy w Beaufort.
Tak.
Jeśli dobrze rozumiem,
nasz wróg idzie stąd…
RZEKA BROAD
…i bitwa rozpocznie się…
WYSPA PORT ROYAL
…gdzieś tutaj.
Będzie paskudnie.
Wiesz, Henry…
Czasem chciałbym wrócić
do wygodnych biur czasopisma Atlantic
i dawać rady młodym poetom.
Pisanie esejów o życiu ptaków brzmi w tej chwili jak raj.
Wojna to piekło.
Zgadzam się, pułkowniku.
Ale mam pytanie,
gdy zacznie się bitwa, co mają robić nasi ludzie?
Szkolił ich pan i sprawdzał,
ubrał jak żołnierzy, ale nie dał im pan broni.
Mają stanąć i robić za mięso armatnie?
Generał Saxton wydał rozkaz,
by umacniali barykady.
Z całym szacunkiem,
ale mam wrażenie, że prawdziwa barykada jest tutaj.
Gdy tylko Lincoln to zatwierdzi, dostaną broń.
A jeśli ten dzień nie nadejdzie?
Nadejdzie!
Ale jeśli zadziałamy za szybko,
stracimy to, co już osiągnęliśmy.
Nie masz pojęcia, jak mi się przyglądają,
bo chcę stworzyć ten oddział.
Jakbym starał się zasadzić roślinę,
ale wciąż ją wyrywają, by zobaczyć, jak rośnie.
Najmniejszy błąd może nas cofnąć o sto lat.
- Nie masz pojęcia… - Mam.
Żyję w ten sposób każdego dnia.
To co mam zrobić?
Sprzeciwić się prezydentowi i dać im broń?
To brzmi, jak coś, co zrobiłby radykalny działacz.
Cóż…
Tego nie mogę zrobić.
Rozumiem.
Ale…
Gdyby ktoś chciał dać im broń, powiedziałbym mu, co może zrobić.
Może…
przejąć dostawę karabinów, które mają dziś dotrzeć
drogą z muszli.
Mógłby powiedzieć kierowcy z fabryki w Charleston,
że go przysłałem jako pośrednika.
Pracownicy fabryki nie wiedzą nic o przepisach wojskowych,
więc uwierzą na słowo.
I cały powóz broni
przekażą mu tak po prostu.
Pułkowniku Higginsonie?
Tak.
Co zrobili z moją sypialnią?
To nie jest moja kapa.
Naprawdę wczułaś się w rolę.
Uczyłaś się u Strasberga w Nowym Jorku?
Ponoć nienawidzi kobiet.
Tapeta wyblakła,
a ten obraz tu nie wisiał.
Biurko dobrze stoi.
Tak, przy oknie na południowy-zachód.
Okej.
Siadasz jak u siebie.
Tak się łączę z duchem Emily.
Zabawne. Dziś nie mogę się z nią skontaktować.
Jestem tutaj, więc…
To powinno pomóc.
- Co to? - Wiersze Emily Dickinson.
Zbiór wydano w tym roku.
WIERSZE EMILY DICKINSON
Kazałam ci spalić moje wiersze, gdy umrę.
Wiedziałam, że nie mówisz poważnie.
Nie mogłam pozwolić, by zapomniano o mojej siostrze.
Patrz, w przyszłości jesteś sławna.
Nie aż tak sławna.
Jest bardziej lokalną legendą.
Tajemnicza, dziwna poetka, która prowadziła smutne życie.
To nieprawda.
Większości ludzi w XX wieku nie obchodzi Emily Dickinson.
Najchętniej zostawiliby jej wiersze gdzieś na strychu.
Ale mnie obchodzi. Czuję z nią pewną więź.
Cierpiała na straszną depresję. Tak jak ja.
Wcale nie. Ona nie… Ja nie…
Wiecie, że całe życie była sama?
Jak to „sama”?
Była dziewicą. Smutną, wysuszoną starą panną.
Nie wyszła za mąż, nie znalazła miłości. Prawie nie opuszczała pokoju.
Jedyne co robiła Emily Dickinson, to ubierała się na biało i płakała.
To akurat nieprawda. Nie ubiera się na biało.
Emily Dickinson nie cierpi na depresję. Nie chce umrzeć.
Chce żyć i łączyć się ze światem swoimi słowami.
Zakładam, że umarła sama w swojej sypialni.
Okej. Jestem Emily Dickinson, więc wiem, jak Emily się czuje.
Twoje zaangażowanie w grę aktorską jest trochę niepokojące.
Skąd bierzesz te informacje?
To powszechna wiedza.
Emily Dickinson była pierwszą smutną dziewczyną.
Jej życie było okropne.
Ponoć miała romans z mężczyzną,
za którym szalała, a on jej nie kochał.
O mój Boże.
- To prawda? - Nie.
- Nie… - Tak, to prawda,
ale nikt nie wie, kto to był i było to nieodwzajemnione.
Więc zakładam, że chciała się zabić.
Bez wątpienia próbowała.
Tak jak ja, gdy pocięłam sobie nogi i wzięłam tabletki nasenne mojej mamy.
- Ojej. - Okej.
Nie próbowałam się zabić. Nigdy bym tego nie zrobiła.
I nie byłam zakochana w mężczyźnie.
- Emily. To był George? - Nie.
- Frazar? - Nie!
To nie mógł być… Toshiaki?
Okej. Lavinio, nigdy w życiu nie byłam zakochana w mężczyźnie.
Możesz mieć rację.
Kilka lat temu wydano książkę, która wywołała taki skandal,
że prawie wstrzymano wydanie.
Bo w tej książce napisano, że Emily Dickinson była lesbijką.
- Kim? - Lesbijką.
Nie, była Amerykanką.
Co?
Mówię o seksie, kochanie.
Była homoseksualistką, kobietą, która kochała inne kobiety.
Na pewno wiecie, o czym mówię. Chodzicie do Smith College.
Emily, czy… to prawda?
Ja…
O mój Boże. Kto?
Możemy zmienić temat?
Dlaczego rozmawiamy o jej życiu prywatnym?
Może skupmy się na wierszach?
Uważasz, że można te rzeczy rozdzielić?
A skąd niby bierze się poezja,
jak nie z pasji, pożądania, najgłębszych uczuć?
Osobiście uważam, że Dante miał rację.
By pisać poezję, trzeba zejść do piekła i wrócić.
Okej, masz silną energię, a mówi to Emily Dickinson.
„Śniłam, że czarami wciągnąłeś mnie do łóżka”…
Okej.
…„I śpiewałeś mi obłąkany miłością, całując mnie całkiem szaleńczo.
(Myślę, że wymyśliłam cię w mojej głowie).
Bóg spada z nieba, ognie piekła bledną:
Wyjdźcie serafinie i mężczyźni Szatana:
Zamykam oczy i cały świat umiera”.
Nieźle. My już pójdziemy. Oby do roku 1862.
Nie takiej przyszłości się spodziewałyśmy.
Przyszłości?
Nie wiecie?
Dla kobiet przyszłość nigdy nie nadchodzi.
- Vinnie? - Tak?
Jak wrócimy do domu?
Czuję się bardzo dziwnie.
To znaczy, że działa.
Prawdopodobieństwo, że wstanę z łóżka,
właśnie z zera spadło na to, co jest poniżej zera.
Będą musieli mnie stąd wynieść w trumnie.
- W trumnie. - Daj mi jeszcze.
- Skończyło się. Wypaliliśmy wszystko. - Nie.
- Potrzebuję tego. - Wypaliliśmy.
Jestem głodny.
- Zrób coś do jedzenia. - Nie, ty zrób.
- Nie zrobię. - Umieram z głodu.
I jestem mężczyzną.
Nie potrafię gotować.
Chyba za tym nie przepadam.
Za konopiami? Czemu?
Bo wcześniej byłam smutna.
A teraz jestem smutna, głodna, kręci mi się w głowie
i chyba mam lekką paranoję.
Roztaczasz strasznie ponurą atmosferę.
Zostaw mnie znowu samą.
A gdy pójdziesz do kuchni, policz łyżki.
Maggie nie można ufać.
Chyba się trochę zdrzemnę.
Na zdrowie.
To porąbane, stary.
Zależy mi na moim dziecku, wiesz?
Chcę go przytulać.
Chcę go wychować.
Chcę go wąchać.
Jeszcze go nie poznałem,
a stało się coś takiego.
I to tak po prostu, co?
Mam wyjechać i umrzeć?
Nie musisz, jeśli nie chcesz.
Tak, nie, ale muszę.
To się nazywa pobór.
To cała procedura prawna.
Jestem prawnikiem, więc się na tym znam.
Właśnie. Jesteś prawnikiem i synem prawnika.
No halo. Jesteś bogaty.
Bogaci ludzie robią, co chcą.
To pierwsze prawo Stanów Zjednoczonych.
No nie wiem. Moje nazwisko jest na liście.
Okej. To zapłać komuś, by się nim przedstawił.
To tak można?
Z każdej sytuacji jest wyjście, jeśli cię na to stać.
Tak, ale komu mam zapłacić?
Komukolwiek.
Tamtemu gościowi.
Albo tamtemu.
Albo jemu.
Jeszcze kolejkę?
Podwójną.
On zawsze czeka na napiwki.
Stawka zaczyna się od 500 dolców. Dla niego to milion.
Na pewno się skusi.
Nie, nie mógłbym.
Jasne.
Napijmy się jeszcze i może zmienisz zdanie.
Przynajmniej przestało padać.
Nie zwracam uwagi na pogodę.
Słońce, deszcz, śnieg. Dla mnie to bez różnicy.
Jeśli jesteś listonoszem, nie możesz się dać pogodzie.
Taka praca.
Pioruny, upał, grad.
Nie powstrzymają mnie.
Muszę dostarczyć listy.
Podziwiam to.
Wybacz. Nie chcę cię zanudzać.
- Co? Nie. - Wiem, że nie każdego interesuje
działanie poczty tak jak mnie.
O nie. Uwielbiam pocztę.
Tylko…
Wiesz co? Jestem zmęczona.
Wyobrażam sobie.
Robisz to wszystko sama.
Nie jest tak źle.
Wychowujesz dziecko.
Utrzymujesz firmę na powierzchni.
Jesteś silną kobietą.
Ale to niebezpieczne czasy.
Nawet silnej kobiecie przyda się facet do obrony.
Potrafię się bronić.
A co do Helen,
wciąż mam nadzieję, że jej ojciec wróci.
Z Beaufort?
- Raczej nie. - Skąd?
Henry jest w Beaufort, w Karolinie Południowej.
- Myślałem, że wiesz. - Nie.
Nie, jak sam dobrze wiesz, od miesięcy do mnie nie pisze.
- A do ciebie? - Nie, ale wieść się niesie.
Jest tam już jakiś czas z Ochotnikami z Karoliny Południowej.
Są częścią Eksperymentu Port Royal.
Wyobraź to sobie.
Czarni mężczyźni w armii Unii, szkoleni do walki.
Henry jest żołnierzem?
Tak słyszałem.
I jeśli mogę tak powiedzieć,
jego szanse powrotu są mniej więcej takie wysokie…
jak…
szansa na wysłanie kilogramowej paczki
ze znaczkiem za pięć centów.
Świetnie.
Rano utknęłyśmy w teraźniejszości, a teraz w przyszłości.
Ale gdy tu jesteśmy…
- Muszę zapytać. - O co?
Czy to prawda,
co mówiła o tym, że kochasz inne kobiety?
Chodzi o Sue.
Zawsze chodziło o Sue. Kocham Sue.
Chyba to wiedziałam.
To bez znaczenia, bo wszystko zniszczyłam.
Jak to zniszczyłaś?
Nie wiem.
Wydaje mi się, że czasem łatwiej mi kochać,
gdy piszę wiersz, niż gdy go nie piszę.
Powiem ci, co myślę.
Masz niewiarygodne szczęście,
że możesz spędzić życie z kimś, kogo kochasz.
Ja bym się cieszyła, gdybym tak mogła.
Jeśli ta osoba by żyła, w teraźniejszości,
ze mną w tu i teraz…
wzięłabym ją w ramiona i nigdy nie puściła.
Cholera, Vinnie, masz rację.
Dlaczego chciałam przenieść się do przyszłości?
W teraźniejszości miałam wszystko.
Miałam Sue.
O mój Boże. Udało się!
- Nie jesteśmy już w przyszłości. - O czym ty mówisz?
Właśnie byłyśmy w przyszłości.
Właśnie byłam w wychodku, by opróżnić nocnik matki,
bo moje życie to koszmar,
a potem weszłam do altanki i zaczęłam płakać.
A potem przyszłaś i zaczęłaś mówić o Sue,
a potem odbyłyśmy całkiem miłą rozmowę.
Moja wyobraźnia robi, co chce.
To właśnie mówiłam, Emily.
Prawdziwa miłość nie istnieje w twojej wyobraźni.
Istnieje tutaj,
w tym okropnym miejscu, które zwiemy rzeczywistością.
Patrz, to George.
George, co się dzieje?
George, wszystko okej? O co chodzi?
O Frazara.
- Frazara Stearnsa? - Tak. Frazara. On…
- Został postrzelony. - Postrzelony?
W bitwie pod New Bern, w Karolinie Północnej.
Frazar nie żyje.
Chyba jednak zobaczyłam przyszłość.
Napisy: Agnieszka Otawska Tłumaczenie wiersza: Adrian Fulneczek