วินนี่
ว่าไง
พ่อตายรึเปล่า
เปล่า
คุณพระช่วย
แค่หัวใจวายนิดๆ เขาไม่เป็นไร
บอกฉันอีกที
บอกอะไร
บอกฉันอีกทีว่าพ่อยังไม่ตาย
เขายังไม่ตาย
เขาเป็นลมล้มหัวกระแทกและหมดสติไป
แต่เราให้เขาดมการบูร
แล้วก็เทวิสกี้ลงคอเขานิดหน่อย เขาก็ฟื้นขึ้นมา
เขาอาจจะต้องนอนเตียงไปอีกสองสามวัน แต่เขาไม่เป็นไร
เขายังหายใจ จำชื่อตัวเองได้
ไม่มีใครต้องเรียกหมอมาด้วยซ้ำ
พระเจ้า เป็นมื้อค่ำที่เลวร้ายมาก ให้ตายสิ
พี่ไม่ชอบพุดดิ้งจานด่วนของฉันเหรอ
รู้เนอะว่าฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องอาหาร วินนี่
ฉันกำลังพูดถึงเรื่องแย่ๆ ที่ออสตินพูดเมื่อคืนนี้
เรื่องครอบครัวเรา เรื่องพ่อ
- แล้วถ้ามันเป็นความจริงล่ะ - ว่าไงนะ
นี่ ฉันไม่รู้ โอเคนะ
ฉันไม่รู้ว่าชีวิตฉันมันพลาดตรงไหน แต่มีบางอย่างพลาดแน่ๆ
ฉันไม่ได้อยู่ในจุดที่อยากอยู่
ฉันติดอยู่กับที่
เหมือนสิ่งที่ฉันเลือกมาทั้งหมดมันผิด ผิดทุกอย่าง
ฉัน… ฉันไม่มีความสุข เอมิลี ฉันมีแต่ความเสียดาย
ฉันเหงา ฉันจบสิ้นแล้ว
และฉันแค่มีคำถามเฉยๆ
ว่าพ่ออาจมีส่วนผิดด้วยไหม
นี่เกี่ยวกับโจเซฟ ไลแมนรึเปล่า
เกี่ยวกับแฟนเก่าทุกคนที่ตาย…
คนที่ฉันควรแต่งงานด้วย ตอนที่ยังมีโอกาส
แต่ฉันกลับเล่นตัว ราวกับว่ามีอนาคตสุดไฉไลรออยู่
พอมาถึงอนาคตเข้าจริงๆ มันกลับแย่มาก
ทุกคนที่ฉันรักตายไปหมด
ไม่จริงนะ
ฉันยังอยู่
ครอบครัวเราที่เหลือด้วย
- พ่อด้วย ขอบคุณพระเจ้า - ใช่
เขาอาจตายได้เมื่อคืน แต่เขายังอยู่
เราทุกคนยังอยู่ วิน
เรายังมีกันและกัน
ฉันจะไม่ยอมให้ครอบครัวนี้ล่มสลาย
โลกนี้มีความเจ็บปวดมากไปแล้ว
พี่พูดถูก
ฉันมีอะไรให้อาลัยอาวรณ์เยอะมาก
ฉันรับมือกับสงครามกลางบ้านไม่ได้
ไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน เราต้องลืมมันไปซะ โอเคไหม
ออสตินต้องขอโทษพ่อ และทำให้ครอบครัวปรองดองกันอีกครั้ง
ฉันจะไม่เลิกหวังหรอก
คิดว่าเขาจะขอโทษเหรอ
เขาพูดว่าเขาขอ "ตัดขาด"
ใช่ ฉันไม่แน่ใจว่า เขามีสิทธิ์ตามรัฐธรรมนูญที่จะทำอย่างนั้น
ขอบคุณที่ให้ฉันมานอนด้วยนะ
อยากรู้ไหม ข้อดีที่สุดของการไม่แต่งงานคืออะไร
- อะไร - เธอจะได้มีเวลาอยู่กับฉัน…
เหลือเฟือเลย
(โลกของเอมิลี ดิกคินสัน)
(คนยังอยู่ต้องอดสูละอายใจ)
ออสติน
อรุณสวัสดิ์ ซู
หวัดดี
อาหารเต็มโต๊ะเลยนะ
ออสตินอยู่ไหน
ไม่เห็นเขาเลย
เธอกินอาหารทั้งหมดนี่คนเดียวเหรอ
ฉันจะคิดถึงการกินอาหารเผื่อลูก เมื่อเรื่องนี้จบลง
ดูจากสภาพ เธออาจจะมีแฝดสาม
รู้ไหม เมื่อคืนฉันรู้สึกว่าลูกดิ้นแรงมาก
ไม่แปลกถ้าในนี้จะมีเท้ามากกว่าหนึ่งคู่
ตอนแรกฉันนึกว่าเธอเจ็บคลอดซะอีก
ฉันด้วย
กลายเป็นว่าแค่ลมเน่าๆ ในท้อง
- อี๋ - โถ เอมิลี
มันเป็นเรื่องธรรมชาติ เธอรักธรรมชาตินี่นา
- ฉันไม่อยากคุยเรื่องตด - กินมัฟฟินไหม
ไม่ ฉัน… ไม่เอา
ฉันยังสั่นจนกินอะไรไม่ลง
ให้ตาย เมื่อคืนมันน่ากลัวมาก ซู
ฉันนึกว่าพ่อตายไปแล้วจริงๆ
นึกว่าออสตินทำให้เขาตาย
ใช่ คือ…
โชคดีที่คำพูดฆ่าคนไม่ได้
แม้แต่คำพูดของเธอ
และเธอก็เป็นกวีที่เก่งกว่าออสติน
แต่ยังไงออสตินก็ต้องขอโทษพ่อ
ฉันเลยมาที่นี่ ฉันอยากให้ทุกคนกลับมาดีกันเหมือนเดิม
ฉันนึกว่าเธอมาหาฉันซะอีก
ซู
ซู เธอไม่เข้าใจเหรอ
ตอนนี้ครอบครัวฉันวุ่นวายไปหมด
เชื่อสิ่งที่ออสตินพูดออกมาเมื่อคืนไหมล่ะ คุณพระช่วย
ใช่
อันที่จริง ฉันเห็นด้วยกับเขานะ
ว่าไงนะ
ครอบครัวเธอมีปัญหาหนัก
เป็นปัญหาที่แก้ไขไม่ได้ซะด้วย
พูดเรื่องอะไรน่ะ
คือว่า ดูที่พวกเขาปฏิบัติต่อเธอสิ
ทั้งแม่ทั้งพ่อร้ายกาจกับเธอ
พวกเขาไม่รู้ว่าเธอพิเศษแค่ไหน
คือว่า… พวกเขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนเธอเป็นคนบ้า
ฟังนะ ฉันอาจจะสังเกตเห็นมากขึ้นกว่าเดิม
เพราะฉันกำลังจะเป็นแม่คน
และเมื่อเด็กคนนี้เกิดมา ฉันอยากให้ลูกรู้ว่า
ไม่ว่าลูกจะโตมาเป็นแบบไหน ฉันจะรักลูกอย่างไม่มีเงื่อนไข
แบบเดียวกับที่ฉันรักเธอ
ฉันรักเธอมาก เอมิลี
ถ้าเลือกได้ เราจะ…
เราจะหนีไปจากครอบครัวของเธอ และเลี้ยงเด็กคนนี้ด้วยกัน
นึกภาพออกไหม
แค่หนีไปด้วยกัน
แล้วไม่ต้องเจอหน้าคนพวกนี้อีก
ฉันคิดว่าฉันจะคิดถึงพวกเขา
จริงเหรอ
ออสตินอยู่ไหน ฉันต้องคุยกับเขาจริงๆ
ฉันไม่เห็นเขาเลย เมื่อคืนเขาไม่กลับมาบ้าน
- แน่ใจเหรอว่าไม่อยากกินไส้กรอกจริงๆ - ไม่ ฉันหมายถึงใช่ แน่ใจ
มันอร่อ…
- อะไร - คุณพระช่วย!
- เกิดอะไรขึ้น - แย่แล้ว ฉันกำลังจะคลอด
- ไม่ใช่ลมเหรอ - ไม่ โอ๊ย!
- ให้ฉันทำยังไง - ตามคนมาช่วยได้ไหม
- ได้ ฉันไปละ ไหวไหม… - ไปซะที
- โอเค - ไปตามคนมา
- แม่! - ฉันไม่โอเค
ขอโทษนะ ผมไม่ได้จะทำให้คุณตกใจ คุณนายดิกคินสัน
ไม่เป็นไรค่ะ เอ็ดเวิร์ด ฉันรู้ว่าคุณยังไม่ตาย
คุณรู้เหรอ รู้ได้ไง
เพราะคนเป็นภรรยารู้เรื่องแบบนี้
อีกอย่างนะ คุณไม่จากเราไปกะทันหันหรอก
อย่างคุณคงยื้อสุดชีวิต
รับชาเพิ่มไหมคะ
วินนี่ยกน้ำชามา น่ารักจริงๆ ลูก
ค่ะ ไม่งั้นจะให้สาวทึนทึกผู้เดียวดาย ทำอะไรล่ะคะ ถ้าไม่ดูแลพ่อตัวเอง
เอาไปวางตรงนั้นจ้ะ
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ทุกคน ซูกำลังจะคลอดลูก!
จะคลอดเหรอ แน่ใจนะ
ค่ะ เธอกำลังจะคลอดแล้ว ทำไงดี ให้หนูไปตามหมอไหม
หนูขี่ม้าเข้าเมืองเหมือนพอล เรเวียร์ได้นะ
ไม่ได้อย่างเด็ดขาด ไม่จำเป็นต้องตามหมอ
- ไม่ต้องเหรอ - แม่จะทำคลอดเด็กคนนี้เอง
เดี๋ยว อะไรนะ
ใช่ ถูกต้องแล้ว แม่จะเป็นหมอตำแยเอง
สมัยอยู่ที่ไร่นอร์ครอส เราไม่เคยต้องใช้หมอเลย
เวลามีเด็กจะคลอด เราแค่ถกแขนเสื้อขึ้น แล้วก็จัดการกันเอง
- ไม่ต้องพูดถึงลูกวัวกับลูกม้า - โอเค
ความทรงจำเก่าๆ กลับมาแล้ว
กลิ่นของโรงนายามฟ้าสาง
ป้าลาวิเนียกับแม่ทำความสะอาดคอก หลังจากที่ทำคลอดลูกแพะตัวใหม่
- ลูกแพะของซูจะคลอดแล้วค่ะ ดังนั้น… - ไม่ เดี๋ยวก่อน
- ใครจะดูแลผมล่ะ - โถ คุณไม่เป็นไรหรอก เอ็ดเวิร์ด
- คุณก็แค่หน้ามืด - ผมค่อนข้างแน่ใจว่าเป็นหัวใจวาย
คุณแค่ต้องพักนิดหน่อย วินนี่จะอยู่กับคุณเอง
- ใช่ไหมจ๊ะ ลาวิเนีย - ค่ะ
อาจจะตะขิดตะขวงใจนิดหน่อย เพราะหนูยังอยู่ในช่วง
- ประเมินความสัมพันธ์ของเราใหม่ทั้งหมด - เหมาะเลย
เอาละ เอมิลี ไปเอาผ้าปูที่นอนมา
- ผ้าปูที่นอน - ส่วนแม็กกี้ ไปเอาถังน้ำ!
มีอะไรที่เราช่วยได้ไหมคะ
คิดว่านี่เจ็บปวดแล้วเหรอ
เพิ่งเริ่มเท่านั้นแหละ
คลอโรฟอร์มอาจจะช่วยให้เธอผ่อนคลายนะคะ ได้ยินว่ากำลังมาแรง
- ราชินีวิคตอเรียสาบานเลย - ใช่ ฟังดูดีมาก
ไร้สาระ เราไม่เคยต้องใช้อะไรแบบนั้นที่ไร่นอร์ครอส
ซูจะคลอดธรรมชาติ ใช่ไหมจ๊ะ ซู
ฉันปวดมากเลยนะคะ
ดีจ้ะ
- ความเจ็บปวดทำให้รู้ว่าเรายังมีชีวิตอยู่ - แม่!
อย่าพูดอย่างนั้น แม่ก็รู้ว่าแม่ของซูตายระหว่างคลอดลูก
งั้นเหรอ
- นั่นเป็นทางตายที่มีเกียรติที่สุดสำหรับผู้หญิง - แม่
- การเสียสละขั้นสุด - พระเจ้า
เธอจะไม่เป็นไรใช่ไหม แม็กกี้
ไม่รู้สิคะ สะโพกเธอแคบ
- สิ่งสำคัญที่สุดคือเด็กต้องรอด - พระเจ้า
ตั้งเป้าว่ารอดทั้งสองคนดีกว่าไหม
เอมิลี เอมิลี ฉันว่าฉันทำไม่ได้
คิดดูสิ มนุษย์คนหนึ่ง ออกมาจากรูเล็กๆ อย่างนั้นได้ไง
มันไม่สมเหตุสมผลเลย มีใครทำอย่างนี้ได้ไง
พอที!
นี่ไม่ใช่เรื่องของเธออีกแล้ว ซูซาน
ชีวิตที่มีค่าในตัวเธอต้องการให้เธอเข้มแข็งไว้
- เข้าใจไหม - ค่ะ
ดี ทีนี้ใครก็ได้หยิบกรรไกรตัดขนแกะมาที
- กรรไกรตัดขนแกะเหรอ - จะเอามาทำอะไร
อ้อ ฉันจะใช้อุปกรณ์ในไร่หลายอย่าง
มดลูกบีบตัวถี่ขึ้นแล้ว
โอเค ฟังนะ
ถ้าเด็กกำลังคลอด ออสตินควรอยู่ที่นี่ ฉันควรไป…
เอมิลี ดิกคินสัน ห้ามออกไปจากห้องนี้
แต่เขาเป็นพ่อเด็ก เขาควรอยู่ที่นี่
ฉันไม่ต้องการออสติน ฉันต้องการเธอ
โอเคๆ พระเจ้า มือเล็กๆ แสนบอบบางของเธอมีแรงขนาดนี้ได้ไง
เพราะฉันกำลังเจ็บ
จิบนี่หน่อยสิ ที่รัก
- จะช่วยให้ผ่อนคลายขึ้น - โอเค
ฉันแอบเอาเข้ามาเผื่อได้ใช้
ลืมกรรไกรตัดขนแกะไปซะ ขอที่โกนขนหมูดีกว่า
- นี่แหละเราถึงต้องอยู่ที่นิวอิงแลนด์ - พระเจ้า มันแน่ที่สุด
ทำน้ำตาลเมเปิ้ล เป็นกิจกรรมตามฤดูกาลที่ฉันชอบที่สุด
ของฉันด้วย
ไหนบอกว่าชอบแกะฟักทองมากที่สุด
- ชอบสองอย่างได้ไหม - แอ็บบี้ ไม่ได้
เฮ้ ไม่ใช่ความผิดฉันนะ นิวอิงแลนด์มีเรื่องสนุกๆ เยอะมาก
ต้นไม้ฉันไม่มีอะไรออกมาเลย
ต้นเมเปิ้ลต้องมีอายุ 45 ปีขึ้นไป ถึงจะมีน้ำหวานดีๆ ออกมา
จอร์จรู้ จอร์จเห็น
นี่ เฟรซาร์อยู่ไหน
นี่ควรจะเป็นงานเลี้ยงอำลาให้เขา
ไม่อยากเชื่อว่าเขาสมัครเป็นทหาร
แรงกดดันให้สมัครชักจะหนักขึ้นเรื่อยๆ
อีกไม่นานก็คงถึงตาพวกเราทั้งก๊วน
นายล่ะพวก จะไปรบไหม
ฉันไม่แน่ใจว่ากองทัพอยากได้ฉันนะ
ช่วงนี้ฉันออกจะพังๆ
แถมคุณกำลังจะมีลูกอีกด้วย
มีพ่อวัยละอ่อนเยอะมาก ที่ต้องไปรบ พูดแล้วเศร้า
ใช่ สุดท้ายแล้ว ผู้ชายก็ต้องทำตามหน้าที่
ทำไมผู้หญิงเป็นทหารไม่ได้
- ความเท่าเทียมอยู่ไหน - แอ็บบี้ ชู่
มีใครรู้ไหมว่าฉันจะหาน้ำแข็งไส ราดน้ำเชื่อมเมเปิ้ลสดๆ ได้ที่ไหน
- ไง พวก - เฟรซาร์มาแล้ว
- หล่อมาก หล่อจริงๆ - ใช่
แม่ฉันเพิ่งเย็บคอเสื้อให้โค้ทตัวนี้เสร็จ
- อย่างเท่ - นายดูเหมือนวีรบุรุษตัวจริง สเติร์นส์
- ต้องเรียกนายทหารสเติร์นส์สิ - จริงด้วย
- คนเก่งของแอมเฮิร์สต์ ทุกคน - เราภูมิใจในตัวคุณมาก เฟรซาร์
ขอบใจที่เรียกเพื่อนๆ มานะ
มีความหมายมาก ที่ได้เห็นทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย
ครั้งสุดท้ายเหรอ ไม่เอาน่า
- เราจะเจอกันอีกหลังจบสงคราม - ใช่ๆ ก็อาจจะ
ไม่เอาน่า พวกเขาไม่มีทางฆ่า คนเก่งของแอมเฮิร์สต์ได้หรอก
ใช่ นายเป็นดาวเด่นของทีมฮอกกี้กลางแจ้ง
- ลูกชายอธิการบดีมหาลัย… - สงครามก็เหมือนฮอกกี้กลางแจ้งนั่นแหละ
ยังไงก็ตาม ไม่มีทางหนีได้แล้ว
ไม่เอาน่า นายเก่งที่สุดในก๊วนเรา
- นายคือวีรบุรุษตัวจริง - เฮ้ เอมิลีอยู่ไหน
- ใครนะ - เอมิลี ดิกคินสัน
น้องสาวนายน่ะ
ฉันอยากบอกลาเธอ เธอจะแวะมาไหม
ฉันไม่รู้
ตอนนี้ฉันไม่พูดกับคนที่บ้าน
- ออสติน เกิดอะไรขึ้น - ไว้ค่อยคุยกันนะ
เอาละ มาเลี้ยงส่งนาย อย่างเป็นทางการกันดีไหม
ไชโยสามทีให้เฟรซาร์ สเติร์นส์ ไช ไช…
- ไชโย! - ไช ไช…
เหล่าเราที่รออยู่ มีค่าคู่ควรแล้วหรือ
กับมุกเม็ดใหญ่ล้ำค่า
เพื่อให้เราได้อิสรภาพ กี่ชีวิตต้องม้วยมรณา
ในชามน่าสะอิดสะเอียนแห่งสงคราม
ขอโทษค่ะ ฉันคลื่นไส้มาก ไม่ชอบเลย
คุณช่วยกดตรง…
ค่ะ
ให้ตาย ไม่นึกว่า การคลอดลูกจะใช้เวลานานขนาดนี้
เด็กจะออกมาเมื่อเขาพร้อม
เหมือนลานั่นแหละ
รู้ไหมว่าฉันชอบอะไรในการคลอดลูก
เซอร์ไพรส์ไงละ เราไม่มีทางรู้ว่าจะได้อะไร
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องฉันคลอดลูกแฝดตัวติดกัน
สามแขน สองหัว ซูอาจจะได้ลูกแฝดก็ได้
- ต้องรออีกนานแค่ไหนคะ - เป็นความลึกลับค่ะ ไม่มีใครรู้
แต่ฉันอาจจะเดาได้ มาดูกันหน่อยดีไหม
พระเจ้า ไม่ ฉันไม่… ไม่นะ
อยู่นิ่งๆ สิ ซูซาน
น่าจะอีกสามชั่วโมง ปากมดลูกเปิดแค่นิ้วเดียว
ไม่รู้ว่าฉันจะทนอยู่อีกสามชั่วโมงไหวไหม
ถ้าเธอทนไม่ได้ แล้วฉันล่ะ
ฟังนะ เอมิลี ก็อย่างที่ป้าลาวิเนียกับแม่เคยพูดเอาไว้
ถ้าดูแลม้าไม่เป็นก็ออกไปจากโรงนาซะ
ลูกน่าจะออกไปข้างนอกนะ
ออกไปสูดอากาศเถอะค่ะ มันช่วยได้
- จะว่าไรไหมถ้าฉันออกไป… - ไปเถอะ
ถ้าใช้ขาหลังช่วย เธออาจจะเบ่งได้แรงกว่านี้
- เป็นทฤษฎีที่น่าสนใจค่ะ - ลุกขึ้นมาทำท่าตั้งคลานหน่อยจ้ะ
ใครมากันนะ ออสตินรึเปล่า
เฟรซาร์ คุณน่ะเอง
เอมิลี ผมมาบอกลา
บอกลา
คุณจะไปแล้วเหรอ
ใช่ พรุ่งนี้จะมุ่งหน้าลงไปเวอร์จิเนีย
จากนั้นก็เดินเท้าไปนอร์ธแคโรไลนา
ว้าว
- ขอโทษด้วยนะที่ออสตินไม่อยู่ - ไม่ ผมเพิ่งเจอเขามา
ผมมาบอกลาคุณต่างหาก
ไม่ได้ยุ่งอยู่ใช่ไหม
ไม่ค่ะ แค่นั่งเรื่อยเปื่อย รอให้ซูคลอด
ผมไม่รู้ ผมไม่อยากมารบกวน
ไม่ๆ ไม่เป็นไร… มันใช้เวลานานมาก ถ้าได้ดื่มอะไรสักหน่อยก็ดี
เข้ามาสิคะ
เรากลับกันไหม
นี่ค่ะ
ดื่ม
ฉันดีใจที่คุณแวะมาหาฉัน
ฉันคงจะเศร้ามาก ถ้าเราไม่ได้บอกลากัน
ผมด้วย ผมต้องมาหาคุณก่อนไป
รู้เนอะ ในเมื่อผมอาจไม่ได้กลับมา
เรื่องนั้นเองเหรอ
ฟังนะ อย่าไปจริงจังเรื่องที่ฉันเห็นนิมิต
ว่าคุณจะตายอะไรนั่น
ฉันเป็นคนประหลาด คุณก็รู้
ฉันเป็นคนบ้าใช่ไหมล่ะ
- คุณจะไม่เป็นไรหรอก แล้วก็… - อย่าทำอย่างนี้
อย่าทำอะไรคะ
อย่าปั้นหน้ายิ้มแย้มเหมือนคนอื่นเลย
คุณเป็นคนเดียวที่พูดความจริงกับผม ว่าสงครามนี้จะก่อให้เกิดความสูญเสียอะไรบ้าง
คุณเป็นคนเดียวที่กล้าพอ ที่จะเผชิญหน้ากับความจริง
คุณไม่พยายามพูดให้ความหวังลมๆ แล้งๆ
แล้วถ้าความหวังคือสิ่งเดียวที่เรามีล่ะ
บางครั้ง…
สิ่งที่เราทำได้ว่ายังมีความหวัง
ก็คือมองตรงไปที่ความมืด
- ว่าแต่ ผมไม่คิดว่าคุณบ้านะ - ไม่เหรอ
ไม่!
โลกต่างหากที่บ้า
สิ่งเดียวที่ทำให้คุณแตกต่างก็คือ
คุณไม่กลัวที่จะพูดออกมาตามที่เห็น
เป็นคุณสมบัติของนักเขียนที่ยิ่งใหญ่ รู้ไหม
นักเขียนที่ยิ่งใหญ่ไม่สะทกสะท้านกับความจริง แม้ว่ามันจะน่าเศร้าก็ตาม
ดูอย่างดันเตสิ
นรกโลกันต์ หูย
เขาลงไปถึงนรก
แล้วก็กลับมาเล่า
คือ…
ฉันหวังจริงๆ ว่าคุณจะกลับมา
(บอสตันโพสต์)
"ชนะขาดอีกครั้งสำหรับนายพลลี ทิ้งให้ทหารฝ่ายสหภาพเสียชีวิต 2,000 นาย
และบาดเจ็บ 7,000 นาย"
เยี่ยม ผู้ชายอีก 2,000 คนที่หนูน่าจะได้แต่งด้วย
อีก 2,000 คนที่หลุดมือหนูไป
- แล้วฝ่ายสมาพันธ์ล่ะ - พวกเขาทำไมคะ
ฝ่ายนั้นบาดเจ็บล้มตายกี่คน
- มีรายชื่อไหม - อ้อ หนูเข้าใจพ่อละ
หนูน่าจะได้แต่งงานกับพวกเขาเหมือนกัน จริงอยู่ เราอาจจะเห็นต่างทางการเมือง
แต่มันน่าจะเป็นหัวข้อคุยที่น่าสนใจ ตอนกินอาหารเช้า
พ่อแค่อยากรู้ว่าลุงของลูกเกี่ยวด้วยไหม
ลุงแซมที่อยู่ซาวานนาห์ไง เขาร่วมต่อสู้กับอีกฝ่าย
ไม่มีรายชื่อของฝ่ายรัฐทางใต้ค่ะ
พ่อเดาว่า เราคงไม่เห็นพวกเขาเป็นมนุษย์อีกแล้วสินะ
ความเกลียดชังทำให้เป็นแบบนี้ วินนี่
ความเกลียดชังและความแตกแยก
ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าอดสูเกินจะมีชีวิตอยู่
คงจะดีกว่านี้ ถ้าหัวใจพ่อหยุดเต้นตั้งแต่เมื่อคืน
หนูดีใจที่พ่อยังไม่ตายค่ะ
จริงเหรอ
จริงสิคะ
เป็นเพราะสงครามนี้ หนูเลยไม่มีเนื้อคู่อีกต่อไป
หนูคงทำใจไม่ได้ ถ้าเสียพ่อไปอีกคน
อ่านแต่ข่าวกีฬาก็ได้นะ
ได้ค่ะ
รู้ไหม ผมแปลกใจนะที่วันนี้คุณไม่พาบิลลี่มาด้วย
เขาชอบกินน้ำแข็งไสราดน้ำเชื่อมเมเปิ้ล
เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับน่ะ
ผมก็เหมือนกัน
ผมนอนไม่ค่อยหลับเวลาไม่มีคุณข้างกาย
คุณช่วยชีวิตผมไว้
รู้ใช่ไหม
การได้อยู่กับคุณ
การได้ดูแลบิลลี่
มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมมีความสุข
มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง
ผมเหลือแต่คุณเท่านั้น
ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ เจน
ออสติน หยุดเถอะ
เราทำอย่างนี้อีกต่อไปไม่ได้แล้ว เคยบอกแล้วไง
ทำไมล่ะ
เพราะซูกำลังจะคลอด
นั่นไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย
ใช่ แล้วก็เพราะฉัน…
เพราะฉันจะแต่งงานกับคนอื่น
คุณ…
จะทำอะไรนะ
เขาทำธุรกิจกับพ่อฉัน
เขาชื่อปิแอร์
เขาขอฉันแต่งงาน
ปิแอร์… ปิแอร์ไหน ผมรู้จักไหม
ไม่ เขาไม่ใช่คนแถวนี้
เขามาจากฝรั่งเศส จริงๆ แล้วเวียดนามน่ะ
เขาเป็นเจ้าของนาข้าว
แล้วก็เขา…
เขากำลังสร้างท่าเรือ
จะได้เปิดการค้ากับฝรั่งเศส
ว้าว
ฟังดูเจ้าปัญหาสุดๆ
ฉันรู้แค่ว่าเขามีเงิน
และเขาให้บิลลี่เข้าโรงเรียนดีๆ ได้
- ผมตั้งใจจะจ่ายค่าเทอมให้ - ออสติน…
คือว่า… เราไม่มีทางคบกันยืด เข้าใจไหม เมืองนี้เล็กเกินไป
คุณกำลังขอให้ฉันมีชีวิตที่น่าอดสู
- และฉันจะไม่ทำอย่างนั้น - ไม่ๆ ไม่
เจน เจน
ขอร้องละ
อย่าไปเลยนะ ขอร้อง
เราจ่ายค่าตั๋วไปเวียดนามแล้ว
ฉันไม่มีทางเลือก
ฉันคิดว่าสักวันคุณจะเข้าใจ
ฉันหวังว่า…
ฉันหวังว่าต่อไปภรรยาคุณจะดูแลคุณให้ดีกว่านี้
ชักจะดึกแล้ว
ผมต้องไปเก็บของต่อ
ฉันไม่อยากให้คุณไปเลย
โชคชะตาเรียกร้องน่ะ
ผมจะคิดถึงเมืองนี้ แอมเฮิร์สต์บ้านเกิด
ค่ะ ฉันก็ผูกพันกับเมืองนี้เหมือนกัน
นี่ ผมอยาก… ผมอยากขอบางอย่างจากคุณ สำหรับติดตัวไปทำสงคราม
อะไรก็ได้
กลอนสักบท
ผมจะพกไว้ในกระเป๋าเสื้อตรงนี้
กลอนของคุณจะทำให้ผมมีความหวัง
ไม่ใช่ความหวังลมๆ แล้งๆ เหรอ
ไม่ใช่
เป็นความหวังจริงๆ
แบบที่กล้าหาญพอจะยอมรับว่า บางครั้งอะไรๆ มันจะไม่ดีขึ้น
นี่ค่ะ ฉันให้
ฉันเพิ่งแต่งวันนี้เอง
คุณ… คุณแต่งให้ใคร
ฉันแต่งให้…
ไม่ใช่ใคร
คนยังอยู่ต้องอดสูละอายใจ
คนตายไปคือคนกล้าน่าสรรเสริญ
ได้แต่ริษยาเถ้าธุลีที่ทรงเกียรติ
มีป้ายสลักไว้เป็นอนุสรณ์
ขอบคุณ เอมิลี
เห็นหัวเด็กแล้ว เอมิลี มาเร็ว
แซ่ซ้อง สรรเสริญ ฮาเลลูยาห์
ความจริงของพระองค์จะดำเนินต่อไป
พระเจ้า
พี่กลับมาแล้ว
ไงน้องรัก
ออสติน พี่พลาดแล้ว
ฉันเล็งแม่นจะตายไป
ไม่ๆ ไม่ ลูกของพี่
ลูกของพี่เพิ่งเกิดเมื่อกี้ ออสติน พี่เป็นคนพ่อแล้ว
ทำไมไม่มีใครไปตามฉันเลย
คือ ฉันก็อยากไปตามนะ พูดจริงๆ ฉัน… ฉัน…
ฉันพูดด้วยซ้ำว่าจะไปตาม… มัน…
มันแค่… มันเกิดขึ้นเร็วมาก
เดี๋ยว ขอเวลาแป๊บ ฉันอยากคุยเรื่องเมื่อคืนนี้
แต่ฉันไม่อยากคุยเรื่องเมื่อคืน
ฉันอยากไปเห็นหน้าลูก
ใช่ ไม่ ฉันรู้
แต่พี่พูดบางอย่างที่พี่ต้องถอนคำพูด
ตอนนี้พี่มีลูกแล้ว ไม่คิดว่าเป็นเรื่องสำคัญเหรอ
ที่ครอบครัวเราควรจะรักกัน
ฉันว่ามันสายไปแล้วนะ
มันยังไม่สายเกินไป ออสติน
เรายังแก้ไขได้ พี่แค่ต้องไปขอโทษพ่อ
ฉันไม่คิดจะพูดกับคนคนนั้นอีก
พี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น
แต่ฉันหมายความอย่างนั้น
ครอบครัวนี้บ้านแตกแล้ว เอมิลี
ไม่ช้าก็เร็ว เธอจะต้องเลือกข้าง
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี