Vinnie.
Efendim?
Babam öldü mü?
Hayır.
Tanrım.
Sadece ufak bir kalp krizi. Bir şeyi yok.
Tekrar söyle.
Neyi?
Ölmediğini yine söyle.
Ölmedi.
Baygınlık geçirdi ve başını vurup bilincini kaybetti.
Ama ona biraz amonyak tuzu koklatıp
boğazına viski dökünce kendine geldi.
Muhtemelen birkaç gün yatakta kalacak ama bir şeyi yok.
Nefes alıyor. Adını biliyor.
Doktor çağırmaya bile gerek kalmadı.
Tanrım, ne berbat bir yemekti. İnanılmaz.
Lapamı beğenmedin mi?
Belli ki yiyeceklerden bahsetmiyorum Vinnie.
Austin'in dün gece söylediği o berbat şeylerden bahsediyorum.
Ailemiz ve babamız hakkında.
-Ya doğrularsa? -Ne?
Bak, bilmiyorum, tamam mı?
Hayatımda neyin ters gittiğini bilmiyorum ama bir şey gitti işte.
Olmak istediğim yerde değilim.
Hiçbir yerdeyim.
Sanki tüm seçimlerim yanlış oldu. Hepsi.
Mutlu değilim Emily. Sadece pişmanlıklarım var.
Çok yalnızım. Mahvoldum.
Ve sanırım bunların bir kısmı
babamın suçu mu diye merak ediyorum.
Konu Joseph Lyman mı?
Tüm ölmüş eski sevgililerim.
Fırsatım varken evlenmiş olmam gerekenler.
Onun yerine sanki beklediğim büyük bir gelecek varmış gibi durdum.
İşte şimdi o gelecekteyiz ve çok berbat.
Ve sevdiğim herkes öldü.
Bu doğru değil.
Ben hâlâ buradayım.
Ailemizin geri kalanı da öyle.
-Keza babam da. Şükürler olsun. -Evet.
Dün gece hayatı sona erebilirdi ama ermedi.
Hepimiz hâlâ buradayız Vin.
Hâlâ birbirimizin yanındayız.
Bu ailenin dağılmasına izin vermeyeceğim.
Dünyada zaten çok fazla acı var.
Haklısın.
Tutacağım çok fazla yas var.
Bir de kendi evimizdeki iç savaşla uğraşamam.
Dün gece olanları unutmamız gerek, tamam mı?
Austin'in babamdan özür dileyip bu aileyi birleştirmesi gerek.
Umudumu yitirmiyorum.
Sence bunu yapacak mı?
"Çekiliyorum" dedi.
Ben de bunu yapmak için anayasal hakkı var mı diye bakıyorum.
Dün gece burada yatmama izin verdiğin için sağ ol.
Evlenmemenin en iyi yanı ne, biliyor musun?
-Ne? -Benimle bu kadar çok…
…vakit geçirebilmek!
Yaşamak utanç verici gibi geliyor -
Austin?
Günaydın Sue.
Selam.
Bayağı zengin bir kahvaltı.
Austin nerede?
Onu görmedim.
Bütün bu yiyecekler senin için mi yani?
Bu iş bittiğinde iki kişilik yemeyi çok özleyeceğim.
Görünüşe bakılırsa üçüz doğuracak gibisin.
Dün gece bayağı sert tekmeler hissettim.
Birden fazla çift ayak olsa şaşırmam yani.
Ben de sancılanmış olabileceğini sanmıştım.
Ben de.
Meğer çok sağlam gazmış.
-İğrenç. -Of Emily.
Doğanın işleri sadece. Sen doğayı çok seversin.
-Osuruğundan bahsetmek istemiyorum. -Kek ister misin?
Hayır. Ben… Hayır.
Hâlâ yiyemeyecek kadar sarsılmış vaziyetteyim.
Tanrım, dün gece çok korkunçtu Sue.
Cidden babamın öldüğünü sandım.
Austin onu öldürdü sandım.
Evet, şey…
…neyse ki kelimeler insanları öldüremiyor.
Senin kelimelerin bile.
Ve sen Austin'den çok daha iyi bir şairsin.
Austin'in özür dilemesi gerek.
O yüzden geldim. Herkesi yine bir araya getirmem gerek.
Ben de beni görmeye geldin sanmıştım.
Sue.
Anlamıyor musun Sue?
Şu anda ailem bir karmaşa içinde.
Austin'in dün akşam dediklerine inanabiliyor musun? Tanrım.
Evet.
Aslına bakarsan onunla aynı fikirdeyim.
Ne?
Ailenin ciddi sorunları var.
Maalesef çözülemeyecek sorunlar.
Sen neden bahsediyorsun?
Sana nasıl davrandıklarına bir baksana.
Annen ve baban sana karşı çok kötü.
Ne kadar özel olduğunun farkında değiller.
Ve sana deli muamelesi yapıyorlar.
Bak, belki artık anne olacağım için
bunu daha fazla fark ediyorum
ve bu bebek doğduğu anda nasıl biri olursa olsun
onu şartsız seveceğimi bilmesini istiyorum.
Tıpkı seni sevdiğim gibi.
Seni çok seviyorum Emily.
Bana kalsa biz…
…ailenden kaçıp bu bebeği birlikte büyütürdük.
Bunu hayal edebiliyor musun?
Kaçıp
bu insanları bir daha hiç görmeyebiliriz.
Sanırım onları özlerim.
Öyle mi?
Austin nerede? Onunla konuşmam gerek.
Onu görmedim. Dün gece eve gelmedi.
-Sosis istemediğinden emin misin? -Hayır. Yani evet, eminim.
Gerçekten çok lez…
-Ne oldu? -Tanrım.
-Ne oluyor? -Tanrım! Geliyor.
-Gaz değil mi? -Hayır.
-Ne yapacağım? -Yardım getirir misin lütfen?
-Tamam! Gidiyorum! İyi misin? -Lütfen!
-Tamam. -Git yardım getir!
-Anne! -İyi değilim.
Özür dilerim. Seni korkutmak istemedim Bayan Dickinson.
Sorun değil Edward. Ölmediğini biliyordum.
Öyle mi? Nasıl?
Bir eş böyle şeyleri bilir de ondan.
Ayrıca sen bizi böyle aniden terk etmezsin.
Kesinlikle uzatırsın.
Tazeleyeyim mi baba?
Vinnie çay getirmiş. Ne kadar iyisin.
Yalnız bir kız kurusunun babasına bakmaktan başka ne işi olabilir ki?
Oraya bırak.
İmdat! İmdat! Sue bebeğini doğuruyor millet!
Bebeğini mi? Emin misin?
Evet. Sancıları geliyor. Ne yapacağız? Doktor çağırayım mı?
Paul Revere gibi at üstünde kasabaya gidebilirim.
Kesinlikle hayır. Doktora ihtiyaç yok.
-Yok mu? -Bebeği ben doğurtacağım.
Bekle. Ne?
Evet, doğru. Ebesi ben olacağım.
Norcross çiftliğinde doktorlara hiç ihtiyacımız olmadı.
Bir bebek doğacağı zaman kollarımızı sıvayıp kendimiz hallettik.
-Buzağı ve tayları saymıyorum. -Tamam.
Şimdi hepsini hatırlıyorum.
Gün doğumunda samanlığın kokusu,
Lavinia teyzenizle birlikte bir keçiyi doğurttuktan sonra kabinleri temizliyoruz.
-Sue'nun bebeği geliyor. Yani… -Hayır, bir dakika!
-Bana kim bakacak? -Senin bir şeyin yok Edward.
-Biraz başın döndü o kadar. -Kalp krizi olduğundan eminim.
Sadece dinlenmen gerek. Ayrıca Vinnie seninle kalacak.
-Değil mi Lavinia? -Evet.
Ben de tam ilişkimizi değerlendirdiğim sırada
-böyle bir şey biraz tuhaf kaçacak. -Mükemmel.
Şimdi, çarşafları al Emily.
-Çarşaflar. -Sen de kovaları getir Maggie.
Yardım edebileceğimiz bir şey var mı?
Bunu acılı mı sanıyorsun?
Daha yeni başlıyoruz.
Belki biraz kloroform onu rahatlatır. Çok moda olduğunu duydum.
-Kraliçe Victoria tavsiye ediyor. -Evet. Harika fikir.
Saçmalık. Norcross çiftliğinde öyle şeylerimiz yoktu.
Sue bu bebeği doğal yollardan doğuracak, değil mi Sue?
Çok acı çekiyorum.
Güzel.
-Acı sayesine hâlâ sağ olduğunu anlarsın. -Anne!
Öyle deme. Biliyorsun Sue'nun annesi doğumda öldü.
Öyle mi?
-Bir kadın için daha iyi bir ölüm yoktur. -Anne.
-En büyük fedakârlık. -Tanrım.
Bir şey olmayacak, değil mi Maggie?
Bilemiyorum. Kalçaları dar.
-En önemlisi bebeğin yaşaması. -Tanrım.
Biz herkesin kurtulmasını hedef alalım.
Emily? Bunu yapabileceğimi sanmıyorum Emily.
Yani o kadar ufak bir delikten nasıl bir insan çıkar?
Çok saçma. İnsanlar bunu nasıl yapıyor?
Kes be!
Konu artık sen değilsin Susan.
İçinde güçlü olmana ihtiyaç duyan çok kıymetli bir can var.
-Anlıyor musun? -Evet.
Güzel. Şimdi biri bana koyun kırpıcıyı getirsin.
-Koyun kırpıcı mı? -Bunu ne yapacaksın?
Bir sürü çiftlik aleti kullanacağım.
Sancılar hızlanıyor.
Tamam, dinle.
Bebek geliyorsa Austin'in de burada olması gerek. Ben en iyisi…
Emily Dickinson, sakın ha bu odadan çıkayım deme.
Ama bebeğin babası o. Burada olması gerek.
Austin'e ihtiyacım yok. Sana var.
Tamam. Tanrı aşkına bu nazik el nasıl bu kadar güçlü oluyor?
Acı çekiyorum da ondan.
Şundan bir yudum al canım.
-Acını alır. -Tamam.
Ne olur ne olmaz diye getirmiştim.
Koyun kırpıcıyı boş ver. Domuz kazıyıcı lazım.
-İşte bu yüzden New England'da yaşanır. -Tanrım. Kesinlikle.
Akçaağaç şekerleme en sevdiğim mevsim aktivitesidir.
Benim de öyle.
En sevdiğim bal kabağı oymak demiştin.
-İki en sevdiğim olabilir mi? -Hayır Abby.
Hey! Benim suçum değil. New England bana çok neşe getiriyor.
Benim ağacımdan hiçbir şey çıkmadı.
Bir akçaağacın iyi pekmez vermesi için en az 45 yaşında olması gerek.
George ve doğruları.
Hey, Frazar nerede?
Bu onun için veda partisi olacaktı.
Orduya yazıldığına inanamıyorum.
Askere yazılma baskısı iyice gerçek oluyor.
Hepimizin gitmek zorunda kalması yakındır.
Senden ne haber dostum? Savaşacak mısın?
Ordunun beni isteyeceğinden emin değilim.
Bu ara çok dağınığım.
Ayrıca bebeğin oluyor.
Maalesef bu savaşta bir sürü genç baba var.
Evet. Neticede bir adamın görevini yapması gerek.
Kadınlar neden asker olamıyor?
-Biraz eşitlik nasıl olur? -Abby.
Taze akçaağaç pekmezi dökülmüş kartopları nerede?
-Selam dostum. -Frazar, kanka!
-İyi görünüyorsun. Çok iyi. -Evet.
Annem bu ceketin yakasını yeni dikti.
-Çok şık. -Gerçek bir kahraman gibisin Stearns.
-Sen Yaver Stearns diyeceksin. -Doğru ya.
-Amherst'ün altın çocuğu millet. -Seninle gurur duyuyoruz Frazar.
Bu ekibi topladığın için çok sağ ol.
Hepinizi son bir kez görmenin anlamı çok büyük.
Hop, hop. Son bir kez mi? Hadi ama.
-Savaş bitince yine görüşeceğiz. -Evet. Evet, belki.
Hadi ama Amherst'ün en iyisini haklamayacaklar.
Evet, çim hokeyi takımının yıldızısın,
-üniversite başkanının oğlusun… -Savaş aynen çim hokeyi gibidir.
Eh, neyse, artık kaçış yok.
Hadi ama. Sen her zaman en iyimizdin.
-Gerçek bir kahramansın. -Hey, Emily nerede?
-Kim? -Emily Dickinson.
Kız kardeşin.
Ona veda etmek istiyordum. Uğrayacak mı?
Bilmiyorum.
Ailemle pek konuşmuyorum.
-Austin, ne oldu? -Sonra konuşuruz.
Tamam, bunu düzgün bir veda yapalım, olur mu?
Frazar Stearns için üç defa. Hip, hip…
-Hurra! -Hip, hip…
Biz o bekleme miyiz - değerimiz yeter mi -
Bu çok Muazzam İnci
Hayat - çözüldü - Bizim için -
Savaş'ın - berbat Çanak'ı?
Pardon. Midem çok bulanıyor. Bu durum hiç hoşuma gitmedi.
Birazcık ıkın…
Evet.
Doğum yapmanın bu kadar yavaş olduğunu fark etmemiştim.
Çocuk hazır olunca gelir.
Eşeklerde de böyle.
Doğumun nesini seviyorum, biliyor musun?
Sürprizini. Ne geleceğini bilmiyorsun.
Bir keresinde bir kuzenimin yapışık ikizleri olmuştu.
Üç kol, iki kafa. Belki Sue'da da öyle bir çift vardır.
-Daha ne kadar sürecek? -Bu bir gizemdir canım. Kimse bilmiyor.
Ama muhtemelen bir tahminde bulunabilirim. Bir bakalım, olur mu?
Tanrım! Hayır, hayır!
Kıpırdama Susan.
Daha üç saati var. Henüz iki buçuk santim açılmış.
Üç saat daha dayanabilir miyim bilmiyorum.
Dayanamaz mısın? Ya ben?
Dinle Emily, tıpkı Lavinia teyzenle benim dediğimiz gibi.
Atlarla başa çıkamıyorsan samanlıktan çıkacaksın.
Belki de dışarı çıkmalısın.
Derin nefes al canım. İhtiyacın olacak.
-Acaba çıksam nasıl… -Tamam, git.
Arka ayaklarıyla daha güçlü ıkınabilir.
-İlginç bir teori. -Dört ayak üzerine çök hayatım.
Kim geldi ki? Belki Austin'dir.
Frazar. Sen miydin?
Veda etmeye geldim Emily.
Güle güle.
Yani gidiyor musun?
Evet. Yarın Virginia'ya gidiyorum.
Sonra Kuzey Carolina'ya geçeceğiz.
Vay.
-Çok üzgünüm, Austin burada yok. -Hayır, onu gördüm zaten.
Sana veda etmeye geldim.
Meşgul değilsin ya?
Hayır, oturmuş Sue'nun bebeğinin doğmasını bekliyorum.
Farkında değilim. Bölmek istemem.
Hayır, hayır, sorun değil. Çok uzun sürüyor ve bir şeyler içebilirim.
İçeri gelsene.
Geri dönelim mi?
Al bakalım.
Şerefe.
Beni bulmaya geldiğine sevindim.
Vedalaşma fırsatı bulamasak çok üzülürdüm.
Ben de. Gitmeden seni görmem gerekiyordu.
Anladın mı? Belki hiç geri dönemem diye.
O meseleler.
Bak, senin ne zaman öleceğini gördüğüm imgelemini
o kadar da ciddiye alamazsın.
Ben tuhaf biriyim. Biliyorsun.
Ben deliyim, değil mi?
-Eminim sana bir şey olmayacak ve… -Lütfen bunu yapma.
Neyi?
Geri kalan herkes gibi sahte mutluluk sergileme.
Bana bu savaşın nelere mal olabileceği konusunda gerçekçi olan bir tek sendin.
Gerçekle yüzleşecek kadar cesur olan bir tek sensin.
Bana sahte umutlar vermeye kalkma.
Ya umuttan başka bir şeyimiz yoksa?
Bazen…
…yapabileceğin en umut dolu şey
doğruca karanlığın içine bakmaktır.
-Bu arada bence deli değilsin. -Öyle mi?
Öyle!
Deli olan dünya.
Seni farklı kılan tek şey
gördüğünü, gördüğün gibi söylemekten korkmaman.
Harika bir yazar budur, anladın mı?
Gerçek yazarlar trajik de olsa gerçek karşısında göz kırpmaz.
Dante'ye bak.
Cehennem. Vay be.
Cehennemin dibine inmiş
ve anlatmak için geri dönmüş.
Şey…
Umarım sen de dönersin.
"General Lee'nin bir başka kesin zaferi 2.000 Birlik askerini öldürüp
7.000'ini yaraladı."
Harika. Evlenebileceğim 2.000 kişi daha gitti.
2.000 kişi kaçtı.
-Ya Konfederasyon? -Ne olmuş onlara?
O tarafta kaç kayıp var?
-İsim listesi var mı? -Seni anlıyorum.
Onlarla da evlenebilirdim. Doğru, siyasi görüş ayrılıkları olurdu
ama belki bu sayede ilginç kahvaltı sohbetleri olurdu.
Kardeşim de karışmış mı diye merak ediyorum sadece.
Amcan Sam. Savannah'da. Diğer taraf için savaşıyor.
Güney'den isim yazmamışlar.
Sanırım artık onları insandan saymıyoruz.
Nefret böyle yaptırır Vinnie.
Nefret ve bölünme.
Yaşamak için utanç verici bir zamandayız.
Dün gece kalbim sahiden dursa daha iyi olabilirdi.
Ölmemene sevindim.
Öyle mi?
Evet.
Bu savaş sayesinde tüm potansiyel ruh eşlerimi yitiriyorum.
Babamı da kaybetmek zor olurdu.
Belki de spor sayfasını okumalısın.
Peki.
Aslında bugün Billy'yi getirmemene şaşırdım.
Akçaağaç pekmezli kartoplarına bayılır.
Dün gece pek uyuyamadı.
Ben de öyle.
Sensiz hiç uyuyamıyorum.
Hayatımı kurtardın.
Bunu biliyorsun, değil mi?
Seninle olmak,
Billy'yle ilgilenebilmek…
Bana keyif aldıran yegâne şey bu.
Bu benim her şeyim.
Senden başka kimsem yok.
Senin için her şeyi yaparım Jane.
Austin kes.
Bunu artık yapamayız. Sana söyledim.
Neden?
Çünkü Sue bebek doğuruyor.
Bunun bir şeyi değiştirmesine gerek yok.
Evet ve çünkü ben…
Çünkü ben başkasıyla evleneceğim.
Sen…
Ne yapacaksın?
Babamın bir iş ortağı var.
Pierre adında bir adam.
Benimle evlenmek istedi.
Pierre… Pierre kim? Ben tanıyor muyum?
Hayır. Buralı değil.
Fransız. Aslında Vietnamlı.
Pirinç plantasyonu var.
Ve o, şey…
Fransa'yla
ticaretin açılması için limanlar yapıyor.
Vay be.
Çok sorunlu birine benziyor.
Tek bildiğim parası olduğu
ve Billy'ye iyi bir eğitim sağlayabileceği.
-Ben de okul parasını öderim. -Austin…
Bu iş olmaz. Tamam mı? Kasaba çok küçük.
Benden utanç dolu bir hayat yaşamamı istiyorsun
-ve bunu yapmayacağım. -Hayır, hayır.
Jane, Jane.
Lütfen.
Gitme. Lütfen.
Vietnam biletlerimiz alındı bile.
Seçeneğim yoktu.
Sanırım bir gün bunu anlayacaksın.
Umarım…
Umarım karın sana daha iyi bakmayı öğrenir.
Geç oluyor.
Hâlâ toplanmam gerek.
Keşke gitmek zorunda olmasaydın.
Kader çağırıyor.
Bu kasabayı özleyeceğim. Eski güzel Amherst.
Evet. Ben de buraya epeyce bağlıyım.
Baksana, senden savaşa götürmek için bir şey vermeni istiyorum.
Herhangi bir şey.
Bir şiir.
Buradaki cebimde taşıyacağım.
Kelimelerin bana umut getirecek.
Sahte umut değil mi?
Değil.
Gerçek umut.
Bazen işlerin düzelmeyeceğini kabul eden cesur türden umut.
İşte. Bunu alabilirsin.
Bugün yazdım.
Kimin için yazdın?
Onu…
…Hiç Kimse için yazdım.
Yaşamak utanç verici gibi geliyor -
Bu kadar çok cesur Adam ölünce -
Biri seçkin tozu kıskanır -
İzinlidir - Ne Mankafa -
Teşekkürler Emily.
Bebeğin başı göründü. Hemen gel Emily.
Yaşasın, yaşasın, şükürler olsun
Onun doğruluğu geliyor
Tanrım.
Dönmüşsün.
N'aber kardeşim?
Austin, kaçırdın.
Hayır, bence tam isabet.
Hayır. Hayır. Bebeği diyorum.
Bebeğin az önce doğdu. Baba oldun Austin.
Neden kimse gelip beni almadı?
Şey, ben istedim. Gerçekten. Ama…
Hatta gideceğim bile demiştim ama bunlar…
Bunlar çok hızlı oldu.
Dur. Hızlıca dün geceyi konuşmak istiyorum.
Dün geceyi konuşmak istemiyorum.
Çocuğumu görmek istiyorum.
Doğru. Hayır. Bunu biliyorum.
Ama söylediğin bazı şeyleri geri alman gerek.
Sence artık bebek de geldiği için bu ailenin
bir arada olması önemli değil mi?
Bence bunun için biraz geç.
Çok geç falan değil Austin.
Bunu düzeltebiliriz. Sadece babamdan özür dilemen gerek.
O adamla bir daha konuşmaya niyetim yok.
Bunda ciddi olamazsın.
Hayır, ciddiyim.
Bu hane bölündü Emily.
Ve er ya da geç bir taraf seçmen gerekecek.
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher