Het is zo mooi dat we naaisets maken voor de soldaten.
Dan kunnen ze hun uniform weer aan elkaar naaien.
Hoewel niet alles weer gemaakt kan worden. Soms moet er een been af.
Helemaal, om de rest van het lichaam te redden.
Dan loop je met één been en doe je alsof je er nooit twee gehad hebt.
Ze heten huisvrouwsets.
Had ik maar een man om voor te zorgen.
Zo'n set zou veel echter aandoen als ik iemands huisvrouw was.
Nou, ik ben blij dat jullie allebei nog steeds thuis wonen…
…nu ik verlaten ben door m'n zoon, en m'n kleinkind misschien nooit zal kennen.
Dat Austin ons zo behandelt. Dat hij zo wreed kan zijn.
En Sue helpt ook niet echt.
Bepaald niet. Of heeft ze iets tegen jou gezegd, Emily?
Nee, ze praat niet met me. -Het is vreemd om ze dagen niet te zien.
Ze wonen naast ons, maar 't is net alsof ze veel verder wonen.
Ja, het is naar.
We moeten aanvaarden dat het nu zo is. Net als de soldaat zonder een ledemaat.
We worden er sterker door.
Ik hoop het. -Ik weet het niet.
Ik wel.
We mogen de hoop niet opgeven. Meer hebben we niet.
Ook in totale duisternis is het niet gek om te hopen.
Dames, de koets in, we gaan naar het krankzinnigengesticht.
Een beetje Zotheid in de Lente
Wat zeg je nou?
De Dickinsons gaan vandaag naar een prachtig nieuw gesticht…
…dat me een prestigieuze beheerderspositie heeft geboden.
Het gesticht voor vrouwen te Northampton. -Die gestichten zijn vreselijk.
Als we maar het huis uit komen. Ik kan wel wat afwisseling gebruiken.
Zie je wel? -Word je beheerder? Wat cool.
Fijn dat je dat inziet.
Ik zeg altijd dat de mentale gezondheid van vrouwen me nauw aan het hart ligt.
Niet dat ik weet. -Zo stel ik m'n nalatenschap veilig.
Dankzij deze positie weet deze stad voorgoed…
…dat de naam Dickinson respect verdient.
Klinkt goed. -Dat is het ook.
Die positie is zo goed als zeker als we maar een goede indruk maken.
Hun bestuursleden moeten van fatsoenlijke families komen…
…en de hoofdarts zelf heeft specifiek verzocht dat jullie meekomen.
Dus, dames. Naar de koets.
Ja. Een dagje weg. Ik haal de hoeden.
Dank je.
Wij bezorgen je die positie. Je kunt volledig op me rekenen.
Ik haal de paarden. Sta klaar.
Emily, hier zit een luchtje aan.
Hoezo? -Dat is toch duidelijk?
Hij wil me daar opsluiten. -Wat zeg je nou?
Dat gebeurt om de haverklap in de 19e eeuw.
Ben je je vrouw en huwelijk zat?
Dronk ze te veel op je verjaardag en viel ze in haar trouwjurk van de trap?
Laat haar gewoon opsluiten. -Dat zou papa nooit doen.
Hij is heel conventioneel. En ik zette mezelf voor aap.
J moet mee. Al zegt hij het niet, papa heeft ons meer dan ooit nodig.
Luister naar me.Ik beloof dat ik daar niet zonder jou wegga.
Zweer je dat? -Ja. En nu naar de koets.
Kom, het is een mooie lentedag. -Blijf heel dicht bij me.
Kijk 's.
Kom op, dat is de hoofdarts. Glimlachen.
Edward Dickinson. Wat een eer.
Goedendag. De eer is juist aan mij. -Nee, echt. Ik bewonder u.
Uw verhandeling over 'Vrouwen en hun plek' ligt op m'n nachtkastje.
Wat aardig van u. -U hebt de vrouwen van uw gezin bij u.
Ja. Mijn vrouw, Emily.
En mijn dochter, Emily.
En dit is…
…m'n andere dochter. -Lavinia.
Ze hebben zin in de rondleiding. Niet? -Maar op een gezonde manier.
Wat heeft u mooie bloemen hier. De lente is zo schitterend, niet?
De bloemen komen terug als oude gemiste vrienden.
U hebt uw handen vast vol aan deze hier.
Onze Emily is gewoon uniek. -Daar lijkt het wel op.
Ik ben dol op bloemen. Ze…
Ik hou ook van bloemen, maar niet meer dan normaal.
Goed. Zullen we dan maar? -Dat wordt vast heel leuk.
Lieve vriend…
…de oorlog is toch zo dubbelzinnig.
'Dubbelzinnig.'
Het perfecte woord.
Wilde u me spreken, kolonel? -M'n broeder. Kom binnen.
Hoe voel je je, broeder?
Prima. Ik wilde net de les beginnen, maar toen werd me bevolen hier te komen.
Ik heb liever dat je 'gevraagd' zegt. Het blijft jouw keuze.
We houden het losjes.
Wat is er?
Ik heb je hulp nodig vandaag. En niet zozeer als leraar.
Is daar ruimte voor? Of zit je vol? -Dat hangt ervan af, denk ik.
Natuurlijk.
Goed, moet je horen.
De uniformen worden geïnspecteerd.
Hoe kan dat nou? Ze hebben niet eens uniformen.
Weet ik. Het is gewoon gelul.
Maar het hoort bij het proces.
Wat dan?
Om te zorgen dat ze volledig erkend worden als Uniesoldaten.
Hoe meer generaal Saxton de vrijwilligers als een legitiem regiment ziet…
…hoe meer druk hij omhoog kan uitoefenen. Tot Lincoln aan toe.
Eén inspectie kan veel uitmaken.
Dus die jongens moeten dat echt serieus nemen.
Ze moeten er schoon, net en startklaar uitzien.
Ik voer de inspectie vanmiddag uit.
Boodschap ontvangen.
Ik zal proberen te helpen. -Heel graag.
Het proces werkt.
Ik voel het.
En dit is onze grote zaal.
Onze meisjes krijgen de allernieuwste verzorging.
We begrijpen steeds meer geestesziektes, waaronder alle moderne vrouwenziektes…
…zoals uitputting, overkwalificatie, menstruatie, luiheid, ongetrouwd zijn…
Is dat een geestesziekte?
Nee, ja, dat klopt wel.
En acute manie, chronische manie, nymfomanie en melancholie.
Dat meestal verdriet wordt genoemd.
Mrs Dickinson heeft verdriet om de dood van haar zus.
Edward. Niet waar. Je liegt.
Moet ik om m'n enige zus rouwen? Dacht het niet.
Ik voel niets. Ik ben haar liever kwijt dan rijk.
Komt u mee.
Hoorde je dat? -Wat, lieverd?
Ik verbeeldde het me zeker.
Verbeeld je je wel vaker dat je iets hoort?
Emily heeft veel fantasie. Dat is echt een gave.
Interessant.
Kom mee.
Het is hier niet pluis. -Geniet toch van dit dagje uit.
Je wilde toch een goede indruk maken?
Jawel. Maar papa moet weten dat er iets niet in de haak is.
VERBODEN TOEGANG
Waar gaat die deur heen?
Die gaat naar een andere kamer. -Vast. Wat voor kamer?
Het is gewoon een kamer voor patiënten die wat meer privacy nodig hebben.
Dat kun je toch wel begrijpen, Emily?
Ze heeft altijd van privacy gehouden. -Is dat zo?
Ik wil graag even iets privé met je bespreken.
O, natuurlijk, ja.
En de dames? -Die houden we wel in de gaten.
Er zitten overal oogjes.
Wat voor beleid voer je wat betreft het graveren van namen in het gebouw?
Hé. Waar is mama nou?
Wat een mooie kamer.
Kan ik u helpen? -O, pardon.
Ik wilde u niet sto… -Welnee.
Niets stoort me. Ik heb me nog nooit zo ontspannen gevoeld.
Echt?
Nergens wordt een vrouw zo goed behandeld als in een krankzinnigengesticht.
Ze koken, ze maken schoon, ze kloppen m'n kussens op.
Het is hier hemels.
Het behang. Er zitten mensen in het behang.
Goede dokter, hè?
Wacht eens.
Dus u bent niet… -Gek?
Nee. Net zo min als u.
Ik wil alleen wat rust en herstel.
Rust u de hele dag uit en niemand verwacht iets van u?
Bingo.
Dokter.
Dat behang doet gek.
Hé. Dat zeg ik al. Verzin zelf maar wat.
Zoek mama. Ik ga hier kijken.
Wauw, cool.
Als het niet doodeng was.
Mama, echt, als je niet hier bent, geef ik je op als vermist.
Hoi. Heb je een vrouw gezien die…
Het spijt me, ik laat je verder huilen.
Het geeft niet. Ik heb gezelschap nodig.
Ik ben Florence.
Echt? Ik wil je niet storen.
O nee, ik huil altijd. Ik heb te veel verdriet.
Ik kan gewoon niet ophouden met wenen.
Dat werkt vast louterend.
Mijn vriend is twee maanden terug gesneuveld en nu huil ik alleen maar.
Je kent me dan wel niet, maar geloof me…
…ik weet precies wat je doormaakt, echt, 1000 procent.
Ik zie z'n lichaam op het slagveld liggen.
Die armen die me vasthielden.
Die lippen die me kusten.
En, o, god, z'n haar. Hij had zulk mooi haar.
Hoe heette hij?
Hij had de liefste naam ter wereld.
Joseph Lyman.
Was Joseph je vriend? -Was ik maar met hem getrouwd toen 't kon.
Had hij je ten huwelijk gevraagd? -Min of meer.
Wat?
Al hield ik van Joseph met heel m'n hart en ziel…
…behoorde z'n hart altijd iemand anders toe.
Wie dan? Die schoft. Abigail? Virginia?
Nee. Een dom wicht uit Amherst. Hij noemde haar Vinnie.
Echt?
Dat is vreselijk.
Weet ik.
Maar hij is toch dood.
O, mijn god.
Dat klopt, ja.
Wat doe je?
Ik richt m'n kantoor anders in. Ik begin echt m'n eigen bedrijf.
Ik wist niet dat je dat meende. -Ik heb al een naam bedacht.
'Panache.'
Geen 'mr.', geen 'en Zoon.'
Gewoon 'Panache'.
Dus ja, ik meen het heel serieus.
Dus wil je ook echt van me scheiden en wil je dat ons kind bij jou blijft.
Ik moet alleen de papieren uitzoeken. -Ik heb dat liever niet.
Ik wil niet dat je weggaat.
Waarom zou ik blijven?
Ik vind dat we een niet-traditioneel huwelijk hebben.
Zeg dat wel.
Laten we dan ook niet-traditionele ouders zijn.
Wat bedoel je? -Breng het kind samen met me groot.
Wees geen koude, afstandelijke vader, zoals die van mij.
Ik besef dat nu pas, sorry, maar ik hoop dat je me gelooft en ons een kans geeft.
Dank je.
Dat zou fijn zijn.
Er is een kleine jongen zonder naam die een schone luier nodig heeft.
Aan het werk.
Dickinson.
Je wilt beheerder worden.
Dus respecteer je m'n medische opinie. -Jazeker.
Vertrouw dan m'n professionele diagnose, namelijk dat je dochter…
…gestoord is.
Dat is ze niet.
Nee. Ze is een dichter.
In godsnaam. Zie je niet wat er gaande is?
Als één lid van de familie geestesziek is, raakt dat de hele familie.
Laat haar toch hier.
Ze kan onze allernieuwste behandelingen ondergaan.
We zijn tenslotte het beste gesticht voor vrouwen aan de oostkust.
Je moet alleen even tekenen.
Nog één stap en ik ram dit in m'n aorta.
Die zit in je borst. -Fijn om te weten.
Is dat Abby? -Er zitten geen pillen onder m'n tong.
Abby. -Wacht, Emily Dickinson?
Komt m'n beste vriendin me opzoeken? Ik ben ontroerd.
Abby, wat doe je hier? Gaat het?
Het gaat geweldig. Jammer dat ik niets kan zien.
Ik mag m'n bril niet houden, dat is gevaarlijk.
Hoe gaat het met jou? -Hoe kom jij hier nou?
En jullie allemaal?
Ik vocht eerst in de oorlog. Ze konden m'n gender niet aan.
Ik zit hier door m'n man, de predikant.
Maar ik heb een nieuwe vriend.
Waarom heeft je man dat gedaan?
Ik had meegedaan aan vlagverbrandingen en suffragetteprotesten.
Daar was hij 'niet blij' mee en hij vond me 'compleet irritant'.
Je kunt m'n aanhalingstekens niet zien.
Hoelang zit je hier al? -Goede vraag.
We mogen de dagen niet bijhouden, of lezen of schrijven…
…en we krijgen alleen pilletjes. Dat is het enige leuke eraan.
Je moet hier weg. Dit zijn afschuwelijke omstandigheden.
En het is nogal…
…onhygiënisch.
Het valt wel mee. Ik heb vriendinnen.
Hé. Poppie.
Moordwijf.
Ik ga je bevrijden.
Jullie allemaal.
M'n vader moet weten wat er in deze kelder gebeurt.
Dit is een schending van vrouwenrechten. -Zo mag ik het horen.
Dames, luister. We doen als volgt.
Hebben jullie je huiswerk gemaakt? Ik vind het moeilijk. Dat zeg ik eerlijk.
Ja, ik heb een zin geschreven.
'Dit is m'n prachtige zin.'
Zo, Everett, wat goed.
Knap. -Uitstekend.
Studenten. -Gefeliciteerd.
Er is geen les vandaag.
In plaats daarvan wordt er een uniforminspectie gehouden.
Wauw, Higginson durft wel.
Laat die onzin maar zitten. -Het heeft geen zin.
Higginson zegt dat jullie misschien eindelijk daarna wapens krijgen.
Maar we komen die inspectie nooit door. -Niet met zo'n houding.
Nee, niet met deze versleten uniformen.
De helft komt van lijken. -Of is gestolen uit het landhuis.
Is dit een uniform? Ik heb een vest aan.
Ze willen dat we falen. -Dan hoeven ze ons geen wapens te geven.
Nee, broeder.
Luister. Allemaal.
We kunnen de inspectie niet overslaan.
Dat is meer dan reden genoeg om jullie verder te vergeten.
En wie weet? Als het lukt, krijg je misschien eerder wapens.
Ik wil het nu meteen. Ik wil de toekomst.
In jouw toekomst, Michael Jordan, worden er speciale schoenen voor jou gemaakt.
Als ze maar beter zijn dan deze. -Alles is beter dan dat.
Luister.
Jullie komen de inspectie door, oké?
Want ik ga jullie helpen.
Ja? En hoe dacht je dat te doen?
Neem dit jasje. Er zitten verdomme geen mouwen aan.
Maar gelukkig voor jullie heb ik dit hier.
Wat is dat nou?
M'n huisvrouwset.
Huisvrouw-wat?
Naald, vingerhoed, allerlei kleuren garen.
Dachten jullie dat m'n mooie pak uit zichzelf zo goed blijft?
Dat doe ik, elke avond.
Zodat ik er altijd goed uitzie.
Krijg nou wat. Hij kan nog naaien ook. -Een beetje.
M'n vrouw Betty is de beste naaister in New England.
Ik heb het van haar geleerd. -Heb je een vrouw?
Dat was ze wel. Ik weet niet precies wat ze nu is.
Schrijf je elke avond naar haar?
M'n vrouw en m'n dochter, Helen.
Maar ik stuur de brieven niet op. -Dat weet ik. Waarom niet?
Het is beter als ze me vergeten.
Ik zie ze waarschijnlijk nooit meer. Dus die wond kan toch al niet helen.
Ze kunnen me beter vergeten en ik hou m'n herinneringen van hen…
…voor mezelf.
Verdorie. Dat is tragisch.
De wereld heeft m'n gezin uit elkaar gerukt.
Net zoals zovele gezinnen.
M'n naaikunsten kunnen helaas geen gebroken gemeenschap of hart heel maken.
Maar wat ik wel kan maken…
…is een uniform.
Kijk eens.
Dat is goed gedaan. Misschien komen we deze inspectie wel door.
Ik geloof in ons.
Hé, Erasmus. Wat zegt je visioen?
Hij zegt: 'Doe het gewoon.' -Ik doe mee.
Make-over.
Ik moet zeggen, jullie zien er allemaal uit als een echt regiment.
Niet zomaar een vrijwilligersleger.
Ik wil iets vragen.
Hebben jullie honger? -Altijd. Waarom?
Jullie leken wel uitgehongerde wolven.
Opgelet. Jongens, doe normaal. Al betekent dat dat je gek moet doen.
Als de zuster binnenkomt, rennen we.
Op je plaats.
Medicatie. In de rij.
Ik zei, in de rij.
En…
…gaan.
Een beetje Zotheid in de Lente
Doet zelfs de Koning goed
Maar God zij met de Clown –
Die dit ontzaglijk tafereel gaat zien –
Dit complete Experiment van Groen –
Als was ’t van hem!
Moeten we weg? Ik vind het hier zo leuk. -Ja, laten we blijven.
Ik wil de mensen in het behang beter leren kennen.
Met een kopje thee.
Bedankt voor de rondleiding. Hopelijk kunnen we m'n positie vastleggen.
Met alle respect, maar er is geen plaats voor je in het bestuur…
…als je m'n medisch advies over je dochter weigert.
Wat nu? -Hij denkt dat Emily hier moet blijven.
Wat? Emily is niet gek, maar ik. Sluit mij op. Tientallen jaren.
Ik neem de blauwe kamer.
Moeders proberen dit altijd te doen. Ik laat die edele zelfopoffering niet toe.
Emily moet opgenomen worden. -Maar waar is ze eigenlijk?
Waar is Emily?
Dit is een protest.
Je moest je schamen.
Je hebt het leven van deze vrouwen verstoord.
Ik ben ook gek. Help. Ik ben van lotje getikt.
Dit is een protest. -Zie je wel? Ze protesteert.
Vrouwenrechten. Burgerlijke ongehoorzaamheid.
Klassieke voorbeelden van ernstig hersenletsel.
Ik ben gezond in een ongezonde wereld. -Ik weet niet wat ze heeft.
Je moet weten hoe het er hier echt aan toegaat. Ze zitten hier opgesloten.
Ze worden mishandeld, en krijgen te veel medicatie…
De pillen zijn top.
Abby, laat mij even.
Papa, dit is geen progressief gesticht. Deze gestichten verdwijnen in de toekomst.
Ze zijn 'n misdaad tegen de menselijkheid. Ze behoren tot het verleden.
Wil je je dochter helpen?
Natuurlijk. -Laat haar dan hier bij me.
Voor haar hele leven. Zeg ja en ik regel verder alles.
Nee, ik… -Wat nu?
Waar heeft hij het over?
Em. -Je kunt me niet hier laten.
Dat zou je toch nooit doen? -Anders kun je geen beheerder worden.
Nee, dat doe ik niet.
Mn dochter hoort bij mij.
Dan word ik maar geen beheerder hier.
Nemen jullie me mee naar huis, of…
Goedemiddag, Freddie.
Wat een mooie dag, hè? Heb je post?
Hier, Mr Dickinson.
Het spijt me.
Wat spijt je?
U wordt bij dezen opgeroepen voor het leger…
Inspectie. Compagnie.
Je kraag.
Henry, je invloed is merkbaar. Ze zien eruit als echte soldaten.
Heren, u hebt de inspectie nu doorstaan.
Ik ben heel trots.
Ik wist dat ze het konden.
En net op tijd.
Hoezo?
Er nadert 'n bataljon van de Confederatie. Er komt een slag bij Beaufort, vrienden.
Daar komt geweld bij kijken.
Maar als we ervoor open blijven…
…is een productieve dialoog mogelijk.
Mag ik vrijuit spreken?
Natuurlijk.
Komt er een slag aan?
Krijgen we dan onze wapens?
Ik hoop dat ik dat kan verwezenlijken. -Verwezenlijken? Wat betekent dat?
Wanneer krijgen we onze wapens, mijnheer?
Dat weet ik niet precies.
Maar…
…ik stuur generaal Saxton een brief in heel duidelijke taal…
…en dan moeten we maar afwachten.
Nogmaals, ik ben zo trots op jullie. Jullie hebben zo hard gewerkt.
Ik zie en erken jullie.
Ik dank jullie.
Compagnie. Ingerukt.
Zie je nou? Het verandert nooit. Hij zegt dat hij ons helpt, maar nee.
We staan straks voor aap op die veldslag.
Denkt hij dat we komen opdraven om dood te gaan?
We voeren oorlog tegen racisten die lijden onder economische onzekerheid.
Ik heb m'n wapen nodig.
Herladen.
Ik ben bang.
Groepsknuffel?
We zijn er voor je.
We steunen elkaar.
Sorry dat ik hem geloofde.
Het is hopeloos. We worden nooit echte soldaten.
Het moet kunnen.
Jullie hebben gelijk. We kunnen niet langer wachten.
Wat ga je doen, dan?
Hem het vuur na aan de schenen leggen.
Bedankt.
Fijn dat Abby met ons mee terug kon. -Naar haar man die haar daar had gebracht.
Papa, het spijt me.
Ik wilde niet dat het zo zou aflopen.
Dat geeft niet. Het paste toch niet bij me.
Fijn dat je me daar niet achterliet. -Je hoeft me niet te bedanken.
Ik stond bij je in het krijt. -Waarvoor?
Omdat je mijn kant koos toen anderen dat niet deden.
Ik heb je steun wel opgemerkt, lief kind.
Ik heb honger, jij ook?
Moeder? Wat eten we?
Waar ga je heen?
Naar bed. Kom me niet storen.
Voor een dutje van 20 minuten, of…
Tot de oorlog voorbij is.
Vertaling: Marc de Jongh