To wspaniałe, że robimy przyborniki krawieckie dla żołnierzy.
Dajemy im narzędzia, by mogli pozszywać mundury.
Tak.
Choć czasem pewnych rzeczy nie da się naprawić.
Czasem nogę trzeba amputować.
Odciąć czystym cięciem, by uratować resztę ciała.
A potem żyjesz dalej bez tej nogi
i udajesz, że nigdy jej nie miałaś.
To są przyborniki dla żon.
Chciałabym mieć męża, o którego mogę dbać.
Te przyborniki byłyby bardziej autentyczne,
gdybym była czyjąś żoną.
Wiecie co,
ja jestem wdzięczna, że żadna z was nie opuściła domu,
odkąd porzucił mnie syn.
I pewnie nigdy nie poznam wnuka.
Nie wierzę, jak Austin nas potraktował. Nie sądziłam, że potrafi być taki okrutny.
I szczerze mówiąc, Sue nie pomaga.
Zdecydowanie nie. Chyba że powiedziała coś tobie, Emily?
Nie, nie rozmawia ze mną.
Dziwnie się czuję, nie widując ich.
Wiem, że Austin i Sue są zaraz obok, a wydaje się, że znacznie dalej.
Tak, to okropne.
Ale musimy zaakceptować fakt, że tak teraz wygląda nasza rodzina.
Jesteśmy jak żołnierz, który stracił kończynę.
Będziemy przez to silniejsi.
Mam nadzieję.
A ja nie jestem pewna.
Ja to wiem.
Nie możemy porzucić nadziei. Tylko ją mamy.
Nawet gdy wszystko spowija mrok, posiadanie nadziei nie jest szaleństwem.
Drogie panie, wsiadajcie do powozu. Jedziemy do szpitala psychiatrycznego.
Odrobina wiosennego szaleństwa
Słucham?
Tak. Dziś rodzina Dickinsonów
wybiera się na wycieczkę do nowej instytucji,
która na próbę zaoferowała mi prestiżową posadę członka zarządu.
Szpital psychiatryczny dla kobiet w Northampton.
To są okropne miejsca.
Ja się piszę, o ile wyjdziemy z domu. Potrzebuję zmiany otoczenia.
Widzisz?
Zostaniesz członkiem zarządu? Ale czad.
Tak. Cieszę się, że dostrzegasz w tym szansę.
Na pewno słyszałaś, gdy mówiłem,
że zdrowie psychiczne kobiet jest dla mnie bardzo ważne.
Nigdy tego nie słyszałam.
To jest dla mnie idealna szansa, by zabezpieczyć moją spuściznę.
Gdy zajmę to stanowisko,
to miasto zapamięta,
że Dickinson to nazwisko, które należy wymawiać z szacunkiem.
Brzmi dobrze, tato.
Bo jest dobrze.
I to stanowisko jest moje, jeśli zrobimy dobre wrażenie.
Chcą, by członkowie zarządu pochodzili z szanowanych rodzin,
a sam dyrektor poprosił,
żebyśmy przyszli razem.
Dlatego drogie panie. Do powozu!
Tak! „Dzieńkacje”.
Idę po nasze czepki.
Dziękuję.
Tato, załatwimy ci tę posadę.
Możesz na mnie polegać.
Bądź gotowa za dziesięć minut.
Emily, coś tu śmierdzi.
Co masz na myśli?
Czy to nie oczywiste?
Twój ojciec chce mnie zamknąć w tym szpitalu.
Mamo, o czym ty mówisz?
To najstarsza sztuczka z XIX-wiecznego podręcznika.
Ma dość żony? Nudne małżeństwo?
Za dużo wypiła na przyjęciu urodzinowym,
włożyła suknię ślubną i spadła ze schodów?
Jest szalona, zamknijmy ją.
Daj spokój. Tata by tego nie zrobił.
Twój ojciec jest tradycjonalistą.
A to nie był mój najlepszy moment.
Mamo, musisz jechać.
Tata tego nie przyzna, ale bardzo nas potrzebuje.
Okej, posłuchaj mnie.
Obiecuję, że nie wyjdę stamtąd bez ciebie.
- Przysięgasz? - Tak.
Chodźmy do powozu.
Chodźcie! Jest piękny, wiosenny dzień!
Trzymaj się blisko mnie. Bardzo blisko.
Proszę.
Głowy do góry. To dyrektor.
- Uśmiech. - Tak, okej.
Edward Dickinson. To zaszczyt pana poznać.
Dzień dobry, doktorze. To zaszczyt, ale dla mnie.
O nie, nie, nie. Jestem wielkim fanem.
Pański esej „O właściwym miejscu kobiet” leży na moim stoliku nocnym.
Jest pan bardzo miły.
Widzę, że przyprowadził pan kobiety z rodziny.
Tak. To moja żona, Emily.
- Moja córka, Emily. - Dzień dobry.
A to jest…
- moja druga córka. - Lavinia.
Cieszą się na wycieczkę. Prawda?
Ale to bardzo zdrowy poziom radości.
Bardzo podobają mi się kwiaty, które pan tu posadził.
Wiosna jest wspaniała, prawda?
Kwiaty wracają jak starzy przyjaciele.
Domyślam się, że z tą ma pan pełne ręce roboty.
Nie. Nasza Emily jest wyjątkowa.
Taka się wydaje.
Po prostu uwielbiam kwiaty.
Ja lubię kwiaty na całkowicie normalnym poziomie.
Dobrze. To rozpoczynamy wycieczkę?
Tak, będzie fajnie.
Chodźcie.
drogi Przyjacielu…
wojna wydaje mi się wykrętnym miejscem.
„Wykrętnym”.
Idealne słowo.
Chciał mnie pan widzieć?
Tak, tak! Mój bracie. Wejdź.
Jak się dziś czujesz, bracie?
Dobrze. Miałem właśnie zacząć lekcję,
ale mnie tu wezwano.
Możemy powiedzieć „zaproszono” zamiast „wezwano”?
Chcę ci zostawić wybór.
- Dać luz. - Okej.
Co się dzieje?
Potrzebuję twojej pomocy.
To wykracza trochę poza nauczanie.
Jest na to szansa?
Zależy, co to jest.
Racja.
Okej, tak wygląda sytuacja.
Żołnierzy czeka inspekcja mundurów.
Inspekcja mundurów? Oni ledwie mają mundury.
Wiem. Ta inspekcja to bzdura.
Ale to element wprowadzania zmiany.
Zmiany?
Do tego, by zrobić z tych mężczyzn prawdziwych żołnierzy Unii.
Jeśli generał Saxton uzna
Pierwszy Oddział Ochotników z Karoliny Południowej za pułk,
to będzie wywierał nacisk na tych wyżej w hierarchii.
Aż do samego Lincolna.
Jedna inspekcja może zrobić różnicę.
To kluczowe, by wzięli to na poważnie, rozumiesz?
Muszą być czyści, eleganccy i gotowi.
Przeprowadzę inspekcję dziś po południu.
Okej.
Przyjąłem.
Zobaczę, co da się zrobić.
Świetnie.
Ten proces działa.
Czuję to.
To jest nasza wielka hala.
Nasze dziewczyny mają najlepszą opiekę.
Patrzymy na choroby psychiczne w postępowy sposób.
Leczymy wszystkie nowoczesne choroby kobiet
od przemęczenia, przeedukowania, menstruacji, lenistwa, bycia niezamężną…
Bycie niezamężną to choroba?
Tak, w sumie się zgadza.
Aż po ostre i chroniczne manie, nimfomanię i melancholię.
Powszechnie znaną jako żałobę.
Pani Dickinson ostatnio cierpiała
z powodu śmierci siostry.
Edwardzie. Wcale nie! Ty kłamco!
Ja opłakująca moją jedyną siostrę? Niemożliwe!
Już mi przeszło. Krzyżyk na drogę tej kobiecie.
Proszę tędy.
Słyszałeś to?
Co takiego?
Może to tylko w mojej głowie.
Często ci się to zdarza? Słyszenie głosów?
Tak. Emily ma bujną wyobraźnię. Jest w ten sposób uzdolniona.
Ciekawe.
Chodźcie.
To miejsce jest podejrzane.
Emily, nie możesz się cieszyć rodzinną wycieczką?
Chciałaś pomóc tacie zrobić dobre pierwsze wrażenie.
Bo tak jest. Ale tata powinien wiedzieć,
jeśli dzieje się tu coś podejrzanego.
NIE WCHODZIĆ
Dokąd prowadzą te drzwi?
Do innego pomieszczenia.
To na pewno. Ale jakiego?
To pokój dla pacjentów, którzy potrzebują więcej prywatności.
Tak, na pewno to rozumiesz, prawda, Emily?
Zawsze lubiła swoją prywatność.
Doprawdy?
Edwardzie, jest coś, o czym chciałbym z tobą pomówić na osobności.
Tak, pewnie.
A panie?
Bez obaw. Przypilnujemy je.
Tu ściany mają oczy.
Z ciekawości, jaką macie politykę dotyczącą grawerowania nazwisk na budynku?
Chwila. Dokąd poszła mama?
O rety. Jaki ładny pokój.
Mogę w czymś pomóc?
Przepraszam.
- Nie chciałam przeszkadzać… - Żartujesz?
Mnie tu nic nie przeszkadza. Nigdy nie byłam bardziej zrelaksowana.
Naprawdę?
Nigdzie kobiety nie traktuje się tak dobrze
jak w szpitalu dla obłąkanych.
Pracownicy zajmują się gotowaniem, sprzątaniem, poprawianiem poduszek.
To raj.
Tapeta. Na tapecie są ludzie, doktorze!
Ma świetne podejście do pacjentów.
Chwila.
Czyli nie jesteś…
Obłąkana?
Nie. Nie bardziej niż ty.
Jestem tu, żeby wreszcie odpocząć.
To odpoczywasz cały dzień i nikt niczego od ciebie nie chce?
Bingo.
Doktorze!
Coś dziwnego dzieje się z tą tapetą!
Hej! To moja sztuczka. Wymyśl sobie własną.
Znajdź mamę. Ja sprawdzę, co tam jest.
Nieźle.
Gdyby to nie było przerażające.
Mamo, przysięgam, jeśli cię tu nie ma,
zgłoszę na recepcji, że zaginęłaś.
Cześć. Widziałaś kobietę…
Przepraszam. Zostawię cię z twoimi uczuciami.
Nie szkodzi. Przyda mi się towarzystwo.
Jestem Florence.
Na pewno? Nie chcę przeszkadzać.
Nie, ja zawsze płaczę. Zdiagnozowano u mnie nadmierną rozpacz.
Nie mogę przestać płakać.
To brzmi oczyszczająco.
Mój kochanek zginął na wojnie dwa miesiące temu
i od tamtej pory tak ze mną jest.
Wiem, że mnie nie znasz, ale zaufaj mi,
wiem dokładnie, przez co przechodzisz. Na 1000%.
Wyobrażam sobie jego ciało leżące na polu bitwy.
Te ramiona mnie obejmowały.
- Te usta mnie całowały. - Tak.
O Boże, jego włosy. Miał świetne włosy.
Jak miał na imię?
Miał najsłodsze imię na świecie.
Joseph Lyman.
Joseph był twoim kochankiem?
Powinnam była za niego wyjść, gdy miałam okazję.
Oświadczył ci się?
Tak jakby.
Co?
Choć kochałam Josepha całym sercem…
Tak.
…jego serce należało do innej.
Kto to był? Co za gnojek. Abigail? Virginia?
Nie. Jakaś idiotka z Amherst.
Nazywał ją Vinnie.
Poważnie?
To okropne.
Wiem.
A on nie żyje.
O Boże.
Masz rację.
Co robisz?
Przeorganizowuję biuro.
Pewnie pamiętasz, że zakładam firmę.
Nie sądziłam, że mówisz poważnie.
Tak. Mam już nawet nazwę.
„Panache”.
Żadnego „Esquire”, i żadnego „i syn”.
Po prostu „Panache”.
Więc tak, mówię całkiem poważnie.
To zakładam, że o rozwodzie też mówiłeś poważnie.
I o przejęciu opieki nad dzieckiem.
Tak.
Muszę tylko ogarnąć papierologię.
Wolałabym, żebyś tego nie robił.
Nie chcę, żebyś mnie zostawił.
A dlaczego miałbym zostać?
Tak sobie myślałam, nasze małżeństwo jest nietradycyjne.
To niedopowiedzenie.
To może będziemy też nietradycyjnymi rodzicami.
To znaczy?
Chciałabym, żebyś wychował to dziecko ze mną.
Nie chcę, byś był zimnym, nieobecnym ojcem jak mój.
Przepraszam, że późno to zrozumiałam,
ale mam nadzieję, że mi uwierzysz i dasz nam szansę.
Dziękuję.
Z chęcią.
Mamy małego chłopca bez imienia, który potrzebuje czystej pieluchy.
Do dzieła.
Dickinson.
Chcesz zostać członkiem zarządu,
więc na pewno szanujesz moją opinię lekarską?
Oczywiście, doktorze.
To zaufaj mojej diagnozie,
która brzmi, że twoja córka, Emily…
jest wariatką.
Nie jest wariatką.
Nie. Jest poetką.
Dobry Boże. Nie widzisz, co tu się dzieje?
Gdy jeden członek rodziny jest chory psychicznie,
wpływa to na całą rodzinę.
Niech spędzi tu trochę czasu.
Podda się kilku naszym… nowatorskim zabiegom.
W końcu prowadzimy najlepszy szpital na wschodnim wybrzeżu.
Musisz tylko podpisać dokumenty.
Jeszcze krok, a wbiję to sobie w aortę!
Aorta jest w klatce piersiowej.
Dobrze wiedzieć.
To Abby?
Mówię ostatni raz, nie schowałam pigułek pod językiem.
Abby.
Chwila, Emily Dickinson?
Moja przyjaciółka przyszła mnie odwiedzić? Jestem wzruszona!
Co tu robisz? Nic ci nie jest?
Jest wspaniale! Poza tym, że nic nie widzę.
Piguła zabrała mi okulary. Mówiła, że jestem dla siebie zagrożeniem.
Jak ty się masz?
Jak się tu znalazłaś?
Jak wszystkie się tu znalazłyście?
Poszłam na wojnę i mnie tu wrzucili.
Nie poradzili sobie z moją płcią.
Mój mąż, pastor Daniel Bliss, mnie tu umieścił.
Ale spoko, bo to jest mój nowy chłopak.
Dlaczego twój mąż to zrobił?
Mówił coś o moim udziale w paleniu flagi na proteście sufrażystek.
Nie był „zadowolony” z mojej decyzji i uważał, że jestem „irytująca”.
Robię cudzysłów w powietrzu, ale nie widać.
Jak długo tu jesteś?
Dobre pytanie.
Nie pozwalają nam liczyć dni,
czytać ani pisać.
Nie dają nam nic do jedzenia poza pigułkami.
Ale pigułki są fajne! Sprawiają, że warto tu być.
Musimy cię stąd wyciągnąć. Te warunki są straszne!
Nie mówiąc, że…
niehigieniczne.
Nie jest źle. Znalazłam tu przyjaciółki!
Hej! Ty od lalki!
Uwielbiam tę sukę.
Wyciągnę cię stąd.
Wszystkie was stąd wyciągnę.
Mój ojciec musi wiedzieć, co się dzieje w piwnicy tej instytucji.
To rażące naruszenie praw kobiet.
Okej, dobrze gadasz!
Posłuchajcie. Oto nasz plan.
Odrobiliście pracę domową?
Miałem problem z moją. Nie będę ściemniał.
Tak, napisałem zdanie.
„To jest moje wspaniałe zdanie”.
Weź…
- Szlag, to jest dobre! - Co?
- Spoko. - Świetnie.
- Uczniowie. - Gratuluję.
Dziś nie będzie lekcji.
Za to będziemy mieć inspekcję mundurów.
Higginson ma czelność, co?
Wymiksujcie mnie z tego gówna.
Kolejna bezsensowna inspekcja.
Nie. Higginson zapewnił mnie,
że jeśli ją przejdziecie, w końcu dostaniecie broń.
Tak, ale nie przejdziemy. Nigdy nie przechodzimy.
Nie z takim podejściem.
Nie, nie z tymi podartymi mundurami.
Połowę z nich ściągnięto z trupów.
Albo ukradziono z plantacji.
To ma być mundur? Mam na sobie kardigan!
Skazują nas na porażkę.
Tak, a potem wykorzystają tę porażkę, żeby nie wręczyć nam broni.
Nie, stary.
Posłuchajcie. Wszyscy.
Inspekcja nas nie ominie.
To by była wystarczająca wymówka, żeby z was zrezygnować.
A kto wie?
Jeśli ją przejdziecie, może wcześniej dostaniecie broń.
Mam dość „wcześniej”, chcę „już”. Chcę do przyszłości.
W twojej przyszłości, Michaelu Jordanie, szewcy będą szyć buty na twoją cześć.
Szlag, brzmi spoko. O ile będą lepsze od tych.
Wszystko jest od nich lepsze.
- Szlag. - O cholera!
Posłuchajcie.
Przejdziecie tę inspekcję, okej?
Bo wam pomogę.
Tak? A jak to zrobisz?
Spójrz na tę marynarkę. Nie ma rękawów.
Na szczęście dla was mam coś takiego.
Co to, do diabła, jest?
To mój przybornik dla żony.
Co dla żony?
Igła, naparstek, różne kolory nici.
Chyba nie sądzicie, że ten garnitur
sam się trzyma w jednym kawałku?
Codziennie go naprawiam.
Dzięki temu wyglądam przyzwoicie.
A niech mnie. Gość potrafi szyć.
- Tak. - Znam kilka sztuczek.
Moja żona, Betty, jest najlepszą krawcową w Nowej Anglii.
Przeszło na mnie trochę jej magii.
Masz żonę?
Była moją żoną.
Nie wiem, jak ją teraz określać.
To do niej zawsze piszesz w nocy?
Tak.
Do mojej żony i mojej córki, Helen.
Piszę do nich, ale nie wysyłam listów.
Tak, zauważyłem. Dlaczego?
Bo myślę, że może lepiej, by o mnie zapomniały.
Bo najprawdopodobniej więcej ich nie zobaczę.
Po co rozgrzebywać ranę, która się nigdy nie zagoi?
Lepiej, by żyły dalej,
a ja zachowam wspomnienia o nich…
dla siebie.
Szlag. To tragiczne.
Świat zniszczył moją rodzinę.
Tak jak wiele naszych rodzin.
A moje umiejętności krawieckie nie zszyją rozdartej społeczności czy serca.
Ale mogę naprawić…
mundur.
Spójrzcie na to.
Okej!
Imponujące.
Może jednak mamy szansę przejść inspekcję.
Ja w nas wierzę.
Erasmusie, co mówi twój dar przewidywania?
Mówi: „Po prostu tu zrób”.
Okej, wchodzę w to.
- Metamorfoza! - Tak!
REZERWY
Cóż…
Muszę powiedzieć, że wyglądacie jak prawdziwy pułk.
A nie tylko oddział ochotników.
Pozwólcie, że o coś spytam.
Jesteście głodni?
Zawsze. A co?
Bo wsunęliście to zadanie jak śniadanie.
Spokojnie. Zachowujcie się normalnie.
Co dla niektórych znaczy: wariujcie.
Gdy pielęgniarka wejdzie z pigułkami, wiejemy.
Rozejść się.
Czas na leki. Ustawicie się.
Powiedziałam, że macie się ustawić.
I…
biegiem!
Odrobina wiosennego szaleństwa
nawet Króla zachwyca.
Lecz Boże pilnuj błazna –
który nad tą sceną rozmyśla –
Patrzy na ten Eksperyment Zieleni –
Jakby go za swój uważał!
Musimy wychodzić? Świetnie się bawię.
Tak, może powinnyśmy zostać.
Chciałabym lepiej poznać ludzi z tapety.
Może napić się herbaty.
Tak, dziękujemy za wycieczkę.
Mam nadzieję, że sformalizujemy umowę.
Z całym szacunkiem, ale nie mogę zaoferować ci miejsca w zarządzie,
gdy nie akceptujesz stanu swojej córki.
Co takiego?
Uważa, że Emily powinna tu zostać.
Co? Emily nie jest wariatką. Ja jestem!
Mnie proszę tu zamknąć. Na dekady.
W niebieskim pokoju, jeśli można.
Widziałem to wcześniej. Matki chcące zająć miejsce córek.
Szlachetne poświęcenie, ale nie.
To Emily trzeba odizolować.
Chwileczkę. Mówimy o niej, a gdzie ona jest?
Gdzie jest Emily?
To jest protest!
Niech się pan wstydzi.
Przerwał pan życie tych dziewczyn.
Ja też jestem szalona. Pomocy! Już mi całkiem odbiło.
Mamo, przewodzę protestowi.
Widzisz to? Protest?
Żądanie praw kobiet? Nieposłuszeństwo.
To książkowe przykłady uszkodzenia mózgu.
Pan wybaczy mój zdrowy rozsądek w szalonym świecie.
Nie wiem, co w nią wstąpiło.
Musisz poznać prawdę o tym miejscu.
Kobiety są tu trzymane wbrew swojej woli.
Są źle diagnozowane, wykorzystywane, daje im się za dużo leków…
Lubię pigułki.
- Abby, zajmę się tym. - Wiem.
Tato, to nie jest postępowa instytucja.
Wątpię, że takie miejsca przetrwają w przyszłości.
To przestępstwo przeciwko ludzkości.
Będą reliktem przeszłości.
Edwardzie, chcesz pomóc swojej córce, czy nie?
Oczywiście, że chcę.
To zostaw Emily tutaj ze mną.
Prawdopodobnie na resztę życia.
Powiedz słowo, a wszystko załatwię.
- Ja nie… - Chwila, co?
Tato, o czym on mówi?
- Em. - Nie możesz mnie tu zostawić.
Nie, tato. Nie zrobiłbyś tego, prawda?
Jeśli nie zostawisz, nie będziesz członkiem zarządu.
Nie zrobiłbym tego.
Doktorze, miejsce mojej córki jest ze mną w domu.
A jeśli to oznacza utratę stanowiska, to niech tak będzie.
Chwila, to zabieracie mnie do domu, czy…
Dzień dobry, Freddie.
Piękny dzień, co? Jakaś poczta?
Proszę, panie Dickinson.
PAN AUSTIN DICKINSON
Przykro mi.
Przykro? Dlaczego?
BIURO ŻANDARMERII WOJSKOWEJ
…POWOŁANY DO SŁUŻBY W ARMII STANÓW ZJEDNOCZONYCH…
Inspekcja! Baczność.
Popraw kołnierzyk.
Henry, widać twój wpływ. Wyglądają jak prawdziwi żołnierze.
Panowie, przeszliście pierwszą inspekcję.
Jestem dumny.
Wiedziałem, że dadzą radę.
W samą porę.
Co takiego?
Batalion Konfederatów jest w drodze.
W Beaufort rozpęta się bitwa.
Poleje się krew.
Ale jeśli pozostaniemy otwarci,
może uda się zaangażować w produktywny dialog.
Czy mogę mówić otwarcie?
Możesz.
- Będzie miała miejsce bitwa? - Tak.
Czy to znaczy, że dostaniemy broń?
Mam nadzieję, że to umożliwię.
Co to znaczy?
Kiedy dostaniemy broń?
Nie znam dokładnej daty.
Ale…
Wyślę generałowi Saxtonowi bardzo stanowczy list,
a potem… zobaczymy.
Jestem z was naprawdę dumny. Ciężko pracujecie.
Widzę was i doceniam.
I dziękuję wam.
Odmaszerować.
Widzisz, o co nam chodzi? Nic się nie zmienia.
Mówi, że pomaga, ale tak nie jest.
Będziemy tu stać jak głupki, gdy zacznie się bitwa.
Co chce, żebyśmy zrobili? Ustawili się w linii i umarli?
Halo!
Jesteśmy w stanie wojny z rasistami, którzy cierpią na niepokój ekonomiczny.
Potrzebuję broni.
Przeładuj.
Chyba się boję.
Grupowy uścisk?
- Pewnie. - Chodź, stary.
Jesteśmy z tobą.
Jesteśmy w tym razem.
Przepraszam, że go posłuchałem.
To beznadzieja. Nigdy nie będziemy prawdziwymi żołnierzami.
Musi być jakiś sposób.
Mieliście rację. Nie możemy dłużej czekać.
To co zrobisz?
Skonfrontuję się z nim.
Dziękuję.
Cieszę się, że odwieźliśmy Abby do domu.
Tak, do męża, który ją tam umieścił.
Przepraszam, tato.
Nie chciałam, żebyś stracił tę posadę.
O nie. Nie szkodzi. Nie wydawała mi się odpowiednia.
Dziękuję, że mnie tam nie zostawiłeś.
Córko. Nie masz powodu, by mi dziękować.
Byłem ci to winien.
Za co?
Za wspieranie mnie, gdy inni tego nie zrobili.
Jestem w pełni świadomy twojego wsparcia.
Padam z głodu, a ty?
Matko, co dziś w menu?
Mamo, dokąd idziesz?
Do łóżka. Nie przeszkadzajcie.
Na dwudziestominutową drzemkę czy…
Aż wojna się skończy.
Napisy: Agnieszka Otawska