Soms lees ik je brieven en verzen, dierbare vriendin…
…en als ik hun vreemde kracht voel…
…wordt schrijven moeilijk.
Als ik je één keer kan zien zodat ik weet dat je echt bent…
…helpt dat vast.
Ik kan nauwelijks begrijpen hoe je zo alleen kunt leven…
…en zulke hoogstaande gedachten krijgt.
Maar iedereen raakt geïsoleerd als ze zoveel nadenken…
…of zulke verlichte inzichten krijgen, zoals jij.
Misschien ligt het niet aan de plek.
Je komt vast wel eens naar Boston.
Dat doen alle dames.
Je vriend, zoals altijd, Higginson.
Emily.
Mama ligt in bed, Maggie heeft vrij en we hebben geen stromend water.
Je moet water halen. -Weet je wat?
Ik ben in de verkeerde eeuw geboren.
De Toekomst heeft nooit gesproken
Wat een prachtige lentedag. Goedemorgen, zonneschijn.
Wist je dat ik Nederlands spreek? -Het is een mooie dag. Kwam de post maar.
Waarom? Vind je de postbode leuk? -Ik wacht op 'n brief van Henry.
Dat weer? -Ik vrees het ergste.
Als ik niet snel wat van hem hoor, dan betekent dat toch alleen dat hij dood is?
Het kan iets anders zijn. -Wat dan?
Ik weet niet waar Henry heen is, maar een man laat zich niet leiden door z'n kompas.
Hij ligt vast in bed bij iemand anders. -Maar hij kan toch naar Helen schrijven?
Meid, wie bescherm je nou? Hij heeft jou en Helen gewoon verlaten.
Je moet de markt weer op.
Pardon? -Met andere mannen uitgaan.
Midden in de Burgeroorlog?
Het is nooit een goede tijd, maar ondanks de oorlog is het toch lente.
De vogels zingen. De bloemen bloeien.
De lente is 't seizoen voor nieuwe liefde, niet om te zeuren over je ex…
…die z'n abolitionistenkrant belangrijker vond dan jou.
Laat het verleden los en bouw een nieuwe toekomst op.
Alsof dat zo eenvoudig is.
Hoe blijf je toch zo optimistisch? -God wil dat ik getuig van de hoop in me.
En nu hoop ik dat m'n vriendin Betty weer helemaal de smaak te pakken krijgt.
Wie zou ik in deze tijd nou leren kennen? -Morgen, dames.
Hij? -Waarom niet?
Daar ben ik niet klaar voor. -Tuurlijk wel.
Heb je post, Freddie? -Nee, helaas niet.
Ik hoop altijd op post voor je. Ik zie die mooie glimlach graag.
Ga toch wandelen. Dat zou je goed doen.
Ze naait zich een ongeluk. -Loop gerust m'n ronde mee.
Dat is werk. Ga met haar picknicken. -Dat kan, als je daarvoor openstaat.
Dat zou fijn zijn.
Voor de frisse lucht.
Vergeet niet dat het vaak net voor zonsopgang het donkerst is.
Dat zeg ik omdat ik getuig van de hoop die in me leeft.
Bitch, ik ben 60.
Emily.
Kijk omhoog.
Sue.
Wat doe je daar? -Ik wachtte op jou.
We moeten praten. -Ja, dat klopt.
Waarom kom je niet meer?
Ik dacht dat je boos op me was.
Dat klopt. Daarom had je moeten komen. -Sue, luister.
Het is niet eerlijk dat je boos op me bent omdat ik iemand anders m'n werk stuurde.
Dat ging niet om jou. -Het ging juist wel om mij.
Je zei dat je alleen voor mij schreef.
M'n gedachten zijn je zeker niet meer genoeg.
Door m'n baby kan ik zeker niet meer nadenken.
Je hebt nu geen tijd meer voor m'n poëzie.
En jij hebt geen tijd voor m'n baby door die klotegedichten.
Dat is het dus.
M'n gedichten kunnen je niet schelen. -Natuurlijk wel.
Wat geeft het dan dat ik 't hem vraag? -Een man?
Een vreemde? Die jou niet eens kent? -Precies.
Hij kent me niet eens. Alleen m'n woorden.
Ik hoef me geen zorgen te maken over z'n gevoelens.
Terwijl jij een strofe haat.
Of ben je boos omdat ik je niet help met je luiers?
En als je van een regel houdt, betekent dat alleen dat je van mij houdt.
Dat doe ik ook, wat is daar mis mee?
Het is zo naar om zo te leven. Ik ben ongelukkig.
Ik wil alleen maar bij jou zijn en 's nachts tegen je aan kruipen.
