İç Savaş'ın olduğu yıllarda,
Emily Dickinson şair olarak zirveye ulaştı.
O yıllarda hiç durmadan yazdı,
daha önce ya da daha sonra görülmemiş bir hız ve yoğunlukla yazdı.
Neredeyse günde bir şiir.
Bu dönemdeki çalışmalarına verilen isim
"Şahsi cehenneme muhteşem ve klasik bir iniş" olmuştur.
Ancak münzevi hayat tarzı yüzünden,
Dickinson geleneksel bir "savaş şairi" olarak görülmemiştir.
Çoğu kişi Emily Dickinson'ı
bir ulus için konuşacak güçlü bir ses olarak görmez.
Buraya gelin!
Yanıyor krallık Genç mesihin kanı
Kilisede günahkârları görüyorum Kilisede günahkârları görüyorum
Bazen içine kapanık olabilirim
İçeride bir savaş var Savaş çığlıklarını duyuyorum
Anneler oğullarını gömüyor Genç çocuklar silahlarla oynuyor
Şeytan yalancıdır Tatmin et en vahşi arzularını
Tek başımayım ama yalnız değilim
Gerçeğin ortaya çıkıyor zamanla
Bir kadın olmak için Gereken yolculuğa başladığında
"Umut" tüyleri olan şeydir -
Evet, şefkatle umut, tutkulu biçimde dua ediyoruz ki
bu feci savaş bir an evvel bitip gitsin.
Ancak Tanrı'nın kendi amacı var
ve Tanrı'nın kararları da her zaman doğru ve erdemlidir.
O yüzden biz çabalarımızı sürdürelim.
Bu ulusun yaralarını saralım
ve bu ülke için canını veren bu cesur genç adamın yasını tutalım.
Pardon.
Cesur genç adam mı?
Evet. Öyle dedim.
Ama bu bir asker değil. Kız kardeşim.
Anlayamadım hanımefendi?
Buraya sevgili kız kardeşimin cenaze töreni için geldik.
Lavinia Norcross Norcross'un.
Kuzenimizle evliydi.
Bir hata olmalı.
Hayır, hatayı siz yaptınız peder.
Acaba törene devam edip ölümüzü saygılı bir biçimde defnedebilir miyiz?
-Çok çok özür dilerim. -Peki.
İhtiyar bir kadının cenazesi için daha fazla vaktim yok.
Bugün gömülecek daha 15 asil Birlik askeri var.
Anayasa için her şeylerini feda eden
-cesur savaşçılar. -Ah, ye…
Ve programın çok gerisinde kaldım.
"Göklerdeki babamız, adın kutsal kılınsın.
Egemenliğin gelsin. Gökte olduğu gibi, yeryüzünde de senin istediğin olsun.
Hükümdarlık da güç de zafer de senindir. Her zaman ve daima."
Devam ediyoruz.
Katıldığım en kısa cenaze oldu.
Berbattı. Resmen berbattı.
Üstelik ta Boston'a kadar geldik.
-Mektup yazacağım. -Zavallı sevgili kardeşim.
Vinnie teyze. Bana senin adını vermişlerdi.
Millet. Bakın.
Kuş bizimle konuşuyor.
Emily, lütfen. Şimdi olmaz.
Arabayı alalım. Eve yolumuz uzun.
Geçit töreninin arkasında kalmak istemeyiz.
Başka geçit töreni mi?
Evet. Tüm o delikanlılar savaşmaya gidiyor.
İç Savaş her şeyi mahvediyor.
Devam et.
Durma.
Emily.
Gel ve arabayı getir.
Konuşacak çok şeyimiz var.
Mesela az önce gördüğüm kuş.
Şu minik kuş Lavinia teyzemin tabutuna kondu.
Sanki şey gibiydi… Bir sembol ya da bir mecaz.
Sanki Lavinia teyzem bana yazmaya devam etmem için mesaj yolluyordu.
Karanlığa ışık tutmaya devam edip umudumu yitirmemem için.
Ölüm, sen…
-Sen iyi misin? -Hayır.
Bok gibiyim.
Olamaz. Sorun nedir?
Bu lanet savaş.
Uzayıp gidiyor ve işimin tüm eğlencesini yok etti.
İnsanları yaratıcı biçimde öldürme yolları ararken çok eğlenirdim.
Bu kişi köprüden düşecek.
Bu aptal biraz zehir içecek.
Bu ikisi sevgiden birbirini öldürecek.
Ama şimdi hiç durmadan aynı şey.
Mermi, kangren.
Sürekli tekrar ediyor.
Sanırım bunalıma girdim.
Vay canına.
Demek Ölüm'ün bile kötü günleri oluyor.
Emily…
-Bana tavsiye lazım. -Tavsiye mi?
Evet, bunun için geldim. Yardımın lazım.
Tamam, peki. Ne istersen sor.
-Şiir yazıyorsun. -Evet. Doğru.
Çok güzel şiirler.
-Benzersizler. -Teşekkürler.
Çok ilhamlı.
Üstelik oldukça olaysız bir hayat yaşamana rağmen.
Olaysız mı? Ben…
Bunun doğru olduğundan emin değilim.
Hadi ama hayatın oldukça sıkıcı.
Minik kasabandan pek çıkmıyorsun.
Hâlâ babanın evinde oturuyorsun.
Her günün hemen hemen aynı ama sen yine de ilham bulabiliyorsun.
Bu ateşi nereden buluyorsun?
Şey,
hazır buradayken,
önemli olan bir şey yapmak istiyorum.
Yani gerçekten önemli olan bir şey.
Şöhretten ve paradan daha büyük bir şey.
İnsanların hayatlarını değiştirmekle ilgili.
İyileşmelerine yardım etmek için.
Sağ kalmalarına da.
O küçük kuş olmak istiyorum.
Karanlıktaki ışık kaynağı.
İnsanlara umut vermek istiyorum.
Umut.
Şiirin güçlü olabileceğine inanıyorum.
Senden bile daha güçlü.
Ciddiyim.
Ölüm insanları parçalayabilir. Şiirler onları tekrar birleştirebilir.
Yani diyorsun ki…
Sana ilham veriyorum.
Her zaman.
Evdeyiz, evdeyiz. Şükürler olsun ki yine evdeyiz.
Çok güzel bir cenazeydi.
Değildi. Fikrimi değiştirmeye çabalamayı kes.
Tam bir fiyaskoydu. Anneniz haklı.
Sinek öldürmeye çalışırken daha çok tören yapıyor gibiyim.
Papazın söyledikleri önemli değil.
Lavinia teyzemin ruhunu orada hissedebiliyordum.
Onu hissedebiliyorum.
Biliyorsun anne. Bize her zaman ışığı bulmamızı söylerdi.
Değil mi? Neşe ve umuda doğru gitmemizi söylerdi.
Umut.
Bana kalem lazım.
Madem Lavinia teyzenin ruhu oradaydı, neden benimle irtibat kurmadı?
Anneni üzme Emily.
Üzmüyorum. Sadece yardım etmeye çalışıyorum anne…
Austin hangi cehennemdeydi?
-Öz teyzesinin cenazesine gelemedi mi? -Umut…
-Umut bir Kuştur… Hayır, bu… -Büyük saygısızlık.
Rezillik. Boston dedikoducularının birbirine fısıldadığını duyuyorum.
Bizi yine yolda bıraktı.
-Onu rahat bırak Edward. -Hayır.
Oğluma ait beklentimi düşürmeyeceğim.
-Biri geldi. -Ben bakarım.
Davranışları gitgide kötüleşiyor. Sürekli içiyor.
-Dayanamıyorum. -Durum bu.
Hayır, bu çocuğun parçalanmasına seyirci kalmayacağım.
-Özellikle hepimizin bildiği gibi… -Sue.
…karısı doğurmak üzereyken.
Buraya deniz aygırı gibi paytak paytak geldim.
Tatlı bir deniz aygırısın.
İçeri gel.
-Kim geldi Emily? -Sue.
Ne iyi etmiş de gelmiş.
Cenaze nasıldı?
Korkunçtu Sue. Gelmen çok ince bir davranış oldu.
Bu sabah gitmeye hazırdım. Arabanız beni almaya gelmedi.
Austin'le birlikte kendi arabanızla geleceğinizi düşündük.
Austin dün gece eve çok geç geldi.
Bu sabah da biraz keyifsizdi.
Kabul edilemez.
Kaçırdığım için çok üzgünüm.
Teşekkürler Sue.
Lavinia teyzeyi çok iyi tanımazdım ama ona her zaman hayrandım.
Herkes hayrandı. O bir simgeydi.
Nasılsın peki Sue?
Patlamaya hazır gibisin.
Evet, artık kesinlikle eğlenceli olmayan kısma geldim.
Bir şey ister misin? Su? Herhangi…
Aslında uzanmak istiyorum.
İki ev arasının çok kısa olduğunu biliyorum
ama dağa tırmanmış gibiyim.
Eminim. Seni yukarı çıkaralım da dinlen biraz.
-Olur. -Hayır, kabalık bu.
İkinizin de burada kalıp misafirlerimizi karşılamanız gerek.
Şey, ben…
Birazcık dinlenecek sonra da eğlendirmeye hazır olacağız.
Cenazeyi kaçırdı bari davet için burada olsun.
Aynısını Austin için söylüyorum. Hangi cehennemde?
Ne pahasına olursa olsun
herkesi her zaman mutlu etmek kadınların işidir Edward.
Üzgünüm ama bu durum erkekler için geçerli değildir.
Sue yorgun olmakta yerden göğe kadar haklı.
-Hâline baksana. -Kansas kadar olsa da umurumda değil.
Sağ olun.
Hadi ama. Kansas'ı herkesi sever.
Daha yeni eyalet oldu.
Seni yukarı çıkarayım. Biraz di… Hemen dönerim anne.
Gel seni…
Cenaze nasıldı?
Tanrı aşkına.
Uzun kalamam, tamam mı?
Annemin bana çok ihtiyacı var.
Benim de var.
Bu minicik yatağa birlikte sığdığımıza inanmak zor.
-Artık üç kişiyiz. -Neredeyse.
Sue, Sue…
Şu anda seninle öpüşmeyi çok istiyorum.
Ama abimin bebeğini taşıyorsun.
Ne olmuş? Bu bir şeyi değiştirmez ki.
Sadece seni seviyorum.
Bak, bu bir kazaydı.
-Aptalcaydı. Hiçbir zaman… -Hayır. Öğrenmek istemiyorum.
Emily, beni dinle.
Seni seviyorum.
Seni her zaman seveceğim.
Ve bu bebek de seni sevecek.
Hamilelik seni daha çekici yapıyor. Tuhaf bir şey bu.
Hissediyor musun?
Vay canına.
Orada minicik bir insan var.
Çok yakında geliyor.
Korkuyor musun?
Hayır. Korkmuyorum.
Hamile olduğum bunca zamandır
içimde… tuhaf bir huzur hissettim.
Huzur mu?
Savaşın ortasında mı?
Cidden hiç bu kadar mutlu olmamıştım.
Ama keşke bu bebek senin olsaydı.
Yani ben…
Keşke sana ve bana ait olsaydı.
Bebeğin neden iki annesi olmasın? Ben…
Küçük bir evde yaşamak istiyorum. Sadece ikimiz.
Bebeği birlikte büyütelim istiyorum.
Ben hiçbir zaman çocuk istemedim.
Yani zaten bir sürü çocuğum var.
Şiirlerim çocuklarımdır.
Tüm enerjimi alıyorlar, onları beslemek, büyümelerine yardım etmek.
Bugün Lavinia teyzemin cenazesinde aklıma bir sürü şiir geldi.
Bunu yazmam gerek.
Umut, umut. Umut bir… Umut bir Kuştur…
Umut… ufak bir Şeydir.
Umarım bu bebek çabuk gelir.
Sanırım bebek doğunca şiirlerim için fazla vaktin olmayacak.
Emily, bu doğru değil.
Şiirlerin için her zaman vaktim olacak.
Söz.
O zaman sanırım ben de bebeğin için biraz vakit ayırabilirim.
Ah, öyle mi?
Sadece… Birazcık mı?
Umarım bu çocuk Austin'e değil sana benzer.
Selam millet. Ben geldim.
-Tanrım, geldi. -Eve hoş geldiniz Bay Austin.
Onunla uğraşamam.
Ben aşağı insem iyi olacak.
Acaba sen…
Gelip beni öper misin lütfen?
Anne. Özür dilerim.
-Nerelerdeydin Austin? -Uyuya kalmışım. Puştun tekiyim.
Ama sana çiçek getirdim.
Seni bağışlıyorum ve hâlâ şartsız olarak seviyorum.
Austin, çalışma odama gelir misin?
Evet, sanırım.
Ama baba unutma, başım çok ağrıyor.
Şunları suya koyar mısın Maggie?
-Çok renkli bir buket, değil mi? -Evet. Çok düşünceli.
Kız kardeşimi kaybetmiş olabilirim ama hâlâ düşünceli bir oğlum var.
Sana karşı dürüst olacağım Austin. Sorunlarım var.
Çok derin sorunlarım.
Yine mide sorunları mı? İshal mi oldun?
Bir an için ciddi olabilir misin lütfen?
İshal oldukça ciddi bir şeydir baba.
Bu meseleyi aramızdaki başka bir kavgaya çevirmek istemiyorum Austin.
Ama korktuğumu anlamanı istiyorum.
Hayır, senin davranışların. Tanrı aşkına.
İçkiler, zamparalıklar…
Babamın en kötü hâline dönüşmeni izliyorum.
Bak…
Bir erkeğin bazen kafasını boşaltması gerektiğini anlarım.
Bir, iki kez ben de öyle eğlenmiştim.
Ama senin durumun…
Artık çocuk değilsin.
Baba olmak üzeresin Austin.
O bebek benden mi bilmiyorum.
-İyi misin baba? -Evet.
İyiyim Emily. İyiyim.
Bir şey yok.
-Biri geldi. Şey… -Tamam.
Bir şey yok.
-Ben bakarım. -Tamam.
Betty! Hoş geldin. İçeri buyur.
Annenin yeni cenaze bonesini getirdim.
Buna çok sevinecek.
Ya da sevinmeyecek. Cenaze bonesi için uygun olan his neyse o.
İstediği şekilde ağlama peçesi de taktım.
Birkaç gün geciktiği için özür dilerim.
Siyah krepe çok talep var. Her yer dul kaynıyor.
Yemin ederim bir kadının mutlu görüntüsü nasıldı, hatırlamıyorum.
Ben bugün bayağı mutluyum.
Ki bunun tuhaf olduğunu biliyorum.
Teyzeni daha yeni toprağa vermediniz mi?
Verdik.
Evet ama olay da bu zaten.
Mezarlıkta Lavinia teyzemle bağlantı kurduğumuzu hissettim.
Sanki bana mesaj yolluyor gibiydi.
O mesaj da "Mutlu ol, insanlara umut ver"di.
Bu çok tuhaf.
Biliyorum.
Yakın zamanda Henry'den haber aldın mı?
Hayır. Haftalar oldu.
-Ama sana hiç aksatmadan yazardı… -Helen'a.
Helen'a yazar. Ve Helen için de bu çok önemlidir.
Ama bir aydır tek kelime yazmadı.
Helen çok endişeli.
Her gece ağlaya ağlaya uyumasına engel olsun diye
neredeyse ona Henry'den geliyormuş gibi mektup yazasım var.
Betty, beni dinle.
Henry'ye bir şey olmayacak.
O kurtulacak. Tamam mı?
Başka bir mektup gelecek.
Daha güzel günler ufukta. Benden söylemesi.
Umudu yaşatmalıyız.
Şairler klişelerden kaçınır sanırdım.
Şimdi bunu annene götüreyim mi?
Evet. Kendisi mutfakta.
Çay keklerini salona götürme vakti Bayan D.
Evet. Ve kaşıkların da parlatılması gerek. Kaşıklar!
Durumun aciliyetini anlamıyor.
Anne. Betty geldi. Yeni boneni getirmiş.
Boneler kimin umurunda?
Vay canına. Kötü durumda.
Çaresizlik içindeyim.
Berbat, dipsiz bir çaresizlik içindeyim.
Hâlâ dibiniz var hanımefendi.
Ve onu o sandalyeden kaldırmanız gerek.
Anne. Beni dinle.
Lavinia teyze her zaman sevdiğinizi yapın derdi ve sen de çay ikram etmeyi seversin.
-Kimse gelmeyecek. -Bu doğru değil.
Neden gelsinler ki?
Genç erkekler her an ölürken
yaşlı bir kadının ölümünün ne anlamı olabilir?
Tamam. Lavinia teyzeyi umursamıyor olabilirler.
Ama hepsine kurabiye olacağını söyledim.
Geldik.
Tabut nerede?
Girin. Buraya.
Bugün Virginia'dan başka kötü haberler geldi.
İki Birlik savaş gemisini batırmışlar.
Yemin ederim artık haberleri bile okuyamıyorum.
Bu savaş bitmek bilmiyor.
Biliyorum. Ne zaman normale dönebileceğiz?
Korkarım hiç dönemeyebiliriz.
Ya da belki artık normal budur.
Yeni normal.
Evet. Bu normal çok kötü.
Kocam öleli iki yıl oldu
ve sanırım derin yas sürecim artık bitti.
Artık tüm gri ve siyahlarımın yerine renkler koyma vaktim geldi.
Ne dersin?
Sana elbise dikmemi istiyorsan
siparişine sıra gelmesi için haftalar geçmesi gerekir.
-Şu anda çok yoğunum. -Anladım.
Herkes yas kıyafeti istiyor.
Evet. İşler çok iyi.
Bu savaş da bir anda çıktı.
Ondan emin değilim. Kötü bir yöne doğru gittiğimiz bariz belliydi.
Tabii ki de.
Ülke kurulduğundan beri.
Sadece neden 20'li yaşlarımızdayken olduğunu anlamıyorum.
Çok güzel eğleniyor olabilirdik.
Evet, doğru.
Tanrım, bu ben 20'li yaşlarımdayken olsaydı
kendimi öldürürdüm.
Her zaman yakışıklılar ölüyor. Fark ettiniz mi?
Yani Tanrı beğenmediğim birini alsa olmaz mı?
Vinnie, aklıma geldi.
Çok kötü bir haber.
-Ne oldu? -Joseph Lyman öldü.
Pardon, ne dedin?
Bakkala gitmiştim ve birine bununla ilgili telgraf geldi.
Galiba New Orleans'taki çatışmada vurulmuş.
Ama Joseph Lyman… Bu dünyadan temelli gitti mi?
Oh, Tanrım, bu gerçek olamaz.
Onu sevmiştim Jane.
Anlıyorum canım.
-Ben bir dulum. -Hayır.
Ben dulum. Bin kat dulum.
Ship öldü, şimdi de Joseph mı?
Öptüğüm tüm erkeklerin öldüğünün farkında mısınız?
Onları öpmekten fazlasını yaptın canım.
Anne?
Sorun nedir anne? Yardımcı olabilir miyim?
Aynen tahmin ettiğim gibi.
Kimse gelmedi.
Ne? Ev insan dolu.
Onlar benim değil senin arkadaşların.
Vinnie teyzenin arkadaşları değiller.
İçinde büyüdüğümüz dünya kayboldu.
Kimse kız kardeşimi hatırlamayacak.
Bu gördüklerim güzel Dickinson kadınları mı?
Bay Conkey… Geldiniz demek.
Evet, geldim.
Seni görmek çok güzel Ithamar.
Sevgili Lavinia'mızı kaybetmenin acısını paylaşmak için gelmen de çok hoş.
Şey, aslına bakarsan
buraya Emily'yi görmeye geldim.
-Beni mi? -Doğru.
Özel konuşabileceğimiz bir yer var mı?
Şey, ben…
Ne?
Sanırım yan verandaya çıkabilirsiniz.
Mükemmel. İdeal. Çıkalım mı?
Hadi.
Ve başın sağ olsun tabii ki.
Selam.
Olmaz Austin.
Herkes biliyor.
Hadi Jane. Öp beni işte.
Hayır, yakışık almaz.
Karın patlamak üzere.
Sue'nun umurunda değil.
Ama benim umurumda. Çocuğunu düşün.
Ben vaftiz oğlumu düşünüyorum.
Billy gönderdiğim sallanan atı sevdi mi?
Bayıldı.
O zaman bu akşam geleyim de nasıl biniyor bakayım.
Hayır. Olmaz. Artık bunu yapamayız.
Jane hadi ama.
Sue'yla birbirimizi sevmediğimizi biliyorsun.
Evet ama yine de onu hamile bırakmayı başardın.
-Sue! -Merhaba Jane.
Nasılsın?
İyiyim. Şu bebek çıkınca çok daha iyi olacağım.
Artık her an doğabilir.
Her an.
Akşam görüşürüz.
Hayır, görüşmeyeceğiz.
-Evelina. -Emily.
Evet. Bu konuşmayı yapmamızı ne kadar beklediğini biliyorum.
Elbette ben…
Teyzene saygısızlık etmek istemedim.
Tabii ki.
Ama şimdi ortalık günlük güneşlikken
sana gelip…
…umudumu açıklayabiliyorum.
Neyin umudunu?
Sevgili Ev… Şey… Emily… Sana hayranlığımı biliyor olmalısın.
Aslında bilmiyordum.
Sen çok harika birisin.
Tam anlamıyla sevgi dolu bir kızsın, yuvanın etrafında kanat çırpıp
tatlı şarkını söyleyip herkesi gülümsetiyorsun.
Kimsenin daha önce beni böyle tarif etmediğinden eminim ama olsun.
Evet, öylesin.
Sen sevecen bir ötücü kuşsun.
Bu yüzden de boş yuvamda bana katılmayı kabul edersen
çok mutlu olurum.
-Hayır, hayır. Yapmayın. Siz cidden… -Hayır, dizim sorunlu ama yapabilirim.
E… Emily, minik muhabbet kuşum.
Benimle evlenir misin?
Şey, ben… Ben hiç…
Ah, ne kadar uzun süredir beklediğini biliyorum.
Yaşlanmışsın.
Ben mi yaşlanmışım? Siz yaşlısınız.
Hayır, bir erkek için oldukça genç sayılırım aslında.
Öte yandan sen bir kız için çok yaşlı ve çelimsizsin.
Ama o güzel kalbinde hâlâ yaşam olduğuna inanıyorum.
Benim için öt minik kuş.
Lütfen ayağa kalkın Bay Conkey.
Teşekkürler.
Cidden çok acı çekiyordum.
Sizinle evlenmeyeceğim.
Duyamadım?
Sizinle evlenmeyeceğim!
Neden?
Şey çünkü…
Evlenemem.
Burada, ailemin yanında olmam gerek.
Savaş ve Lavinia teyzenin ölümüyle her şey çok kötüleşti.
Burada bana ihtiyaçları var. Gerçekten.
O zaman hiç umudum yok.
"'Umut'" tüyleri olan şeydir" -
-Onun anlamını bilmiyorum. -Ben de tam emin değilim.
-Pardon. Böldüğüm için üzgünüm. -Evet, git buradan.
Bölmüyorsun. Lütfen.
Birazdan gideceğim
ve senin cenaze boneni konuşma fırsatı bulamadık Emily.
Betty, ben hiç… Ben…
Benim… Yeni bonem!
Ah, doğru ya. Bu acil bir konu, değil mi?
Müsaadenizle Bay Conkey. Kadın mevzusu.
-Siz anlamazsınız. -Ne? Seni hiç duyamıyorum.
Gitmem gerek! Görüşürüz!
Sana ihtiyacım olduğunu nasıl anladın?
Ithamar Conkey genç bir kızı
verandaya çıkardığında ne olduğunu biliyorum.
-Sence genç miyim yani? Vay canına. -Evet. O kadar da genç değilsin.
Doğru. Gerçek bir kız kurusuyum. Alabildiğine de yalnızım.
İki kişi ettik desene.
Sana söylüyorum, Henry yazacak.
Pes etme.
Hop!
Hadi bakalım.
Deh!
Güney o taraf mı?
O tarafa gitmen gerek.
Güney orası mı?
Ama oradan şimdi geldim. Güneye gitmeye çalışıyorum.
Bunu neden istiyorsun ki?
Sağ ol.
Havuçları uzatır mısın Austin?
Bu küçük sırrımız. Kimseye söyleme.
Bezelye tatmak ister misin?
Güzel mi? Bir tane daha ister misin?
Şu anda kaç kedin var Vin?
Çok fazla.
Bir tilki sahiplenebilirim.
Çok moda.
Ailem, lütfen…
…birkaç şey söyleyeceğim.
Bu bir dizi üzücü gün içindeki üzücü bir gün oldu.
Bu savaş çıktığında birçoğunuz çabucak biteceğini düşündünüz.
Şimdi yıllardır karanlığına saplı hâldeyiz ve sonu görünmüyor.
Her toplum kendi açısından bir aile gibidir.
Ve görünüyor ki Amerikan ailemiz artık birbirine tahammül edemiyor.
Birbirimizin iyi değil sadece kötü yanlarını görüyoruz ve bu da çok yazık.
Bu Amerikan ailesinin geleceğinde ne var bilmiyorum.
Ama hepimizin iyiliği için…
Özellikle şu anda Sue'nun karnında büyüyen ufaklığın iyiliği için,
çoğunlukla o oğlanın iyiliği için,
umarım birbirimizin iyi yanlarını görmeyi de hatırlarız ha?
Ve görevimizi hatırlayın. Birbirimize karşı.
Hepsi bu. Hepsi bu.
-Aslında kız da olabilir. -Umarım öyle olur.
O zaman adını Lavinia koyarız.
Eğlenceli.
Peki, yiyelim. Hadi yiyelim.
Hayır, daha yemeyin.
Söyleyeceğim bir şey var.
Eh, Edward özellikle bahsetmediği için umarım kız kardeşimle ilgili bir şeydir.
Pardon? Üzücü bir gün dedim ya.
-Neyi kastediyordum sandın? -Tek kelime etmedin, anmadın.
Cenaze çok kısa oldu diye beni suçlama.
Lütfen Lavinia teyzenle ilgili bir şeyler söyle Emily.
-Söyleyeceğim zaten. -Açlıktan ölüyorum. Acaba sakıncası…
Sakın Emily anma konuşmasını bitirene kadar yemeklere dokunayım deme.
Lavinia teyzemin onuruna söylemek istediğim bir şey var.
Aynen dediğin gibi baba.
Çok kötü bir zamandayız.
Ama bence bu masanın etrafında oturabilmek iyi bir zaman.
Lavinia teyzemi kaybetmek bana bu aileyi ne kadar sevdiğimi hatırlattı.
Tıpkı Lavinia teyzemin neşe ve aydınlık kaynağı olduğu gibi
ben de sizin için öyle olmak istiyorum.
Benim için bu gece burada toplanan insanlardan daha önemli bir şey yok.
Tek istediğim umutlarınızı canlı tutmanın bir yolunu bulabilmek.
Sevgili dilbaz kızım benim.
Bu çok güzeldi Emily.
Çok tatlıydı Em.
Vay canına.
Acayip bir palavraydı.
Anlayamadım?
Bu tarz çöpleri ondan beklerim.
Ama sen Emily?
-Standartlarını daha yüksek sanırdım. -Söylediklerimin hepsinde samimiydim.
"Tek önem verdiğim şey aile" mi?
-Evet. -Şaka mı bu?
Bu aile tam bir şaka.
Bu ailedekiler birbirinden nefret eder. Bu aile koca bir yalan yığınıdır.
Yani evliliğim bile yalan.
-Ama bunu zaten biliyorsun değil mi Emily? -Austin kes.
Sarhoş. Güzel. Yine sarhoş.
Ne olmuş yani?
Neden içmeyeyim ki?
Tıpkı baban gibi. O da acınacak hâldeydi.
Tüm Dickinson'lar her zaman acınacak hâldeydi.
Bunu sağladın, değil mi?
Evet.
Mutlu olmama izin vermedin.
Sayende hiçbirimiz mutlu olamadık.
Doğru. Bizi kafeslerde tuttun.
Kanatlarımızı kestin. Uçmamıza izin vermedin.
Austin lütfen.
Lavinia…
…şu hâline bak.
Yalnızsın, mutsuzsun, kayıpsın.
-Tıpkı Emily gibi. Benim gibi. -Durman gerek.
Benim de hayallerim vardı.
Batıya gitmek istedim.
Hatırlıyor musun?
Ama bana izin vermedi.
Batıya gittim tabii.
Kahrolası caddenin sonuna kadar gittim.
Yeter artık Austin!
Benimle öyle konuşma!
Benimle çocukmuşum gibi konuşma!
Ben bir erkeğim, lanet olsun!
Ben arızalı, zavallı bir ülkedeki arızalı, zavallı bir adamım.
Beş para etmez babası tarafından hayatı mahvedilmiş biriyim.
Bunu keseceksin!
Bunu kese…
Baba?
Tanrım! Baba!
Onu öldürdün Austin. Babamı öldürdün!
Baba? Baba, beni duyabiliyor musun?
Yaşıyor musun baba?
Söyle görebiliyor musun
Defol git buradan Austin!
-Seherin ilk ışık… -Defol! Defol!
Bana defol demene gerek yok çünkü zaten gidiyorum.
Çekiliyorum.
Duydun mu baba?
Bu aileden çekiliyorum.
Oh, hâlâ nefes alıyor.
Tamam. Hâlâ nefes alıyor. Pes etme baba.
Tanrım.
"Umut" tüyleri olan şeydir -
Ruhta tünemiş duran -
Sözleri olmayan bir şarkı söyler -
Ve hiç durmaz -hiç -
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher