Pardon.
Ik sluit m'n naam in. Ik vraag u, alstublieft, meneer…
…om me te vertellen wat waar is.
Dit is mijn brief aan de Wereld
Pardon, kolonel Higginson. Ik kom voor het sollicitatiegesprek.
Natuurlijk.
Kom binnen, m'n broeder. Ik ben net terug van Hilton Head Island.
Ik heb aan strategieën gewerkt met de brigadegeneraal.
Ik snap nog steeds niets van al dat militaire gedoe, maar…
…als het de abolitie helpt, doe ik mee.
En jij hebt dus ook aan deze goede zaak gewerkt.
Ik beheerde een abolitionistische krant in New England.
Natuurlijk. The Constellation. Die ken ik goed.
Echt? -Daar wordt zo goed in geschreven.
En jij hebt onze wederzijdse vriend, John Brown, bijzonder van dienst geweest.
Hij ruste in vrede.
Hij ruste in kracht.
Krijg ik een amen, m'n broeder?
Amen.
Ik wil je de baan geven om je vriendschap met Mr Brown en The Constellation.
Wat… Echt?
Zie je, Henry, ik weet heel zeker…
…dat de eerste man die een zwart regiment opzet…
…de belangrijkste daad van deze oorlog uitvoert.
Lincoln is nog niet overtuigd. Maar wij gaan bewijzen dat zij kunnen vechten.
Als Lincoln de Emancipatieproclamatie tekent, wordt dit een erkend regiment.
Maar eerst…
…moet ik bewijzen aan alle 'sceptici'…
…dat zij even dapper en gedisciplineerd zijn als witte soldaten.
Juist. -Verdomme.
Gaat het weer om de witten.
Zo'n gesprek is altijd een uitdaging, want de normen die worden toegepast…
…zijn normen van witte suprematie die we juist willen ontmantelen.
Maar als m'n soldaten niet leren lezen en schrijven…
Doe ik het weer. 'M'n soldaten' is paternalistisch.
Ik moet m'n woorden controleren. Nee, bewaken…
Nee, dat gaat ook niet. Verdomme.
Ik werk eraan.
Sorry. Waar gaat de baan over?
Ik wil dat je de voormalige slaven…
…van het eerste vrijwilligersregiment leert lezen en schrijven…
…met aandacht voor de pijnlijke achtergrond en racistische machtsdynamiek…
…die in het Engels verweven zijn.
Denk je dat je dat aankunt?
Neem van me aan dat…
…hoewel dit tot voor kort een slavenplantage was…
…het hier nu compleet veilig is.
Ik zou vereerd zijn om uw regiment te onderwijzen.
Te gek.
Kijk, we gooien de tafel om.
Zeker.
We bouwen de beweging op. Solidariteit is 'n werkwoord, m'n broeder.
Dit hier, wij, deze relaties, zijn de echte frontlinies.
En wij gaan deze oorlog winnen.
Je nieuwe studenten wachten op je. Die met de rode broek.
Ga. Ga levens veranderen.
Ga door.
Zal ik jullie onderwijzen? -Wie is de buckra met de stoel?
Heren, ik heet Henry.
Kolonel Higginson wil dat ik jullie leer lezen en schrijven.
Wat zegt die vent? Waarom praat hij zo? -Wat is dat voor accent?
Heb ik een accent?
Grappig.
Ik vind dat jullie juist een vreemd dialect praten.
Dat heet Gullah, als ik het goed heb. Dat komt van de Sea Islands.
Nogal een melodieus geluid, maar sommige woorden zijn amper te verstaan.
Hij praat als een dure kat met te veel melk op.
Ophouden.
Ik kom uit Massachusetts.
Dat is me wat.
Die buckra zegt dat hij vrij is, maar z'n woonplaats begint met het woord massa.
Nee, dat is mass-atsjoe-shits. -Master-two-shits?
Het is net alsof hij niest. -Ik hoorde 'massa'.
Dat is beledigend. -Dat zeg je hier niet, buckra.
Die hebben we niet. Wij zijn vrij. -Nog niet.
Vrijheid zit in je hoofd. -Erasmus, kappen.
We zijn vrijer dan eerst. -Maar lang niet zo vrij als zou kunnen.
Precies. -Dat klopt.
Heren. Als het mag, help ik jullie aan je vrijheid.
Hoe ga je dat doen?
Ik leer jullie de beginselen van geletterdheid.
Ga je ons aan schone uniformen helpen?
Zorg je dat we geld krijgen om te vechten? -Geef je Erasmus een broek?
Ik wil geen stereotype zijn.
En vooral, krijgen we wapens van jou? -Het is oorlog, buckra. Wist je dat?
Wapens en geld. -En schoenen.
En beter eten. -In die volgorde.
Betalen ze jullie dan niet? -Bijna niets.
We krijgen wel te eten, maar verder niet.
Tien dollar per week, zeiden ze. -Minder dan de witte man.
Ze betalen niet eens.
Zeg die kolonel Higgity-piggity maar dat we onze soldij verwachten.
En in contanten, man.
Precies. -Dus…
…ze betalen jullie niet, hebben de juiste kleren niet gegeven…
…en hebben jullie niet geleerd hoe de wapens werken?
Geleerd? We mogen nog geen wapen aanraken.
We exerceren maar en graven grote gaten in de grond.
We zouden niet toe zijn aan wapens. We moeten wachten en onszelf bewijzen.
We zijn soldaten net als zij en vechten aan hun kant, maar ze zijn bang van ons.
We vechten niet aan hun kant. -O, nee?
Nee. We vechten voor onszelf.
Dit is onze oorlog. Die is anders dan de hunne.
In welke oorlog ik ook vecht, zonder wapen kan ik het wel schudden, buckra.
Wat betekent buckra? -'Witte'.
Het is Gullah.
Grapje. Doe niet zo stijf.
Nou, kun jij ons aan wapens helpen, Mr Master-two-shits?
Ik zeg het tegen Higginson, en kijk wat ik kan doen.
Ondertussen… -Ja, wat?
Ondertussen…
…kunnen we het alfabet leren.
GRASBLADEN
Wat is er? Slecht nieuws? -Altijd. Die verdomde oorlog ook.
De hele natie wordt barbaars.
Het gaat er hels aan toe. Wat is er gebeurd?
De plantage van de buurman van m'n broer Samuel is geplunderd.
Het Unieleger heeft zich er als Vikingen gedragen.
Ze hebben hun namen in de schoorsteenmantel gekerfd.
Hij had nooit naar Georgia moeten gaan. -Hij woont er al tientallen jaren.
Hij heeft er een gezin.
Waar ga jij heen?
Ik heb een afspraak. -Met wie?
Iemand die je nooit zou goedkeuren.
GRASBLADEN
'Ik bejubel mijzelf
En bezing mezelf
En waar ik me mee tooi, wees jij ermee getooid
Want elk atoom dat mij behoort, is evengoed van jou'
Neem me niet kwalijk, ik…
Pardon, hebt u…
Laat me erdoor, laat me erdoor. Doorlopen.
Jeetje. Sorry. Ik zoek Walt Whitman.
O, nou, bof jij even. Want ik ben Walt Whitman.
O, mijn god… Ik kan dat amper geloven.
Zo moeilijk ben ik niet te vinden. Ik ben tenslotte overal. Ik ben alles.
Ik ben de stratenmaker, de kanaaljongen, de matroos, het frisse Yankeemeisje…
…de conducteur, de squaw.
Ik ben de ratelslang, de alligator, de panter, de zwarte beer.
Ik ben Walt Whitman, kosmos, democratie, Manhattan.
Ik ben New York.
Ik ben Emily Dickinson, uit Amherst.
New England. Massachusetts. De stad Boston.
Niet ver van Boston.
O, m'n soldaat.
De bugels en drums geven je muziek, en m'n hart…
O, m'n soldaat, m'n hart geeft je liefde.
Daarom ben ik u komen opzoeken. Mr Whitman, ik ben een dichter.
Een dichter.
Dan ken je vast die drang.
De drang en drang en drang.
Altijd de scheppende drang van de wereld.
Om het lied te zingen, mee te doen aan het grote oneindige koor.
Ik moet verder.
Ja. Dus ik ben een dichter, net als u, en als ik goede poëzie wil schrijven…
Ja? -Moet ik net als u…
…de wereld ingaan en de pijn onder ogen zien.
Dus je houdt van pijn.
Dan zit je hier goed. Dit is New York City, baby.
De Bronx is noord, de Battery is zuid en er is overal pijn.
Volg me, Emily Dickinson. Laten we onszelf pijn gaan doen.
Goedemorgen. -Fijn je te zien.
Dat is heel slecht nieuws uit Savannah.
Kon ik m'n broer maar helpen, maar ik weet niet eens of ze m'n brieven nog bezorgen.
Die verdomde oorlog.
Het is gevaarlijk om naar het Zuiden te schrijven.
De mensen praten. -Wat moet ik dan doen?
Hem verwerpen om de geografie?
Je weet dat ik dat niet doe. Familie is het enige wat telt.
Wat krab je daar nou toch?
Ik? Jij krabt, ik niet. -O, ja?
Ja, inderdaad.
Ik heb jeuk. Waarom jeuken m'n kleren? -De mijne ook.
Wat is dat in godsnaam? Heb je de was niet gedaan?
Hoe durf je dat zelfs maar te vragen? Ik hou van de wasdag.
Waarom heb ik dan zo'n jeuk? -Geen idee. Dit moet Maggies schuld zijn.
Maggie.
Spreek ik mezelf tegen? Nou, prima.
Ik laat m'n schreeuw over de hele wereld galmen.
Whitman, stil.
Goed, maar ik ga wel door.
Ik blijf doorgaan tot de ochtend aanbreekt.
Ik ben een dichter van het lichaam en van de ziel.
Dus is pijn alleen de weerzijde van genot.
Een dichter is slechts een facet van het almachtige heelal.
Je bent niet alleen Emily Dickinson, je bent iedereen.
Je bent elke man hier.
Vraag niet alleen hoe de gewonde zich voelt. Je moet zelf de gewonde worden.
M'n broeder, toen die kogel je raakte, voelde je toen alles wat dit land is?
En dat dat alles door jou heen stroomde?
Ja, zeker. -Ben jij Amerika?
Ja. Ik denk van wel. -Dat ben je. En ik ook.
En zij ook, en hij ook, en iedereen hier. Dus Amerika is het mooiste gedicht.
Laten we verdergaan.
Ik denk niet dat ik dit allemaal begrijp.
Wat? Probeer dat niet te begrijpen. Laat het gewoon gaan.
Kruip je verstand uit en zink je lichaam in en voel.
Genot, pijn, zonlicht, schaduw.
Besta gewoon zoals je bent. Dat is genoeg.
Ik ga dood. -Ja. Je gaat dood.
En je boft. Is het zo fijn om geboren te worden?
Nou, het is net zo fijn om dood te gaan. En iedereen hier gaat dood.
Iedereen hier gaat dood om allerlei redenen.
Gangreen, syfilis, dysenterie, een kogel…
…bajonet, dysenterie, dysenterie, dysenterie.
Louisa? -Emily.
Ken je haar? -Dat is Louisa May Alcott.
Wat fijn om je hier te zien.
Wat doe je hier? -Ik ben nu verpleegster.
Verrassend, maar werkelijk waar. Ik doe hier zoveel inspiratie op.
Ik leer veel, maar goede fictie berust op feiten en hier proef je het ware leven…
…snap je wel?
Bedoel je soms de onontwarbare aard van van de dood en het leven, pijn en extase?
Hoe wonden echt stinken.
Echt, soms is het zo'n walgelijke aanslag op de menselijke neus.
Goor, maar zo is het nou eenmaal.
Hij is dood.
Hij is gestorven in je armen. O, leven. Identiteit.
Hier heb ik zoveel aan. -Het machtige spel…
Dit schrijf ik op. De dood verkoopt.
Arme jongen.
Papa. Papa, ben jij dat?
Ja, ik ben je papa.
Soms doen we alsof we familie zijn, dan kunnen ze afscheid nemen.
Ik ben je vader.
En ik ben je zoon, je moeder en je buurman.
Hij gaat er iets te ver in door.
Nou. -Zoon, hoe gaat het met je bloedige stomp?
Papa, het is echt gruwelijk.
Je knapt vast op als ik zeg dat je lieve zusje er is.
Zus? O, m'n zus Annabelle, ben jij dat?
Ja, ik ben je zus.
Zus. Ik kan het koninkrijk der hemelen niet in…
…als je me geen vaarwel wenst. Geef je arme broer een laatste kus.
O, kom op. Hij heeft z'n leven gegeven. Geef hem een pakkerd.
In jezusnaam.
Kom hier, jongen.
Walt, doe even normaal.
Dat deden ze in je vaders commune ook.
Wie wil er wat drinken?
Wat is dit?
Pfaff's Beer Cellar, de leukste bar in New York.
Het is geweldig. Je mag er binnen roken.
Kom je mee?
Austin, doe stil alsjeblieft.
Anders wordt hij wakker.
Hij is schattig, hè?
Je ziet meteen dat het een Dickinson is.
Dacht je dan van niet?
Niet wiegen, anders wordt hij wakker. -Dat doe ik niet, goed?
Je moet m'n intuïtie meer vertrouwen.
Ik kan een goede vader zijn.
Naar mijn ervaring blijven goede vaders gewoon uit de weg.
Austin, zo wordt hij wakker.
Hou op, anders wordt hij wakker. Toe, hij slaapt.
Austin, hij slaapt.
Austin. -Ik weet hoe ik voor hem moet zorgen.
Het is m'n zoon.
Heb je weer gedronken? Dan zing je altijd.
Ik hoop dat hij dat niet van je erft.
Je denkt te veel.
Ga je geest uit en je lichaam in. Een echt goede dichter moet alles voelen.
Alles wat ik slik, smaakt goed. Het bevalt me en het wordt van mij.
Ik ben de man. Ik heb geleden. Ik was erbij.
Nog een rondje.
Wat een kwelling. -Het brandt.
Krab me harder.
Waar komt die helse jeuk vandaan?
Giftige mieren? -Daar lijkt het niet op.
Het ligt vast veel eenvoudiger. -O ja? Wat dan?
Volgens mij zijn het gewoon elfen.
Sorry, zei je… -Elfen. Kleine mannetjes.
Die halen altijd kattenkwaad uit met hun stof.
Hun stof?
Elfen zijn gewoonlijk een zegen. Iemand heeft ze vast kwaad gemaakt.
De elfen zijn kwaad. -Daar lijkt het wel op.
Nu plagen ze ons. -Edward, wat doen we nu?
Er wonen hier geen magische wezentjes.
Monster.
Lavinia, wat heb jij nou? -Waarom ben je zo vies?
Ik heb me levend begraven. -En waarom?
Om de gevallen soldaten te eren. Om alles te voelen wat zij hebben gevoeld.
Al hun pijn. Dan voel ik me meer verbonden.
Daarom slaap ik nu in de stal. -In de stal bij de paarden?
Dat verklaart de stank.
Ik heb daar vannacht geslapen. Maar helaas zat het bed onder de vlooien.
Vlooien?
Vlooien. Geen elfen. Dat had ik daarna gezegd.
Dus jij zit hierachter. -Daarom hebben we zo'n jeuk.
Zeker weten.
Verdorie. Ze zitten overal.
Hoe komen we van ze af?
We moeten ze uitroken. Met zwavel. Het huis uit.
Waar is Emily?
Het is net alsof ik gek ben. -Goed. Dat moeten dichters ook.
Gek en wild en vrij. -Maar ik denk steeds aan die soldaten.
Ze hadden zoveel pijn. -Dat is goed voor een dichter.
Alle gevoelens. Hoe intenser, hoe beter.
We moeten zo veel mogelijk pijn en zo veel mogelijk genot voelen.
Goed, zeg eens, Emily Dickinson…
…wat windt jou op?
Dat weet ik niet. -Heus wel.
Kom op. Wat windt je op? Waar word je geil van?
Even denken. -Nee. Niet nadenken.
Zeg het gewoon. Zeg het nu. -Oké. Sue.
Nu wordt het spannend.
Oké. Nou, wie is Sue?
Goed. Eh, nou… Sue is m'n…
Dat… Dat is m'n, eh… -Je?
Het is een vriendin.
Maar ook zus.
Maar ook weer m'n…
Minnares?
Geweldig.
Leg je met Sue alle geremde rivieren van jezelf droog?
Pardon?
Breng je met Sue meer dan duizend jaar door?
Omhul je je met Sue? Omhels je Sue?
Kun je Sue niet loslaten?
Vervlecht je je met Sue?
Nou… Ja.
Zeg het dan. Schreeuw het uit. Vrije liefde. Vrije expressie.
Seks, seks, seks.
Luister naar me, of je nu een lied zingt, een machine maakt…
…naar de Noordpool gaat, je moeder bemint…
…een huis bouwt, zwarte schoenen…
…alles, echt alles draait om seks, seks, seks.
Ik hou van Sue. -Ik hoor je niet.
Schreeuw het. -Ik hou van Sue.
Ik hou van Sue. Ik wil haar. Ik kan geen genoeg van haar krijgen.
Als ik op sterven lag, zou ik alleen Sue willen.
Goed zo.
Dat is pas een gedicht.
Wil je dansen?
Wacht even. Ik probeer m'n poëzie te begrijpen…
Nee, lief kind, probeer het niet te begrijpen, maar voel het gewoon.
Als je geeft, geef dan jezelf.
Drink met de drinkers. Dans met de dansers.
Kom op.
New York is terug.
Dit is mijn brief aan de Wereld
Die nooit schreef aan Mij –
Over het gewone Nieuws dat de Natuur vertelde –
Met liefdevolle Grootsheid
Lieve Betty en Helen
Haar Boodschap wordt toevertrouwd
Aan Handen die ik niet kan zien –
Uit liefde voor haar – Lieve – landgenoten –
Oordeel liefdevol – over Mij
Vertaling: Marc de Jongh