W czasie wojny secesyjnej
Emily Dickinson wspięła się na wyżyny swoich umiejętności.
Pisała wtedy jak szalona,
w tempie i z intensywnością, której nie dorównywał nikt wcześniej ani później…
prawie jeden wiersz na dzień.
Jej prace z tego okresu nazwano:
„wielkim i klasycznym zejściem w głąb osobistego piekła”.
Ze względu na życie w odosobnieniu
Dickinson nie nazywano „poetką wojenną”.
Większość ludzi nie uważa, że Emily Dickinson
miała dość silny głos, by mówić w imieniu narodu.
Tutaj!
Królestwo w ogniu Krew młodego mesjasza
Widzę grzeszników w kościele
Czasami jestem introwertyczką
Trwa we mnie wojna Słyszę bitewne krzyki
Matki grzebią synów Chłopcy bawią się bronią
Diabeł jest kłamcą Spełnij swoje najdziksze pragnienia
Sama, ale nie samotna
Twoja prawda ujawnia się z czasem
Gdy wyruszasz w podróż By dowiedzieć, co znaczy być kobietą
„Nadzieja” jest tym upierzonym stworzeniem
Mamy nadzieję i żarliwie się modlimy,
że ta plaga wojny szybko przeminie.
Ale Wszechmogący ma własne plany,
a sądy Pańskie są zawsze prawdziwe i sprawiedliwe.
Starajmy się dalej.
Zaleczmy rany tego narodu.
I opłakujmy tego odważnego młodzieńca, który oddał życie za swój kraj.
Przepraszam.
Odważnego młodzieńca?
Tak. To powiedziałem.
Ale to nie jest żołnierz. To moja siostra.
Słucham?
Przyszliśmy na pogrzeb mojej ukochanej siostry,
Lavinii Norcross Norcross.
Poślubiła naszego kuzyna.
To musi być jakaś pomyłka.
To pańska pomyłka.
Możemy kontynuować nabożeństwo i pochować zmarłą z szacunkiem?
- Bardzo przepraszam. - Tak.
Nie mam czasu na pogrzeb jakiejś staruszki.
Muszę dziś pochować 15 żołnierzy Unii,
wojowników, którzy poświęcili życie
- w sprawie Konstytucji. - Tak…
I mam już spore opóźnienie.
„Ojcze nasz, któryś jest w niebie: święć się imię Twoje,
przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.
Bo Twoje jest królestwo i potęga, i chwała na wieki. Amen”.
Idziemy dalej.
To był najkrótszy pogrzeb, na jakim byłam.
Był okropny.
A przyjechaliśmy aż do Bostonu.
- Napiszę skargę. - Moja biedna, ukochana Lavinia.
Ciocia Vinnie. Mam po tobie imię.
Hej, patrzcie.
Ptak do nas mówi.
Emily, proszę. Nie teraz.
Znajdźmy powóz. Przed nami długa droga.
Nie chcemy utknąć za paradą.
Kolejną?
Tak. Ci chłopcy wyruszają na wojnę.
Wojna secesyjna wszystko psuje.
No dalej.
Nie przestawaj.
Emily.
Chodź do powozu!
O Boże, mamy wiele do nadrobienia.
Jak ten ptak, którego widziałam.
Mały ptaszek wylądował na trumnie ciotki Lavinii.
Był niczym… symbol albo metafora.
To było jak wiadomość od ciotki Lavinii, mówiąca mi, żebym dalej pisała,
bym świeciła jasno w ciemności i nigdy nie porzucała nadziei.
Śmierć, czy ty…
- Dobrze się czujesz? - Nie.
Czuję się do dupy.
O nie. Dlaczego?
Przez tę cholerną wojnę.
Ciągnie się bez końca i pozbawiła moją pracę radochy.
Dobrze się bawiłem, wymyślając różne sposoby zabijania ludzi.
Ten człowiek spadnie z mostu.
Ten głupiec wypije truciznę.
Ta dwójka pozabija się z miłości.
A teraz jest w kółko to samo.
Kula albo gangrena.
Ciągle to samo.
Chyba mam depresję.
Nawet Śmierć ma złe dni.
Emily…
- Potrzebuję rady. - Rady?
Tak, po to tu jestem. Potrzebuję pomocy.
Okej. Pytaj, o co chcesz.
- Piszesz wiersze. - Tak. Zgadza się.
Genialne.
- Wyjątkowe. - Dziękuję.
Natchnione.
Mimo że wiedziesz dość monotonne życie.
Monotonne? Ja…
Nie wydaje mi się, że tak jest.
Daj spokój. Twoje życie jest nudne.
Prawie nie wyjeżdżasz z miasta.
Wciąż mieszkasz u ojca.
Każdy dzień jest taki sam, ale skądś czerpiesz inspirację.
Skąd bierzesz tę pasję?
Cóż…
gdy tu jestem,
chcę zrobić coś, co ma znaczenie.
Coś, co naprawdę ma znaczenie.
Coś większego od sławy i pieniędzy.
Chodzi mi o zmienienie życia ludzi.
O pomoc w uzdrowieniu.
W przetrwaniu.
Chcę być tym ptaszkiem.
Źródłem światła w ciemności.
Chcę dawać ludziom nadzieję.
Nadzieja.
Uważam, że poezja jest potężna.
Potężniejsza od ciebie.
Mówię poważnie.
Śmierć może ludzi niszczyć. A poezja pomóc im się pozbierać.
Czyli twierdzisz, że…
Ja cię inspiruję.
Zawsze.
Z powrotem w domu. Dzięki Bogu.
To był piękny pogrzeb.
Wcale nie. Przestań mnie okłamywać.
To było fiasko. Wasza matka ma rację.
Bardziej uroczyście zabijałem muchę.
To, co powiedział pastor, nie ma znaczenia.
Czułam tam obecności ciotki Lavinii.
Czułam ją.
Mamo, ona zawsze nam powtarzała, żeby szukać światła.
Prawda? I iść w stronę radości i nadziei.
Nadzieja.
Potrzebuję ołówka.
Skoro była tam ciotka Lavinia, to czemu się nie skontaktowała?
Emily, nie denerwuj matki.
Nie denerwuję. Staram się pomóc.
Gdzie był Austin?
- Nie pojechał na pogrzeb ciotki? - Nadzieja to…
- Nadzieja to ptak… Nie… - To brak szacunku.
To wstyd. Już słyszę te bostońskie plotkary.
Znowu nas zawiódł.
- Daj mu spokój. - Nie.
Nie obniżę wymagań dla syna.
- Ktoś przyszedł. - Otworzę.
Zachowuje się coraz gorzej. Ciągle pije.
- Nie znoszę tego. - Jest, jak jest.
Nie będę stał i patrzył, jak się stacza.
- Szczególnie że… - Sue.
…jego żona niedługo rodzi.
Dodreptałam tu jak cholerny mors.
Jesteś uroczym morsem.
Wejdź.
- Kto przyszedł? - Sue.
Miło, że się zjawiła.
Jak pogrzeb?
Okropny, Sue. Jak miło, że się zjawiłaś.
Byłam gotowa rano. Wasz powóz po mnie nie przyjechał.
Sądziliśmy, że jedziesz razem z Austinem.
Austin późno wczoraj wrócił.
I był rano niedysponowany.
Nie do przyjęcia.
Przykro mi, że nie pojechałam.
Dziękuję, Sue.
Nie znałam ciotki Lavinii zbyt dobrze, ale ją podziwiałam.
Jak wszyscy. Była wybitna.
Jak się czujesz, Sue?
Niedługo będziesz rodzić.
Tak, to już jest ten moment, kiedy przestało być zabawnie.
Przynieść ci coś? Wody?
Z chęcią bym się położyła.
Wiem, że to krótki spacer, ale czuję się, jakbym zdobyła górę.
Na pewno. Chodź na piętro, odpoczniesz.
- Tak. - To niegrzeczne.
Musicie zostać i przywitać się z gośćmi.
Ja naprawdę…
Odpocznie chwilę i przyjdziemy do gości.
Nie było jej na pogrzebie, więc może chociaż być na stypie.
To tak jak Austin, ale gdzie on jest?
Zadaniem kobiety
jest upewnienie się, że wszyscy są zawsze zadowoleni.
Mężczyzn ta zasada nie dotyczy.
Sue ma prawo czuć się zmęczona.
- Spójrz na nią. - Nieważne, że jest wielkości Kansas.
Dzięki.
Dajcie spokój. Wszyscy kochają Kansas.
To nowy stan.
Zabiorę cię na górę. Mamo, zaraz wrócę.
Chodźmy…
Jak pogrzeb?
O Boże.
Nie mogę zostać, okej?
Mama mnie potrzebuje.
Ja też cię potrzebuję.
Trudno uwierzyć, że się tu mieściłyśmy.
- Teraz jest nas trójka. - Prawie.
Sue, Sue…
Wiesz, że bardzo chcę cię pocałować?
Ale… nosisz dziecko mojego brata.
Co z tego? To niczego nie zmienia.
Kocham tylko ciebie.
Posłuchaj, to był wypadek.
- To było głupie. To by się nigdy… - Nie chcę wiedzieć.
Emily, posłuchaj.
Kocham cię.
Zawsze będę cię kochać.
To dziecko też będzie cię kochać.
W ciąży jesteś seksowniejsza. To jest porąbane.
Czujesz to?
Tam jest mały człowiek.
Wkrótce stamtąd wyjdzie.
Boisz się?
Nie. Ani trochę.
Przez całą ciążę
mam takie dziwne uczucie spokoju.
Spokoju?
W czasie wojny?
Nigdy nie byłam szczęśliwsza.
Wolałabym tylko, żeby to dziecko było twoje.
To znaczy…
Żeby to było moje i twoje dziecko.
Czemu dziecko nie może mieć dwóch matek?
Chciałabym mieszkać w małym domku, tylko my,
i razem wychować to dziecko.
Ja nigdy nie chciałam dzieci.
Mam ich już tak dużo.
Moje wiersze to moje dzieci.
Zabierają mi mnóstwo energii, trzeba je karmić, pomagać się rozwijać.
Dziś na pogrzebie miałam mnóstwo pomysłów na wiersze.
Muszę to zapisać.
Nadzieja, nadzieja. Nadzieja jest ptakiem…
Nadzieja jest… stworzeniem.
Mam nadzieję, że dziecko wkrótce się urodzi.
Gdy się urodzi, nie będziesz miała czasu na moje wiersze.
Emily, to nieprawda.
Zawsze będę mieć czas na twoje wiersze.
Obiecuję.
To może spróbuję i znajdę trochę czasu dla twojego dziecka.
Zrobiłabyś to?
Tylko troszeczkę?
Mam nadzieję, że będzie wyglądać jak ty, a nie jak Austin.
Hej. Jestem.
- O Boże. Przyszedł. - Witamy.
Nie zniosę go.
Powinnam zejść na dół.
Mogłabyś…
Pocałujesz mnie, proszę?
Mamo. Przepraszam.
- Gdzie byłeś? - Zaspałem. Jestem dupkiem.
Ale przyniosłem kwiaty.
Wybaczam i wciąż kocham cię bezwarunkowo.
Austinie, przyjdziesz do biura?
Tak, przyjdę.
Ale, tato, weź pod uwagę, że głowa mi pęka.
Maggie, włóż je do wody.
- Trochę krzykliwe kolory. - Tak. To miłe z jego strony.
Może straciłam siostrę, ale wciąż mam idealnego syna.
Będę z tobą szczery. Martwię się.
I to bardzo.
Boli cię znowu brzuch? Biegunka?
Mógłbyś być poważny? Proszę.
Biegunka to poważna sprawa.
Nie chcę, by wyszła z tego kolejna przepychanka.
Ale zrozum, że jestem zaniepokojony.
Nie, twoim zachowaniem. Mój Boże.
Picie, kobiety…
Zmieniasz się w mojego ojca z jego najmroczniejszych dni.
Posłuchaj.
Rozumiem, że mężczyzna musi czasem trochę odreagować.
Ja też raz czy dwa się zabawiłem.
Ale twoja sytuacja…
Nie jesteś już dzieckiem.
Zaraz zostaniesz ojcem.
Nawet nie wiem, czy to dziecko jest moje.
- Tato, dobrze się czujesz? - Tak.
Nic mi nie jest.
To nic takiego.
- Ktoś przyszedł. - Okej.
To nic takiego.
- Otworzę. - Okej.
Betty! Witaj. Wejdź.
Przyniosłam nowy czepek twojej matki.
Ucieszy się.
Może nie ucieszy, ale odczuje właściwe emocje co do czepka na pogrzeb.
Ma woalkę, tak jak prosiła.
Przepraszam, że jest później.
Jest ogromny popyt na czarną krepę. Wszędzie wdowy.
Nie pamiętam, jak wygląda szczęśliwa kobieta.
Ja jestem szczęśliwa.
Wiem, że to dziwne.
Nie pochowałaś dziś ciotki?
Tak.
Tak, ale w tym rzecz.
Czułam, jakbym na cmentarzu nawiązała więź z ciotką Lavinią.
Jakby wysyłała mi wiadomość.
A brzmiała ona: „Bądź radosna. Dawaj ludziom nadzieję”.
To jest dziwne.
Wiem.
Dostałaś jakiś list od Henry’ego?
Nie, i to już od wielu tygodni.
- Ale pisze do ciebie tak… - Do Helen.
Pisze do Helen. I to wiele dla niej znaczy.
Ale nie odzywa się od miesiąca.
Helen się zamartwia.
Zastanawiam się, czy nie napisać sama i udawać, że to od Henry’ego,
byle tylko nie płakała co noc do poduszki.
Betty, posłuchaj.
Nic mu nie będzie.
Przetrwa to. Okej?
Przyjdzie kolejny list.
Niedługo nadejdą lepsze dni. Mówię ci.
Musimy mieć nadzieję.
Myślałam, że poeci unikają frazesów.
Mam to zanieść twojej matce?
Tak, jest w kuchni.
Czas zanieść ciasteczka do salonu, pani D.
Tak. I trzeba wypolerować łyżki.
Nie odpowiada na pilną sytuację.
Mamo, przyszła Betty. Przyniosła nowy czepek.
Kogo obchodzą czepki?
Nie jest z nią dobrze.
Jestem zrozpaczona.
Jestem na dnie rozpaczy.
Nie na samym.
Siedzi pani na krześle, a to wyżej.
Mamo, posłuchaj.
Ciotka powtarzała, że mamy robić to, co kochamy, a ty kochasz podawać herbatę.
- Nikt nie przyjdzie. - Nieprawda.
Po co mieliby przyjść?
Jakie znaczenie ma śmierć starszej pani,
gdy co minutę ginie tylu młodych mężczyzn?
Może ich nie obchodzić ciotka Lavinia,
ale mówiłam, że będą bułeczki.
Jesteśmy.
Gdzie jest trumna?
Wejdźcie.
Więcej złych wieści z Wirginii.
Zatopili dwa okręty Unii.
Na litość boską, nie mogę czytać wiadomości.
Ta wojna się nie kończy.
Wiem. Kiedy wrócimy do normalności?
Obawiam się, że nigdy.
Albo to jest teraz normalność.
Nowa normalność.
Tak, ale jest do bani.
Minęły dwa lata od śmierci mojego męża,
myślę, że już zakończyłam fazę głębokiej żałoby.
Więc chciałabym zastąpić czerń jakimiś kolorami.
Co o tym sądzisz?
Jeśli chcesz, bym uszyła ci sukienkę,
to poczekasz na nią kilka tygodni.
- Mam zaległości. - Tak myślałam.
Wszyscy potrzebują ubrań żałobnych.
Tak. Interes się kręci.
Ta cała wojna wzięła się znikąd.
To było dość jasne, że zmierzamy w złym kierunku.
No przecież.
I to od początku istnienia kraju.
Tylko nie rozumiem, czemu to się dzieje, gdy mamy po 20 lat.
Mogliśmy się świetnie bawić.
To prawda.
Gdyby tak było, gdy ja miałem 20 lat…
popełniłbym samobójstwo.
Zawsze umierają ci seksowni. Zauważyliście?
Czy Bóg nie może zabrać kogoś, kto mi się nie podoba?
Vinnie, tak mi się przypomniało.
Bardzo smutne wieści.
- Jakie? - Joseph Lyman nie żyje.
Przepraszam, co?
Byłam w sklepie i ktoś dostał telegram z taką wiadomością.
Zastrzelono go w bitwie w Nowym Orleanie.
Ale Joseph Lyman? Na zawsze zniknął z tego świata?
O Boże, to nie może być prawda.
Jane, ja go kochałam.
Rozumiem, kochanie.
- Jestem wdową. - Nie.
Ja jestem wdową. Po tysiąckroć.
Ship odszedł, a teraz Joseph?
Zauważyliście, że każdy chłopak, którego pocałowałam, nie żyje?
Nie tylko ich pocałowałaś.
Mamo?
Co się stało? Mogę jakoś pomóc?
Jest tak, jak mówiłam.
Nikt nie przyszedł.
Co? Dom jest pełen ludzi.
To twoi przyjaciele. Nie moi.
Nie ciotki Vinnie.
Świat, w którym dorastałyśmy, przepadł.
Nikt nie będzie pamiętał mojej siostry.
Czy ja widzę piękne panie Dickinson?
Pan Conkey. Przyszedł pan.
Tak.
Miło cię widzieć, Ithamarze.
Miło, że przyszedłeś opłakiwać stratę naszej kochanej Lavinii.
Tak po prawdzie,
to przyszedłem do Emily.
- Do mnie? - Tak.
Czy możemy gdzieś porozmawiać na osobności?
Ja…
Co?
Możecie iść na boczny ganek.
Idealnie. Idziemy?
Idźcie.
I wyrazy współczucia, rzecz jasna.
Hej.
Austinie, nie możemy.
Wszyscy wiedzą.
Daj spokój, Jane. Pocałuj mnie.
Nie, to niestosowne.
Twoja żona zaraz urodzi.
Sue ma to gdzieś.
Ale ja nie. Pomyśl o swoim dziecku.
Myślę o moim chrześniaku.
Spodobał mu się konik na biegunach?
Bardzo.
Przyjdę wieczorem i zobaczę, jak się na nim buja.
Nie. Nie możemy tego dłużej robić.
Jane, daj spokój.
Wiesz, że Sue i ja się nie kochamy.
Tak, a jednak ją zapłodniłeś.
- Sue! - Cześć, Jane.
Jak się czujesz?
W porządku. Poczuję się lepiej, gdy dziecko się urodzi.
To już niedługo.
Niedługo.
Do zobaczenia wieczorem.
Nie.
- Evelino. - Emily.
Tak. Wiem, jak długo czekałaś na tę rozmowę.
Oczywiście…
Chciałem okazać szacunek twojej ciotce.
Pewnie.
Ale teraz wreszcie mogę przyjść do ciebie w biały dzień
i wyrazić…
moją nadzieję.
Na co?
Moja droga Ev… Emily, na pewno wiesz, że cię podziwiam.
Nie miałam pojęcia.
Jesteś taką pogodną istotą.
Taką wspaniałą, kochającą córką, która kręci się wokół gniazda,
wyśpiewuje swoją słodką pieśń i wywołuje uśmiech na twarzach.
Nikt mnie nigdy tak nie opisał, ale okej, przyjmuję.
Taka jesteś.
Jesteś wspaniałym słowikiem.
Dlatego byłbym bardzo szczęśliwy, gdybyś dołączyła do mnie
w moim pustym gnieździe.
- Nie rób tego! Naprawdę… - Dam radę, mimo chorych kolan.
Emily, moja papużko.
Wyjdziesz za mnie?
Ja… Ja nie…
Wiem, jak długo czekałaś.
Zestarzałaś się.
Ja? To ty jesteś stary.
Jak na mężczyznę jestem dość młody.
Za to ty jesteś już słabowitą, starszą panią.
Ale wierzę, że w twoim sercu wciąż jest życie.
Zaćwierkaj dla mnie, ptaszyno.
Panie Conkey, proszę wstać.
Dziękuję.
To naprawdę bolało.
Nie wyjdę za pana.
Słucham?
Nie wyjdę za pana!
A dlaczego?
Ponieważ…
Nie mogę.
Muszę być tutaj z rodziną.
Z powodu wojny i śmierci ciotki Lavinii czasy są mroczne i straszne.
Potrzebują mnie. Naprawdę.
W takim razie nie mam już nadziei.
„Nadzieja” jest tym upierzonym stworzeniem
- Nie wiem, co to znaczy. - Ja też nie jestem pewna.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Idź sobie.
Nie przeszkadzasz. Proszę.
Zaraz wychodzę,
a wciąż nie porozmawiałyśmy o nowym czepku.
Betty, ja nie…
Moim nowym czepku!
Zgadza się! To pilne, prawda?
Panie Conkey, wybaczy pan. Kobiece sprawy.
- Nie zrozumie pan. - Co? Nie słyszę.
Muszę iść! Na razie!
Skąd wiedziałaś, że cię potrzebuję?
Wiem, co się dzieje,
gdy Ithamar Conkey zabiera młodą kobietę na ganek.
- Czyli uważasz, że jestem młoda. - Tak! Może nie aż taka młoda.
Jestem prawdziwą starą panną. Singielka jak szlag.
Tak, w takim razie jest nas dwie.
Mówię ci, Henry napisze.
Nie poddawaj się.
Wskakuj.
Tędy na południe?
Chcesz jechać tam.
Tam jest południe?
Właśnie stamtąd przyjechałem. Chcę jechać na południe.
Po co chcesz tam jechać?
Dzięki.
Austinie, podasz mi marchewki?
To nasz sekret, nikomu nie mów.
Chcesz groszku?
Smaczny? Chcesz jeszcze?
Ile masz teraz kotów, Vin?
Dużo.
Może adoptuję lisa.
To modne.
Rodzino, jeśli mogę,
chcę coś powiedzieć.
To był smutny dzień w długim ciągu smutnych dni.
Gdy zaczęła się wojna, wielu myślało, że się szybko skończy.
A teraz tkwimy w mroku od lat i nie widać końca.
Na swój sposób każde społeczeństwo jest rodziną.
I wygląda na to, że nasza amerykańska rodzina nie jest w stanie się tolerować.
Dostrzega tylko złe cechy, a nie widzi dobrych. Szkoda.
Nie wiem, co niesie przyszłość dla tej amerykańskiej rodziny.
Ale dla naszego dobra,
szczególnie dla dobra maleństwa, które rośnie w brzuchu Sue,
przede wszystkim dla niego,
mam nadzieję, że my będziemy widzieć w sobie dobro.
I będziemy pamiętać o obowiązkach. Wobec siebie nawzajem.
To wszystko.
- To może być dziewczynka. - Taką mam nadzieję.
Wtedy nazwiemy ją Lavinia.
Fajnie.
Jedzmy.
O nie. Nie jedzcie jeszcze.
Mam coś do powiedzenia.
Mam nadzieję, że o mojej siostrze, skoro Edward o niej nie wspomniał.
Słucham? Mówiłem, że to smutny dzień.
- Jak sądzisz, do czego nawiązywałem? - Ani słowa.
Nie wiń mnie o to, że pogrzeb był krótki.
Emily, proszę, powiedz coś o ciotce Lavinii.
- Powiem. - Padam z głodu. Czy mogę…
Nie waż się jeść, póki Emily nie skończy mówić.
Chcę coś powiedzieć ku czci ciotki Lavinii.
Tak jak powiedziałeś, tato,
to są mroczne czasy.
Ale uważam, że to dobry moment, by zasiąść razem przy stole.
Śmierć ciotki Lavinii przypomniała mi, jak bardzo kocham tę rodzinę.
I że ciotka Lavinia była źródłem radości i światła,
i chcę być tym dla was.
Nie ma nic, co znaczy dla mnie więcej od ludzi tutaj dziś zebranych.
I chcę znaleźć sposób, byście wszyscy mieli nadzieję.
Moje drogie, elokwentne dziecko.
Emily, to był piękne.
Urocze, Em.
Co za bzdura.
Słucham?
Spodziewałem się takich bzdur po nim.
Ale po tobie, Emily?
- Miałem o tobie wyższe mniemanie. - Mówiłam szczerze.
„Obchodzi mnie tylko ta rodzina”?
- Tak. - Żartujesz?
Ta rodzina to żart.
Ta rodzina się nienawidzi. Ta rodzina to stek kłamstw.
Do cholery, moje małżeństwo to kłamstwo.
- Ale ty o tym wiesz, prawda? - Przestań.
Jest pijany. Świetnie. Znowu.
I co z tego?
Dlaczego mam nie pić?
Twój ojciec pił. Też był nieszczęśliwy.
Wszyscy Dickinsonowie zawsze byli nieszczęśliwi.
Przypilnowałeś, by tak było.
Tak.
Nie pozwoliłeś mi być szczęśliwym.
Dzięki tobie żadne z nas nie jest.
Zgadza się. Trzymałeś nas w klatkach.
Podciąłeś nam skrzydła. Nie pozwoliłeś latać!
Austinie, proszę.
Lavinio…
spójrz na siebie.
Jesteś samotna, nieszczęśliwa, zagubiona.
- Tak jak Emily. Jak ja. - Przestań.
Też miałem marzenia.
Chciałem jechać na zachód!
Pamiętacie?
Ale mi nie pozwolił.
Pojechałem na zachód.
Na drugą stronę cholernej ulicy.
Dość tego, Austinie!
Nie mów tak do mnie!
Nie mów do mnie jak do dziecka!
Jestem mężczyzną, do cholery!
Jestem załamanym, nieszczęśliwym mężczyzną w nieszczęśliwym kraju,
któremu życie zrujnował żałosny ojciec.
Dosyć!
Przestań…
Tato?
O mój Boże! Tato!
Zabiłeś go! Zabiłeś tatę!
Tato… Słyszysz mnie?
Tato, żyjesz?
O, powiedz, czy widzisz
Austinie, wynoś się!
- W pierwszym świetle… - Wynocha!
Nie musisz mi mówić, że mam się wynosić, bo wychodzę.
Występuję.
Słyszysz, tato?
Występuję z tej rodziny.
Oddycha.
Okej. Oddycha. Nie poddawaj się, tato.
O Boże.
„Nadzieja” jest tym upierzonym
Stworzeniem na gałązce
Duszy – co śpiewa melodie
Bez słów i niemilknące –
Napisy: Agnieszka Otawska Tłumaczenie wiersza: Stanisław Barańczak