Καμιά φορά, βγάζω τα γράμματα και τους στίχους σου, αγαπητή φίλη…
κι όταν νιώθω την παράξενη δύναμή τους,
δυσκολεύομαι να γράψω.
Νομίζω πως αν σε έβλεπα μια φορά και καταλάβαινα ότι είσαι αληθινή,
ίσως τα πήγαινα καλύτερα.
Δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς μπορείς να ζεις τόσο μόνη
και να γεννάς σκέψεις τέτοιας ποιότητας.
Ωστόσο, όλοι απομονώνονται όταν σκέφτονται πέρα από ένα σημείο
ή όταν έχουν τόσο φωτεινές αναλαμπές όπως εσύ.
Οπότε, ίσως το μέρος να μην έχει κάποια σημασία.
Πρέπει να έρθεις κάποτε στη Βοστόνη.
Όλες οι κυρίες έρχονται.
Παντοτινός σου φίλος, Χίγκινσον.
Έμιλι.
Η μαμά είναι στο κρεβάτι, η Μάγκι λείπει, δεν έχουμε νερό στο σπίτι, οπότε…
πρέπει να φέρεις νερό.
Ξέρεις κάτι;
Καμιά φορά νιώθω ότι γεννήθηκα λάθος αιώνα.
Ντίκινσον
Το Μέλλον δεν μίλησε ποτέ
Τι όμορφη ανοιξιάτικη μέρα!
Καλημέρα, λιακάδα.
Ήξερες ότι μιλάω ολλανδικά;
Υπέροχη μέρα. Μακάρι να ερχόταν αλληλογραφία.
-Γιατί; Επειδή σ' αρέσει ο ταχυδρόμος; -Τι; Όχι. Περιμένω γράμμα από τον Χένρι.
-Όχι πάλι τα ίδια. -Φοβάμαι για το χειρότερο.
Αν δεν έχω νέα του σύντομα,
ποια άλλη εξήγηση μπορεί να υπάρχει εκτός από το να είναι… νεκρός;
-Μπορώ να σκεφτώ άλλη εξήγηση. -Ναι;
Κοίτα, δεν ξέρω προς τα πού ταξιδεύει ο Χένρι,
αλλά ένα πράγμα οδηγεί έναν άντρα. Όχι η πυξίδα του.
Πιθανώς να έπεσε στο κρεβάτι με κάποια άλλη.
Κι έτσι να έγινε, θα μπορούσε να γράψει στην Έλεν.
Κοπελιά, ποιον προστατεύεις;
Παράτησε κι εσένα και την Έλεν.
Πρέπει να ξαναβγείς στον κόσμο.
-Ορίστε; -Πρέπει να αρχίσεις να βγαίνεις ραντεβού.
Λες να αρχίσω τα ραντεβού εν μέσω Εμφυλίου;
Κοίτα, ποτέ δεν είναι καλή στιγμή, αλλά, παρά τον πόλεμο, είναι άνοιξη.
Τα πουλιά κελαηδούν, τα λουλούδια ανθίζουν.
Η άνοιξη είναι εποχή για νέα αγάπη,
όχι για νοσταλγικό κλαψούρισμα για τον πρώην σου,
που σε έβαζε μετά την εφημερίδα του κατά της δουλείας.
Άσε το παρελθόν και φτιάξε ένα καινούργιο μέλλον! Έλα!
Το κάνεις να ακούγεται τόσο εύκολο!
Πώς παραμένεις τόσο αισιόδοξη;
Ο Θεός με κάλεσε να δηλώσω την ελπίδα που έχω μέσα μου.
Και τώρα ελπίζω ότι η φίλη μου, η Μπέτι, θα ξαναβρεί το παροιμιώδες της πάθος.
Ποιον θα γνώριζα τέτοια εποχή;
Καλημέρα, κυρίες μου.
-Αυτόν; -Γιατί όχι;
-Δεν νομίζω. Δεν είμαι έτοιμη. -Η καλύτερη στιγμή είναι τώρα.
Κάνα γράμμα σήμερα, Φρέντι;
Όχι, δυστυχώς.
Μακάρι να είχα κάτι για σένα, Μπέτι. Μ' αρέσει να βλέπω το όμορφο χαμόγελό σου.
Ωραία μέρα για περίπατο, σωστά; Ξέρω ποια τον χρειάζεται.
Η πιο εργατική μοδίστρα του Άμερστ.
Έλα μαζί μου όσο μοιράζω τα γράμματα.
Για ραντεβού λέμε, όχι για δουλειά. Πήγαινέ τη σε πικ νικ.
Θα μπορούσαμε να το κάνουμε, αν είσαι ανοιχτή στην πρόταση.
Εγώ…
Θα το ήθελα πολύ.
Μου χρειάζεται λίγος αέρας.
Να θυμάστε, το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν την αυγή.
Μιλάω για να δηλώσω την ελπίδα που υπάρχει μέσα μου!
Φιλενάδα, είμαι 60!
Έμιλι.
Εδώ πάνω.
Σου.
Τι κάνεις εκεί πάνω;
Σε περίμενα.
Πρέπει να μιλήσουμε.
Ναι, πρέπει.
Γιατί δεν ήρθες να με δεις;
Νόμιζα ότι μου έχεις θυμώσει.
Σου έχω θυμώσει. Γι' αυτό έπρεπε να έρθεις.
Σου, άκου.
Δεν είναι δίκαιο να μου θυμώνεις
επειδή απευθύνθηκα σε κάποιον άλλον για το έργο μου.
Δεν έχει σχέση μ' εσένα.
Έχει απόλυτη σχέση μ' εμένα.
Κάποτε μου είπες ότι γράφεις μόνο για μένα.
Μάλλον οι σκέψεις μου δεν σου αρκούν πια.
Τώρα που γέννησα, μάλλον το μυαλό μου είναι άχρηστο.
Όχι, δεν έχεις πια χρόνο για την ποίησή μου.
Κι εσύ δεν είχες χρόνο για το μωρό μου! Όλο γράφεις αναθεματισμένα ποιήματα!
Μάλιστα.
-Δεν σε νοιάζουν πια τα ποιήματά μου. -Με νοιάζουν. Απλώς…
Τότε, γιατί το πήρες προσωπικά που απευθύνθηκα σε κάποιον
-για τη γνώμη του; -Σε άντρα;
Σε έναν ξένο; Σε κάποιον που δεν σε ξέρει;
Ακριβώς!
Δεν με ξέρει καν.
Ξέρει μόνο τα λόγια μου.
Δεν ανησυχώ μήπως εμπλακούν τα συναισθήματά του.
Όπως όταν μου λες ότι δεν σ' αρέσει μια στροφή.
Ίσως έχεις θυμώσει επειδή δεν σε βοήθησα ν' αλλάξεις πάνες.
Ή χειρότερα, όταν λες ότι αγαπάς έναν στίχο,
ίσως να σημαίνει ότι αγαπάς εμένα.
Σ' αγαπάω, Έμιλι. Πού είναι το κακό;
Θεέ μου, είναι άδικο να ζεις έτσι. Είναι αξιολύπητο.
Το μόνο που θέλω είναι να είμαι μαζί σου,
να ξαπλώνουμε αγκαλιασμένες το βράδυ.
Κι αντί γι' αυτό, περιμένω μέρες κι εβδομάδες χωρίς τίποτα.
Όχι τίποτα.
Σου γράφω. Δεν είναι αυτό κάτι;
Έμιλι, είσαι ποιήτρια.
Δουλεύεις σκληρά για τα ποιήματά σου. Θες να είναι τέλειος κάθε στίχος.
Αλλά εγώ θέλω το χάος.
Θέλω κάτι που δεν μπορείς να πεις με λέξεις.
Θέλω εσένα.
Και θέλω να με θέλεις.
Φυσικά και σε θέλω.
Αλλά δεν μπορώ να ζήσω στο σπίτι σου.
Καταρχάς, ο Όστιν δεν μου μιλάει καν.
Εντάξει.
Κι αν ο Όστιν πάει στον πόλεμο; Τότε, τι;
-Τι εννοείς; -Επιστρατεύουν κάθε αρτιμελή άντρα.
Θα έρθει η ώρα του.
Όταν φύγει ο Όστιν στον πόλεμο, θα έρθεις να με δεις;
Ή θα βρεις κάποια άλλη δικαιολογία;
Καλύτερα να πάω το νερό.
Θα βρέξει.
Φίλα με.
Δεν μπορώ.
Σήμερα δεν είναι καλή μέρα.
Έμιλι! Δεν καταλαβαίνεις ότι μόνο το σήμερα έχουμε;
Η οδύνη!
Το βάσανο.
Βίνι;
Βίνι; Τι έχεις;
Κοίταξέ με.
Κάνω οικιακές δουλειές μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει για τη μητέρα μου,
ενώ το μόνο που θέλω, το μόνο που ονειρεύομαι,
είναι να κάνω οικιακές δουλειές μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει
για τον υπέροχο, συναισθηματικά απόντα άντρα μου.
Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο.
Ειλικρινά, ούτε κι εγώ. Η ζωή είναι χάλια.
Έχω μείνει στο ράφι, η Αμερική έχει Εμφύλιο
και τώρα βρέχει.
Ναι, δεν έχει υπάρξει χειρότερη μέρα.
Ναι.
Κάθε μέρα του πολέμου,
ήλπιζα και ξαναήλπιζα ότι τα πράγματα θα βελτιώνονταν,
ότι οι ουρανοί θα άνοιγαν
και ότι θα βλέπαμε ένα πιο φωτεινό μέλλον.
Όμως, δεν γίνεται τίποτα.
Η οικογένειά μας καταρρέει.
Θέλω να γυρίσω στο παρελθόν.
Προτού ξεκινήσει ο πόλεμος, προτού πεθάνουν όλα μου τα αγόρια.
Όχι. Εγώ προτιμώ να πάω στο μέλλον.
Να προσπεράσω το χάος, να έχει τελειώσει ο πόλεμος και να έχουν αλλάξει όλα.
Φαντάσου να ανοιγοκλείναμε τα μάτια…
και να μεταφερόμασταν στο μέλλον. Έτσι απλά.
-Το είδες; -Τι ήταν;
Τι συμβαίνει;
Έμιλι;
-Βίνι; -Ναι;
-Κινούμαστε; -Έτσι νομίζω.
Έμιλι;
-Τι συμβαίνει; -Δεν ξέρω.
-Βίνι! -Έμιλι;
Θεέ μου!
Τι ήταν αυτό;
Τι συνέβη μόλις τώρα;
Το κιόσκι περιστρεφόταν.
Και μετά σταμάτησε.
Και σταμάτησε να βρέχει.
-Βίνι; -Ναι;
Σου φαίνεται διαφορετικό το σπίτι;
-Τι… Έμιλι, φοβάμαι. -Τι…
-Η άμαξα δεν έχει άλογα! -Βγαίνει καπνός από τον πισινό της!
Τι;
-Θεέ… -Τι;
Τι;
Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ 1955 ΚΑΝΕΙ ΝΕΟ ΡΕΚΟΡ
Του 1955;
Είμαστε στο μέλλον!
ΝΕΑ ΣΤΙΛ ΓΙΑ ΠΟΔΙΕΣ
Κυρία Ντίκινσον;
Πώς τολμάς να με ενοχλείς; Είμαι στο ησυχαστήριό μου.
Βρήκα κάτι ανησυχητικό.
Στο θερμοκήπιο της Έμιλι.
-Νόμιζα ότι θα σε ενδιέφερε. -Τι; Στο θερμοκήπιο; Τι είν' αυτά που λες;
Είχε κι αυτό ανάμεσα στα φυτά της.
Εντάξει. Τι είναι;
Αυτό, κυρία Ντίκινσον, είναι κάνναβη.
Πώς είπες;
Cannabis sativa.
Γνωστή και ως κάνναβη η ήμερη, χασίσι, χόρτο του διαβόλου.
Είναι ναρκωτικό της μόδας. Οι ανατολίτες το καπνίζουν.
Σε μαστουρώνει, κα Ντίκινσον.
Είμαι σίγουρη ότι η Έμιλι δεν ξέρει κάτι γι' αυτό.
Θα το καλλιέργησε επειδή είναι όμορφο.
Ίσως έχεις δίκιο. Μάλλον δεν έχει ιδέα.
Όμως, είναι επικίνδυνο.
Μπορεί να οδηγήσει σε έκσταση, όνειρα, παραισθήσεις.
Λοιπόν…
να το δοκιμάσουμε;
Τι; Λες;
Ζεις μόνο μια φορά.
-Ακούτε; -Είναι κλειδωμένα.
-Ακούτε; -Κι είμαστε στο μέλλον.
Τέλεια. Θαυμάσια.
Είναι το σπίτι μας. Πρέπει να μας ανοίξουν.
Ποιοι; Ποιοι νομίζεις ότι είναι εκεί μέσα;
Έμιλι, μόλις ταξιδέψαμε 100 χρόνια στο μέλλον.
Έχει πεθάνει η οικογένειά μας.
Εντάξει. Χρειάζομαι απαντήσεις και τις χρειάζομαι αμέσως.
ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΠΟΔΗΛΑΤΑ
Δεν μπορείτε να μπείτε. Ανοίγει μόνο την Τρίτη.
Γιατί είστε ντυμένες σαν τρελογιαγιάδες;
Θα είναι η αμφίεση για τη Μέρα Βουνού. Κατάλαβα. Πλάκα έχει.
-Μέρα Βουνού; -Ναι.
Έχουμε κάθε εξάμηνο Μέρα Βουνού του Κολεγίου Σμιθ.
Ακυρώνονται τα μαθήματα κι όλοι είναι ελεύθεροι να κάνουν βόλτες
κάνοντας φάρσες ή ό,τι θέλουν.
Δεν είναι τέλεια τα κολέγια θηλέων κι οι παραδόσεις τους;
Κολέγια θηλέων; Δηλαδή, σπουδάζουν κι οι γυναίκες τώρα;
Προφανώς. Είμαστε στον χώρο του κολεγίου.
Η ζωή των γυναικών αυτήν την εποχή φαίνεται τέλεια.
Όχι, είναι καταθλιπτική.
Έπαθα νευρικούς κλονισμούς κι έκανα απόπειρα αυτοκτονίας.
Είμαι τελειόφοιτη. Εσείς;
Εμείς… Είμαστε από το 1862.
Εντάξει, μπήκατε στο πετσί του ρόλου.
Φοράτε κορσέδες και όλα. Δεν ξέρω πώς αναπνέετε με αυτά τα πράματα.
Τέλος πάντων, κάντε άκρη. Μπαίνω.
Έχεις κλειδί;
Ξέρω πού το κρύβουν. Έρχομαι συχνά εδώ.
Αλήθεια; Γιατί;
Επειδή είμαι ποιήτρια.
Εδώ έζησε η μεγάλη Αμερικανίδα ποιήτρια Έμιλι Ντίκινσον.
Οπότε…
έζησε εδώ η Έμιλι Ντίκινσον;
Πριν από πολύ καιρό, ναι.
Τώρα το έχουν κλειστό,
αν κι οι διαχειριστές του κολεγίου κάνουν ξεναγήσεις.
-Έχω παρακολουθήσει αρκετές. -Είπες ότι είσαι ποιήτρια;
Ναι. Προσπαθώ να γίνω.
Αν κι ομολογώ ότι ενίοτε το μυαλό μου είναι σαν μαύρη τρύπα
από όπου δεν βγαίνει ομορφιά ή αλήθεια.
Ίσως λόγω του ηλεκτροσόκ που μου έκαναν στο ψυχιατρείο.
Ή ίσως λόγω της γοητείας μου.
Πες μας το όνομά σου.
Είμαι η Σίλβια.
Σίλβια Πλαθ.
Μεγάλη Αμερικανίδα ποιήτρια.
Το Μέλλον δεν μίλησε ποτέ -
Ούτε πρόκειται, σαν Ανόητο
Να αποκαλύψει με οιωνό μια συλλαβή
Όσων σημαντικών Θα Έρθουν -
Συνταγματάρχη;
Μπορώ να έχω την προσοχή σας, κύριε;
Χένρι. Δώσε γροθιά.
Δεν σε περίμενα. Έλα.
Προσπαθώ να καταλάβω αυτόν τον χάρτη. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τους χάρτες.
Μα πες μου, τι σε απασχολεί;
Ξέρετε ότι οι Συνομοσπονδιακοί πλησιάζουν.
Και πολύ σύντομα,
η μάχη θα φτάσει στη βάση μας, εδώ στο Μπόφορτ.
Ναι.
Για την ακρίβεια, αν κατάλαβα καλά,
ο εχθρός μας έρχεται από εδώ…
ΠΟΤΑΜΟΣ ΜΠΡΟΝΤ
και θα μας συναντήσουν…
ΝΗΣΟΣ ΠΟΡΤ ΡΟΓΙΑΛ
κάπου εδώ.
Θα γίνει χαμός.
Ξέρεις, Χένρι…
Καμιά φορά εύχομαι να βρισκόμουν ξανά στα άνετα γραφεία του περιοδικού Atlantic,
να συμβουλεύω ποιητές.
Το να γράφω άρθρα για τα πουλιά φαντάζει σαν παράδεισος στα μάτια μου.
-Ο πόλεμος είναι κόλαση. -Συμφωνώ απολύτως, συνταγματάρχη.
Αλλά εγώ σας ρωτάω το εξής.
Όταν έρθει η μάχη, τι θα κάνουν οι άντρες σας;
Έκαναν ασκήσεις, τους δοκιμάσατε,
τους ντύσατε σαν στρατιώτες, αλλά δεν τους δώσατε όπλα.
Περιμένετε να μπουν στη σειρά και να χαθούν σαν τροφή για τα κανόνια;
Οι άντρες έχουν εντολή από τον Σάξτον να ενισχύσουν τα οδοφράγματα.
Με όλον τον σεβασμό,
αρχίζω να νιώθω ότι τα οδοφράγματα είναι σ' αυτό το δωμάτιο.
Όταν το εγκρίνει ο Λίνκολν, οι στρατιώτες θα πάρουν όπλα.
Κι αν δεν έρθει εκείνη η μέρα;
Θα έρθει!
Μα αν κινηθούμε πολύ γρήγορα,
ίσως χάσουμε το έδαφος που κερδίσαμε.
Δεν ξέρεις πόσο εξονυχιστικά με ελέγχουν
ενώ προσπαθώ να στήσω το σύνταγμα.
Λες και προσπαθώ να φυτέψω κάτι, θέλει να ριζώσει,
αλλά συνεχώς το τραβούν για να δουν πώς μεγαλώνει.
Το παραμικρό λάθος ίσως μας στείλει πίσω 100 χρόνια.
-Δεν μπορείς να φανταστείς… -Μπορώ να φανταστώ.
Το σκέφτομαι… Το ζω κάθε αναθεματισμένη μέρα.
Λοιπόν, τι θες να κάνω;
Να παραβώ τις εντολές του προέδρου και να δώσω όπλα;
Αυτό ακούγεται σαν κάτι που θα έκανε ένας ακραίος ακτιβιστής.
Λοιπόν…
δεν μπορώ να το κάνω.
Κατάλαβα.
Αλλά…
αν κάποιος θέλει να τους δώσει όπλα, θα του έλεγα τι να κάνει.
Θα μπορούσε…
να κλέψει τα τουφέκια που αναμένονται σήμερα
στον δρόμο με τα κοχύλια.
Θα μπορούσε να πει στον οδηγό από το εργοστάσιο στο Τσάρλστον
ότι τον έστειλα εγώ ως μεσάζοντα.
Οι εργάτες δεν ξέρουν τίποτα από στρατιωτικούς κανόνες,
οπότε θα τον εμπιστεύονταν.
Ένα ολόκληρο βαγόνι με όπλα
θα παραδιδόταν έτσι απλά.
ΜΠΟΦΟΡΤ
Συνταγματάρχη Χίγκινσον;
Ναι.
Τι έκαναν στο δωμάτιό μου;
Δεν είναι καν το κουβερλί μου.
Ενσαρκώνεις τέλεια τον ρόλο.
Είχες δάσκαλο τον Στράσμπεργκ στη Νέα Υόρκη;
Έμαθα ότι μισεί τις γυναίκες.
Ξεθώριασε η ταπετσαρία.
-Ο πίνακας δεν πάει εδώ. -Το γραφείο είναι στο σωστό σημείο.
Ναι, δίπλα στο νοτιοδυτικό παράθυρο.
Μάλιστα.
Κάθεσαι λες κι είναι δικό σου.
Έτσι επικοινωνώ με το πνεύμα της Έμιλι.
Παράξενο. Δεν μπορώ να επικοινωνήσω σήμερα.
Είμαι εδώ, οπότε…
Αυτό θα βοηθήσει.
-Τι είναι αυτό; -Τα Ποιήματα της Έμιλι Ντίκινσον.
Η πλήρης συλλογή εκδόθηκε μόλις φέτος.
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΜΙΛΙ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ ΤΖΟΝΣΟΝ
Σου είπα να κάψεις τα ποιήματά μου όταν πεθάνω.
Ήξερα ότι δεν το εννοούσες.
Δεν θα επέτρεπα να ξεχαστεί η αδερφή μου.
Και τώρα κοίτα, στο μέλλον είσαι διάσημη.
Όχι και τόσο διάσημη.
Κάτι σαν τοπικός θρύλος.
Μια άσημη, παράξενη ποιήτρια που έζησε μια θλιβερή, μίζερη ζωή.
Δεν είναι αλήθεια.
Οι πιο πολλοί άνθρωποι του 20ού αιώνα δεν νοιάζονται για την Έμιλι Ντίκινσον.
Θα άφηναν άνετα τα ποιήματά της να σκονίζονται σε κάποια σοφίτα.
Αλλά εγώ νοιάζομαι. Νιώθω ότι κάτι μας δένει.
Ήταν τρομερά καταθλιπτική, όπως είμαι κι εγώ.
Δεν ήταν… Δεν είμαι…
Ξέρετε ότι πέρασε όλη τη ζωή της μόνη;
Τι εννοείς "μόνη";
Ήταν παρθένα. Μια θλιμμένη γεροντοκόρη.
Δεν παντρεύτηκε, δεν βρήκε την αγάπη. Μετά βίας έβγαινε από το δωμάτιο.
Το μόνο που έκανε η Έμιλι Ντίκινσον ήταν να φορά λευκά και να κλαίει.
Δεν είναι ακριβές. Δεν φοράει σχεδόν ποτέ λευκά.
Δεν είναι καταθλιπτική. Δεν θέλει να πεθάνει.
Θέλει να ζήσει, να συνδεθεί με τον κόσμο μέσα από τις λέξεις.
Μάλλον πέθανε μόνη στο υπνοδωμάτιό της.
Εντάξει. Είμαι η Έμιλι Ντίκινσον, οπότε ξέρω πώς νιώθει η Έμιλι Ντίκινσον.
Η αφοσίωσή σου στον ρόλο της Μέρας Βουνού είναι ανησυχητική.
-Από πού αντλείς τις πληροφορίες σου; -Όλοι το ξέρουν.
Η Έμιλι Ντίκινσον ήταν το αυθεντικό λυπημένο κορίτσι.
Η ζωή της ήταν φρικτή.
Λένε ότι είχε ερωτική σχέση με κάποιον.
Ήταν ξετρελαμένη μαζί του, αλλά δεν ήταν αμοιβαίο.
Θεέ μου.
-Ένας άντρας! Αλήθεια; -Όχι.
-Όχι… -Ναι, υπήρχε κάποιος.
Κανείς δεν ξέρει ποιος. Ήταν μονόπλευρο.
Οπότε, υποθέτω ότι ήθελε να αυτοκτονήσει.
Θα προσπάθησε αναμφίβολα.
Όπως έκανα εγώ, όταν χάραξα τα πόδια μου και πήρα υπνωτικά χάπια της μαμάς μου.
-Αμάν. -Εντάξει.
Ποτέ δεν πήγα να αυτοκτονήσω. Δεν θα το έκανα ποτέ.
Ούτε ήμουν ερωτευμένη με κάποιον.
-Έμιλι. Ήταν ο Τζορτζ; -Όχι.
-Ο Φρέιζερ; -Όχι!
Δεν πιστεύω να ήταν ο Τοσιάκι.
Λαβίνια, ποτέ μου δεν ερωτεύτηκα άντρα.
Ξέρεις, μπορεί να έχεις δίκιο.
Εκδόθηκε πριν από λίγα χρόνια ένα βιβλίο. Προκάλεσε τέτοιο σκάνδαλο,
που λίγο έλειψε να μην εκδοθεί.
Γιατί σ' αυτό το βιβλίο, η συγγραφέας λέει ότι η Έμιλι Ντίκινσον ήταν λεσβία.
-Τι ήταν; -Λεσβία.
Όχι, Αμερικανίδα ήταν.
Τι;
Μιλάω για το σεξ, μωρό μου.
Ήταν σαπφική, ομοφυλόφιλη, μια γυναίκα που αγαπούσε άλλες γυναίκες.
Θα τα ξέρετε αυτά. Πάτε στο Κολέγιο Σμιθ.
Έμιλι, είναι… αλήθεια;
Εγώ…
-Θεέ μου. Ποια; -Συγγνώμη, να αλλάξουμε θέμα;
Γιατί μιλάμε για την προσωπική της ζωή;
Να εστιάσουμε στα ποιήματα;
Μπορείς να τα διαχωρίσεις;
Από πού αλλού πηγάζει η ποίηση
πέρα από το πάθος, την επιθυμία, τα πιο σκοτεινά βάθη;
Προσωπικά, πιστεύω ότι ο Δάντης είχε δίκιο.
Για να γράψεις ποίηση, πρέπει να είσαι πρόθυμος να πας στην κόλαση.
Εντάξει, έχεις πολύ έντονη ενέργεια και σου το λέει η Έμιλι Ντίκινσον.
"Ονειρεύτηκα ότι με μάγεψες και με έκανες κρεβάτι…"
Μάλιστα.
"Και μου τραγούδησες ερωτοχτυπημένα, με φίλησες τρελαμένα.
(Νομίζω ότι σε επινόησα στο μυαλό μου.)
Ο Θεός γκρεμίζεται από τον ουρανό, η φωτιά της κόλασης σβήνει:
Έξω σεραφείμ και άντρες του Σατανά:
Κλείνω τα μάτια μου κι όλος ο κόσμος πέφτει νεκρός".
Ωραία. Θα φύγουμε. Ελπίζω να γυρίσουμε στο 1862.
Το μέλλον δεν ήταν όπως το περιμέναμε.
Το μέλλον;
Δεν το ξέρετε;
Το μέλλον δεν έρχεται ποτέ για τις γυναίκες.
-Βίνι; -Ναι;
Πώς θα γυρίσουμε;
Νιώθω απίστευτα παράξενα.
Άρα, πιάνει.
Η πιθανότητα να σηκωθώ από το κρεβάτι
πήγε από το μηδέν σε ό,τι υπάρχει πιο κάτω.
Θα πρέπει να με πάρουν από δω με το φέρετρο.
-Με φέρετρο. -Για φέρε μια τζούρα.
-Όχι, τελείωσε. Το καπνίσαμε. -Όχι.
-Το θέλω. -Το καπνίσαμε.
Πεινάω πολύ.
-Άντε να μαγειρέψεις. -Όχι, εσύ να πας.
-Δεν πάω. -Λιμοκτονώ!
Κι είμαι άντρας.
Και δεν ξέρω να μαγειρεύω.
-Μάλλον δεν μ' αρέσει αυτό το πράγμα. -Η κάνναβη; Γιατί;
Προηγουμένως, ένιωθα απλώς λυπημένη.
Τώρα, νιώθω λυπημένη, πεινασμένη, ζαλισμένη
και λιγάκι παρανοϊκή.
Εκπέμπεις τρομερά μίζερη ενέργεια.
Άφησέ με ξανά μόνη.
Κι όταν πας στην κουζίνα, μέτρα τα κουτάλια.
Η Μάγκι δεν είναι άξια εμπιστοσύνης.
Λοιπόν, λέω να πάρω κι εγώ έναν υπνάκο.
Ας πιούμε.
Είναι πολύ χάλια, φίλε.
Δηλαδή, νοιάζομαι για το παιδί μου, με καταλαβαίνεις;
Θέλω… Θέλω να τον κρατάω αγκαλιά.
Θέλω να τον μεγαλώσω.
Θέλω να τον μυρίζω.
Δεν τον έχω γνωρίσει ακόμα.
Και τώρα γίνεται αυτή η ανοησία
και λες "Τι;"
Τώρα πρέπει να φύγω και να πεθάνω;
Μην κάνεις κάτι που δεν θες.
Ναι, όχι, πρέπει να το κάνω.
Λέγεται επιστράτευση.
Είναι κάτι σαν νομική διαδικασία.
Είμαι δικηγόρος, οπότε τα ξέρω αυτά.
Ακριβώς. Είσαι δικηγόρος και γιος δικηγόρου.
Ξύπνα! Είσαι πλούσιος.
Οι πλούσιοι κάνουν ό,τι θέλουν.
Είναι ο πρώτος νόμος των ΗΠΑ.
Δεν ξέρω, φίλε. Το όνομά μου είναι στη λίστα.
Καλά. Τότε, πλήρωσε κάποιον να υιοθετήσει το όνομά σου.
Γίνεται κάτι τέτοιο;
Μπορείς να γλιτώσεις από οτιδήποτε, αρκεί να έχεις τα λεφτά.
Ναι, αλλά ποιον να πληρώσω;
Οποιονδήποτε.
Αυτόν εδώ.
Εκείνον.
Ή αυτόν.
Θέλετε άλλον έναν γύρο, παιδιά;
Κάνε τα διπλά.
Ο τύπος λυσσάει για φιλοδωρήματα.
Με 500 δολάρια, αποφεύγεις την επιστράτευση. Θα δεχτεί.
Θα αρπάξει την ευκαιρία.
Μπα, δεν θα μπορούσα.
Εντάξει.
Ας πιούμε άλλο ένα, μήπως το ξανασκεφτείς.
Τουλάχιστον δεν βρέχει πια.
Δεν προσέχω τον καιρό.
Ήλιος, βροχή, χιόνι. Δεν μου κάνει καμία διαφορά.
Αν δουλεύεις στο ταχυδρομείο, δεν πρέπει να σε επηρεάζει ο καιρός.
Είναι μέρος της δουλειάς.
Κεραυνοί, καύσωνες, χαλάζι.
Δεν με σταματούν.
Πάντα παραδίδω ό,τι έχω.
Το θαυμάζω.
Συγγνώμη. Σε κάνω να βαριέσαι.
-Τι; Όχι! -Ξέρω ότι δεν ενδιαφέρει τους πάντες
το πώς λειτουργεί το σύστημα του ταχυδρομείου.
Όχι. Αγαπώ την Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ.
Απλώς… Είμαι…
Ξέρεις κάτι; Είμαι κουρασμένη.
Το φαντάζομαι.
Κάνεις πολλά μόνη σου.
Δεν είναι τόσο χάλια.
Μεγαλώνεις ένα παιδί.
Τα βγάζεις πέρα με τη δουλειά.
Είσαι δυνατή γυναίκα.
Είναι επικίνδυνοι καιροί.
Ακόμα και μια δυνατή γυναίκα χρειάζεται προστασία.
Προστατεύω τον εαυτό μου.
Και σχετικά με την Έλεν,
δεν έχω σταματήσει να ελπίζω ότι θα επιστρέψει ο πατέρας της.
Από το Μπόφορτ;
-Απίθανο. -Από πού;
Ο Χένρι είναι στο Μπόφορτ της Νότιας Καρολίνας.
-Νόμιζα ότι το ήξερες. -Όχι.
Όχι. Όπως ξέρεις, έχω μήνες να λάβω γράμμα του.
-Εσύ; -Όχι απευθείας. Αλλά τα νέα ταξιδεύουν.
Είναι εκεί κάτω εδώ και καιρό με τους Εθελοντές Νότιας Καρολίνας.
Κομμάτι του Πειράματος του Πορτ Ρόγιαλ.
Φαντάσου.
Μαύροι άντρες στον Στρατό της Ένωσης να εκπαιδεύονται για μάχη.
Ο Χένρι είναι στρατιώτης τώρα;
Αυτό έμαθα.
Κι αν μου επιτρέπεις,
οι πιθανότητες να επιστρέψει ζωντανός είναι τόσες…
Λοιπόν…
τόσες όσες να παραδοθεί ένα πακέτο ενός κιλού
με γραμματόσημο των πέντε σεντ.
Τέλεια.
Το πρωί είχαμε κολλήσει στο παρόν και τώρα κολλήσαμε στο μέλλον.
Καλά, αλλά όσο είμαστε εδώ…
-πρέπει να ρωτήσω. -Τι;
Είναι αλήθεια;
Αυτό που είπε, ότι αγαπάς άλλες γυναίκες;
Είναι η Σου.
Πάντα η Σου ήταν. Αγαπάω τη Σου.
Νομίζω ότι το ήξερα.
Δεν έχει πια σημασία, γιατί το κατέστρεψα.
Τι εννοείς ότι το κατέστρεψες;
Δεν ξέρω.
Κοίτα, μάλλον κάποιες φορές μου είναι πιο εύκολο να είμαι ερωτευμένη
όταν γράφω ένα ποίημα παρά όταν δεν… ξέρεις, δεν γράφω.
Θα σου πω τι πιστεύω.
Νομίζω ότι είσαι απίστευτα τυχερή
που έχεις κάποια που αγαπάς για να περάσεις τη ζωή σου.
Αν είχα ένα τέτοιο άτομο, θα ήμουν πανευτυχής.
Κι αν αυτό το άτομο ήταν ζωντανό, στο παρόν,
μ' εμένα, εδώ και τώρα…
θα έτρεχα στην αγκαλιά του και δεν θα το έχανα ποτέ.
Να πάρει, Βίνι, έχεις δίκιο.
Γιατί ήθελα να έρθω στο μέλλον;
Είχα ό,τι χρειαζόμουν στο παρόν.
Είχα τη Σου.
Θεέ μου. Τα καταφέραμε.
-Δεν είμαστε πια στο μέλλον. -Τι είναι αυτά που λες;
Ήμασταν στο μέλλον.
Πήγα στην τουαλέτα για να πετάξω την πάπια της μητέρας,
γιατί η ζωή μου είναι εφιάλτης,
μετά ήρθα στο κιόσκι κι άρχισα να κλαίω.
Μετά ήρθες εδώ, άρχισες να κλαις για τη Σου
και κάναμε μια πολύ ωραία συζήτηση.
Η φαντασία μου έχει ξεφύγει.
Αυτό σου έλεγα, Έμιλι.
Η αληθινή αγάπη δεν υπάρχει στη φαντασία σου.
Υπάρχει εδώ,
σε αυτό το απελπιστικά φρικτό μέρος που αποκαλούμε πραγματικότητα.
Να κι ο Τζορτζ.
Τι συμβαίνει;
Τζορτζ, είσαι καλά; Τι τρέχει;
Ο Φρέιζερ.
-Ο Φρέιζερ Στερνς; -Ναι. Ο Φρέιζερ…
-Τον πυροβόλησαν. -Τον πυροβόλησαν;
Στη μάχη του Νιου Μπερν, στη Βόρεια Καρολίνα.
Ο Φρέιζερ σκοτώθηκε.
Μάλλον είδα το μέλλον τελικά.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια