Τα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου,
η Έμιλι Ντίκινσον έφτασε στο απόγειό της ως ποιήτρια.
Έγραψε ξέφρενα εκείνα τα χρόνια,
με απαράμιλλο ρυθμό και ένταση που δεν υπήρχαν πριν ή μετά.
Σχεδόν ένα ποίημα τη μέρα.
Περιέγραψαν αυτήν την περίοδο
ως "μια μεγάλη και κλασική κάθοδο σε μια προσωπική κόλαση".
Ωστόσο, λόγω της απομονωμένης ζωής της,
η Ντίκινσον δεν θεωρήθηκε "ποιήτρια του πολέμου".
Οι πιο πολλοί δεν σκέφτονται την Ντίκινσον
ως μια φωνή με τη δύναμη να μιλήσει για ένα έθνος.
Εδώ!
Το βασίλειο έχει πάρει φωτιά Αίμα νέου μεσσία
Βλέπω αμαρτωλούς στην εκκλησία
Καμιά φορά εσωστρεφής είμαι
Γίνεται πόλεμος μέσα Κραυγές μάχης ακούω
Μητέρες τους γιους θάβουν Παιδιά με όπλα παίζουν
Ο διάβολος ψεύτης είναι Εκπλήρωσε τις επιθυμίες σου
Μόνη, μα όχι μοναχική
Η αλήθεια σου φανερώνεται με τον καιρό
Καθώς ξεκινάς ένα ταξίδι Για τι απαιτείται για να είσαι γυναίκα
Ντίκινσον
"Ελπίδα" είναι αυτό με τα φτερά -
Ναι, ελπίζουμε με θέρμη και προσευχόμαστε με ζήλο
ότι αυτό το βάσανο του πολέμου θα περάσει γρήγορα.
Ωστόσο, ο Παντοδύναμος έχει τους σκοπούς του,
και οι κρίσεις του Κυρίου είναι πάντα αληθινές και δίκαιες.
Ας βάλουμε τα δυνατά μας, λοιπόν.
Ας δέσουμε τις πληγές του έθνους.
Ας θρηνήσουμε αυτόν τον γενναίο νεαρό που έδωσε τη ζωή του για τη χώρα.
Με συγχωρείτε.
Τον γενναίο νεαρό;
Ναι, αυτό είπα.
Μα δεν είναι στρατιώτης. Είναι η αδερφή μου.
Με συγχωρείτε, κυρία μου;
Είμαστε εδώ για την κηδεία της αγαπημένης μου αδερφής,
της Λαβίνια Νόρκρος Νόρκρος. Παντρεύτηκε τον ξάδελφό μας.
Θα έγινε κάποιο λάθος.
Όχι, το λάθος είναι δικό σας.
Μπορούμε να συνεχίσουμε με τη λειτουργία και να θάψουμε τη νεκρή μας με σεβασμό;
-Λυπάμαι πολύ. -Ναι.
Δεν έχω πλέον χρόνο για την κηδεία μιας ηλικιωμένης.
Έχουμε να θάψουμε 15 άντρες της Ένωσης σήμερα,
θαρραλέους πολεμιστές που θυσιάστηκαν
-για το καλό του Συντάγματος. -Ναι…
Έχω μείνει πολύ πίσω στο χρονοδιάγραμμα.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς,
αγιασθήτω το όνομα Σου. Ελθέτω η βασιλεία Σου.
Γενηθήτω το θέλημα Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης. Αμήν.
Πάμε παρακάτω.
Δεν έχω πάει σε πιο σύντομη κηδεία.
Ήταν φρίκη. Σκέτη φρίκη.
Και ήρθαμε μέχρι τη Βοστόνη.
-Θα γράψω επιστολή. -Η καημένη, λατρεμένη αδερφή Λαβίνια.
Θεία Βίνι. Πήρα το όνομά σου.
Κοιτάξτε.
Μας μιλάει το πουλί.
Έμιλι, σε παρακαλώ. Όχι τώρα.
Ας φέρουμε τις άμαξες. Έχουμε πολύ δρόμο.
Μην κολλήσουμε πίσω από την παρέλαση.
Κι άλλη παρέλαση;
Ναι. Όλα αυτά τα αγόρια που φεύγουν για το μέτωπο.
Ο Εμφύλιος καταστρέφει τα πάντα.
Συνέχισε.
Μη σταματάς.
Έμιλι!
Πήγαινε να φέρεις την άμαξα!
Θεέ μου, έχουμε τόσα να πούμε!
Όπως για αυτό το πουλί που μόλις είδα.
Κάθισε ένα πουλάκι στο φέρετρο της θείας Λαβίνια.
Ήταν σαν συμβολισμός ή σαν μεταφορά.
Ήταν σαν μήνυμα από τη θεία Λαβίνια, που μου έλεγε να συνεχίσω να γράφω,
να συνεχίσω να ρίχνω φως στο σκοτάδι και να μην απελπίζομαι ποτέ.
Θάνατε, είσαι…
-Είσαι καλά; -Όχι.
Νιώθω σκατά.
Όχι. Τι συνέβη;
Αυτός ο παλιοπόλεμος φταίει.
Δεν λέει να τελειώσει. Μου έχει στερήσει τη χαρά της δουλειάς.
Διασκέδαζα πολύ όταν έβρισκα δημιουργικούς τρόπους για να σκοτώνω.
Αυτός θα πέσει από μια γέφυρα.
Αυτός ο ανόητος θα πιει λίγο δηλητήριο.
Αυτοί οι δύο θα αλληλοσκοτωθούν από έρωτα.
Αλλά τώρα είναι το ίδιο, ξανά και ξανά.
Σφαίρα, γάγγραινα.
Τρελή επανάληψη!
Μάλλον έχω κατάθλιψη.
Μέχρι κι ο Θάνατος έχει κακές μέρες.
Έμιλι…
-θέλω συμβουλές. -Συμβουλές;
Ναι, γι' αυτό ήρθα. Χρειάζομαι βοήθεια.
Καλά, ναι. Ζήτα μου ό,τι θες.
-Γράφεις ποιήματα. -Ναι. Σωστά.
Καταπληκτικά.
-Μοναδικά. -Ευχαριστώ.
Εμπνευσμένα.
Παρόλο που ζεις μια αδιάφορη ζωή.
Αδιάφορη; Δεν…
Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι έτσι.
Έλα τώρα. Η ζωή σου είναι βαρετή.
Δεν φεύγεις ποτέ από την πόλη σου. Ακόμα μένεις στο πατρικό σου.
Κάθε μέρα είναι σχεδόν ίδια, αλλά δεν χάνεις την έμπνευση.
Από πού πηγάζει η φωτιά;
Λοιπόν,
όσο είμαι εδώ,
θέλω να κάνω κάτι που να έχει σημασία.
Εννοώ κάτι που να έχει πολλή σημασία.
Μεγαλύτερο από τη φήμη ή τα λεφτά.
Κάτι που θα αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων.
Κάτι που θα τους βοηθήσει να θεραπευτούν.
Θα τους βοηθήσει να επιβιώσουν.
Θέλω να γίνω αυτό το πουλάκι.
Αυτή η πηγή φωτός στο σκοτάδι.
Θέλω να δίνω στον κόσμο ελπίδα.
Ελπίδα.
Πιστεύω ότι η ποίηση έχει δύναμη.
Πιο πολλή κι από σένα.
Το εννοώ.
Ο θάνατος μπορεί να διαλύσει κάποιον. Η ποίηση μπορεί να τον γιατρέψει.
Δηλαδή, αυτό που λες είναι…
ότι εγώ σε εμπνέω.
Πάντα.
Σπίτι μου, σπιτάκι μου. Τι καλά που γυρίσαμε!
Η κηδεία ήταν υπέροχη.
Δεν ήταν. Σταμάτα να με κοροϊδεύεις.
Ήταν σκέτο φιάσκο. Η μητέρα σου έχει δίκιο.
Θα ήμουν πιο τελετουργικός χτυπώντας μύγα.
Δεν έχουν σημασία αυτά που είπε ο ιερέας.
Ένιωθα το πνεύμα της θείας Λαβίνια. Το ένιωθα.
Το… Το ένιωθα.
Μαμά, ξέρεις ότι πάντα μας έλεγε να βρούμε το φως.
Σωστά; Και να κινηθούμε προς τη χαρά και την ελπίδα.
Ελπίδα.
Χρειάζομαι μολύβι.
Αν ήταν εκεί το πνεύμα της, γιατί δεν επικοινώνησε μαζί μου;
Μην ταράζεις τη μητέρα σου.
Δεν το κάνω. Προσπαθώ να βοηθήσω. Μαμά…
Πού διάολο ήταν ο Όστιν;
-Δεν μπόρεσε να έρθει στην κηδεία; -Ελπίδα είναι…
-Ελπίδα είναι ένα Πουλί… Όχι, είναι… -Είναι ασέβεια.
Είναι ντροπιαστικό. Σχεδόν άκουγα τα κουτσομπολιά στη Βοστόνη.
Πάλι μας απογοήτευσε.
-Άσ' τον ήσυχο. -Όχι.
Δεν θα περιμένω λιγότερα από τον γιο μου.
-Κάποιος ήρθε. -Ανοίγω.
Η συμπεριφορά του όλο χειροτερεύει. Πίνει συνεχώς.
-Δεν αντέχω. -Είναι ό,τι είναι.
Όχι, δεν θα κάτσω να τον δω να καταρρέει.
-Ειδικά όταν, όπως ξέρουμε… -Σου.
η γυναίκα του περιμένει παιδί.
Σύρθηκα μέχρι εδώ σαν θαλάσσιος ίππος.
Χαριτωμένος θαλάσσιος ίππος.
Έλα μέσα.
-Έμιλι, ποιος είναι; -Η Σου.
Καλοσύνη της που ήρθε.
Πώς ήταν η κηδεία;
Φρικτή, Σου. Και καλοσύνη σου που ήρθες.
Ήμουν έτοιμη να έρθω. Η άμαξά σας δεν ήρθε να με πάρει.
Υποθέσαμε ότι θα ερχόσουν με τον Όστιν.
Λοιπόν, ο Όστιν γύρισε αργά χθες βράδυ.
Και το πρωί ήταν αδιάθετος.
Απαράδεκτο.
Λυπάμαι πολύ που δεν ήρθα.
Ευχαριστώ, Σου.
Δεν ήξερα καλά τη θεία Λαβίνια, αλλά πάντα τη θαύμαζα.
Όλοι τη θαύμαζαν. Ήταν θρυλική.
Πώς νιώθεις, Σου;
Φαίνεσαι έτοιμη να γεννήσεις.
Ναι. Έχω φτάσει σε ένα σημείο που δεν είναι πια διασκεδαστικό.
Να σου φέρω κάτι; Νερό; Κάτι…
Θα ήθελα πολύ να ξαπλώσω.
Ξέρω ότι τα σπίτια μας είναι κοντά, αλλά νιώθω σαν να ανέβηκα σε βουνό.
Είμαι βέβαιη. Πάμε πάνω για να ξαπλώσεις.
-Ναι. -Όχι, είναι αγένεια.
Θα μείνετε εδώ να υποδεχτείτε τους καλεσμένους.
Πρέπει πραγματικά…
Θα ξεκουραστεί λιγάκι και θα ετοιμαστούμε για τον κόσμο.
Έχασε την κηδεία. Τουλάχιστον ας είναι στη δεξίωση.
Το ίδιο θα έλεγα για τον Όστιν, μα πού είναι;
Είναι γυναικεία δουλειά να χαίρονται όλοι, με οποιοδήποτε κόστος.
Λυπάμαι. Δεν ισχύει για τους άντρες.
Η Σου δικαίως νιώθει κούραση.
-Κοίτα την. -Δεν με νοιάζει αν είναι ίσα με το Κάνσας.
Ευχαριστώ.
Έλα. Όλοι αγαπούν το Κάνσας. Μόλις έγινε πολιτεία.
Θα σε πάω πάνω. Θα ξεκουραστούμε… Μαμά, επιστρέφω.
Έλα…
Πώς ήταν η κηδεία;
Θεέ μου!
Δεν μπορώ να μείνω πολύ, εντάξει; Η μαμά με χρειάζεται.
Κι εγώ σε χρειάζομαι.
Απίστευτο ότι χωρούσαμε σ' αυτό το κρεβατάκι.
-Λοιπόν, τώρα είμαστε τρεις. -Σχεδόν.
Σου…
Ξέρεις ότι θέλω να σε φιλήσω τώρα;
Αλλά… θα γεννήσεις το παιδί του αδερφού μου.
Και; Αυτό δεν αλλάζει κάτι.
Μόνο εσένα αγαπάω.
Άκου, ήταν ένα ατύχημα.
-Ήταν ανόητο. Δεν θα είχε καν… -Όχι. Δεν θέλω καν να ξέρω.
Έμιλι, άκουσέ με.
Εσένα αγαπάω.
Πάντα εσένα θα αγαπάω.
Και θα σε αγαπήσει κι αυτό το μωρό.
Η εγκυμοσύνη σε κάνει πιο σέξι. Αυτό είναι αλλόκοτο.
Το νιώθεις;
Είναι ένα ολόκληρο ανθρωπάκι εκεί μέσα.
Θα βγει πολύ σύντομα.
Φοβάσαι;
Όχι. Καθόλου.
Όσο καιρό είμαι έγκυος,
νιώθω μια παράξενη αίσθηση γαλήνης.
Γαλήνης;
Εν μέσω πολέμου;
Ειλικρινά, δεν έχω υπάρξει πιο χαρούμενη.
Μόνο που θα ευχόμουν να ήταν δικό σου το μωρό.
Δηλαδή, θα…
Θα ήθελα να ανήκε σ' εσένα κι εμένα. Γιατί να μην έχει δύο μητέρες;
Θα ήθελα να ζούσαμε σ' ένα σπιτάκι, μόνο εμείς,
και να μεγαλώναμε μαζί το μωρό.
Ποτέ δεν ήθελα παιδιά.
Έχω ήδη πάρα πολλά.
Τα ποιήματα είναι τα παιδιά μου.
Τρώνε όλη μου την ενέργεια. Τα ταΐζω, τα βοηθάω να μεγαλώσουν.
Έπαθα μια έκρηξη ποίησης στην κηδεία της θείας Λαβίνια σήμερα.
Πρέπει να το γράψω αυτό.
Ελπίδα. Ελπίδα είναι… Ελπίδα είναι ένα Πουλί…
Ελπίδα είναι ένα Πραγματάκι.
Ελπίζω το μωρό να γεννηθεί σύντομα.
Υποθέτω ότι δεν θα έχεις χρόνο για τα ποιήματά μου όταν γεννήσεις.
Έμιλι, δεν είναι αλήθεια.
Πάντα θα έχω χρόνο για τα ποιήματά σου.
Το υπόσχομαι.
Λοιπόν, αν είναι έτσι, θα προσπαθήσω να βρω λίγο χρόνο για το μωρό σου.
Αλήθεια;
Μόνο λίγο;
Ελπίζω το παιδί να μοιάσει σ' εσένα, όχι στον Όστιν.
Γεια σας. Ήρθα.
-Θεέ μου. Ήρθε. -Καλώς ήρθατε, κε Όστιν.
Δεν αντέχω να τον δω.
Καλύτερα να κατέβω.
Θα με…
Θα με φιλήσεις, σε παρακαλώ;
Μαμά. Συγγνώμη.
-Όστιν, πού ήσουν; -Με πήρε ο ύπνος. Είμαι μαλάκας.
Αλλά σου έφερα λουλούδια.
Λοιπόν, σε συγχωρώ κι ακόμα σ' αγαπάω άνευ όρων.
Όστιν, μπορείς να έρθεις στο γραφείο μου;
Ναι, μάλλον.
Αλλά να ξέρεις ότι έχω φρικτό πονοκέφαλο.
Μάγκι, τα βάζεις σε νερό;
-Ζωηρή ανθοδέσμη, έτσι; -Ναι. Πολύ γλυκό εκ μέρους του.
Έχασα μια αδερφή, αλλά έχω έναν τέλειο γιο.
Θα είμαι ειλικρινής, Όστιν. Ανησυχώ.
Ανησυχώ βαθιά.
Πάλι προβλήματα με το στομάχι; Κόψιμο;
Μπορείς να σοβαρευτείς για λίγο;
Η διάρροια είναι σοβαρή, μπαμπά.
Όστιν, δεν θέλω να ξανακαβγαδίσουμε.
Όμως, θέλω να καταλάβεις ότι φοβάμαι.
Όχι, η συμπεριφορά σου. Έλεος, άνθρωπέ μου.
Το πιοτό, οι γυναίκες…
Σε βλέπω να γίνεσαι ο πατέρας μου στις πιο σκοτεινές του μέρες.
Κοίτα.
Καταλαβαίνω ότι καμιά φορά ένας άντρας θέλει να ξεσκάσει.
Κι εγώ έχω διασκεδάσει κάνα δυο φορές.
Αλλά η κατάστασή σου…
Δεν είσαι πια παιδί.
Όστιν, θα γίνεις πατέρας.
Δεν ξέρω καν αν το μωρό είναι δικό μου.
-Μπαμπά, είσαι καλά; -Ναι.
Καλά είμαι. Καλά.
Δεν είναι κάτι.
-Κάποιος ήρθε. -Καλά.
Δεν είναι κάτι.
-Ανοίγω εγώ. -Εντάξει.
Μπέτι! Καλώς ήρθες. Πέρασε.
Έφερα το πένθιμο μπονέ της μητέρας σου.
Θα χαρεί πολύ.
Ή δεν θα χαρεί, αλλά θα νιώσει ό,τι αρμόζει για ένα πένθιμο μπονέ.
Έχει και βέλο, όπως μου ζήτησε.
Λυπάμαι που άργησε λίγες μέρες.
Υπάρχει μεγάλη ζήτηση σε μαύρο κρεπ. Ξεφυτρώνουν παντού χήρες πια.
Δεν μπορώ να θυμηθώ πώς είναι μια γυναίκα όταν είναι ευτυχισμένη.
Εγώ νιώθω χαρούμενη σήμερα.
Ξέρω ότι είναι παράξενο.
Δεν θάψατε μόλις τη θεία σου;
Ναι.
Ναι, αλλά αυτό είναι το θέμα.
Ξέρεις, νιώθω ότι επικοινώνησα με τη θεία Λαβίνια στο νεκροταφείο.
Σαν να μου έστειλε μήνυμα.
Και το μήνυμα έλεγε "Να είσαι χαρωπή. Δώσε στον κόσμο ελπίδα".
Είναι παράξενο.
Το ξέρω.
Είχες νέα από τον Χένρι;
Όχι. Όχι, εδώ κι εβδομάδες.
-Αλλά σου γράφει τακτικά… -Στην Έλεν.
Γράφει στην Έλεν. Κι είναι πολύ σημαντικό για εκείνη.
Αλλά έχει περάσει ένας μήνας χωρίς λέξη.
Η Έλεν ανησυχεί τρελά.
Μου έρχεται να γράψω εγώ ένα γράμμα, δήθεν από τον Χένρι,
για να μην κοιμάται κλαίγοντας κάθε βράδυ.
Μπέτι, άκουσέ με.
Ο Χένρι θα είναι καλά.
Θα επιβιώσει. Εντάξει;
Θα έρθει κι άλλο γράμμα.
Έρχονται πιο φωτεινές μέρες, σου το λέω.
Πρέπει να διατηρήσουμε την ελπίδα.
Νόμιζα ότι οι ποιητές απέφευγαν τα κλισέ.
Λοιπόν, να το παραδώσω στη μητέρα σου;
Ναι, στην κουζίνα είναι.
Ώρα να πάμε τα κεκάκια στην αίθουσα υποδοχής, κυρία Ντι.
Ναι. Και τα κουτάλια θέλουν γυάλισμα. Τα κουτάλια!
Δεν ανταποκρίνεται στην επείγουσα κατάσταση.
Μαμά, ήρθε η Μπέτι. Έφερε το καινούργιο σου μπονέ.
Ποιος νοιάζεται για τα μπονέ;
Απίστευτο. Είναι σε κακή κατάσταση.
Είμαι σε απόγνωση.
Είμαι σε απόγνωση δίχως πάτο.
Ακόμα έχετε πάτο, κυρία.
Σηκώστε τον από την καρέκλα.
Μαμά, άκουσέ με.
Η θεία έλεγε να κάνουμε ό,τι μας αρέσει, κι εσένα σ' αρέσει να σερβίρεις τσάι.
-Δεν θα έρθει κανείς. -Δεν ισχύει.
Γιατί να έρθουν;
Τι σημασία έχει ο θάνατος μιας ηλικιωμένης,
όταν χάνονται γενναίοι νεαροί κάθε λεπτό;
Μπορεί να μη νοιάζονται για τη θεία Λαβίνια.
Αλλά είπα σε όλους ότι θα έχουμε κεκάκια.
Ήρθαμε.
Πού είναι το φέρετρο;
Περάστε. Ελάτε.
Κι άλλα άσχημα νέα από τη Βιρτζίνια.
Βύθισαν δύο πολεμικά πλοία της Ένωσης.
Δεν μπορώ να διαβάσω ούτε εφημερίδα πια, αλήθεια.
Αυτός ο πόλεμος δεν λέει να τελειώσει.
Το ξέρω. Πότε θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα;
Φοβάμαι ότι μπορεί να μην επιστρέψουμε ποτέ.
Ή ίσως αυτό να είναι πλέον το κανονικό.
Το νέο κανονικό.
Ναι. Πολύ χάλια αυτό το κανονικό.
Πέρασαν δύο χρόνια από τον θάνατο του άντρα μου,
οπότε νομίζω ότι τελείωσε το βαρύ πένθος μου.
Θέλω να αντικαταστήσω τα γκρι και τα μαύρα με λίγο χρώμα.
Τι λες;
Αν μου ζητάς να σου ράψω φουστάνι, να ξέρεις ότι θα μου πάρει εβδομάδες.
-Είμαι πνιγμένη στο μαγαζί. -Το φαντάστηκα.
Όλοι θέλουν πένθιμα ρούχα.
Ναι. Οι δουλειές πάνε καλά.
Αυτός ο πόλεμος ξέσπασε από το πουθενά.
Δεν είμαι σίγουρη. Φαινόταν ότι όλα πήγαιναν στραβά.
Ναι, ντε.
Από τότε που ιδρύθηκε η χώρα.
Δεν καταλαβαίνω γιατί να μας συμβεί λίγο μετά τα 20.
-Θα μπορούσαμε να διασκεδάζουμε. -Ναι, αλήθεια.
Θεέ μου, αν μου είχε συμβεί όταν ήμουν 20…
θα είχα αυτοκτονήσει.
Πάντα πεθαίνουν οι σέξι. Το έχετε προσέξει;
Μπορεί ο Κύριος να πάρει κάποιον που να μη μου αρέσει;
Βίνι, τώρα που το θυμήθηκα,
έχω πολύ θλιβερά νέα.
-Τι έγινε; -Πέθανε ο Τζόζεφ Λάιμαν.
Συγγνώμη, τι;
Ήμουν στο μπακάλικο και κάποιος έλαβε τηλεγράφημα.
Τον πυροβόλησαν σε μια μάχη στη Νέα Ορλεάνη.
Μα ο Τζόζεφ Λάιμαν; Χάθηκε για πάντα από τον κόσμο;
Θεέ μου, δεν μπορεί να είναι αλήθεια.
Τζέιν, τον αγαπούσα.
Μωρό μου, σε καταλαβαίνω.
-Είμαι χήρα. -Όχι.
Εγώ είμαι χήρα. Χίλιες φορές πιο χήρα.
Χάθηκε ο Σιπ και τώρα χάθηκε κι ο Τζόζεφ;
Συνειδητοποιείτε ότι όποιο αγόρι φίλησα είναι πια νεκρό;
Δεν τους φίλησες μόνο, γλύκα.
Μαμά;
Τι συμβαίνει; Μπορώ να βοηθήσω;
Όπως το φαντάστηκα.
Δεν ήρθε κανείς.
Τι; Το σπίτι είναι γεμάτο κόσμο.
Είναι φίλοι σας. Δεν είναι δικοί μου.
Δεν είναι της θείας Βίνι.
Χάθηκε ο κόσμος στον οποίο μεγαλώσαμε.
Κανείς δεν θα θυμάται την αδερφή μου.
Οι όμορφες κυρίες Ντίκινσον είναι αυτές που βλέπω;
Κύριε Κόνκι. Ήρθατε.
Ναι, ήρθα.
Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω, Ίθαμαρ.
Καλοσύνη σου να έρθεις, να μοιραστούμε την απώλεια της αγαπημένης Λαβίνια.
Λοιπόν, για την ακρίβεια,
ήρθα για να δω την Έμιλι.
-Εμένα; -Σωστά.
Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε κάπου κατ' ιδίαν;
Θα…
Τι;
Θα μπορούσατε να πάτε στην πλαϊνή βεράντα.
Τέλεια. Ιδανικά. Πάμε;
Πήγαινε.
Και τα συλλυπητήριά μου, φυσικά.
Γεια.
Όστιν, δεν γίνεται.
Όλοι το ξέρουν.
Έλα, Τζέιν. Φίλα με.
Όχι, είναι απρεπές.
Η γυναίκα σου είναι ετοιμόγεννη.
Η Σου δεν νοιάζεται.
Εγώ νοιάζομαι. Σκέψου το παιδί σου.
Σκέφτομαι το βαφτιστήρι μου.
Άρεσε στον Μπίλι το κουνιστό αλογάκι;
Ξετρελάθηκε.
Τότε, θα περάσω απόψε να τον δω να το καβαλάει.
Όχι. Δεν μπορούμε να το κάνουμε πια.
Τζέιν, έλα τώρα. Ξέρεις ότι δεν αγαπιόμαστε με τη Σου.
Ναι. Όμως, κατάφερες να την αφήσεις έγκυο.
-Σου! -Γεια σου, Τζέιν.
Πώς είσαι;
Καλά είμαι. Θα νιώσω πολύ καλύτερα όταν βγει το μωρό.
Από μέρα σε μέρα.
Θα σε δω απόψε.
Όχι, δεν θα με δεις.
-Εβελίνα. -Έμιλι.
Ναι. Ξέρω πόσο καιρό περίμενες να κάνουμε τη συζήτηση αυτήν.
Φυσικά, εγώ…
Ήθελα να δείξω σεβασμό στη θεία σου.
Εντάξει.
Αλλά τώρα μπορώ επιτέλους να σε βρω στο φως του ήλιου
και να σου εκφράσω…
την ελπίδα μου.
Την ελπίδα σας για τι;
Αγαπητή μου Εβ… Έμιλι, θα πρέπει να ξέρεις πόσο σε θαυμάζω.
Να πω την αλήθεια, δεν το γνώριζα.
Είσαι ένα λαμπερό μικρό πνεύμα.
Μια ενάρετη, καλοσυνάτη κόρη που φτερουγίζει γύρω από τη φωλιά της,
τιτιβίζοντας το γλυκό της τραγούδι και κάνοντας τους πάντες να χαμογελούν.
Κανείς δεν μ' έχει περιγράψει ξανά έτσι, αλλά εντάξει, θα το δεχτώ.
Ναι, είσαι. Είσαι ένα καλοσυνάτο ωδικό πτηνό.
Και γι' αυτό θα με έκανες ευτυχή αν ερχόσουν μαζί μου,
στην αδειανή φωλιά μου.
-Όχι, μη! Δεν… -Όχι. Μπορώ, αν και με πονάνε τα γόνατα.
Έμιλι, μικρό μου παπαγαλάκι.
Θα με παντρευτείς;
Εγώ… Εγώ δεν…
Ξέρω πόσο καιρό περίμενες.
Γέρασες.
Εγώ; Εσείς είστε γέρος.
Όχι, για άντρας είμαι ακόμα νέος.
Εσύ, ωστόσο, είσαι μεγάλη κι αδύναμη για κορίτσι.
Αλλά πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα ζωή στη γλυκιά σου καρδιά.
Τιτίβισε για μένα, πουλάκι.
Κύριε Κόνκι, σηκωθείτε.
Ευχαριστώ.
Ειλικρινά, πονούσα πολύ.
Δεν θα σας παντρευτώ.
Ξαναπές το!
Δεν θα σας παντρευτώ!
Γιατί όχι;
Λοιπόν, επειδή…
δεν μπορώ.
Πρέπει να μείνω εδώ για την οικογένειά μου.
Τα πράγματα είναι σκοτεινά και φρικτά με τον πόλεμο και τον θάνατο της θείας.
Με χρειάζονται. Αλήθεια.
Οπότε, δεν έχω ελπίδα.
"Ελπίδα" είναι αυτό με τα φτερά -
-Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. -Ούτε εγώ είμαι σίγουρη.
-Με συγχωρείτε. Συγγνώμη που ενοχλώ. -Ναι, φύγε.
Όχι, δεν ενοχλείς. Παρακαλώ.
Απλώς θα φύγω σε λίγο.
Έμιλι, δεν βρήκαμε ευκαιρία να συζητήσουμε για το νέο πένθιμο μπονέ σου.
Μπέτι, δεν… Εγώ…
Το νέο… Το νέο μου μπονέ!
Πολύ σωστά! Εγώ… Λοιπόν, είναι επείγον, σωστά;
Κύριε Κόνκι, με συγχωρείτε. Γυναικεία θέματα.
-Δεν θα καταλάβετε. -Τι; Δεν σε ακούω.
Πρέπει να φύγω! Τα λέμε!
Πώς ήξερες ότι σε χρειαζόμουν;
Ξέρω τι γίνεται
όταν ο Ίθαμαρ Κόνκι καλεί μια νεαρή στη βεράντα.
-Ώστε με θεωρείς νεαρή; -Ναι! Δηλαδή, όχι και τόσο νεαρή.
Σωστά. Είμαι μια γνήσια γεροντοκόρη. Μόνη κι έρημη.
Ναι, λοιπόν, όπως κι εγώ.
Σου λέω ότι ο Χένρι θα σου γράψει.
Μην απελπίζεσαι.
Έλα, τώρα.
Πάμε!
Από δω πάνε νότια;
Καλύτερα να πας από κει.
Από κει πας νότια;
Μα από κει ήρθα. Προσπαθώ να πάω νότια.
Λοιπόν, γιατί να θες να κάνεις κάτι τέτοιο;
Ευχαριστώ.
Όστιν, μου δίνεις τα καρότα;
Είναι το μυστικό μας, μην το πεις.
Θες να φας ένα μπιζέλι;
Νόστιμο; Θες να δοκιμάσεις κι άλλο;
Πόσες γάτες έχεις τώρα, Βιν;
Πάρα πολλές.
Ίσως υιοθετήσω μια αλεπού.
Είναι σικ.
Οικογένεια, παρακαλώ,
λίγα λόγια.
Ήταν μια στενάχωρη μέρα σε μια σειρά από στενάχωρες μέρες.
Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, πολλοί πίστεψαν ότι θα τελείωνε σύντομα.
Και τώρα βρισκόμαστε χρόνια βυθισμένοι στο σκοτάδι δίχως προοπτική τέλους.
Κάθε κοινωνία, με τον τρόπο της, είναι σαν οικογένεια.
Μάλλον στην αμερικανική οικογένειά μας δεν ανέχεται πλέον ο ένας τον άλλον.
Βλέπουν μόνο το κακό ο ένας στον άλλον, όχι τα καλά. Είναι κρίμα.
Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον σε αυτήν την αμερικανική οικογένεια.
Αλλά για το καλό όλων μας,
κυρίως για το καλό του μικρού που μεγαλώνει στην κοιλιά της Σου,
πιο πολύ για το δικό του καλό,
ελπίζω να θυμόμαστε να βλέπουμε το καλό ο ένας στον άλλον.
Και να θυμόμαστε το καθήκον μας. Του ενός προς τον άλλον.
Μόνο αυτό.
-Ξέρετε, μπορεί να είναι κορίτσι. -Το ελπίζω.
Θα την ονομάσουμε Λαβίνια.
Τέλεια.
Ας φάμε.
Όχι. Μην ξεκινάτε.
Έχω κάτι να πω.
Ελπίζω να είναι για την αδερφή μου, μιας κι ο Έντουαρντ δεν την ανέφερε.
Με συγχωρείς. Είπα ότι ήταν στενάχωρη μέρα.
-Σε τι αναφερόμουν; -Ούτε μια λέξη. Ούτε μια γλυκιά ανάμνηση.
Μην κατηγορείς εμένα που η κηδεία ήταν σύντομη.
Σε παρακαλώ, πες κάτι για τη θεία Λαβίνια.
-Θα πω. -Εγώ πεινάω. Σας πειράζει…
Μην αγγίξεις το φαγητό μέχρι να τελειώσει η Έμιλι τον επικήδειο.
Θέλω κάτι να πω στη μνήμη της θείας Λαβίνια.
Μπαμπά, όπως είπες,
ζούμε σκοτεινές στιγμές.
Αλλά νομίζω ότι είναι καλή στιγμή να καθόμαστε μαζί στο τραπέζι.
Χάνοντας τη θεία Λαβίνια θυμήθηκα πόσο πολύ αγαπάω αυτήν την οικογένεια.
Και όπως η θεία Λαβίνια ήταν πηγή χαράς και φωτός,
θέλω να είμαι αυτό για όλους σας.
Δεν με νοιάζει τίποτε πιο πολύ από όσους είναι εδώ απόψε.
Το μόνο που θέλω είναι να βρω έναν τρόπο να κρατήσω ζωντανή την ελπίδα για σας.
Αγαπημένο μου, εύγλωττο παιδί.
Έμιλι, αυτό ήταν υπέροχο.
Πολύ γλυκό, Εμ.
Σκέτες μαλακίες.
Ορίστε;
Ξέρεις, περιμένω τέτοιες βλακείες από αυτόν.
Αλλά από σένα, Έμιλι;
-Σε έχω λίγο πιο ψηλά. -Εννοούσα όλα όσα είπα.
"Με νοιάζει μόνο η οικογένεια";
-Ναι. -Αστειεύεσαι;
Αυτή η οικογένεια είναι φάρσα.
Μισεί ο ένας τον άλλον. Αυτή η οικογένεια είναι ένα μάτσο ψέματα.
Διάολε, ο γάμος μου είναι ψέμα.
-Αλλά το ξέρεις αυτό. Έτσι, Έμιλι; -Όστιν, πάψε.
-Είναι μεθυσμένος. Ωραία. Πάλι μεθυσμένος. -Και;
Γιατί να μην πίνω;
Όπως έκανε κι ο μπαμπάς σου. Κι εκείνος ήταν δυστυχής.
Πάντα ήταν δυστυχισμένοι όλοι οι Ντίκινσον.
Φρόντισες γι' αυτό, σωστά;
Ναι.
Εσύ δεν με άφησες να γίνω ευτυχισμένος.
Κανείς μας δεν μπόρεσε, εξαιτίας σου.
Σωστά. Μας κράτησες σε κλουβιά.
Μας έκοψες τα φτερά. Δεν άφησες να πετάξουμε!
Όστιν, σε παρακαλώ.
Λαβίνια…
δες τον εαυτό σου.
Είσαι μόνη, δυστυχισμένη, χαμένη.
-Όπως η Έμιλι. Όπως εγώ. -Πρέπει να σταματήσεις.
Είχα κι εγώ όνειρα, ξέρεις;
Ήθελα να πάω δυτικά.
Θυμάστε;
Αλλά αυτός δεν με άφησε.
Πήγα δυτικά.
Πήγα μέχρι την άλλη άκρη του δρόμου.
Όστιν, φτάνει!
Μη μου μιλάς εμένα έτσι!
Μη μου μιλάς σαν να είμαι παιδί!
Είμαι άντρας, διάολε!
Είμαι ένας διαλυμένος, δυστυχής άντρας σε μια διαλυμένη, δυστυχή χώρα,
του οποίου η ζωή καταστράφηκε από τον αξιολύπητο πατέρα του.
Θα σταματήσεις!
Θα σταματ…
Μπαμπά;
Θεέ μου! Μπαμπά!
Όστιν, τον σκότωσες. Σκότωσες τον μπαμπά!
Μπαμπά; Μπαμπά, είσαι… Με ακούς;
Μπαμπά, ζεις;
Ω, πες, μπορείς να δεις
Όστιν, φύγε από δω!
-Με το πρώτο φως της αυγής… -Φύγε!
Δεν χρειάζεται να με διώχνεις, γιατί φεύγω μόνος μου.
Αποχωρώ.
Το ακούς, μπαμπά;
Αποχωρώ από την οικογένεια.
Αναπνέει ακόμα.
Εντάξει. Αναπνέει ακόμα. Μην τα παρατάς.
Θεέ μου.
"Ελπίδα" είναι αυτό με τα φτερά -
Που κουρνιάζει στην ψυχή -
Και τραγουδά μελωδία χωρίς λέξεις -
Και δεν σταματά - ποτέ -
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια