(ไปรษณีย์)
ถึงคุณดิกคินสัน
ผมรู้สึกว่าบทกวีของคุณนั้น แปลกใหม่อย่างไม่เคยมีมาก่อน
"แปลกใหม่อย่างไม่เคยมีมาก่อน"
บทกวีของฉันยังไม่ตาย
มันยังไม่ตาย มันยังมีชีวิต!
(โลกของเอมิลี ดิกคินสัน)
(ขับร้องจากหัวใจ)
วินนี่! วินนี่! เธอต้องไม่เชื่อแน่
ฉันเพิ่งได้รับจดหมายจาก โธมัส เวนท์เวิร์ธ ฮิกกินสัน
รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร
โอเค เขาสุดยอดมาก วินนี่
เขา… เขาสนับสนุนการเลิกทาส และเป็นผู้สอนศาสนา
และเขาเขียนเรียงความลงในแอตแลนติก
เขามีความคิดนอกกรอบ วินนี่ เป็นนักเคลื่อนไหว
เป็นคนที่อยากทำให้โลกน่าอยู่ขึ้นอย่างแท้จริง
แล้วทายสิว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาชอบกลอนของฉัน
เขาขอให้ฉันส่งกลอนไปอีก
ฉันอาจจะไปรบในสงครามเองไม่ได้ แต่ความรู้ที่ฉันได้จากชายคนนี้
อาจช่วยให้ฉันเขียนกลอนที่มีประโยชน์ต่อผู้คน
กลอนที่ช่วยคนได้
ทำไมเธอถึงไม่พูดอะไรเลย
ใช่ เธอสาบานว่าจะเงียบ เพื่อแสดงความเป็นหนึ่งเดียวกับกองทัพ
รู้ไหม ลาวิเนีย เธอพยายามก้าวข้ามขีดจำกัด
กับศิลปะการแสดงความอดทนนี้ เธอเป็นคนสุดติ่งกระดิ่งแมวจริงๆ
(แอมเฮิร์สต์ ตลาดขายผ้าคลุมและสินค้าอนามัย)
(เพื่อช่วยเหลือทหารฝ่ายสหภาพ)
ดูแต่ตา มืออย่าต้องนะคะ
- การปักเย็บมีความละเอียดมากค่ะ - ค่ะ
เราใส่สารลับทั้งหมดไว้ในนี้
เดี๋ยว อะไรนะ
ว้าว อเมริกาเป็นประเทศมาได้ไม่ถึง 100 ปี
ก็ขี้ตู่แล้วว่าตัวเองคิดค้นผ้าคลุมขึ้นมา
ขอให้เจริญๆ แล้วกัน
- ไง เอมิลี ไง ลาวิเนีย - หวัดดีจ้ะ
วันนี้ลาวิเนียขอไม่พูดนะ
เธอสาบานว่าจะเงียบ เพื่อแสดงความนับถือต่อทหารผู้พลีชีพ
สวัสดีจ้ะ ลาวิเนีย
ถูกใจอะไรบ้างไหม
นั่น… ผืนเล็กมาก สำหรับทารกเหรอ
ใช่
(ให้ผู้หญิงมีสิทธิ์เลือกตั้ง)
- เฟมทารกน่ะ - ว้าว โอเคจ้ะ
โอ้ พระเจ้า ดูผ้าของเบ็ตตี้สิ มันสวยมากเลย
ขอบคุณค่ะ ฉันดีใจ ที่หาเงินสนับสนุนฝ่ายเราได้
สี่เหลี่ยมพวกนี้ไม่เข้ากัน
รูปร่างและขนาดต่างกันหมด มันไม่สมมาตร
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ผ้าคลุมนี่ดูไม่มีเหตุผลเลย
ศิลปะไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลค่ะ
เธอคืออัจฉริยะ
- ฉันซื้อ - ฉันมาก่อนนะ
ขอบคุณค่ะ
ให้เดา ฉันทำตามคำแนะนำของคุณ
คำแนะนำอะไร
ฉันเขียนจดหมายถึงโลก และโลกเขียนตอบมา
ต้องอย่างนี้สิ
เอ็ดเวิร์ด คุณว่าคนจ้องเราไหมคะ
ไม่
อาจจะนิดหน่อย
ฉันรู้สึกถึงความไม่เป็นมิตรจากคนในเมือง
ถึงเวลาประมูลแล้ว
ฉันบริจาคผ้าคลุมของคุณยายนอร์ครอส
ฉันแน่ใจว่าจะมีคนประมูลมันในราคาสูง
เราจะเริ่มประมูลกันที่ห้าดอลลาร์นะคะ
ขอโทษนะ
แม่ฉันได้รางวัลโบว์น้ำเงิน ของช่างเย็บผ้าคลุมประจำเมืองมอนสันปี 1822
ด้วยผ้าคลุมผืนนั้น
นี่เป็นแค่ราคาเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ
ผู้ซื้อจะกำหนดราคาของสิ่งที่คุณบริจาคมาค่ะ คุณนายดิกคินสัน
นั่นไม่ยุติธรรม
การประมูลมันเป็นอย่างนี้ค่ะ
ห้าดอลลาร์สำหรับมรดกตกทอดของฉันเนี่ยนะ น่าโมโหมาก
ไม่
ขอโทษนะ… ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ขาย เอาคืนมา
ฉัน… ฉันนึกว่าคุณอยากสนับสนุนทหาร คุณนายดิกคินสัน
ฉันอยากสนับสนุนอยู่แล้ว
แต่พี่สาวฉันเพิ่งเสีย
แล้วผ้าผืนนี้ก็เป็นสิ่งเดียว ที่ฉันเอาไว้ระลึกถึงเธอ
ขอคืนนะคะ
ถ้าคุณอยากได้คืน คุณต้องประมูลค่ะ
เอ็ดเวิร์ด
ว่าไง
ฉันอยากให้คุณซื้อผ้าผืนนี้คืนมา
ผมจะไม่จ่ายเงินที่หามาด้วยความลำบาก ไปกับผ้าคลุม
ที่หมกอยู่ในห้องใต้หลังคาเรา ตั้งแต่วันแต่งงานหรอกนะ คุณนายดิกคินสัน
เอ็ดเวิร์ด ครอบครัวสำคัญที่สุดนะคะ
และผ้าผืนนี้เป็นสิ่งเดียว ที่ฉันเหลือเอาไว้ดูต่างหน้าพี่สาวผู้ล่วงลับ
ยี่สิบดอลลาร์ได้ไหม
เอาไปเลยค่ะ
โอ้ ขอบคุณสวรรค์
คุณทำเป็นเรื่องใหญ่มากเลยนะ คุณนายดิกคินสัน
- โอเค - แค่…
ดิกคินสัน
คองกี
ผมแปลกใจที่เจอคุณที่นี่
แปลกใจเหรอ ทำไมล่ะ
นี่เป็นงานสำคัญของพลเมือง
ไม่ต้องพูดถึงว่าผมเป็นเหรัญญิกของวิทยาลัย
อ้อ ใช่ แน่นอน
แต่จดหมายฉบับล่าสุดที่คุณเขียนถึงบรรณาธิการ
ผมไม่คิดว่าคุณสนใจ
ที่จะสนับสนุนทหารฝ่ายสหภาพของเรา
ว่าอะไรนะ อิธามาร์
จดหมายของคุณ ลง นสพ. ฉบับวันนี้ เอ็ดเวิร์ด
ซึ่งคุณเอาแต่ชื่นชมและเห็นใจ ฝ่ายสมาพันธ์ที่ชั่วร้าย
ผมเปล่านะ
คุณทำจริงๆ ไอ้คนทรยศ
เจอรัลด์ ไม่เอาน่า
ย้อนกลับไปปี 1850 ตอนนั้นคุณสนับสนุน ร่างกฎหมายน่ารังเกียจที่ไล่ล่าทาสผู้หลบหนีนั่น…
- เอาแล้วไง - ตอนนั้นผมเต็มใจยอมรับ
ว่าคุณทำแบบนั้นเพื่อการประนีประนอม
และรักษาสันติที่เปราะบางของเราไว้
แต่ขณะนี้สงครามกำลังปะทุ
คร่าลูกหลานผู้กล้าหาญของเราไปหลายชีวิต
คุณใช้ภาษาสุภาพ มีความแบ่งรับแบ่งสู้และแสนเลือดเย็น
ขอให้เราฟังความทั้งสองด้าน
ให้ตายสิ เอ็ดเวิร์ด
คุณแก้ต่างให้ฝ่ายชั่วร้าย แก้ต่างให้คนเลว
กล้าดียังไง
ผมเขียนจดหมายฉบับนั้นแทนพี่ชายผม
การที่บ้านเขาบังเอิญอยู่จอร์เจีย ไม่ได้ทำให้เขาเป็นศัตรูของเรา
- เป็นแน่ๆ - สงครามกลางเมืองก็อย่างนี้แหละ
- ขอบคุณ - น้ำเสียงคุณแสดงความเหนือกว่า
และสารของคุณก็ผิดแผกจากคนอื่นอย่างยิ่งยวด
อย่างเลวร้ายที่สุด คุณดูเหมือนคนหัวรั้น และอย่างดีที่สุด…
ว่าไง
เป็นไดโนเสาร์
ผมแก่ขึ้นอีกหนึ่งปีในวันนี้ ดังนั้นคุณอาจจะพูดถูก
โอ้ ตายจริง วันนี้วันเกิดคุณเหรอ สุขสันต์วันเกิด!
สุขสันต์วันเกิด
- ฉันไม่รู้มาก่อน - ผมไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่น่ะ
เขาไม่เคยอยากทำอะไรเอิกเกริก ในวันเกิดเขาค่ะ
เอ็ดเวิร์ด ถึงเวลาที่คุณต้องเลือกข้างแล้ว
ผมเลือกข้างเพื่อเป็นศัตรูกับครอบครัวไม่ได้
งั้นคุณก็เสี่ยงที่จะเสียตำแหน่งเหรัญญิก ของวิทยาลัยนี่ไป
และพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่า คุณจะเสียอะไรอีก
คุณพลาดคนดีๆ ไปซะแล้ว
- พ่อเป็นอะไรไหมคะ - ไม่เป็นไร
ไม่อยากเชื่อว่าคุณคองกีจะโจมตีพ่อแบบนั้น
- เขาดราม่าเก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว - ในวันเกิดพ่อด้วย ให้ตายสิคะ พ่อ
มันแตกต่างกันตรงไหนล่ะ
อีกไม่นานผมก็ตายแล้ว
ช่วงหลังๆ อะไรก็ยากไปหมด
เราจะให้เขาเศร้าในวันเกิดไม่ได้
เราจะทำอะไรได้ล่ะ แม่ซื้อที่ช้อนรองเท้าให้เขาแล้ว
- หนูคิดออกแล้วๆ - อะไร
เราน่าจะร้องเพลงตามสไตล์บ้านดิกคินสันกัน
เอมิลี เป็นความคิดที่ดีมากจ้ะ เราไม่ได้ทำแบบนั้นมานานแล้ว
ใช่ค่ะ เราจะจุดไฟในห้องนั่งเล่น แล้วนั่งล้อมเปียโนกัน
เราจะร้องเพลงโปรดของพ่อ
ใช่ เยี่ยมเลย
มันจะเหมือนวันเก่าๆ
ร้องเพลงรอบกองไฟกับลูกๆ เหมือนสมัยลูกยังเด็กๆ
รู้ไหมว่าพ่อเขาชอบร้องเพลงด้วยกันมาก
สาวๆ เรามีแต่ครอบครัวจริงๆ
หนูเห็นด้วยค่ะ
การร้องเพลงด้วยกัน จะทำให้พ่อมีความสุขมากในวันเกิดเขา
วินนี่
เธอลิปซิงค์เอาได้ไหม
นั่นอาจจะดีที่สุด ลาวิเนีย
- เราเหลือปัญหาอีกอย่าง - อะไร
เราจะร้องเพลงกันทั้งครอบครัวไม่ได้ ถ้าคนมาไม่ครบ
แล้วออสตินกับซูล่ะ
แม่อยากให้พวกเขามาเหรอคะ
แม้ว่าซูจะยังไม่พร้อมให้แม่อุ้มหลานเหรอคะ
ครอบครัวคือสิ่งเดียวที่สำคัญ ง่ายๆ แค่นั้นเอง
แม่คะ แม่พูดถูก
หนูจะชวนพวกเขามาในคืนนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่หนูเอง
ซู
ซู เธอเป็นอะไร
ลูกไม่ยอมนอนทั้งคืน
ฉันเหนื่อยมากเลย
พูดตามตรง ฉันไม่เคยรู้ว่า จะเหนื่อยได้ขนาดนี้ ฉันแค่…
เอมิลี ฉันคิดว่าฉันไม่ไหว
แต่เธอกำลังทำอยู่นะ ซู เธอทำกำลังได้ดี
เธอดูแลลูกได้ดีมาก
ซู ลูกเธออยู่ไหน
เขาอยู่กับคลาร่าและแอนนา
ฉันรู้ พวกหล่อนชอบวางเพลิง และมีนิสัยประหลาด
แต่ฉันฟังเสียงลูกร้องไห้จ้าอีกไม่ไหว
แค่… ฉันอยากพัก มันผิดนักเหรอ
ไม่ๆ ไม่ ไม่ผิดเลย
โอเค
ซู ฟังฉันนะ
ฉันรักเธอ
ไม่นึกว่าเธอจะพูดอย่างนี้
และฉันรักเธอมากกว่าอะไรหรือใครในโลกนี้
และเธอต้องจดจำเอาไว้ในหัวใจ จะได้ไม่มีวันคลางแคลง
เธอต้องซึบซับเข้าไปในกระดูก
และถ้าฉันจำเป็นต้องบอกเธอทุกวัน
เพื่อให้มันหยั่งรากลึก ฉันก็จะทำ
เพราะเธอคือทุกอย่างของฉัน ซู
เอมิลี
ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าขาดเธอ
ฉันหายใจไม่ได้ถ้าขาดเธอ
และฉันเขียนไม่ได้ถ้าขาดเธอ
อารมณ์ไหนเนี่ย
มันมาจากหัวใจเล็กๆ ที่ซุกซนของฉัน
ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
งั้นก็ดี พยาบาลเอมิลียินดีรับใช้
ขอบคุณค่ะ คุณพยาบาล ฉันคิดว่าคุณเพิ่งช่วยชีวิตฉันไว้
คืนนี้เราจะมีงานร้องเพลงกันในครอบครัว สำหรับวันเกิดพ่อ
เธอจะมาร่วมกับเราไหม
ฟังดูดีนะ
ฉันอยากไปจ้ะ
ขอบคุณ ซู
ครอบครัวนี้ไม่สมบูรณ์ถ้าขาดเธอ
ทีนี้เราก็แค่ต้องเกลี้ยกล่อมออสติน
- ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการให้เอง - จริงเหรอ
ยังไงซะ ฉันก็ยังเป็นภรรยาของเขา เขาต้องทำตามที่ฉันบอก
เธอจะอาจจะเป็นภรรยาเขา แต่ฉันเป็นของเธอ
โอ้ ให้ตายสิ ฉันคิดว่าลูกต้องการฉันแล้ว
- ไปเถอะ - ขอโทษนะ
ไม่เป็นไร ไว้เจอกันคืนนี้
เจอกันจ้ะ
(คุณ อี ดิกคินสัน แอมเฮิร์สต์ รัฐแมสซาชูเซตส์)
(พันเอก ที ดับเบิลยู ฮิกกินสัน บิวฟอร์ต เซาท์แคโรไลนา)
ปลอดภัยอยู่ในหลุมขาวโพลน…
แสงเช้ามิอาจแตะต้อง…
แสงบ่ายมิอาจกระทบ…
บรรดาศพผู้สงบเสงี่ยมนอนหลับใหล
ฝ้าทำจากผ้าซาติน หลังคาทำจากศิลา…
ก่อนที่เราจะเริ่มเรียนกัน ฉันอยากเช็กชื่อ
พวกนายแต่ละคนช่วยบอกชื่อตัวเองได้ไหม
และไหนๆ แล้ว เรื่องเล่าของตัวเองสั้นๆ ด้วย
ฉันเริ่มก่อน
ฉันชื่อเอเวอเร็ตต์
ฉันมีรสนิยมด้านตกแต่งภายในที่ปังมาก
และฉันไม่อยากคุยเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง โอเคเนอะ
ฉันอยากคุยเรื่องอนาคต
อนาคตที่ฉันจะได้ไปให้พ้นๆ จากที่นี่
ใช่
- พูดถูกๆ - ใช่ พวก ใช่เลย
พวกนายอยู่ที่นี่มาตลอดเหรอ
เราทุกคนเกิดที่นี่ ยกเว้นอิราสมัส ไม่… ไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากไหน
เวลาคือเรื่องสมมติ
ก็เหมือนเรื่องราวทั่วไป ฉันร้อยเรียงตัวเองอยู่ในและนอกประวัติศาสตร์
บางครั้งฉันก็แปลงร่างเป็นแมงมุม
ให้ตาย นายนี่ไม่ธรรมดาเลย พวก
โอเค
แล้วนายล่ะ
ฉันคือเดอะวอลที่แปลว่ากำแพง
พวกเขาเรียกฉันว่ากำแพงเพราะฉันตัวใหญ่
แต่ที่ตลกคือ ความแกร่งของฉันอยู่ที่บุคลิกต่างหาก
นายพึ่งพิงเขาได้
เพราะฉันเป็นกำแพง
- เข้าใจละ - ใช่
ใช่ แล้วนายชื่ออะไร
ไมเคิล จอร์แดน
ไมเคิล ริเวอร์ จอร์แดน
นายมีความยิ่งใหญ่อยู่ในตัวเอง ไมเคิล จอร์แดน
สักวัน ผู้คนจะมากันเต็มสนาม เพื่อดูนายตระหง่านเหนือใคร
อิราสมัสเป็นผู้มาก่อนกาล
อนาคตกับอดีตเกิดขึ้นพร้อมกัน ถ้านายมีตาดูน่ะนะ
นี่แหละความเป็นเลิศของคนดำ
ว้าว โอเค
นายล่ะ อยากเล่าอะไรให้เราฟังไหม
ฉันชื่อโซโลแมน
เคยทำงานในครัวที่นี่ และฉันเป็นเซียนด้านสมุนไพรและเครื่องเทศ
นายเป็นพ่อครัวเหรอ
ฉันเป็นมือลอบสังหาร
ฉันจะวางยาพิษนาย รับรองว่าไม่มีทางรู้ตัว
ฉันจะระวังตัวเอาไว้
ลองดูก็ได้
ในเมื่อเราเช็กชื่อกันเสร็จแล้ว…
เมื่อพวกนายรู้จักตัวอักษร
นายจะสามารถสะกดคำทุกคำในภาษาอังกฤษ
ฉันสะกด "ปืนอยู่ไหน" ได้มะ
ต้องงี้สิ
ฉันสะกด "ถ้าจะให้ฉันเข้าร่วมกองทัพ ก็เอาอาวุธมา" ได้ไหม
เด็ด
ไหนว่าจะหาปืนมาให้เรา บัครา
นั่นสิ นายบอกว่า จะคุยกับฮิกกินสันไม่ใช่เหรอ
เขาพูดอย่างนั้น เป็นไงบ้าง
- ฉันไปคุยกับเขาแล้ว - แล้วเขาว่าไง
เขาบอกว่า "กำลังดำเนินการ"
"กำลังดำเนินการ" แปลว่าอะไร
จากคำพูดของฮิกกินสัน
ทหารอาสากลุ่มแรกของเซาท์แคโรไลนา ยังอยู่ในช่วงทดลอง
ทดลอง
ดูเหมือนพวกนายยังไม่ใช่ทหารอย่างเป็นทางการ
จนกว่าลินคอล์นจะลงนาม ในประกาศเลิกทาส
โอเค แล้วมันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
วันที่ 1 มกราคม ปี 1863
ฮิกกินสันเชื่อว่าเร็วๆ นี้
แต่เขาให้อาวุธแก่พวกนายเองไม่ได้
เขาต้องการคำอนุมัติจากนายพลแซ็กซ์ตัน
ซึ่งก็ต้องรอคำอนุมัติจากลินคอล์นเอง
คนขาวยืนขวางทางเราเป็นทอดๆ ไม่รู้จบ
ฉันก็อยากช่วยได้ แต่ฉันมีหน้าที่สอนให้พวกนายอ่านเขียนเป็น
- เราไม่อยากอ่าน เราอยากสู้ - เราอยากไปให้ถึงอนาคต
ฉันบอกได้อย่างนี้
ในการจะไปให้ถึงอนาคต พวกนายต้องเข้าใจอดีต
และนั่นหมายถึงการอ่านประวัติศาสตร์
ศึกษาความมืดมนทั้งหมด
ความเจ็บปวด
ความขัดแย้ง
อเมริกาเองคือความขัดแย้ง และเราต้องศึกษามัน
เพราะถ้าเราเผชิญหน้ากับความดำมืดนั่นไม่ได้
เราจะไปสู่แสงสว่างได้อย่างไร
บัคราคนนี้อาจจะพูดถูก พวกเรา
ใช่
มาเรียนการอ่านกันเถอะ
ออสติน คุณอยู่นี่เอง
ไปแต่งตัวเร็วเข้า เราจะต้องไปบ้านพ่อของคุณในคืนนี้
เดี๋ยวก่อนนะ ตอนนี้ผมไม่คุยกับพ่อ
ค่ะๆ ฉันรู้ แต่วันนี้เป็นวันเกิดเขา และคนอื่นๆ จะร้องเพลงกันและ…
คุณไม่ฟังที่ผมพูดเลยใช่ไหม
ผมตัดขาดกับพ่อแล้ว
ผมจะไม่ไปร่วมงานวันเกิดเขา แต่ผมไม่ห้ามคุณหรอกนะ
อันที่จริง ผมอยากให้คุณไป
ทิ้งผมไว้ที่นี่กับลูก
ผมไม่ค่อยได้ใช้เวลากับเขาเลย ผมอยากได้อยู่กับเขาแค่สองคนสักคืน
ทำไมคนเป็นพ่อ ถึงอยากจะใช้เวลาตามลำพังกับลูก
ถ้าคุณไม่ไปด้วยกัน ฉันจะฝากลูกไว้กับคลาร่าและแอนนา
พวกหล่อนดูแลเขาได้
คุณไม่ยอมฟังผมอีกแล้ว
ผมบอกว่าผมอยากดูแลลูก
คุณดูแลตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
บ่ายวันนี้คุณไปทำอะไรมา
ดื่มมาอีกแล้วล่ะสิ
ไม่ ฉันปล่อยลูกไว้กับคุณไม่ได้
คุณอาจจะทิ้งเขาลงจากหน้าต่าง หรือก่ออุบัติเหตุที่เลวร้ายกว่านั้น
คนเป็นพ่อดูแลลูกไม่ได้ดีเท่าแม่หรอก ออสติน
วิถีมันเป็นแบบนี้
ผู้ชายก็มีบทบาทของผู้ชาย
เหรอ เช่นอะไร
เช่นไปต่อสู้ในสงครามไงละ
ทำไมคุณไม่สวมชุดทหาร แล้วออกไปทำสิ่งที่ควรทำล่ะ
มันเป็นหน้าที่ของผู้ชาย
พ่อคุณอาจจะภูมิใจในตัวคุณได้เสียที
มีเพลงของฉันไหม
เพลงนี้ดี มีเพลง "ปลาเต็มทะเล" ไหม
- มี - เรียงลำดับไว้ถูกต้องรึเปล่า
- ค่ะๆ - ดีมาก
เพราะเขาเป็นคนดีแสนร่าเริง เพราะเขาเป็นคนดีแสนร่าเริง
เอ็ดเวิร์ด
เอ็ดเวิร์ด ได้ยินฉันไหม
ได้ยินคุณเต็มสองหู แม่คุณ
แทบหัวใจวายตาย
ขอบคุณพระเจ้า ฉันนึกว่าเราเสียคุณไปแล้วแน่ๆ คราวนั้น
เจี๊ยวจ๊าวอะไรกัน
- เป็นไอเดียของหนูเองค่ะ - เหรอ
หนูแค่อยากให้เรา ร้องเพลงกันตามสไตล์ครอบครัว
สำหรับวันเกิดพ่อ
คือ…
พ่ออยากฟังเพลงนะ
ใช่ พ่ออยากฟังเพลงมากเลย
เพราะเขาเป็นคนดีแสนร่าเริง เพราะเขาเป็นคนดีแสนร่าเริง
ไม่มีใครปฏิเสธได้
เราอยู่ในช่วงเวลาที่ลำบากและโกลาหล
เศร้าเกินกว่าจะรื่นเริง ลำบากเกินกว่าจะร้องรำ
เพราะเพลงแห่งสันติสุข มีแต่ความทุกข์
และนั่นคือสิ่งสำคัญ
เหล่าบุรุษที่เรานับเป็นพี่น้อง
กลับกลายทรยศต่อพวกพ้อง
และตอนนี้เราต้องหันมาสู้กัน
เพราะนั่นคือสิ่งสำคัญ
นั่นคือสิ่งสำคัญ
กบฏพากันกระจัดกระจาย
เราจะขับไล่พวกเขาไป ทั้งทางบกและทางน้ำ
และนั่นคือสิ่งที่สำคัญ
โอ้ พระอาทิตย์ส่องแสง
เคนทักกี้แสนรัก
เมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมา คนยังร่าเริง
ยอดข้าวโพดงอกงาม
และทุ่งหญ้าเขียวขจี
ขณะที่นกขับขานบทเพลงทั้งวัน
หญิงสาวสะบัดลอนผม
หนุ่มๆ พากันมาจีบ
เธอหัวเราะให้คำสาบาน
ไม่รู้พูดหลอกหรือจริง
ขณะที่เธอร้องอย่างร่าเริง
ทั้งวันปลอดโปร่งโล่งใจ
มีปลามากมายในทะเล
จะจับเท่าไหร่ก็ได้
มีปลามากมายในทะเล
จะจับเท่าไหร่ก็ได้
ฟังเสียงเจ้าม็อคกิ้งเบิร์ด
ม็อคกิ้งเบิร์ดขับขาน เหนือหลุมศพของเธอ
ฟังเสียงเจ้าม็อคกิ้งเบิร์ด
ยังคงร้องเพลง ขณะที่ต้นหลิวโอนไหว
- เย้ วินนี่ - วินนี่ เย้ เอาอีกๆ เอาอีก
เล่นต่อสิ
รู้สึกดีมากเลย
ขอบคุณนะ
โอ้ พระเจ้า ตอนนี้ฉันสมองปลอดโปร่ง ฉัน…
ฉันคิดว่าฉันอยากพูดเรื่องกลอนของเธอ ให้เธอฟัง
กลอนของฉันเหรอ อันไหน
กลอนบทสุดท้ายที่เธอส่งให้ก่อนคลอดลูก
"ปลอดภัยอยู่ในหลุมขาวโพลน"
นั่นเป็นกลอนที่ฉันส่งให้…
กลอนที่เธอส่งให้ใคร
ให้เธอไง ให้… นั่น ใช่ พูดต่อสิ
จ้ะ คืองี้ คือว่า มัน… มันเป็นกลอนที่ยอดเยี่ยมมาก
เป็นภาพของความตายกับหิมะ
มันงดงามมาก เอมิลี
แต่
- มีแต่ไหม - ไม่ๆ
ไม่มีแต่ แค่บางที ฉัน…
ฉันคิดว่าถ้าตัดส่วนที่สองออกน่าจะดีกว่า
ตัดออกเหรอ
มันเป็นแค่ความเห็นของฉันน่ะ
แต่ฉันรู้ว่าความเห็นของฉัน มีความหมายต่อเธอมากกว่าใคร
ถึงเวลาหวนนึกถึงความหลังกัน
เอ็ดเวิร์ด มาเล่าความทรงจำแสนหวานของเรากันเถอะ
มีด้วยเหรอ
มีสิคะ
เล่าครั้งแรกที่พ่อแม่เจอกันให้เราฟังสิคะ
เอาละ
- มันเป็นศตวรรษที่ 15… - เอ็ดเวิร์ด!
- และพ่อ… - เล่าดีๆ
ก็ได้ๆ ก็ได้ๆ
เอาละ คือ…
พ่อเป็นหนุ่มร่างกำยำ เป็นสมาชิกกองกำลังของรัฐแมสซาชูเซตส์
ประจำการอยู่ที่มอนสัน
บ้านเกิดของแม่
แล้วคืนหนึ่ง พ่อก็บังเอิญไปฟังบรรยาย วิชาเคมีที่มอนสันอะคาเดมี่
แล้วลูกรู้ไหม
สาวน้อยเอมิลี นอร์ครอสนั่งอยู่ข้างๆ พ่อ
อะไรนะคะ แม่ไปฟังบรรยายวิชาเคมีเหรอ
ขอบอกเลยนะ แม่ไปจองที่ให้พี่ชายเฉยๆ
แม่ตั้งใจจะกลับบ้านทันทีที่การบรรยายเริ่มต้น
ใช่ แต่เคมีเราตรงกัน ถ้าจะให้พูดไป
เขาเป็นพันตรี มีสายสะพายกับดาบแล้วก็ทุกอย่าง
มันเป็นรักแรกพบ
เพราะอย่างนี้คุณถึงไม่ยอมตอบ จดหมายขอแต่งงานจากผมตั้งสามเดือนเหรอ
มันไม่ได้นานขนาดนั้น
สามเดือน แม่ปล่อยให้พ่อ รอจนเหงือกแห้งสามเดือน
- ไม่อยากเชื่อ - งานแต่งเป็นยังไงคะ
งานแต่ง ขอคิดก่อนนะ
แม่จำได้ว่าคืนนั้นแม่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ
แม่เอาแต่จ้องมองเทียน ขณะที่มันค่อยๆ ละลายจนสั้นลง
จนกระทั่งแสงมันดับไป
ลาวิเนีย พี่สาวแม่ ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง เธอไม่อยากให้แม่แต่งงาน
เธอคิดว่ามันเร็วไป
เธอไม่รู้ว่าเธอจะดูแลไร่โดยไม่มีแม่ได้ยังไง
เธอตื่นตระหนกมากเรื่องนั้น
แม่จำได้ว่าเธอร้องไห้ตลอดเวลา ในวันแต่งงาน
นั่น…
แต่ดูสิ ทุกอย่างไปได้ด้วยดี
ชีวิตที่ดีงามกับเอ็ดเวิร์ด ลูกที่งดงามสามคน
ใครจะไปสนว่าแม่ไม่ได้เจอหน้ายายอีก
เพราะกว่าแม่จะไปมอนสันได้
หลังจากที่ลูกเกิด
ยายก็เสียชีวิตแล้วจากโรคไข้เหลือง
ความทรงจำแสนหวาน
ใช่ เยี่ยมเลย
รู้ไหม ฉันเห็นชุดแต่งงานฉันเมื่อเช้านี้เอง
มันห่ออยู่ในที่เดียวกันกับ ผ้าคลุมของคุณยายนอร์ครอส
ฝุ่นจับเต็มเลย
ผมจำชุดนั้นได้
จำได้เหรอคะ
- จำได้สิ คุณน่าจะไปสวมมันลงมานะ - เอ็ดเวิร์ด
เอ็ดเวิร์ด ไม่เอาน่า
- ฉันสวมไม่ได้แล้ว - แม่คะ ลองสวมดูสิคะ
ขอละ แม่ไม่ใช่เจ้าสาววัยกระเตาะ
ที่พ่อของลูกพรากจากอกครอบครัวอีกต่อไปแล้ว
คุณจะเป็นเจ้าสาววัยกระเตาะของผมเสมอ
โอเค นั่น…
ฉันคิดถึงพี่สาวจัง
ชีวิตมันยากสำหรับเราทุกคนเลยนะคะ
นี่ หนูคิดว่ามีเพลงเหมาะๆ
เล่นสิลูก
เรามาหยุดการเดินทางในชีวิต
แล้วนับหยดน้ำตาที่โรยริน
ระหว่างแบ่งปันความทุกข์กับคนยาก
มีบทเพลงที่จะยังคงอยู่
ติดหูไปนานแสนนาน
โอ้ ช่วงเวลาแสนยาก อย่าหวนมาอีกเลย
บทเพลงนี้
เสียงถอนหายใจสุดเหนื่อยล้า
(ถึงเบ็ตตี้กับเฮเลน)
ช่วงเวลายาก แสนยาก
อย่าหวนมาอีกเลย
วนเวียนอยู่หลายวันแล้ว
ป้วนเปี้ยนอยู่แถวหน้าประตู
โอ้ เวลาแสนยาก
อย่าหวนมาอีกเลย
ขณะที่เราเสาะหาความสุขและความงาม
และเสียงดนตรีสดใสร่าเริง
มีเงาร่างบอบบาง
เป็นรางๆ อยู่ที่ประตู
แม้เสียงพวกเขาจะเงียบ
สายตาอ้อนวอนยังบ่งบอก
โอ้ เวลาแสนยาก
อย่าหวนมาอีกเลย
โอ้ เวลาแสนยาก
อย่าหวนมาอีกเลย
พี่มา
สุขสันต์วันเกิด ตาแก่
ขอบใจ พ่อดีใจที่แกมาทันร้องเพลงนั้น
มันเป็นเพลงที่ไพเราะมาก
ใช่ ฉันชอบมากเลย
พวกเธอสองคน น่าจะสอนให้พ่อหนูร้องสักวันหนึ่ง
หมายถึงฉันกับเอมิลีเหรอคะ
เปล่า ฉันหมายถึงเธอกับออสติน
เราแค่รำลึกถึง ความทรงจำแสนหวานกันในคืนนี้
พูดถึงความทรงจำ เดี๋ยวแม่มานะจ๊ะ
- คุณจะไปไหนน่ะ - ข้างบนค่ะ
อะไรนะ
เดี๋ยวฉันมา
ออสติน ยังดื่มไม่พออีกเหรอ
ฟังเมียแกเอาไว้นะ เธอพูดถูก
อันที่จริงผมมีเรื่องจะพูดสักเล็กน้อย ถ้าไม่มีใครว่าอะไร
ดื่มอวยพรวันเกิดเหรอ เอาสิ พูดเลย
ไม่ใช่อวยพรวันเกิดหรอก
โอ้ ให้ตายสิ
เอาละ จะพูดละนะ
ผมคิดมาสักพักแล้ว
ไม่นึกว่าจะคิดเป็นกับเขาด้วย
คงไม่มีใครแปลกใจ ถ้าผมจะบอกว่าผมไม่มีความสุข
แน่นอน ประเทศเราไม่มีความสุข ทั้งทุกข์ทั้งเจ็บปวด
และบางครั้งเราก็แยกไม่ออก ระหว่างความทุกข์ส่วนตัวกับส่วนรวม
รู้ไหม
แต่ความจริงก็คือ ผมไม่ชอบที่ชีวิตผมกลายเป็นแบบนี้
ด้วยหลายๆ เหตุผล
"กลายเป็นแบบนี้" เหรอ แต่แกอายุยังแค่นี้เอง ลูกพ่อ
ใช่ ถูกแล้ว
ชีวิตผมยังไม่จบ
และนั่นหมายความว่า ผมยังมีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
หมายความว่ายังไง "เปลี่ยนแปลง"
- ฉันไม่คิดว่าเวลานี้เหมาะที่จะ… - ให้ฉันพูด เอมิลี
ผมตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องสำคัญในคืนนี้
และผมมาที่นี่เพื่อบอกทุกคน
อย่างแรก ผมจะลาออกจากสำนักกฎหมาย เอ็ดเวิร์ด ดิกคินสันกับลูกชาย
ผมจะตั้งบริษัทของผมเอง
บริษัทของแกเองเหรอ
แกยังไม่พร้อมหรอก
แล้วแกจะไปหาลูกค้าจากไหน
หรือตั้งใจจะดึงลูกค้าของพ่อไป
อันที่จริง ผมมีลูกค้าแล้วสองสามคน
เพราะผมจะเป็นผู้เชี่ยวชาญ ด้านใหม่ของกฎหมาย
ขอโทษนะ ด้านอะไร
การหย่า
ผมอ่านเรื่องนี้มาสักพัก
ดูเหมือนตลาดจะต้องการ ทนายด้านการหย่าเพิ่มขึ้น
หลายคู่แต่งงาน เมื่อคุณดูให้ลึกแล้ว
พวกเขาปกปิดความร้าวฉานที่ไม่อาจลงรอยกันได้
เหมือนฝ่ายเหนือกับฝ่ายสมาพันธ์
มันมาถึงจุดที่เราอยู่ด้วยกันไม่ได้อีกต่อไป
และผมจะได้เปรียบในด้านนั้น
เพราะผมมีประสบการณ์ กับชีวิตแต่งงานดังกล่าว
ผมจะขอหย่ากับคุณ ซูซาน
และลูกจะเป็นสิทธิ์ของผมแต่เพียงผู้เดียว
ฉันสวมชุดแต่งงาน ดูสิยังสวมได้อยู่เลย
- เดี๋ยว เกิดอะไรขึ้น - แค่…
ผมพูดจริงๆ เราจบกันแล้ว
ไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไรหรือเคยเป็นอะไร มันจบแล้ว
คุณจะจำเรื่องนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำในตอนเช้า
ฉันจะกลับขึ้นข้างบนละ
ออสติน พี่ทำได้ยังไง
ฉันคิดว่าเธอรู้ว่าฉันทำได้ยังไง เอมิลี
ฉันคิดว่าเธอรู้ดีกว่าใคร ฉันว่านะ
แกดื่มจนควบคุมอะไรไม่ได้แล้ว
ออสติน ฉันจะไม่ยอมให้แกทำอย่างนี้กับตัวเอง
ฉันจะไม่ยอมให้แกทำลายชีวิตตัวเอง!
ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น เพราะพ่อพังมันให้ผมแล้ว
แกต้องหยุดเรื่องนี้ แกจะต้องหยุดเรื่องนี้เดี๋ยวนี้
เข้ามาตบผมเลยสิ เข้ามาสิ
ตบผมเหมือนที่เคยตบเธอ
ออสติน
อะไร
เราทุกคนรู้ เพียงแต่เราทำเป็นไม่รู้
แต่ฉันจะไม่ปกป้องความรู้สึก ของคนเฮงซวยคนนี้อีกต่อไปแล้ว
- เอ็ม - ฉันสร้างอนาคตใหม่ให้ตัวเองไม่ได้
ถ้าฉันยังโกหกเรื่องอดีตอยู่
ฉันเปลี่ยนอดีตไม่ได้
แต่ฉันจะไม่ยอมทิ้งครอบครัวนี้
และฉันจะไม่มีวันทิ้งแก
ออสติน ออกไปซะเถอะ พี่ต้องออกไป
ต่อให้รั้งไว้ฉันก็ไม่อยู่หรอก
นี่ ฟังฉันนะ
อะไร
พี่บอกให้ฉันเลือก
พี่บอกให้ฉันเลือกระหว่างพี่กับเขา
เดาดูสิ
ฉันเลือกเขา
ฉันเลือกพ่อของเรา
งั้นก็เตรียมฝังศพตัวเองได้เลย
วินนี่ พี่สาวสุดรักของฉัน
- แม่คะ - วินนี่ ยกโทษให้ฉันด้วย…
คุณพระช่วย!
เอ็ดเวิร์ด ฉันขอโทษ
ให้ตายสิ
แม่ไม่เสียใจเลย
หนูแค่อยากทำให้ทุกคนมีความสุข
เอมิลี ที่รักของผม
โอเค หนูจะทำผิดต่อคำสาบานว่าจะเงียบ เพื่อบอกว่า
ครอบครัวนี้เป็นบ้าไปแล้ว
ซู ฉัน…
เอมิลี อย่าแตะฉันตอนนี้
ฉันรู้ว่าเธอกำลังเสียใจแค่ไหน
เขาไม่ได้หมายความอย่างนั้น
- เขาจะไม่ทิ้งเธอไป ซู - เอมิลี ฉันไม่สนเรื่องออสติน
ฉันสนเรื่องเธอ
เธอต้องอธิบายเรื่องนี้กับฉัน
- เขาชื่อฮิกกินสัน แล้วก็… - ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร
ฉันเคยอ่านงานของเขา
- ฉันก็มีสมองเหมือนกัน จำได้ไหม - จ้ะ แน่นอน
สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจก็คือ ทำไมเธอถึงส่งจดหมายถึงชายคนนี้
กลอนบทเดียวกับที่มอบให้ฉัน
เขาเชิญชวนนักเขียนวัยหนุ่มสาว ให้ติดต่อเขา ฉันเลยติดต่อเขาไป
ก็เลยส่ง "ปลอดภัยอยู่ในหลุมขาวโพลน" ให้เขา
ใช่
"คุณ… คุณพอจะมีเวลา เป็นเพื่อนฉันอย่างที่คิดว่าฉันควรมีไหมคะ
ฉันตัวเล็กๆ
มันจะไม่ทำให้โต๊ะคุณรกหรือทำวุ่นวาย มากไปกว่าหนูตัวหนึ่ง"
"คุณชี้ทางแก่ฉันได้ไหม คุณฮิกคินสัน ฉันอยู่ในอันตรายค่ะ…"
ให้ตายสิ เอมิลี
เธอเขียนจดหมายฉบับนี้เหมือนเธออับจนหนทาง
เหมือนเธอเปล่าเปลี่ยวไม่มีใคร ไม่พูดถึงฉันด้วยซ้ำ
- ฟังนะ ฉันก็อยาก ฉันแค่… - มันเหมือนตั้งแต่ฉันคลอดลูก
ฉันก็ไม่มีตัวตนอีกต่อไป
ซู ขอร้องละ
รู้อะไรไหม
เธอไม่ต่างจากออสติน
หมายความว่ายังไง
เธอคิดว่าเธอกำลังสู้เพื่ออะไรสักอย่าง แต่จริงๆ แล้ว
เธอแค่กำลังหนี
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี