உள்நாட்டுப் போர் நடந்த வருடங்களில்,
ஒரு கவிஞராக எமிலி டிக்கின்சன் மிகப் பெரிய உச்சத்தை அடைந்தார்.
அந்த வருடங்களில் அவர்,
அதற்கு முன்னும் பின்னும் இல்லாத அளவு வேகமாகவும் அதிகமாகவும் எழுதினார்...
ஒரு நாளைக்கு ஒரு கவிதை எழுதினார்.
அந்தக் காலகட்டத்தில் அவர் எழுதியவை
"சொந்த நரகத்திற்குள் மூழ்கும் ஒரு சிறந்த, உன்னதமான வீழ்ச்சி" என்று அழைக்கப்பட்டது.
இருந்தாலும், அவரது தனிமையான வாழ்க்கையால்,
டிக்கின்சன் ஒரு "போர் கவிஞராக" கருதப்படவில்லை.
எமிலி டிக்கின்சனை தேசத்திற்காக பேசக்கூடிய வலிமையான
ஒரு குரலாக பலரும் நினைக்கவில்லை.
இங்கே வா!
ராஜ்யம் தீப்பற்றி எரிகிறது ஒரு இளம் மேசியாவின் இரத்தம் வழிகிறது
தேவாலயத்தில் நான் பாவிகளை பார்க்கிறேன் தேவாலயத்தில் நான் பாவிகளை பார்க்கிறேன்
சில நேரங்களில் நான் தனிமையை விரும்புபவராக இருக்கலாம்
உள்ளே ஒரு போர் நடக்கிறது எனக்கு போரின் அழுகை கேட்கிறது
தாய்மார்கள் பிள்ளைகளை அடக்கம் செய்கிறார்கள் சிறுவர்கள் துப்பாக்கிகளோடு விளையாடுகிறார்கள்
சாத்தான் என்பதெல்லாம் பொய், உங்களின் காட்டுத்தனமான ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ளுங்கள்
தனியாக இருக்கிறேன், ஆனால் தனிமையில் இல்லை
காலப்போக்கில் உங்கள் உண்மை வெளிப்படும்
பெண்ணாக இருப்பது எப்படி இருக்கும் என்ற பயணத்தை நீங்கள் மேற்கொள்ளும் போது
டிக்கின்சன்
"நம்பிக்கை" இறகுகள் உடையது
ஆமாம், நம்பிக்கையோடு இருக்கிறோம், ஆர்வத்துடன் பிரார்த்தனை செய்கிறோம்,
போர் என்னும் இந்த துன்பம் விரைவாக கடக்க வேண்டும் என்று.
ஆனால் இறைவனுக்கென்று சில காரணங்கள் உண்டு,
இறைவனின் தீர்ப்புகள் எப்போதும் உண்மையாகவும், தர்மமாகவும் இருக்கும்.
எனவே நாம் தொடர்ந்து பாடுபடுவோம்.
தேசத்தின் காயங்களுக்குக் கட்டு போடுவோம்.
இந்த நாட்டிற்காக தன் உயிரை விட்ட இந்த தைரியமான இளைஞனுக்காக துக்கம் அனுசரிப்போம்.
மன்னிக்கவும்.
தைரியமான இளைஞனா?
ஆமாம். அப்படித்தானே சொன்னேன்.
ஆனால் இறந்தது படைவீரன் கிடையாது. என்னுடைய சகோதரி.
என்ன சொல்கிறீர்கள், மேடம்?
என்னுடைய அன்பான சகோதரி லவினியா நார்க்ராஸ் நார்க்ராஸின்
இறுதி சடங்கிற்காக வந்திருக்கிறோம்.
என் உறவினரையே திருமணம் செய்து கொண்டாள்.
ஏதோ தவறு நடந்திருக்கிறது.
இல்லை, அது உங்களுடைய தவறு தான், ரெவரண்ட்.
நாம் இந்த பிரார்த்தனையை தொடர்ந்து செய்து இறந்தவரை மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்யலாமா?
-நான் ரொம்பவும் வருந்துகிறேன். -சரி.
ஒரு வயதான பெண்ணின் இறுதி சடங்கிற்கு என்னிடம் நேரமில்லை.
நாட்டிற்காக எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்த
மிக தைரியமான 15 படை வீரர்களின்
-இறுதிச்சடங்கு இன்று நடக்கிறது. -அது...
எனக்கு ரொம்பவும் தாமதமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.
"பரலோகத்தில் இருக்கும் எங்கள் பிதாவே, உங்கள் நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக.
உம் ராஜ்யம் வருக. உம்முடைய சித்தம் பரலோகத்தில் செய்யப்படுவது போல பூமியிலேயும் செய்யப்படுவதாக.
இந்த ராஜ்யம், இதன் வலிமை மற்றும் பெருமை என்றென்றும் உங்களுடையதாகுக. ஆமென்."
புறப்படலாம்.
நான் பங்குபெற்ற மிகக்குறுகிய இறுதிச்சடங்கு இது தான்.
மிக மோசமாக இருந்தது. ரொம்ப மோசம்.
இதற்காகத் தான் பாஸ்டனுக்கு வந்தோமா.
-நான் புகாரளிக்கப் போகிறேன். -அன்பான, அருமை சகோதரி லவினியா.
வின்னி சித்தி. உங்கள் பெயரை எனக்கு வைத்திருக்கிறார்கள்.
ஹே, எல்லோரும் பாருங்கள்.
பறவை நம்மிடம் பேசுகிறது.
எமிலி, தயவுசெய்து, இப்போது வேண்டாம்.
நாம் வண்டியில் ஏறலாம். ரொம்ப தூரம் பயணிக்க வேண்டும்.
அணிவகுப்பிற்கு பின்னால் நாம் மாட்டிக்கொள்ளக்கூடாது.
இன்னொரு அணிவகுப்பா?
ஆமாம். அந்த இளைஞர்கள் எல்லாம் போராடப் போகிறார்கள்.
உள்நாட்டுப் போர் எல்லாவற்றையும் பாழாக்குகிறது.
தொடர்ந்து செல்.
நிற்காதே.
எமிலி.
வந்து வண்டியில் ஏறு!
கடவுளே, நாம் பேசுவதற்கு நிறைய இருக்கிறது.
இப்போது நான் பார்த்த அந்த பறவை போல.
அந்த சிறிய பறவை லவினியா சித்தியின் சவப்பெட்டியின் மேல் உட்கார்ந்திருந்தது.
அது ஒரு... ஒரு சின்னம் அல்லது குறிப்பு போல தோன்றியது.
அது என்னிடம் லவினியா சித்தி, என்னை தொடர்ந்து எழுத சொல்வது போலவும்,
நம்பிக்கையைத் தளரவிடாமல் இருளில் ஒரு விளக்கு போல இருக்க சொல்வது போலவும் தோன்றியது.
மரணம்...
-நீ நலமா? -இல்லை.
மோசமாக உணர்கிறேன்.
அப்படியா. என்ன பிரச்சினை?
இந்த போர் மோசமானது.
இது நீடித்துக் கொண்டே போய் என்னுடைய வேலையில் சோர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
மக்களை கொலை செய்ய சிறந்த வழிகளை கற்பனை செய்து நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்.
இந்த மனிதன் பாலத்தில் இருந்து விழுவான்.
இந்த முட்டாள் சிறிது விஷம் குடிப்பான்.
இவர்கள் இருவரும் காதலுக்காக ஒருவரை ஒருவர் கொன்றுவிடுவார்கள்.
ஆனால் இப்போது ஒரே விஷயத்தை மறுபடியும் மறுபடியும் பார்க்கிறேன்.
தோட்டா, புரையோடிய புண்கள்.
இது தான் திரும்பத் திரும்ப நடக்கிறது.
நான் சோகமாக உணர்கிறேன்.
அட.
இறப்பிற்கும் மோசமான நாட்கள் இருக்கிறது.
எமிலி...
-எனக்கு அறிவுரை வேண்டும். -அறிவுரையா?
ஆமாம், அதற்காகத்தான் இங்கு வந்தேன். எனக்கு உன் உதவி தேவை.
சரி, சரி. கேள்... என்னிடம் என்ன வேண்டுமானாலும் கேள்.
-நீ கவிதைகள் எழுதுகிறாய். -ஆமாம். சரி தான்.
அவை அற்புதமானவை.
-தனித்துவமானவை. -நன்றி.
ரொம்பவும் ஊக்கமளிப்பவை.
நீ சாதாரணமான பரபரப்பில்லாத வாழ்க்கை வாழ்கின்ற போதிலும்.
பரபரப்பில்லாத? நான்...
அது உண்மை இல்லை.
அட, என்ன சொல்கிறாய். உன்னுடைய வாழ்க்கை அலுப்பானது.
உன்னுடைய சிறு நகரத்தை விட்டு நீ வெளியே போவதில்லை.
இன்னும் உன் அப்பாவின் வீட்டில் வாழ்கிறாய்.
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே மாதிரி இருக்கிறது, ஆனாலும் உனக்கு உற்சாகமாக இருக்கிறது.
அந்த மனநிலை உனக்கு எங்கிருந்து வருகிறது?
அது...
நான் இங்கே இருக்கும் போது,
அர்த்தமுள்ள ஒன்றை செய்ய விரும்புகிறேன்.
உண்மையிலேயே அர்த்தமுள்ள ஒரு விஷயத்தை.
அது புகழ் அல்லது பணத்தை விட பெரியது.
மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்றுவது பற்றியது.
அவர்கள் மன ஆறுதலிற்கு உதவி செய்வது.
அவர்கள் வாழ்வதற்கு உதவுவது.
அந்த சிறு பறவை போல மாற விரும்புகிறேன்.
இருளில் இருக்கும் விளக்கின் ஒளி போல.
மக்களுக்கு நம்பிக்கை கொடுக்க விரும்புகிறேன்.
நம்பிக்கை.
கவிதை ஒரு வலிமையான சக்தி என்று நம்புகிறேன்.
நம்மை விடவும் அது சக்தி வாய்ந்தது.
உண்மையாகத் தான் சொல்கிறேன்.
மரணம் மக்களை நிலை குலைக்கலாம். ஆனால் கவிதை அவர்களை ஒன்று சேர்க்கும்.
நீ என்ன சொல்கிறாய் என்றால்...
நான் உன்னை ஊக்குவிக்கிறேன்.
எப்போதும்.
வீட்டிற்கு வந்தாயிற்று. அப்பாடா வீட்டிற்கு வந்து விட்டோம்.
அது ஒரு அருமையான இறுதிச்சடங்கு.
இல்லை. என்னை வெறுப்பேற்றுவதை நிறுத்து.
அது ஒரு கொடூரம். உன் அம்மா சொல்வது சரி தான்.
இதைவிட நன்றாக நடந்த சடங்குகள் உண்டு.
அந்த பாதிரியார் சொன்னதை மறந்துவிடுவோம்.
லவினியா சித்தியின் ஆன்மா அங்கிருந்ததை நான் உணர்ந்தேன்.
என்னால்... அதை உணர முடிந்தது.
அம்மா, எப்போதுமே அவர் நம்மை ஒளியைத் தேடி போக சொன்னார்.
சரியா? மகிழ்ச்சி மற்றும் நம்பிக்கையை நோக்கி போகச் சொன்னார்.
நம்பிக்கை.
எனக்கு பென்சில் வேண்டும்.
லவினியாவின் ஆன்மா அங்கே இருந்ததென்றால், அவள் ஏன் என்னை தொடர்பு கொள்ளவில்லை?
உன் அம்மாவை வருத்தப்பட வைக்காதே, எமிலி.
அப்படி செய்யவில்லை. நான் உதவ முயல்கிறேன். அம்மா...
ஆஸ்டின் எங்கே போனான்?
-தன் சித்தியின் இறுதிசடங்கிற்குகூட வர முடியாதா? -நம்பிக்கை...
-நம்பிக்கை ஒரு பறவை... இல்லை, அது... -அவமரியாதையான நடத்தை.
சங்கடமாக உள்ளது. அந்த பாஸ்டன் வம்புகாரர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் கிசுகிசுத்ததை கவனித்தேன்.
நம்மை மறுபடியும் ஏமாற்றிவிட்டான்.
-அவனை விட்டுத்தள்ளுங்கள், எட்வர்ட். -மாட்டேன்.
என் மகன் மீதுள்ள எதிர்பார்ப்பை குறைக்க மாட்டேன்.
-யாரோ வந்திருக்கிறார்கள். -நான் பார்க்கிறேன்.
அவன் நடத்தை மோசமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போதும் குடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
-என்னால் தாங்க முடியவில்லை. -அதை மாற்ற முடியாது.
இல்லை. என் மகன் மோசமாவதை நான் தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்க்க மாட்டேன்.
-குறிப்பாக, நமக்கு தெரிந்தது போல... -சூ.
...அவனுக்கு குழந்தை பிறக்கப் போகும் நேரத்தில்.
ஒரு வால்ரஸ் போல தடுமாறி வந்தேன்.
நீ ஒரு அழகான வால்ரஸ்.
உள்ளே வா.
-எமிலி, யார் வந்திருக்கிறார்கள்? -சூ வந்திருக்கிறாள்.
அவள் வந்தது மகிழ்ச்சி.
இறுதிச்சடங்கு எப்படி இருந்தது?
கொடூரமாக இருந்தது, சூ. நீ வந்ததில் மகிழ்ச்சி.
இன்று வருவதற்கு நான் தயாராக இருந்தேன். என்னை அழைக்க உங்களுடைய வண்டி வரவில்லை.
நீ உன் சொந்த வண்டியில் ஆஸ்டினோடு வருவாய் என்று நினைத்தோம்.
நேற்றிரவு, ஆஸ்டின் வீட்டிற்கு தாமதமாக வந்தார்.
இன்று காலை, அவருக்கு உடம்பு சரியில்லை.
ஒப்புக்கொள்ள முடியாதது.
நான்... வர முடியாமல் போனதற்கு வருந்துகிறேன்.
நன்றி, சூ.
லவினியா அத்தையை எனக்கு அவ்வளவாக தெரியாது, ஆனால் நான்... அவரை மதித்தேன்.
எல்லோரும் தான். அவர் சிறப்பானவர்.
நீ எப்படி இருக்கிறாய், சூ?
எப்போது வேண்டுமானாலும் பிரசவம் ஆகிவிடும் போல.
ஆமாம், இது மகிழ்ச்சியானதாக இல்லாத கட்டத்தில் நான் இருக்கிறேன்.
உனக்கு ஏதாவது வேண்டுமா? தண்ணீர்? வேறு...
நான் சற்று படுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
நம் வீடுகளுக்கு இடையே குறுகிய தூரம் என்று எனக்குத் தெரியும்
ஆனால் மலையின் மீது ஏறியது போல தோன்றுகிறது.
கண்டிப்பாக. நீ ஓய்வு எடுப்பதற்காக மாடிக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்.
-சரி. -இல்லை, அது சரி இல்லை.
நீங்கள் இருவரும் இங்கே இருந்து நம் விருந்தினரை வரவேற்க வேண்டும்.
சரி, நான் உண்மையில்...
அவள் சற்று நேரம் ஓய்வு எடுக்கட்டும், அதன் பிறகு நாங்கள் எல்லோரையும் சந்திக்கிறோம்.
அவள் இறுதி சடங்கிற்கு வரவில்லை. குறைந்தபட்சம் இங்கே இருப்பது தான் நல்லது.
ஆஸ்டின் விஷயத்திலும் நான் இதையே சொல்வேன், அவன் எங்கே?
எட்வர்ட், எல்லா நேரங்களிலும், எல்லோரும்
மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை ஒரு பெண் தான் உறுதிசெய்ய வேண்டும், அது அவளது கடமை.
மன்னிக்கவும், அது ஆண்களுக்கு பொருந்தாது.
சோர்வாக இருக்க சூவிற்கு எல்லா உரிமையும் உண்டு.
-அவளைக் கொஞ்சம் பார். -அவள் கேன்சஸ் போல இருப்பதைப் பற்றி கவலை இல்லை.
நன்றி.
அட. எல்லோருக்கும் கேன்சஸ் பிடிக்கும்.
அது இப்போது தான் மாநிலமாக மாறியது.
உன்னை மாடிக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். நாம் ஓய்வு... அம்மா, நான் உடனேயே வருகிறேன்.
உனக்கு கொஞ்சம்...
இறுதிச்சடங்கு எப்படி நடந்தது?
ஐயோ, கடவுளே.
என்னால் ரொம்ப நேரம் இருக்க முடியாது, சரியா?
என் அம்மா என்னை தேடுவார்.
ஆனால், நீ எனக்கும் தேவை.
இந்த குட்டி மெத்தையில் நாம் இருப்பதை நம்ப முடியவில்லை.
-இப்போது, நாம் மூவர் இருக்கிறோம். -கிட்டத்தட்ட.
சூ, சூ...
இப்போது உன்னை முத்தமிட ஆசையாக இருக்கிறேன் என உனக்கே தெரியும் அல்லவா?
ஆனால்... நீ என் சகோதரனின் குழந்தையை சுமக்கிறாய்.
அதனால் என்ன? அது எதையும் மாற்றிவிடாது.
நான் உன்னை மட்டும் தான் நேசிக்கிறேன்.
பார், இது... இது ஒரு விபத்து.
-முட்டாள்தனமானது. அது நடந்திருக்காது... -வேண்டாம். எனக்கு தெரிந்துகொள்ள விருப்பமில்லை.
எமிலி, நான் சொல்வதைக் கேள்.
நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்.
உன்னை எப்போதும் நேசிப்பேன்.
இந்த குழந்தையும் உன்னை நேசிக்கும்.
கர்ப்பமாக இருப்பது உன்னை ரொம்பவே குழப்பி இருக்கிறது.
இதை உணர முடிகிறதா?
ஆஹா.
உள்ளே ஒரு குட்டி பையன் இருக்கிறான்.
விரைவாக வரப்போகிறான்.
உனக்கு பயமாக இருக்கிறதா?
இல்லை. கண்டிப்பாக இல்லை.
நான் கர்ப்பமாக இருந்த இந்த நேரத்தில்,
உள்ளுக்குள்ளே... ஒரு விதமான அமைதியை உணர்ந்தேன்.
அமைதியா?
இந்த போருக்கு மத்தியிலா?
உண்மையாகவே நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்.
இந்த குழந்தை உன்னுடையதாக இருக்க மட்டும் விரும்புகிறேன்.
அதாவது, நான்...
இது உனக்கும் எனக்கும் உரிமையான, குழந்தையாக இருக்க விரும்புகிறேன்.
ஒரு குழந்தைக்கு ஏன் இரண்டு அம்மாக்கள் இருக்கக் கூடாது?
நாம் மட்டும் ஒரு சிறிய வீட்டில் வாழ்ந்து கொண்டு,
இந்த குழந்தையை சேர்ந்து வளர்க்க ஆசைப்படுகிறேன்.
நான் குழந்தை பெற விரும்பியதே இல்லை.
எனக்கு ஏற்கனவே நிறைய குழந்தைகள் உள்ளனர்.
என் கவிதைகள் தான் என் குழந்தைகள்.
அவர்களுக்கு, சாப்பாடு கொடுத்து, வளர உதவி செய்வதற்கு, என் சக்தியை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
இன்று லவினியா சித்தியின் இறுதிச்சடங்கில், நிறைய கவிதைகள் கிடைத்தன.
இதை நான் எழுத வேண்டும்.
நம்பிக்கை, நம்பிக்கை. நம்பிக்கை ஒரு... நம்பிக்கை ஒரு பறவை...
நம்பிக்கை ஒரு... சிறிய பொருள்.
இந்த குழந்தையை சீக்கிரமே பேற்றெடுக்க விரும்புகிறேன்.
குழந்தை பிறந்த பிறகு என் கவிதைககைப் படிக்க உனக்கு நேரமே இருக்காது.
அது உண்மையில்லை, எமிலி.
எப்போதுமே உன் கவிதைககைப் படிக்க எனக்கு நேரம் இருக்கும்.
இது சத்தியம்.
சரி, அப்படியென்றால், உன் குழந்தையோடு கொஞ்ச நேரமாவது செலவிட நான் முயற்சி செய்கிறேன்.
அப்படியா?
கொஞ்சம்... கொஞ்சம் தானா?
இந்த குழந்தை பார்க்க ஆஸ்டினை போல இல்லாமல் உன்னை போல இருக்க விரும்புகிறேன்.
ஹே. நான் வந்துவிட்டேன்.
-கடவுளே. அவர் வந்துவிட்டார். -வாருங்கள், திரு. ஆஸ்டின்.
என்னால் அவரை சமாளிக்க முடியாது.
நான் கீழே போக வேண்டும்.
உன்னால்...
தயவுசெய்து, எனக்கு முத்தம் கொடுப்பாயா?
அம்மா. என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்.
-ஆஸ்டின், நீ எங்கே போனாய்? -தூங்கிவிட்டேன். நான் கேவலமானவன்.
ஆனால் உங்களுக்காக பூக்கள் வாங்கி வந்தேன்.
சரி, உன்னை மன்னிக்கிறேன், உன்னை மிகவும் நேசிக்கிறேன்.
ஆஸ்டின், என் அலுவலக அறைக்கு வருகிறாயா?
சரி, வருகிறேன்.
ஆனால், என் தலை ரொம்ப வலிக்கிறது, அப்பா.
மேகி, இவற்றை தண்ணீரில் வை.
-ரொம்ப பெரிய பூங்கொத்து, இல்லையா? -ஆமாம். அவன் ரொம்ப அன்பானவன்.
என்னுடைய சகோதரி இறந்திருக்கலாம், ஆனால் எனக்கு அருமையான மகன் இருக்கிறான்.
ஆஸ்டின், உன்னிடம் உண்மையை சொல்லப் போகிறேன். எனக்கு கவலையாக இருக்கிறது.
எனக்கு ரொம்பவும் கவலையாக இருக்கிறது.
மறுபடியும் வயிற்றுப் பிரச்சினையா? வயிற்றுப்போக்கா?
தயவு செய்து, கொஞ்ச நேரம் கவனமாக கேட்கிறாயா?
வயிற்றுப்போக்கு பெரிய பிரச்சினை தான், அப்பா.
ஆஸ்டின், இது மறுபடியும் நம்மிடையே ஒரு சண்டையாக முடிவதை நான் விரும்பவில்லை.
ஆனால் எனக்கு பயமாக இருக்கிறது என்பதை நீ புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இல்லை, உன்னுடைய நடத்தை. கடவுளே, என்ன சொல்வது.
இப்படி... குடிப்பது, பெண்களோடு சுற்றுவது...
தன்னுடைய மோசமான நாட்களில் என் அப்பா இருந்தது போல நீ மாறிக் கொண்டிருக்கிறாய்.
பார், பார்.
ஒரு மனிதன் சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்பது எனக்குப் புரிகிறது.
ஓரிரு முறைகள் நானும் அப்படி செய்திருக்கிறேன்.
ஆனால் உன்னுடைய சூழ்நிலை...
நீ ஒன்றும் குழந்தை கிடையாது.
ஆஸ்டின், நீ அப்பாவாகப் போகிறாய்.
அது என்னுடைய குழந்தை தானா என்றுகூட எனக்குத் தெரியாது.
-அப்பா, நீங்கள் நலமா? -ஆமாம்.
நான் நலம்தான், எமிலி.
ஒன்றுமில்லை.
-யாரோ வந்திருக்கிறார்கள். -சரி.
ஒன்றும் பிரச்சினை இல்லை.
-நான் போய் பார்க்கிறேன். -சரி.
பெட்டி! வாருங்கள். உள்ளே வாருங்கள்.
இறுதிச்சடங்கிற்கான புதிய தொப்பியை உன் அம்மாவிற்கு கொண்டு வந்திருக்கிறேன்.
அது பற்றி அவர் சந்தோஷப்படுவார்.
அல்லது வருந்துவார், இறுதிச்சடங்கு தொப்பிக்கான சரியான உணர்ச்சி எதுவோ அதை செய்வார்.
அவர் கேட்டுக் கொண்டது போல, இதில் அழுவதை மறைக்கும் திரை இருக்கிறது.
சில நாட்கள் தாமதமானதற்கு மன்னித்துவிடு.
கருப்பு பருத்தி கிடைக்கவில்லை. இப்போது நிறைய விதவைகள் இருக்கிறார்கள்.
என்னால் ஒரு பெண் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை ஞாபகப்படுத்திக்கூட பார்க்க முடியவில்லை.
நான் இன்று மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தேன்.
இது வினோதமானது என்று தெரியும்.
இன்று தானே உன் சித்தியை அடக்கம் செய்தீர்கள்?
ஆமாம்.
ஆமாம், அது... அது தான் விஷயம்.
சுடுகாட்டில் எனக்கு லவினியா சித்தியோடு ஒரு தொடர்பு ஏற்பட்டது போல தோன்றியது.
அவர் எனக்கு ஒரு செய்தி அனுப்புவது போல.
அந்தச் செய்தி என்னவென்றால், "மகிழ்ச்சியாக இரு, மக்களுக்கு நம்பிக்கை கொடு" என்பது தான்.
அது வினோதம் தான்.
தெரியும்.
சமீபத்தில் ஹென்ரியிடமிருந்து தகவல் வந்ததா?
இல்லை. பல வாரங்களாக எந்த தகவலும் வரவில்லை.
-ஆனால் அவர் உனக்கு தொடர்ந்து எழுதுவாரே... -ஹெலனுக்கு தான் எழுதுவார்.
அவர் ஹெலனுக்கு எழுதுவார். அது அவளுக்கு ரொம்பவும் ஆறுதலாக இருக்கும்.
ஆனால் ஒரு மாதமாக எந்தத் தகவலும் இல்லை.
ஹெலன் ரொம்ப கவலையாக இருக்கிறாள்.
அவள் தினமும் இரவில் அழுது கொண்டே தூங்காமல் இருப்பதால், நானே ஒரு கடிதம் எழுதி,
அது ஹென்ரியிடமிருந்து வந்தது என சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.
நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள், பெட்டி.
ஹென்ரி நலமாக இருப்பார்.
அவர் போராடி வாழ்வார். சரியா?
இன்னொரு கடிதம் வரும்.
சிறப்பான நாட்கள் கண்ணில் தென்படுகின்றன, கவலைப்படாதீர்கள்.
நாம் நம்பிக்கையோடு இருக்க வேண்டும்.
கவிஞர்கள் பழமையான வார்த்தைகளை தவிர்ப்பார்கள் என்று நினைத்தேன்.
இப்போது, நான் இதை உன் அம்மாவிடம் கொடுக்கவா?
சரி, அவர் சமையலறையில் இருக்கிறார்.
டீ கேக்குகளை வரவேற்பறைக்கு கொண்டு வர வேண்டும், அம்மா.
ஆமாம். இந்த ஸ்பூன்கள் பளபளப்பாக இருக்க வேண்டும். இந்த ஸ்பூன்கள்!
விஷயத்தின் அவசரம் அவருக்கு புரியவில்லை.
அம்மா. பெட்டி வந்திருக்கிறார். உங்களுடைய புது தொப்பியை கொண்டு வந்திருக்கிறார்.
அதைப் பற்றி யார் கவலைப்படப் போவது?
ஐயோ. அவர் மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறார்.
நான் ஆழ்ந்த சோகத்தில் இருக்கிறேன்.
மிகப்பெரிய, முடிவில்லாத சோகத்தில் இருக்கிறேன்.
முடிவு இருக்கிறது, மேடம்.
நீங்கள் நாற்காலியை விட்டு எழுந்திருக்க வேண்டும்.
அம்மா. நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்.
லவினியா சித்தி நமக்கு பிடித்ததை செய்ய சொன்னார், உங்களுக்கு டீ உபச்சாரம் செய்ய பிடிக்கும்.
-யாரும் வரப்போவதில்லையே. -அது உண்மை இல்லை.
அவர்கள் எதற்காக வர வேண்டும்?
தைரியமான இளைஞர்கள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் இறந்து கொண்டிருக்கும் நேரத்தில்
வயதான ஒரு பெண்மணியின் மரணம் எப்படி அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்?
சரி, அவர்களுக்கு லவினியா சித்தியைப் பற்றி அக்கறை இல்லாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால் சாப்பிட ஸ்கோன்ஸ் இருக்கும் என்று எல்லோரிடமும் சொல்லியிருக்கிறேன்.
நாங்கள் வந்துவிட்டோம்.
சவப்பெட்டி எங்கே?
உள்ளே வாருங்கள். இதோ.
வர்ஜீனியாவில் இருந்து மேலும் கெட்ட செய்தி.
இரண்டு யூனியன் போர்க்கப்பல்களை முழ்கடித்துவிட்டார்கள்.
கடவுள் சத்தியமாக, என்னால் செய்திகளை படிக்கக் கூட முடியவில்லை.
இந்தப் போர் முடியப் போவதே இல்லை.
ஆமாம். எப்போது நாம் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்புவோம் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது.
நாம் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு திரும்ப மாட்டோம் என்று நினைக்கிறேன்.
ஒருவேளை இதுதான் இனி இயல்பு வாழ்க்கையாக இருக்கும்.
ஒரு புது இயல்பு வாழ்க்கையாக.
ஆமாம். இந்த இயல்பு வாழ்க்கை மோசமானது.
என்னுடைய கணவர் இறந்து இரண்டு ஆண்டுகளாகிவிட்டது,
அதனால் வருத்தப்படும் காலம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்.
எனவே என்னுடைய கருப்பு மற்றும் வெளிர் நிற ஆடைகளை நான் வண்ணமயமாக்க வேண்டும்.
நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
என்னை ஆடை தைக்க சொல்கிறாய் என்றால்,
பல வாரங்கள் கழித்து தான் நான் உன் ஆடையை தயார் செய்ய முடியும்.
-கடையில் அவ்வளவு வேலை இருக்கிறது. -அப்படித்தான் நினைத்தேன்.
எல்லோருக்கும் துக்கம் அனுசரிக்கும் ஆடை தேவைப்படுகிறது.
ஆமாம். வியாபாரம் நன்றாக நடக்கிறது.
திடீரென்று இந்த போர் தொடங்கியது.
நான் அப்படி நினைக்கவில்லை. நாம் மோசமான திசையை நோக்கி போவது நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது.
ஆமாம், சரிதான்.
இந்த நாடு உருவாக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்து.
நம்முடைய 20 வயதில் இது ஏன் நடக்க வேண்டும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை.
நாம் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்திருக்கலாம்.
ஆமாம், அது உண்மை. தான்
கடவுளே, இது என் 20 வயதில் நடந்திருந்தால்...
நான் தற்கொலை செய்து கொண்டிருப்பேன்.
அழகானவர்கள் தான் எப்போதும் சாகிறார்கள். அதை கவனித்தாயா?
நான் ஆசைப்படாத யாரையாவது அந்த கடவுள் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாதா?
வின்னி, எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது.
ரொம்பவும் வருத்தமான செய்தி.
-என்ன அது? -ஜோசஃப் லைமேன் இறந்துவிட்டார்.
என்ன சொல்கிறாய்?
நான் கடையில் இருந்தேன், யாருக்கோ அது பற்றி டெலகிராம் வந்தது.
நியூ ஆர்லியன்ஸில் நடக்கும் சண்டையில் அவர் சுடப்பட்டார்.
ஆனால் ஜோசஃப் லைமேன்னா? இந்த உலகத்தை விட்டு போய் விட்டாரா?
அடக் கடவுளே, இது உண்மையாக இருக்கக் கூடாது.
ஜேன், நான் அவரை நேசித்தேன்.
எனக்கு புரிகிறது, அன்பே.
-நான் ஒரு விதவை. -இல்லை.
நான் தான் விதவை. ஆயிரம் விதவைக்கு சமமானவள்.
ஷிப் போய் விட்டான், இப்போது ஜோசஃபுமா?
நான் முத்தமிட்ட ஒவ்வொரு ஆணும் இறந்துவிட்டதை பார்க்கிறாயா?
முத்தமிடுவதையும் தாண்டி நெருங்கி பழகினாய், அன்பே.
அம்மா?
என்ன பிரச்சினை, அம்மா? நான் உதவலாமா?
நான் நினைத்தது போலவே ஆகி விட்டது.
யாருமே வரவில்லை.
என்ன? வீடு முழுவதும் மக்கள் நிரம்பி இருக்கிறார்களே.
அவர்களெல்லாம் உன்னுடைய நண்பர்கள். என்னுடைய நண்பர்கள் இல்லை.
அவர்கள் வின்னி சித்தியின் நண்பர்கள் இல்லை.
நாங்கள் வளர்ந்த உலகம், தொலைந்துவிட்டது.
என்னுடைய சகோதரியை யாருமே நினைவு கொள்ளவில்லை.
அங்கே இருப்பது அழகிய டிக்கின்சன் பெண்களா?
திரு. கான்க்கீ. நீங்கள் வந்திருக்கிறீர்களா.
ஆமாம், வந்திருக்கிறேன்.
உங்களை சந்திப்பதில் மிக்க மகிழ்ச்சி, இத்தமார்.
எங்கள் அன்பு லவினியாவின் இழப்பில் பங்குகொள்ள, நீங்கள் வந்தது பற்றி மிக்க மகிழ்ச்சி.
அதாவது, உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால்,
நான் இப்போது எமிலியை பார்க்கத்தான் வந்திருக்கிறேன்.
-என்னையா? -ஆமாம்.
நாங்கள் இருவரும் தனியாக பேச இங்கே ஏதாவது இடம் இருக்கிறதா?
நான்...
என்ன?
நீங்கள் பக்கத்தில் இருக்கும் இடத்திற்கு போகலாம்.
சிறப்பு. நல்லது. போகலாமா?
போய் வா.
வந்து, என்னுடைய ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்.
ஹே.
நாம் இப்படி செய்ய கூடாது, ஆஸ்டின்
எல்லோருக்கும் தான் தெரியுமே.
இங்கே வா, ஜேன். எனக்கு ஒரு முத்தம் கொடு.
மாட்டேன், அது சரி இல்லை.
உன் மனைவிக்கு குழந்தை பிறக்கப்போகிறது.
சூவிற்கு இது பற்றி அக்கறை இல்லை.
எனக்கு அக்கறை இருக்கிறது. உன் குழந்தையை பற்றி நினைத்துப் பார்.
என்னுடைய தத்துப்பிள்ளையைப் பற்றி நினைக்கிறேன்.
நான் அனுப்பிய ஆடும் குதிரை பொம்மை பில்லிக்கு பிடித்ததா?
அவனுக்கு ரொம்பவும் பிடித்தது.
சரி, அவன் அதன்மீது ஏறி விளையாடுவதை பார்க்க இன்று மாலை இங்கே வருகிறேன்.
வேண்டாம். நாம் இனி... நாம் இனி இதை செய்ய முடியாது.
என்ன இது, ஜேன்.
நானும் சூவும் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கவில்லை என உனக்கே தெரியும்.
தெரியும் தான். ஆனாலும், அவளை கர்ப்பமாக்கி இருக்கிறாயே.
-சூ! -ஹலோ, ஜேன்.
எப்படி இருக்கிறாய்?
பரவாயில்லை. குழந்தை பிறந்த பிறகு இன்னும் நன்றாக இருப்பேன்.
எப்போது வேண்டுமானாலும் பிறந்துவிடும்.
எப்போது வேண்டுமானாலும்.
இன்றிரவு உன்னை சந்திக்கிறேன்.
வேண்டாம், வராதே.
-எவலினா. -எமிலி.
ஆமாம். நாம் இப்படி உரையாடுவதற்கு நீ எவ்வளவு காலம் காத்திருந்தாய் என்று எனக்குத் தெரியும்.
கண்டிப்பாக, நான்...
உன்னுடைய சித்திக்கு மரியாதை செலுத்த விரும்பினேன்.
சரி.
ஆனால் இப்போது, நான் இந்த முழு வெட்டவெளியில் உன்னிடம் வந்து,
என்னுடைய...
நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்த வந்தேன்.
எதற்கான நம்பிக்கை?
என் அன்பு எவ்... எமிலி, நான் உன்னை எவ்வளவு மதிக்கிறேன் என்று உனக்கே தெரியும்.
உண்மையைச் சொல்லப் போனால், எனக்குத் தெரியாது.
நீ ஒரு மகிழ்ச்சியான ஆன்மா.
ஒரு முழுமையான, தன்னுடைய கூட்டை சுற்றி வலம் வரும்,
தன்னுடைய இனிமையான பாடலினால் எல்லோரையும் மகிழ்விக்கும் அன்பான மகள்.
இதுவரை என்னை யாரும் இப்படி விவரித்தது கிடையாது, என்றாலும், இதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன்.
ஆமாம், நீ அப்படித்தான்.
நீ ஒரு அன்பான பாடும் பறவை.
அதனால் தான் நீ என்னுடன் என்னுடைய காலியான கூட்டில்... சேர்ந்து வாழ்ந்தால்,
எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.
-இல்லை, வேண்டாம்! நீங்கள்... -முட்டி வலி இருந்தாலும், என்னால் செய்ய முடியும்.
எமிலி, என் இனிய கிளியே.
என்னை கல்யாணம் செய்து கொள்கிறாயா?
நான்... நான் வந்து...
நீ எவ்வளவு காலம் காத்திருந்தாய் என்று தெரியும்.
உனக்கு வயதாகிவிட்டது.
எனக்கா? உங்களுக்குத்தான் வயதாகிவிட்டது.
இல்லை, ஒரு ஆண் எனும் போது, நான் இன்னும் இளமையாக இருக்கிறேன்.
ஆனால், ஒரு பெண் என்று பார்க்கும்போது, நீயோ, வயதாகி மெலிந்து விட்டாய்.
ஆனால் உன்னுடைய அந்த இனிமையான இதயத்தில் இன்னும் கூட உற்சாகம் இருக்கிறது.
எனக்காக கீச்சிடு, சிறு பறவையே.
தயவுசெய்து எழுந்திருங்கள், திரு. கான்க்கீ.
நன்றி.
எனக்கு வலி அதிகமாக இருந்தது.
நான் உங்களை திருமணம் செய்துகொள்ள மாட்டேன்.
மறுபடியும் சொல்லு?
நான் உங்களை திருமணம் செய்துகொள்ள மாட்டேன்.
ஏன் மாட்டாய்?
அது, ஏனென்றால்...
என்னால் முடியாது.
என் குடும்பத்திற்காக நான் இங்கே தான் இருக்க வேண்டும்.
போரினாலும், லவினியா சித்தியின் இறப்பினாலும் எல்லோரும் இங்கே ரொம்ப வருத்தமாக இருக்கிறார்கள்.
உண்மையாகவே என்னுடைய உதவி இவர்களுக்குத் தேவை.
அப்படியென்றால் எனக்கு எந்தவித நம்பிக்கையும் இல்லை.
""நம்பிக்கை" இறகுகள் உடையது"...
-இதன் அர்த்தம் புரியவில்லை. -எனக்கே இதன் அர்த்தம் தெரியாது.
-குறுக்கிடுவதற்கு மன்னிக்கவும். -சரி, போய் விடு.
நீங்கள் குறுக்கிடவில்லை. சொல்லுங்கள்.
நான் சற்று நேரத்தில் கிளம்புகிறேன்,
இறுதிச்சடங்கிற்கான உன் புது தொப்பியை பற்றி பேச நமக்கு போதிய நேரம் கிடைக்கவில்லை, எமிலி.
பெட்டி, நான் கேட்கவில்லையே... நான்...
ஆமாம்... என் புது... என் புது தொப்பி!
அது... அது சரி! நான்... அது சற்று அவசரமானது, இல்லையா?
என்னை மன்னியுங்கள், திரு. கான்க்கீ. அது பெண்கள் விஷயம்.
-உங்களுக்குப் புரியாது. -என்ன? நீ சொல்வது எனக்கு கேட்கவே இல்லை.
நான் போக வேண்டும்! பிறகு பார்க்கலாம்!
உங்கள் உதவி எனக்கு தேவை என எப்படி தெரிந்தது?
இதமார் கான்க்கீ ஒரு இளம் பெண்ணை
வெளியே கூட்டிக்கொண்டு போனால் என்ன நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும்.
-நான் இளமையானவள் என நினைக்கிறீர்களா? அடடா. -ஆமாம்! ரொம்ப இளமை கிடையாது.
சரி. நான் ஒரு திருமணம் ஆகாத கன்னி. தனி நபர்.
சரி, நாம் இருவருமே அப்படித்தான்.
நிச்சயமாக, ஹென்ரி கடிதம் எழுதுவார்.
மனதை தளர விடாதீர்கள்.
ஐயோ!
சரி, ஏறுங்கள்.
ஹே, ஹே!
இந்தப் பக்கம் தான் தெற்கா?
நீ அந்தப் பக்கம் போக வேண்டும்.
அதுவா தெற்கு?
நான் அங்கிருந்து தான் வந்தேன். நான் தெற்கு திசைக்கு போக வேண்டும்.
எதற்காக, அங்கே போக நினைக்கிறாய்?
நன்றி.
அந்த கேரட்டுகளை கொடுக்கிறாயா, ஆஸ்டின்?
இது நம்முடைய ரகசியம், யாரிடமும் சொல்லாதே.
பட்டாணி சாப்பிடுகிறாயா?
அது நன்றாக இருக்கிறதா? இன்னொன்று சாப்பிடுகிறாயா?
உன்னிடம் எத்தனை பூனைகள் இருக்கின்றன, வின்?
நிறைய இருக்கின்றன.
நான் ஒரு நரியை வளர்க்கப் போகிறேன்.
அது தான் ஃபேஷன்.
மக்களே, தயவுசெய்து
நான் கொஞ்சம் பேசுகிறேன்.
தொடர்ந்த சோகமான நாட்களில் இன்று மிகவும் சோகமான நாள்.
இந்த போர் ஆரம்பித்த போது, அது விரைவாக முடிந்துவிடும் என்று பலரும் நினைத்தார்கள்.
இப்போது முடிவே இல்லாத ஒரு இருட்டில் பல வருடங்களாக நாம் இருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.
ஒவ்வொரு சமுதாயமும், ஒரு வகையில், ஒரு குடும்பம் போலத் தான்.
இப்போது நம்முடைய அமெரிக்க குடும்பம் ஒருவரை ஒருவர் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது போல தெரிகிறது.
மற்றவர்களிடம் இருக்கும் நல்லது தெரியாமல், கெட்டது மட்டும் தெரிகிறது. இது மிகவும் மோசம்.
இந்த அமெரிக்கன் குடும்பத்தின் எதிர்காலம் என்னவாகும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஆனால் நம் எல்லோருடைய சார்பாகவும்,
குறிப்பாக சூவின் வயிற்றில் வளரும் சிறு குழந்தைக்காக,
முக்கியமாக அவனுக்காக,
நாம் மற்றவரிடத்தில் இருக்கும் நல்லதை பார்ப்போம் என்று நினைக்கிறேன், சரியா?
நம்முடைய கடமையை மறக்க மாட்டோம், சரியா? மற்றவருக்கு செய்ய வேண்டிய கடமையை.
அவ்வளவுதான். அவ்வளவுதான்.
-அது ஒரு பெண் குழந்தையாக இருக்கலாம். -எனக்கும் அதே ஆசை தான்.
அவளுக்கு நாம் லவினியா என பெயரிடலாம்.
வேடிக்கை.
சரி, சாப்பிடலாம்.
ஓ, இல்லை. கொஞ்சம் பொறுங்கள்.
நான் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்.
அது என் சகோதரியைப் பற்றி என்று நினைக்கிறேன், ஏனென்றால் எட்வர்ட் அவளைப் பற்றி பேசவில்லை.
என்னது? இது ஒரு சோகமான நாள் என்று நான் சொன்னேனே.
-நான் எதை பற்றி பேசினேன் என்று நினைக்கிறாய்? -நல்ல வார்த்தையோ, அன்பான நினைவையோ பேசவில்லையே.
இறுதிச் சடங்கு விரைவாக முடிக்கப்பட்டதற்கு என்னைக் குற்றம் சொல்லாதே.
தயவுசெய்து, லவினியா சித்தியைப் பற்றி ஏதாவது சொல்லு, எமிலி.
-நான் சொல்கிறேன். -எனக்கு பசிக்கிறது. யாருக்காவது பிரச்சினை...
எமிலி தன்னுடைய புகழுரையை முடிக்கும் வரை யாரும் சாப்பிடக்கூடாது.
லவினியா சித்தியின் நினைவில் நான் சிலவற்றை சொல்லப் போகிறேன்.
அப்பா, நீங்கள் சொன்னது போல,
இது ஒரு இருளான நேரம்.
ஆனால் இந்த மேஜையைச் சுற்றி எல்லோரும் உட்கார்ந்து கொள்வதற்கு சரியான நேரம் தான்.
லவினியா சித்தியை இழந்த பிறகு இந்த குடும்பத்தை நான் எவ்வளவு நேசிக்கிறேன் என்று புரிந்தது.
லவினியா சித்தி எப்படி மகிழ்ச்சி மற்றும் சந்தோஷத்தின் உறைவிடமாக இருந்தாரோ,
நானும் உங்களுக்கெல்லாம் அப்படி இருக்கவே விரும்புகிறேன்.
இங்கு கூடியிருக்கும் உங்களை விட வேறு எதுவும் எனக்கு முக்கியம் இல்லை.
உங்கள் அனைவரின் நம்பிக்கையையும் உயிரோடு வைத்திருப்பதற்கு ஒரு வழியை கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.
என் அன்பான, அறிவான மகள்.
அது சிறப்பாக இருந்தது, எமிலி.
ரொம்பவும் அருமை, எம்.
அட.
அது சுத்த பொய்.
என்ன சொல்கிறாய்?
இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளை நான் அவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறேன்.
ஆனால் நீ பேசினாயே, எமிலி?
-நான் உன்னைப் பற்றி சற்று உயர்வாக நினைத்தேன். -நான் அனைத்தையும் என் மனதார சொன்னேன்.
"இந்த குடும்பம் தான் எனக்கு ரொம்ப முக்கியம்?"
-ஆமாம். -விளையாடுகிறாயா?
இந்த குடும்பம் வேடிக்கையானது.
இந்த குடும்பத்தினர் ஒருவரை ஒருவர் வெறுக்கிறார்கள். இங்கே இருப்பது முழுக்க பொய் தான்.
என்னுடைய திருமணம் பொய்யானது.
-ஆனால் அது உனக்குத் தெரியும், இல்லையா, எமிலி? -ஆஸ்டின், நிறுத்து.
நல்லது. அவன் மீண்டும் குடித்திருக்கிறான்.
அதனால் என்ன?
நான் ஏன் குடிக்கக் கூடாது?
உங்கள் அப்பா போலத் தான். அவர் மிகவும் வருத்தமாக இருந்தார்.
டிக்கின்சன்கள் எல்லோருமே எப்போதுமே வருத்தமாக இருந்தார்கள்.
நீங்கள் அதை உறுதிப்படுத்துகிறீர்கள், இல்லையா?
ஆமாம்.
நீங்கள் என்னை மகிழ்ச்சியாக வாழ விடவில்லை.
உங்களால், நாங்கள் யாருமே மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியவில்லை.
அது சரி தான். நீங்கள் எங்களை கூண்டிற்குள் வைத்தீர்கள்.
எங்கள் சிறகுகளை உடைத்தீர்கள். எங்களை பறக்க விடவில்லை!
போதும் நிறுத்து, ஆஸ்டின்.
லவினியா...
உன்னையே நீ பாரேன்.
நீ தனியாக, சோகமாக, மனதளவில் தொலைந்து போய் இருக்கிறாய்.
-எமிலியைப் போலவே. என்னைப் போலவே. -நீ எதுவும் பேசாதே.
எனக்கும் கனவுகள் இருந்தன, தெரியுமா?
நான்... மேற்கு நோக்கி போக ஆசைப்பட்டேன்!
நினைவிருக்கிறதா?
ஆனால் இவர் என்னை அனுமதிக்கவில்லை.
மேற்கு பக்கம் போனேன், சரிதான்.
தெருவின் எதிர்ப்பக்கம் போனேன்.
போதும் நிறுத்து, ஆஸ்டின்!
என்னிடம் அப்படி பேசாதீர்கள்!
குழந்தையிடம் பேசுவது போல என்னிடம் பேசாதீர்கள்!
நான் ஒரு ஆண், புரிகிறதா!
நான் ஒரு சோகமான நாட்டில் தன்னுடைய அப்பாவினால் பாழாக்கப்பட்ட
வாழ்க்கையை வாழும் மனமுடைந்த, சோகமான மனிதன்.
இதற்கு மேல் எதுவும் பேசாதே!
நீ எதுவும் பேச வேண்...
அப்பா?
ஐயோ, கடவுளே! அப்பா!
நீ அப்பாவைக் கொன்றுவிட்டாய், ஆஸ்டின்!
அப்பா? அப்பா, நீங்கள்... நான் பேசுவது கேட்கிறதா?
அப்பா, உயிரோடு இருக்கிறீர்களா?
ஓ பார்க்க முடிகிறது என்று சொல்
இங்கிருந்து போய் விடு, ஆஸ்டின்!
-விடியலின் விரைவு... -வெளியே போ! வெளியே போ!
நீ ஒன்றும் என்னை வெளியே போகச் சொல்ல வேண்டாம், நானே போகிறேன்.
நான் பிரிந்து போகிறேன்.
அதைக் கேட்டீர்களா, அப்பா?
இந்த குடும்பத்திலிருந்து நான் பிரிகிறேன்.
அவருக்கு மூச்சு இருக்கிறது.
சரி. அவர் மூச்சுவிடுகிறார். தளர்ந்து விடாதீர்கள், அப்பா.
அடக் கடவுளே.
"நம்பிக்கை" இறகுகள் உடையது...
ஆன்மாவில் அமர்ந்து கொள்ளும்...
வார்த்தைகள் இல்லாமல் இசை பாடும்...
நிறுத்தாது - ஒருபோதும் நிறுத்தாது...
தமிழாக்கம் மேனகா மணிகண்டன்