Maar ik krijg dagen en weken helemaal niets.
Niet niets.
Ik schrijf je. Dat is toch iets? -Emily, je bent een dichter.
Je werkt hard, tot elke regel perfect is.
Maar ik wil de chaos. Ik wil iets wat jij niet kunt verwoorden.
Ik wil jou.
En ik wil dat jij mij wilt. -Dat wil ik natuurlijk ook.
Maar ik kan niet bij jou gaan wonen. Austin praat niet eens tegen me.
Oké. En als Austin naar het front moet?
Wat bedoel je? -Iedereen die kan, wordt opgeroepen.
Dus hij ook.
Als hij gaat vechten, kom je me dan opzoeken?
Of verzin je dan een ander smoesje?
Ik moet dit water brengen. -Het gaat regenen.
Kus me.
Dat gaat niet.
Vandaag niet.
O, god, Emily, snap je dan niet dat het alleen vandaag kan?
Wat een kwelling.
De marteling.
Vinnie?
Vinnie. Wat is er?
Ik doe dag in, dag uit saai huishoudelijk werk voor m'n moeder…
…terwijl ik ervan droom om dag in, dag uit saai huishoudelijk werk te doen…
…voor m'n knappe, emotioneel onbereikbare man.
God, ik kan er niet meer tegen.
Ik eerlijk gezegd ook niet. Wat een rotleven.
Ik ben altijd single, er heerst een oorlog…
…en nu regent het. -Ja, het is een vreselijke dag.
Deze hele oorlog hoop ik elke dag dat het beter wordt en de hemel opentrekt…
…en de toekomst er beter uit gaat zien. Maar dat gebeurt niet.
Onze familie valt uiteen. -Ik wil terug naar het verleden.
Voor de oorlog begon en al m'n vriendjes stierven.
Ik ga liever naar de toekomst.
We slaan deze chaos over tot de oorlog voorbij is en alles anders wordt.
We doen even onze ogen dicht…
…en zijn dan in de toekomst.
Zag je dat? -Wat was dat?
Wat gebeurt er?
Emily.
Vinnie?
Bewegen we? -Ik geloof van wel.
Emily?
Wat gebeurt er? -Weet ik niet.
Vinnie. -Emily.
O, mijn god.
Wat was dat? -Wat is er gebeurd?
Het tuinhuisje ging rond. -En toen stopte het.
Het regent niet meer.
Vinnie?
Ziet het huis er anders uit?
Emily, ik ben bang.
Hij heeft geen paarden. -En er komt rook uit z'n kont.
1955?
Dit is de toekomst.
Mrs Dickinson?
Hoe durf je me te storen, Edward? Dit is privé.
Ik ben overstuur.
Door Emily's serre.
Dat wilde je vast weten. -De serre? Waar heb je het over?
Dit groeit tussen haar planten.
Oké. Wat is dat?
Dit, Mrs Dickinson, is cannabis.
Wat zeg je nou?
Cannabis sativa.
Oftewel hennep, hasjiesj, het kruid van de duivel.
Een modieuze drug. De oosterlingen roken dit.
Je wordt er high van. -Daar weet Emily vast niets van.
Ze vindt het vast gewoon een mooie plant.
Dat kan. Misschien wist ze het niet. Maar het is gevaarlijk.
Het leidt tot allerlei extases, dromen, waanideeën.
Proberen maar?
Is dat een goed idee?
Je leeft maar één keer.
Hallo? -Hij zit dicht. En dit is de toekomst.
Wat leuk. Geweldig.
Dit is ons huis. Ze moeten ons erin laten.
Wie, zij? Weet jij wie er wonen?
We zitten opeens 100 jaar verder in de toekomst.
Onze hele familie is dood.
Oké, ik wil antwoorden, en snel ook.
Ze zijn dicht. Ze zijn alleen dinsdag open.
Wat zijn jullie ouwelijk gekleed?
Dat is zeker voor Bergdag.
Dat is het. Leuk.
Bergdag?
Van Smith College. Eén keer per semester.
Alle lessen komen te vervallen en iedereen mag buiten grappen uithalen.
Leuk hè, vrouwencolleges en hun rare tradities?
Vrouwencolleges? Kunnen vrouwen studeren? -Natuurlijk. We zijn toch hier?
Het is nu veel leuker om vrouw te zijn.
Nee, het is deprimerend. Ik heb al een zelfmoordpoging gedaan.
In welk jaar zitten jullie? -Wij zijn van 1862.
Je gaat er helemaal in op. Met korset en al.
Dat je daarin kunt ademen. Maar goed, laat me er even door.
Heb je de sleutel? -Ik weet waar hij ligt. Ik kom hier vaak.
O, ja? Waarom? -Ik ben een dichter.
Hier woonde de grootse Amerikaanse dichter Emily Dickinson.
Dus…
…Emily Dickinson woonde hier?
Lang geleden. Nu is alles dichtgespijkerd.
Maar ze geven af en toe een rondleiding.
Ik kom dan meestal. -Zei je dat je een dichter bent?
Ja. Dat probeer ik.
Maar soms kan er uit dat zwarte gat in m'n hoofd…
…geen schoonheid of waarheid komen.
Misschien door de elektroshock. Of door m'n charmante persoonlijkheid.
Zeg eens, hoe heet je?
Ik ben Sylvia.
Sylvia Plath.
Grootse Amerikaanse dichter.
De toekomst heeft nooit gesproken -
En Zij zal ook niet als een Doofstomme
Een lettergreep met gebaren onthullen
Van iets Ingrijpends dat Komen gaat
Kolonel Higginson?
Mag ik uw aandacht?
Henry. Vuistgroet.
Ik verwachtte je niet.
Ik probeer deze kaart te begrijpen. Ik ben daar nooit goed in geweest.
Maar zeg op, waar kom je voor?
U weet dat de Confederatie eraan komt gemarcheerd en dat het binnenkort…
…tot een veldslag hier in Beaufort komt.
Ja. Sterker nog, als ik dit ding goed begrijp…
…komt de vijand hiervandaan en valt ons…
…hier ergens aan.
Dat wordt zo'n zooitje.
Weet je, Henry…
Soms wou ik dat ik weer in het kantoor van The Atlantic…
…jonge dichters hielp.
Wat zou ik nu graag essays schrijven over vogels.
De oorlog is een hel. -Dat vind ik ook.
Maar wat ik vraag, is: wat wilt u dat onze mannen doen in de slag?
U hebt ze opgeleid en getest…
…en ze aangekleed als soldaten, maar u hebt ze niet bewapend.
Moeten ze zich opstellen en sneuvelen als kanonnenvoer?
Generaal Saxton wil dat ze de barricades versterken.
Met alle respect, maar de echte barricades zijn in deze kamer.
Zodra Lincoln het goedkeurt, krijgen ze wapens.
En als dat nooit gebeurt? -Maar het gebeurt wel.
Maar als we te veel te snel willen, raken we alle geboekte vooruitgang kwijt.
Ze houden uiterst nauwlettend in 't oog wat ik met dit regiment doe.
Alsof je telkens een plant uit de aarde trekt om te kijken hoe hij groeit.
Bij de kleinste fout gaan we een eeuw achteruit.
Je kunt je niet voorstellen… -Jawel.
Ik maak dat elke dag weer mee. -Wat moet ik dan doen?
De president negeren en ze de wapens geven?
Dat is iets wat een radicale activist zou doen.
Dat gaat niet.
Juist.
Maar…
…als iemand ze wilde bewapen, zou ik zeggen wat hij kon doen.
Dan kan hij…
…een lading geweren onderscheppen die vandaag aankomt.
Hij kan de voerman van de fabriek uit Charleston zeggen dat ik hem gestuurd heb.
Die fabriekswerkers weten niets van militaire regels, dus die geloven je.
Een hele kar vol wapens…
…zou je zo overhandigd worden.
Kolonel Higginson?
Wat ziet m'n slaapkamer eruit.
Dat is mijn quilt niet eens.
Wat acteer je goed. Heb je dat van Strasberg in New York geleerd?
Hij haat vrouwen, schijnt.
Het behang is vaal.
Dat schilderij hoort daar niet. -Het bureau wel.
Ja, bij het raam op het zuidwesten.
Wauw. Oké. Doe alsof je thuis bent.
Zo communiceer ik met Emily's geest.
Gek, het lukt niet vandaag. -Nou, ik sta hier, dus…
Dit helpt altijd.
Wat is dat? -De gedichten van Emily Dickinson.
De complete verzameling is net uit.
Je zou toch alles verbranden na m'n dood?
Dat meende je niet echt. Niemand mocht m'n zus vergeten.
En in de toekomst ben je echt beroemd. -Nou, niet zo beroemd.
Eerder een plaatselijke legende.
Een obscure, vreemde dichteres met een triest, ellendig leven.
Dat is niet waar.
De meeste mensen in de 20e eeuw geven niet om Emily Dickinson.
Die laten haar gedichten liever ergens op zolder stof verzamelen.
Maar ik geef er wel om. Ik voel een band.
Ze was ziekelijk depressief. Ik ook. -Dat was ze niet. Ik…
Ze is haar hele leven alleen gebleven. -Wat nou, 'alleen'?
Ze was maagd. Een zielige oude vrijster.
Ze is nooit getrouwd en had geen geliefde. Ze kwam amper haar kamer uit.
Ze droeg alleen witte kleren en ze huilde.
Dat klopt niet. Ze draagt bijna nooit wit. -Ze is niet depressief. Ze wil niet dood.
Ze wil leven en met haar woorden de wereld bereiken.
Ze is anders in haar eentje in haar kamer gestorven.
Oké. Ik ben Emily Dickinson, dus ik weet hoe ze zich voelt.
Je toewijding tot de Bergdag is verontrustend.
Hoe kom je aan deze informatie? -Het is algemeen bekend.
Emily Dickinson was het eerste melancholische meisje.
Ik bedoel, haar leven was zo erg.
Ze had een affaire met een man, maar die niet van haar hield.
O, mijn god.
Een man. Echt?
Nee. -Jawel…
…maar die liefde werd niet beantwoord.
Dus ik denk dat ze zich van kant wilde maken. Dat heeft ze vast geprobeerd.
Net als ik toen ik m'n benen opensneed en m'n moeders slaappillen slikte.
Getsie.
Ik heb dat nooit gedaan en zou dat ook nooit doen.
En het was geen man.
Emily. Was het George? -Nee.
Frazar? -Nee.
Kan het Toshiaki geweest zijn?
Ik ben nooit verliefd geweest op een man. -Dat kan kloppen.
Een paar jaar terug veroorzaakte een boek zo'n schandaal…
…dat 't bijna niet uitkwam.
Want in dat boek wordt beweerd dat Emily Dickinson een lesbienne was.
Een wat? -Lesbienne.
Nee, ze was Amerikaanse.
Wat? Ik heb het over seks, baby.
Ze was saffisch, een homoseksueel, een vrouw die van andere vrouwen hield.
Dat ken je vast wel. Je zit op Smith College.
Emily, is dat waar? -Ik eh…
O, mijn god. Wie? -Ander onderwerp, graag.
Waarom praten we over haar privéleven? En haar gedichten dan?
Die twee vormen een geheel.
Waar komt poëzie anders vandaan…
…dan van passie, verlangen, de meest duistere dieptes?
Ik vind persoonlijk dat Dante gelijk had.
Om poëzie te schrijven moet je bereid zijn om af te dalen in de hel.
Jouw energie is heel intens, en dat zegt Emily Dickinson.
Ik droomde dat je me betoverde tot in bed…
O, oké.
En me maanziek zong, me zo zoende dat ik gek werd.
(Ik denk dat ik je heb verzonnen in mijn hoofd.)
God lazert uit de hemel, het hellevuur verbleekt:
Weg serafijnen en Satans mannen:
Ik sluit mijn ogen en heel de wereld valt dood neer.
Cool. Wij gaan. Hopelijk terug naar 1862.
De toekomst valt tegen.
De toekomst?
Weten jullie het niet?
De toekomst komt nooit voor vrouwen.
Vinnie?
Hoe komen we thuis?
Ik voel me ongelooflijk vreemd. -Dan werkt het.
De kans dat ik ooit nog opsta, ging net van nul tot iets veel lagers.
Ik kom alleen in m'n kist de kamer uit.
Een doodskist. -Ik wil nog een trek.
Nee, we hebben het opgerookt.
Geef op. -Het is op.
Ik heb zo'n honger.
Ga wat klaarmaken. -Dat moet jij doen.
Nee. -Ik val om van de honger.
En ik ben een man.
En ik weet niet hoe je eten kookt.
Ik vind dit niet leuk. -De cannabis? Waarom niet?
Ik voelde me eerst alleen verdrietig.
Maar nu heb ik ook honger en ben ik duizelig…
…en een beetje paranoïde.
Wat straal je een vreselijk sombere energie uit.
Laat me weer alleen.
En tel de lepels beneden in de keuken. Maggie is niet te vertrouwen.
Ik doe eerst ook een dutje.
Nou, proost.
Het is zo'n zooitje, man.
Ik bedoel, ik geef echt om m'n kind, weet je wel?
Ik wil hem vasthouden.
Ik wil hem grootbrengen.
Ik wil hem ruiken.
Ik ken hem nog helemaal niet lang en dan gebeurt er zoiets naars…
…en dan denk ik van: wat?
Moet ik nu ergens sneuvelen?
Je hoeft niets te doen wat je niet wilt. -Maar toch wel.
Ik ben opgeroepen. Dat is een juridisch proces.
Ik ben advocaat, ik heb er verstand van.
Precies. Je bent advocaat en de zoon van een advocaat.
Ik bedoel, hallo. Je bent rijk.
De rijken kunnen doen wat ze willen. Zo werkt dat in de Verenigde Staten.
Ik weet het niet. M'n naam staat op de lijst.
Dan betaal je iemand om in jouw plaats te gaan.
Kan dat?
Er is overal een oplossing voor, als je het kunt betalen.
Ja, maar wie betaal ik dan?
Wie je maar wilt.
Die vent.
Of die daar.
Of hem.
Nog een rondje, mannen? -Doe maar een dubbele.
Hij wil altijd fooien.
Voor 500 dollar koop je 't af. Dat is een miljoen voor hem.
Dat doet hij vast meteen.
Nee, dat kan ik niet. -Dan niet.
Denk er na dit glas nog maar eens over na.
Het regent niet meer. -Dat merk ik nooit.
Zon, regen, sneeuw. Het verandert niets voor me.
Als postbode mag het weer geen vat op je krijgen.
Het hoort er allemaal bij. Donder, hittegolven, hagel.
Het houdt me niet tegen. Ik bezorg altijd de post.
Dat bewonder ik. -Sorry, verveel ik je?
Wat? -Niet iedereen is even geboeid…
…door het postwezen als ik.
Ik ben dol op het postbedrijf. Maar…
Ik ben een beetje moe. -Dat kan ik me voorstellen.
Je moet alles zelf doen. -Zo erg is het niet.
Je brengt een kind groot. Je houdt je bedrijf draaiende.
Je bent een sterke vrouw.
Maar het zijn gevaarlijke tijden.
Zelfs 'n sterke vrouw heeft 'n man nodig. -Ik kan mezelf beschermen.
En wat Helen betreft…
…ik hoop nog steeds dat haar vader terugkomt.
Terug van Beaufort?
Vast niet. -Van waar?
Henry is in Beaufort, South Carolina.
Wist je dat niet?
Je weet dat ik al maanden geen brief van hem krijg.
Jij wel? -Niet direct. Maar nieuws verspreidt zich.
Hij zit bij de vrijwilligers van South Carolina.
Een deel van het Port Royal-experiment.
Stel je eens voor. Zwarte mannen die in het Unieleger worden opgeleid.
Is Henry nu een soldaat?
Dat heb ik gehoord.
En neem me niet kwalijk…
…maar hij maakt evenveel kans om heelhuids terug te keren als…
…nou…
…dat een pakket van een kilo bezorgd wordt met een postzegel van vijf cent.
Geweldig.
Vanochtend zaten we vast in het heden en nu in de toekomst.
Maar nu we er toch zijn…
Ik moet het vragen.
Is het waar…
…wat ze zei, dat je van andere vrouwen houdt?
Het is Sue.
Altijd al. Ik hou van Sue.
Ik denk dat ik dat wist.
Het maakt niet uit, ik heb het verpest. -Wat bedoel je daarmee?
Weet ik het.
Luister, ik denk dat ik het soms makkelijker vind om verliefd te zijn…
…als ik een gedicht schrijf, dan als ik, weet je wel, geen gedicht schrijf.
Ik zal je zeggen wat ik denk.
Ik denk dat je ongelooflijk boft dat je je leven deelt met een geliefde.
Als ik dat had, zou ik zo gelukkig zijn.
En als die persoon in leven was, in het heden, bij mij, in het hier en nu…
…zou ik hem in de armen vliegen en hem nooit meer laten gaan.
Shit, Vinnie, je hebt gelijk.
Wat moest ik nou in de toekomst? Ik had alles in het heden.
Ik had Sue.
O, mijn god. We zijn terug.
We zijn niet meer in de toekomst. -Wat zeg je nou?
We waren net in de toekomst.
Ik heb net m'n moeders bedpan geleegd omdat m'n leven een nachtmerrie is…
…en toen moest ik huilen in dit tuinhuis.
En toen begon jij te jammeren over Sue, en toen hadden we een heel fijn gesprek.
M'n fantasie krijgt de overhand.
Dat zei ik net, Emily.
Echte liefde bestaat niet in je verbeelding.
Maar hier…
…in deze abjecte, vreselijke plaats die we de realiteit noemen.
Kijk, George.
Wat is er?
Gaat het? Wat is er? -Het gaat om Frazar.
Frazar Stearns? -Ja. Frazar.
Hij is neergeschoten. -Echt?
In de slag om New Bern, North Carolina.
Frazar is gesneuveld.
Ik geloof dat ik toch echt de toekomst heb gezien.
Vertaling: Marc de Jongh