POCZTA
Droga panno Dickinson.
Pani prace sprawiają wrażenie całkowicie nowej i oryginalnej poezji.
„Całkowicie nowej i oryginalnej”.
Moja poezja nie umarła.
Nie umarła. Żyje!
Śpiewałam prosto z serca, proszę pana
Vinnie! Nie uwierzysz.
Dostałam list od Thomasa Wentwortha Higginsona.
Wiesz, kim on jest?
Okej. Jest niesamowity, Vinnie.
Jest abolicjonistą i duchownym,
pisze eseje do The Atlantic.
Jest wolnomyślicielem, Vinnie, i aktywistą,
osobą, która chce sprawić, by świat był lepszym miejscem,
i wiesz co?
Podobają mu się moje wiersze.
Poprosił, bym wysłała ich więcej.
Może nie pojadę sama na wojnę, ale ucząc się od tego człowieka,
napiszę wiersze, które są ważne dla ludzi.
Wiersze, które mogą pomóc.
Dlaczego nic nie mówisz?
No tak.
Naprawdę przekraczasz granice
swoją sztuką performatywną. Stajesz się awangardowa.
BAZAR TKANIN PIKOWANYCH I TARGI SANITARNE
DLA ŻOŁNIERZY UNII
Proszę oglądać oczami, a nie rękami.
- Ten szew jest misterny. - Tak.
Tak przekazujemy tajne wiadomości.
Chwila. Co?
Ameryka jest państwem niespełna 100 lat,
a myśli, że wynalazła pikowanie?
Szał, nie ma co.
- Cześć, Emily, Lavinio. - Cześć.
Lavinia dziś nie mówi.
Ślubowała milczenie w hołdzie poległym żołnierzom.
Cześć, Lavinio.
Znalazłyście coś, co wam się podoba?
To jest… bardzo małe. To dla dziecka?
Tak.
GŁOSY DLA KOBIET!
- Feministycznego dziecka. - Okej.
O Boże. Patrzcie na kapy Betty. Są przepiękne.
Dziękuję.
Te kwadraty nie są równe.
Są różnych kształtów i wielkości. Nie są symetryczne.
Co to ma być? To nie ma sensu.
Sztuka nie musi mieć sensu.
Ona jest geniuszem.
- Kupię to. - Byłam pierwsza.
Dzięki.
Wiesz co? Posłuchałam twojej rady.
Jakiej rady?
Napisałam list do świata, a świat mi odpisał.
No i pięknie.
Edwardzie, masz wrażenie, że ludzie się na nas gapią?
Nie.
Może trochę.
Odczuwam sporą dezaprobatę z ich strony.
Czas na aukcję.
Przekazałam kapę babci Norcross.
Na pewno pójdzie za niezłą sumkę.
Zaczynamy licytowanie od pięciu dolarów.
Że co proszę?
Moja matka zdobyła pierwsze miejsce w konkursie w Monson w 1822
za tę kapę.
To cena wywoławcza.
Kupujący określą wartość przekazanej kapy, pani Dickinson.
To niesprawiedliwe.
Tak działają aukcje.
Pięć dolarów za pamiątkę rodzinną. To oburzające.
Nie.
Postanowiłam jej nie sprzedawać. Proszę ją oddać.
Myślałam, że chce pani wesprzeć żołnierzy.
Oczywiście.
Ale dopiero co umarła mi siostra,
a ta kapa to jedyne, co mi o niej przypomina.
Oddaj mi ją.
Jeśli chce ją pani odzyskać, musi ją pani wylicytować.
Edwardzie.
Tak?
Musisz odkupić tę kapę.
Nie wydam ciężko zarobionych pieniędzy na kapę,
która leżała na strychu, odkąd wzięliśmy ślub.
Edwardzie! Rodzina jest najważniejsza.
A ta kapa to jedyna pamiątka, jaka mi pozostała po zmarłej siostrze.
Dwadzieścia dolców?
Kapa należy do pana.
Dzięki Bogu.
Niezłe z ciebie ziółko.
- Okej. - Po prostu…
Dickinson.
Conkey.
Jestem zaskoczony twoim widokiem.
Dlaczego?
To ważne wydarzenie.
I jestem skarbnikiem college’u.
Tak. Rzeczywiście.
Ale po twoim ostatnim liście do redaktora,
nie podejrzewałbym cię o troskę
w stosunku do żołnierzy Unii.
Słucham, Ithamarze.
Twój list w dzisiejszej gazecie,
w którym wyrażasz pochwały i współczucie w stosunku do Konfederatów.
Wcale nie.
Właśnie, że tak! Zdrajca!
Geraldzie, daj spokój.
W 1850, gdy głosowałeś za okropną ustawą o zbiegłych niewolnikach…
- Zaczyna się. - …mogłem przyjąć
twoje uzasadnienie, że zrobiłeś to,
by utrzymać wątły pokój.
Ale teraz, gdy trwa wojna,
na której giną nasi dzielni synowie,
piszesz ten nieczuły, dwuznaczny apel o cywilizowane zachowanie,
prosząc nas, byśmy wysłuchali drugiej strony.
Mój Boże, Edwardzie.
Jesteś apologetą nikczemności, zła.
Jak śmiesz.
Napisałem ten list w imieniu brata.
To, że mieszka w Georgii nie sprawia, że jest naszym wrogiem.
- Właśnie, że sprawia! - Tak działają wojny domowe.
- Dziękuję. - List miał protekcjonalny ton,
a przekaz sprzeczny z tym, co w tej chwili myślą inni.
Wyszedłeś na bigota. Albo na…
Tak?
Wapniaka.
Stałem się dziś o rok starszy, więc chyba masz rację.
O Boże. Ma pan dziś urodziny? Wszystkiego najlepszego!
Wszystkiego najlepszego.
- Nie wiedziałam. - Nie lubię robić afery.
Nie lubi obchodzić urodzin.
Edwardzie, nadszedł czas, byś wybrał stronę.
Nie mogę stanąć naprzeciw własnej rodziny.
W takim razie ryzykujesz utratą stanowiska skarbnika
i Bóg wie, czym jeszcze.
Mogłaś to mieć.
- Tato, wszystko dobrze? - Tak.
Nie wierzę, że pan Conkey tak cię zaatakował.
- On zawsze dramatyzował. - I to w urodziny. Boże, tato.
Co za różnica?
I tak niedługo umrę.
Ostatnio wszystko jest trudne.
Nie może się smucić w swoje urodziny.
Co zrobimy? Dałam mu już łyżkę do butów.
- Wiem. - Co?
Zorganizujmy klasyczne śpiewy Dickinsonów.
Emily, to wspaniały pomysł. Dawno tego nie robiliśmy.
Rozpalimy w kominku. Zbierzemy się przy pianinie.
- Zaśpiewamy jego ulubione piosenki. - Idealnie.
Będzie jak za dawnych czasów,
gdy śpiewaliśmy razem, kiedy byłyście dziećmi.
Wiesz, że tata lubi śpiewy.
Dziewczęta, rodzina naprawdę jest najważniejsza.
Zgadzam się.
Tata się ucieszy, że będziemy śpiewać w jego urodziny.
Vinnie.
Możesz poruszać ustami?
Tak będzie lepiej, Lavinio.
- Mamy tylko jeden problem. - Jaki?
W rodzinnych śpiewach musi brać udział cała rodzina.
Co z Austinem i Sue?
Chcesz, żeby przyszli?
Nawet jeśli Sue nie da ci potrzymać dziecka?
Rodzina jest najważniejsza. To proste.
Masz rację, mamo.
Przekonam ich, by przyszli. Zostaw to mnie.
Sue!
Sue. Co się stało?
Dziecko nie spało całą noc.
i jestem potwornie zmęczona.
Nie miałam pojęcia, że można być aż takim zmęczonym.
Emily, chyba nie dam sobie rady.
Ale dajesz sobie radę, Sue.
Świetnie opiekujesz się dzieckiem.
Sue, gdzie jest dziecko?
Z Clarą i Anną.
Wiem, że są stukniętymi podpalaczkami,
ale nie mogłam dłużej słuchać jego krzyków.
Potrzebowałam przerwy. Czy to źle?
Nie. Oczywiście, że nie.
Okej.
Sue, posłuchaj.
Kocham cię.
Nie spodziewałam się tego.
Kocham cię bardziej niż kogokolwiek i cokolwiek innego.
Musisz być tego taka pewna, żebyś nigdy w to nie zwątpiła.
Musisz to czuć w głębi serca.
Jeśli mam ci to mówić codziennie,
byś była tego pewna, to tak będę robić.
Bo jesteś dla mnie wszystkim, Sue.
Emily.
Nie mogę bez ciebie żyć,
nie mogę bez ciebie oddychać
i nie mogę bez ciebie pisać.
Skąd to się wzięło?
Z głębi mojego nieprzyzwoitego serca.
Czuję się o wiele lepiej.
Dobrze. Pielęgniarka Emily do usług.
Dziękuję. Chyba ocaliłaś mi życie.
Organizujemy dziś śpiewy z okazji urodzin taty.
Dołączysz do nas?
To brzmi naprawdę miło.
Z przyjemnością.
Dziękuję, Sue.
Ta rodzina nie jest cała bez ciebie.
Muszę jeszcze przekonać Austina.
- Ja się tym zajmę. - Naprawdę?
W końcu jestem jego żoną. Musi się mnie słuchać.
Ty możesz być jego żoną, ale ja jestem twoją.
O Boże. Chyba mnie potrzebuje.
- Idź. - Przepraszam.
Nie szkodzi. Do zobaczenia.
Na razie.
PANNA E DICKINSON
COL. T. W. HIGGINSON BEAUFORT, KAROLINA POŁUDNIOWA
Bezpieczni W swych alabastrowych komnatach –
Nietknięci światłem poranka –
Ani południa –
Śpią ulegli wspólnicy Wskrzeszenia,
Pod krokwią z satyny, z kamienia dachem –
Nim zaczniemy, chciałbym sprawdzić obecność.
Możecie podać swoje nazwiska?
I przy okazji, może opowiecie coś o sobie?
Ja zacznę.
Nazywam się Everett.
Mam świetny gust w kwestii wystroju wnętrz.
Ale nie chcę mówić o swojej przeszłości, okej?
Chcę mówić o przyszłości.
Przyszłości, w której mogę się stąd wydostać.
Tak.
- Dobrze gada. - Tak jest. Amen.
Od zawsze tu mieszkasz?
Wszyscy się tu urodziliśmy. Poza Erasmusem. Nikt nie wie, skąd pochodzi.
Czas to fikcja.
Jak w każdej opowieści wplatam się w różne historie.
Czasem przybieram kształt pająka.
Jesteś jakiś dziwny, stary.
Okej.
A ty?
Ja jestem Mur.
Nazywają mnie tak, bo jestem duży,
ale jak na ironię, jestem znany z siły charakteru.
Można się na nim oprzeć.
Jestem Murem.
- Rozumiem. - Tak.
Tak. A ty jak się nazywasz?
Michael Jordan.
Michael River Jordan.
Kryje się w tobie wielkość.
Ludzie będą się zbierać na stadionach, by cię oglądać.
Erasmus przewiduje przyszłość.
Przyszłość i przeszłość się łączą, jeśli potrafisz to dostrzec.
To jest czarna doskonałość.
Okej.
Ty. Zechcesz się czymś podzielić?
Nazywam się Soloman.
Pracowałem w kuchni i znam mnóstwo ziół i przypraw.
Jesteś dobrym kucharzem?
Jestem asasynem.
Otruję cię, a ty niczego nie zauważysz.
Będę uważał.
Możesz próbować!
Załatwiliśmy kwestię obecności…
Gdy poznacie alfabet,
będziecie mogli przeliterować każde słowo po angielsku.
Na przykład: „Gdzie moja broń?”.
Swój chłop!
Albo: „Skoro jestem w armii, dacie mi broń?”.
Bum.
Myślałem, że załatwisz nam broń, białasie.
Nie miałeś o tym pogadać z Higginsonem?
Jak poszło?
- Wspomniałem o tym. - I co powiedział?
Powiedział, że „to potrwa”.
„To potrwa”. Co to znaczy?
Według Higginsona
Pierwszy Oddział Ochotników z Karoliny Południowej to eksperyment.
Eksperyment.
Nie jesteście jeszcze oficjalnie zatwierdzoną jednostką.
Dopóki Lincoln nie podpisze Proklamacji Emancypacji.
Okej. A kiedy to nastąpi?
Pierwszego stycznia 1863.
Higginson uważa, że wkrótce,
ale sam nie może tego zrobić.
Potrzebuje pozwolenia od generała Saxtona,
a ten z kolei – od samego Lincolna.
Nieskończona liczba białych mężczyzn wciąż nam przeszkadza.
Chciałbym wam pomóc, ale ja mam tylko nauczyć was czytać.
- Nie chcemy czytać. Chcemy walczyć. - Chcemy dotrzeć do przyszłości.
Coś wam powiem.
By dotrzeć do przyszłości, musicie zrozumieć przeszłość.
A to oznacza czytanie historii,
badanie mroku,
bólu,
paradoksu.
Stany są paradoksem, który musimy przestudiować.
Bo jeśli nie staniesz oko w oko z mrokiem,
jak możesz wejść w światłość?
Białas może mieć rację.
Tak.
Nauczmy się czytać.
Austinie, tu jesteś.
Ubierz się. Mamy dziś iść do twojego ojca.
Słucham? Nie rozmawiam z ojcem.
Tak, wiem, ale to jego urodziny i organizują śpiewy…
Ty mnie w ogóle nie słuchasz, co?
Odciąłem się od ojca.
Nie pójdę na jego urodziny, ale nie zabronię ci, jeśli ty chcesz iść.
W zasadzie to chciałbym, żebyś poszła.
Zostaw mnie samego z dzieckiem.
Nie spędzam z nim czasu. Chciałbym mieć wieczór dla nas.
Dlaczego ojciec chce spędzić wieczór sam na sam z dzieckiem?
Jeśli nie idziesz, dziecko zostanie z Clarą i Anną.
One się nim zajmą.
Znowu mnie nie słuchasz.
Mówiłem, że chcę się nim zająć.
Ty nie jesteś w stanie zająć się samym sobą.
Co robiłeś całe popołudnie?
Pewnie znowu piłeś.
Nie. Nie zostawię cię samego z dzieckiem.
Pewnie wypadłby ci przez okno albo stałoby się coś równie okropnego.
Ojcowie nie są dobrymi opiekunami, Austinie.
Tak po prostu jest. Mężczyźni mają inne role do odegrania.
Doprawdy? Na przykład jakie?
Jak walczenie na wojnie.
Może przywdziej mundur i zrób to, co powinieneś?
Tak robią mężczyźni.
Może wtedy twój ojciec byłby z ciebie dumny.
Masz moją piosenkę?
Dobra. Masz „Plenty of Fish in the Sea”?
- Tak. - Są w dobrej kolejności?
- Tak. - Świetnie.
Bo dobry z niego jest człowiek
Edwardzie!
Edwardzie, słyszysz mnie?
Słyszę cię dobrze.
To mnie prawie zabiło.
Dzięki Bogu. Myślałam, że cię straciłyśmy.
Co to za zamieszanie?
- To był mój pomysł. - Tak?
Chciałam zorganizować rodzinne śpiewy na twoje urodziny.
Cóż…
Chętnie posłucham muzyki.
W zasadzie to bardzo chętnie.
Bo dobry z niego jest człowiek
Temu nie zaprzeczy nikt
Żyjemy w trudnych czasach
Za smutnych na radość Za ciężkich na rymy
Pieśni o pokoju Straciły swoje melodie
I w tym właśnie problem
Mężczyźni, których mieliśmy za braci
Zmienili się w buntowników
A teraz musimy postawić ich do pionu
I w tym właśnie problem
W tym właśnie problem
Buntownicy muszą zniknąć
Będą uciekać przez lądy i morza
I w tym właśnie problem
Słońce świeci jasno
Nad moim domem w Kentucky
Latem ludzie są beztroscy
A kukurydza rośnie wysoko
Wszystkie łąki kwitną
Gdy ptaki śpiewają cały dzień
Dama odrzuciła loki
A wszyscy ją podziwiali
Wyśmiała przysięgi
Prawdziwe czy fałszywe
Radośnie śpiewała
I nie martwiła się o nic
W morzu jest mnóstwo ryb
Najlepszych, jakie można złapać
W morzu jest mnóstwo ryb
Najlepszych, jakie można złapać
Słuchajcie drozda
Drozd wciąż śpiewa na jej grobie
Słuchajcie drozda
Wciąż śpiewa Gdy płaczące wierzby szumią
- Vinnie! - Vinnie! Więcej.
Graj dalej.
Potrzebowałam tego.
Dziękuję.
O Boże. Odzyskałam trzeźwość umysłu…
I chcę się z tobą podzielić myślą na temat twojego wiersza.
Mojego wiersza? Którego?
Ostatniego, który mi wysłałaś przed narodzinami dziecka.
„Bezpieczni w swych alabastrowych komnatach”.
To jeden z tych, które wysłałam…
Komu?
Tobie. Tak. Mów dalej.
Tak. To niezwykły wiersz.
Zestawienie obrazów śmierci i śniegu.
Jest piękny, Emily.
Ale?
- Jest jakieś „ale”? - Nie.
Nie. No może jednak. Ja…
Może mógłby być lepszy bez drugiej strofy.
Bez niej?
To tylko moja opinia.
Ale wiem, że moja opinia znaczy dla ciebie więcej niż opinie innych.
Czas powspominać.
Edwardzie, podzielmy się najmilszymi wspomnieniami.
Mamy takie?
Oczywiście.
Opowiedzcie nam o waszym pierwszym spotkaniu.
Dobrze.
- To było w XV wieku… - Edwardzie!
- …i ja… - Opowiedz.
W porządku. Już dobrze.
Dobrze.
Byłem postawnym, młodym mężczyzną w siłach obronnych Massachusetts.
- Stacjonowałem w Monson. - Gdzie dorastałam.
Uczestniczyłem w wykładzie chemii w Monson Academy,
i kto by się spodziewał,
młoda panna Emily Norcross usiadła obok mnie.
Co? Poszłaś na wykład chemii?
Poszłam tam tylko po to, by zająć miejsce bratu.
Zamierzałam wrócić do domu, gdy tylko zacznie się wykład.
Tak, ale chemia zmusiła ją do zostania, jeśli mnie rozumiecie.
Był majorem, z szarfą i mieczem, i wszystkim.
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Dlatego nie odpowiadałaś na mój list z zaręczynami przez trzy miesiące?
Nie tak długo.
Zostawiła mnie na lodzie na trzy miesiące. Niewiarygodne.
Jak wyglądało wesele?
Wesele. Pomyślmy.
Byłam tak podekscytowana, że nie mogłam spać.
Patrzyłam na świecę, jak się wypalała,
póki jej światło nie zgasło na zawsze.
Moja siostra, Lavinia, nie chciała, bym wychodziła za mąż.
Uważała, że byłam za młoda.
Nie wiedziała, jak przeżyje na farmie beze mnie.
Bardzo panikowała.
Pamiętam, że przepłakała cały dzień ślubu.
To…
Ale wszystko się dobrze ułożyło.
Wspaniałe życie z Edwardem, tróje pięknych dzieci.
Kogo to obchodzi, że więcej nie widziałam matki,
bo gdy mogłam pojechać do Monson,
okazało się, że wcześniej zabrała ją żółta febra.
Słodkie wspomnienia.
Tak. Świetne.
Dziś rano widziałam moją suknię ślubną.
Była spakowana razem z kapą babci Norcross
i zbierała kurz.
Pamiętam tę suknię.
Pamiętasz, tak?
Tak. Powinnaś ją włożyć.
Edwardzie, przestań.
- Nie będzie pasowała. - Mamo, spróbuj.
Nie jestem już młodą narzeczoną,
którą wasz ojciec wyrwał rodzinie.
Dla mnie zawsze nią będziesz.
Okej, to…
Tęsknię za siostrą.
Życie jest ciężkie, prawda?
Chyba znam o tym piosenkę.
To śpiewaj.
Zatrzymajmy się w podróżach życia
I policzmy wszystkie łzy
Gdy dzielimy się smutkiem z biednymi
Jest piosenka Która będzie wybrzmiewać
W waszych uszach
Ciężkie czasy nie wracajcie nigdy już
Ta piosenka
Westchnienie zmęczonych
Droga Betty i Helen
Ciężkie czasy, ciężkie czasy
Nie wracajcie nigdy już
Wiele dni przeczekałeś
Pod moimi drzwiami
Ciężkie czasy
Nie wracajcie nigdy już
Gdy szukamy radości i piękna
I muzyki lekkiej i żwawej
Kruche formy
Mdleją przy drzwiach
Choć słów nie wypowiadają
Ich błagalne spojrzenia mówią wszystko
Ciężkie czasy
Nie wracajcie nigdy już
Ciężkie czasy
Nie wracajcie nigdy już
Przyszedłeś.
Sto lat, staruszku.
Dzięki. Cieszę się, że na tę zdążyłeś.
To piękna piosenka.
Tak. Uwielbiam ją.
Może powinniście nauczyć jej waszego chłopca.
W sensie ja i Emily?
Nie. Ty i Austin.
Wspominaliśmy miłe chwile.
Skoro o tym mowa, zaraz wracam.
- Dokąd idziesz? - Na górę.
Co?
Zaraz przyjdę.
Austinie, nie masz już dość?
Posłuchaj żony. Ma rację.
Chciałbym powiedzieć kilka słów, jeśli mogę.
Toast urodzinowy. Tak, mów.
To nie do końca toast.
Na litość boską.
Dobra. To mówię.
Sporo myślałem.
To do ciebie niepodobne.
Nie zaskoczy was to, co powiem. Jestem nieszczęśliwy.
Nasz cały kraj jest nieszczęśliwy. Nieszczęśliwy i pogrążony w cierpieniu.
Czasami trudno jest odróżnić własny ból od bólu społeczeństwa, wiecie?
Rzecz w tym, że nie jestem zadowolony z tego, jak wygląda moje życie.
A powodów jest wiele.
Jak wygląda twoje życie? Wciąż jesteś młody, chłopcze.
Tak, zgadza się.
Moje życie się nie skończyło,
a to znaczy, że mogę wprowadzić kilka zmian.
Jak to „zmian”?
- To nie najlepszy moment… - Daj mi mówić.
Podjąłem dziś ważne decyzje i chcę się nimi z wami podzielić.
Po pierwsze, opuszczam kancelarię Edward Dickinson i syn.
Otwieram własną firmę.
Własną firmę?
Nie jesteś na to gotów.
Gdzie znajdziesz klientów?
Czy chcesz zabrać moich?
Tak się składa, że mam już kilku klientów,
bo specjalizuję się w nowej dziedzinie prawa.
Słucham? Jakiej?
W rozwodach.
Dużo o tym czytałem.
Jest duży popyt na prawników od rozwodów.
Coraz większa liczba małżeństw
okazuje się kryć różnice nie do pogodzenia,
tak jak w przypadku Jankesów i Konfederatów.
Nadchodzi taka chwila, gdy nie da się już razem żyć.
I będę miał przewagę nad innymi,
bo sam czegoś takiego doświadczyłem.
Rozwodzę się z tobą, Sue.
I przejmę pełną opiekę nad dzieckiem.
Włożyłam suknię ślubną.
- Chwila. Co się dzieje? - Tylko…
Mówię poważnie. To koniec.
To, cokolwiek to było, się kończy.
Rano nawet nie będziesz tego pamiętał.
Wrócę na górę.
Austinie, jak mogłeś?
Myślę, że wiesz.
Myślę, że wiesz lepiej niż ktokolwiek inny.
Twoje picie wymknęło się spod kontroli.
Nie pozwolę ci, byś sobie to robił.
Nie pozwolę ci zniszczyć sobie życia!
O to się nie martw. Już mi je zniszczyłeś.
Masz przestać. I to już!
To może mnie uderz? No dalej.
Tak jak kiedyś ją.
Austinie.
Co?
Wszyscy wiedzieliśmy. Tylko udawaliśmy, że nie wiemy.
Nie będę dłużej chronił uczuć tego nieudacznika.
- Em. - Nie stworzę sobie przyszłości,
jeśli będę kłamał o przeszłości.
Nie zmienię przeszłości.
Ale nigdy nie skreślę tej rodziny.
I nigdy nie skreślę ciebie.
Austinie, wyjdź. Idź stąd.
I tak byś mnie tu nie zatrzymała.
Hej, posłuchaj mnie.
Co?
Powiedziałeś mi, że muszę wybrać.
Że mam wybrać ciebie albo jego.
Wiesz co?
Wybieram jego.
Wybieram naszego ojca.
To twój pogrzeb.
Vinnie. Moja słodka siostro.
- Mamo? - Vinnie, wybacz mi…
Dobry Boże!
Edwardzie. Przepraszam.
Jezu Chryste.
Niczego nie żałuję.
Chciałam tylko wszystkich uszczęśliwić.
Emily, kochanie.
Okej, łamię moją przysięgę milczenia, żeby powiedzieć,
że ta rodzina jest obłąkana.
- Sue, ja… - Emily, nie dotykaj mnie.
Na pewno jesteś zła.
On nie mówił poważnie.
- Nie zostawi cię. - Nie obchodzi mnie Austin.
Obchodzisz mnie ty.
Musisz mi to wytłumaczyć.
- Nazywa się Higginson i… - Wiem, kim jest.
Czytałam jego prace.
- Też mam mózg. Pamiętasz? - Tak. Oczywiście.
Nie rozumiem, czemu dałaś temu mężczyźnie ten sam wiersz, który dałaś mnie.
Zachęcił młodych pisarzy, by do niego napisali, więc napisałam.
I wysłałaś mu „Bezpieczni w swych alabastrowych komnatach”.
Tak.
„Miałby pan czas, by zostać moim przyjacielem?
Nie jestem duża.
Nie zajmę dużo miejsca na biurku, będę cicha jak myszka”.
„Będzie pan moim nauczycielem? Jestem w niebezpieczeństwie…”.
O mój Boże, Emily.
W tym liście brzmisz na bezbronną.
Jakbyś była całkiem sama. Nie ma w nim ani słowa o mnie.
- Chciałam, tylko… - Odkąd urodziło się dziecko,
czuję się, jakbym przestała istnieć!
Sue, proszę!
Wiesz co?
Jesteś taka jak Austin.
Co to ma znaczyć?
Myślisz, że o coś walczysz,
ale tak naprawdę tylko uciekasz.
Napisy: Agnieszka Otawska