Vinnie.
Tak?
Czy tata nie żyje?
Nie.
O Boże.
To był tylko zawał. Nic mu nie jest.
Powtórz.
Co?
Powtórz, że nie umarł.
Nie umarł.
Zemdlał, uderzył się w głowę i stracił przytomność.
Dałyśmy mu do powąchania sole trzeźwiejące,
wlałyśmy whiskey do gardła i oprzytomniał.
Poleży w łóżku kilka dni i nic mu nie będzie.
Oddycha. Wie, jak się nazywa.
Nikt nawet nie dzwonił po lekarza.
O Boże, co za okropna kolacja. Rety.
Nie smakował ci mój pudding?
Nie mówię o jedzeniu, Vinnie.
Tylko o tych okropnych rzeczach, które powiedział Austin.
O naszej rodzinie, o tacie.
- A co, jeśli to prawda? - Co?
Nie wiem. Okej?
Nie wiem, co poszło nie tak w moim życiu, ale coś poszło źle.
Nie jestem tam, gdzie chciałabym być.
Jestem nigdzie.
Jakby każdy mój wybór był zły.
Nie jestem szczęśliwa, Emily. Mam w sobie tylko żal.
Jestem samotna, skazana na porażkę.
I zastanawiam się,
czy po części nie jest to wina taty.
Chodzi o Josepha Lymana?
Chodzi o moich nieżyjących byłych…
za których powinnam wyjść, gdy miałam szansę.
A zamiast tego zwlekałam, jakby czekała na mnie jakaś świetlana przyszłość.
Ta przyszłość nadeszła i jest okropna.
A każdy, kogo kochałam, nie żyje.
Nieprawda.
Ja tu wciąż jestem.
Tak jak i reszta rodziny.
- Tak jak tata, dzięki Bogu. - Tak.
Mógł wczoraj umrzeć, ale żyje.
Wszyscy wciąż tu jesteśmy, Vin.
Wciąż mamy siebie.
Nie pozwolę, by ta rodzina się rozpadła.
Na świecie jest już za dużo bólu.
Masz rację.
Mam mnóstwo opłakiwania do zrobienia.
Nie zniosę wojny domowej we własnym domu.
Musimy zapomnieć o tym, co się wczoraj stało. Okej?
Austin musi przeprosić tatę i zjednoczyć tę rodzinę.
Nie stracę nadziei.
Myślisz, że to zrobi?
Mówił, że występuje z rodziny.
Wątpię, że ma konstytucyjne prawo, by to zrobić.
Dziękuję, że pozwoliłaś mi tu spać.
Wiesz, co jest najlepsze w niebyciu mężatką?
- Co? - To, że możesz spędzać tyle czasu…
ze mną!
Wstyd jest żyć –
Austin?
Dzień dobry, Sue.
Hej.
Niezłą masz tu ucztę.
Gdzie jest Austin?
Nie widziałam go.
To wszystko jest dla ciebie?
Będę tęskniła za jedzeniem za dwoje.
Patrząc na to, to możesz nosić trojaczki.
Wczoraj czułam naprawdę mocne kopanie.
Może jest tam więcej par stóp.
Myślałam, że masz skurcze.
Ja też.
Okazało się, że to gazy.
- Obrzydlistwo. - Emily.
Tak działa natura. Kochasz naturę.
- Nie chcę gadać o pierdach. - Babeczkę?
Nie.
Nie dam rady jeść.
Boże, wczorajszy wieczór był straszny.
Myślałam, że mój tata umarł.
Myślałam, że Austin go zabił.
Tak, cóż…
na szczęście słowa nie zabijają ludzi.
Nawet twoje.
A jesteś lepszą poetką od Austina.
Austin musi przeprosić.
Dlatego tu przyszłam. Muszę wszystkich zjednoczyć.
Myślałam, że przyszłaś do mnie.
Sue.
Nie rozumiesz?
Moja rodzina pogrążyła się w chaosie.
Uwierzysz, że Austin wczoraj to wszystko powiedział? Mój Boże.
Tak.
Zgadzam się z nim.
Co?
Twoja rodzina ma poważne problemy.
I to takie, których nie da się rozwiązać.
O czym ty mówisz?
Popatrz na to, jak cię potraktowali.
Twoja matka i twój ojciec są dla ciebie okropni.
Nie wiedzą, jaka jesteś wyjątkowa.
Traktują cię, jakbyś była wariatką.
Może bardziej zwracam na to uwagę,
bo zaraz zostanę matką,
a gdy to dziecko się urodzi, chcę, by wiedziało,
że kimkolwiek się stanie, będę je kochać bezwarunkowo.
Tak samo jak ciebie.
Bardzo cię kocham, Emily.
Gdyby to zależało ode mnie…
uciekłybyśmy od twojej rodziny i wychowałybyśmy to dziecko razem.
Wyobrażasz to sobie?
Mogłybyśmy uciec
i nigdy więcej ich nie widzieć.
Tęskniłabym za nimi.
Czyżby?
Gdzie jest Austin? Muszę z nim porozmawiać.
Nie widziałam go. Nie wrócił do domu.
- Nie chcesz kiełbaski? - Nie chcę.
Są pysz…
- Co? - O mój Boże!
- Co się dzieje? - O Boże. Dziecko.
- To nie gazy? - Nie.
- Co mam robić? - Pójdziesz po pomoc?
- Tak! Idę! Dobrze się… - Proszę!
- Okej. - Idź po pomoc!
- Mamo! - Nie czuję się dobrze.
Przepraszam. Nie chciałem cię przestraszyć.
W porządku. Wiedziałam, że żyjesz.
Doprawdy? Skąd?
Żona wie takie rzeczy.
Poza tym nie zostawiłbyś nas tak nagle.
Na pewno byś to przeciągał.
Dolewkę?
Vinnie przyniosła herbatę. Jak miło.
Co innego ma robić stara panna, jak nie niańczyć ojca?
Postaw tam.
Pomocy! Sue rodzi!
Dziecko? Jesteś pewna?
Tak. Zaczęła rodzić. Co robimy? Mam iść po lekarza?
Mogę jechać do miasta jak Paul Revere.
Nie ma mowy. Nie potrzebujemy lekarza.
- Nie? - Ja przyjmę poród.
Chwila. Co?
Zgadza się. Będę położną.
Na farmie Norcrossów nie potrzebowaliśmy lekarzy.
Gdy rodziło się dziecko, radziliśmy sobie sami.
- Podobnie z cielętami i źrebakami. - Okej.
Wszystko do mnie wraca.
Zapach stodoły o poranku,
ciotka Lavinia i ja sprzątałyśmy stajnię po narodzinach koźlątka.
- Koźlątko Sue już się rodzi, więc… - Nie, chwileczkę!
- A kto się zajmie mną? - Nic ci nie jest.
- To był tylko zawrót głowy. - To był zawał serca.
Musisz odpocząć. Vinnie z tobą zostanie.
- Prawda, Lavinio? - Tak.
Może być dziwnie, bo jestem w trakcie
- przewartościowywania naszego związku. - Idealnie.
Emily, weź prześcieradła.
- Prześcieradła. - Maggie, idź po wiadra!
Możemy jakoś pomóc?
Uważasz, że to boli?
Dopiero zaczynamy.
Może chloroform jej pomoże. Słyszałam, że jest modny.
- Królowa Wiktoria tak twierdzi. - Brzmi świetnie.
Nonsens. Nigdy niczego takiego nie mieliśmy na farmie.
Sue urodzi to dziecko naturalnie. Prawda, Sue?
Odczuwam duży ból.
Dobrze.
- Dzięki bólowi wiesz, że żyjesz. - Mamo!
Nie mów tak. Wiesz, że matka Sue umarła przy porodzie.
Tak?
- Nie ma lepszego sposobu dla kobiety. - Mamo.
- Ostateczne poświęcenie. - O Boże.
Nic jej nie będzie. Prawda, Maggie?
Nie wiem. Ma wąskie biodra.
- Najważniejsze, by dziecko przeżyło. - O Boże.
Może niech wszyscy przeżyją?
Emily? Emily, nie dam rady.
Jak człowiek może przedostać się przez taką małą dziurkę?
To nie ma sensu. Jak to się komukolwiek udało?
Dosyć!
Tu już nie chodzi o ciebie.
Masz w sobie dziecko, które potrzebuje, byś była silna.
- Rozumiesz? - Tak.
Dobrze. Przynieście mi nożyce do strzyżenia owiec.
- Nożyce? - Po co?
Och, będę używać dużo rolniczych narzędzi.
Skurcze są coraz częstsze.
Posłuchaj.
Austin powinien tu być. Może lepiej…
Emily Dickinson, nie waż się stąd wyjść.
Ale jest ojcem. Powinien tu być.
Nie potrzebuję Austina. Potrzebuję ciebie.
Okej. Boże. Jak taka delikatna ręka może być taka silna?
Bo mnie to boli.
Wypij trochę tego, kochaniutka.
- Ulży w bólu. - Okej.
Przemyciłam na wszelki wypadek.
Zapomnij o nożycach. Potrzebuję skrobaczki.
Po to mieszka się w Nowej Anglii.
Pozyskiwanie soku klonowego to moja ulubiona czynność.
Moja też.
Mówiłaś, że wycinanie dyń.
- Mogę mieć dwie? - Abby. Nie.
Hej! To nie moja wina. Nowa Anglia mnie uszczęśliwia.
Moje drzewo nie wyprodukowało nic.
Klon musi mieć przynajmniej 45 lat, by dać dobry sok.
Oto George i jego fakty.
Hej, gdzie jest Frazar?
To ma być jego impreza pożegnalna.
Nie wierzę, że się zaciągnął.
Presja jest coraz większa.
Niedługo wszyscy będziemy musieli jechać.
A ty? Pojedziesz na wojnę?
Nie sądzę, żeby armia mnie chciała.
Jestem w rozsypce.
I będziesz miał dziecko.
Na tej wojnie walczy wielu młodych ojców.
Tak. Mężczyzna musi spełnić swój obowiązek.
Czemu kobiety nie mogą walczyć?
- Gdzie jest równość? - Abby.
Gdzie mogę dostać kulę śniegu zanurzoną w syropie?
- Hej. - Frazar, stary!
- Dobrze wyglądasz. - Tak.
Mama dopiero co skończyła przyszywać kołnierz.
- Elegant. - Wyglądasz jak bohater, Stearns.
- Dla ciebie adiutant Stearns. - Jasne.
- Złoty chłopak Amherst. - Jesteśmy z ciebie dumni.
Dzięki za ściągnięcie wszystkich.
Dobrze was zobaczyć ostatni raz.
Ostatni raz? Nie przesadzaj.
- Zobaczymy się, gdy wojna się skończy. - Tak. Może.
Daj spokój. Nie dorwą najlepszego z Amherst.
Tak, jesteś gwiazdą hokeja na trawie,
- synem rektora… - A wojna to jak hokej na trawie.
Teraz już nie ma odwrotu.
Zawsze byłeś z nas najlepszy.
- Jesteś bohaterem. - Gdzie jest Emily?
- Kto? - Emily Dickinson.
Twoja siostra?
Chciałem się pożegnać. Przyjdzie?
Nie wiem.
Nie rozmawiam z rodziną.
- Co się stało? - Później o tym pogadamy.
Niech to będzie porządne pożegnanie.
Hip, hip, hurra dla Frazara Stearnsa. Hip, hip…
- Hurra! - Hip, hip…
Czy jesteśmy godni –
By taka Wielka Perła
Jak życie – rozpuściła się – dla nas –
W bitwy okropnym zgiełku?
Przepraszam.
Możesz trochę popchnąć…
Tak.
Nie miałam pojęcia, że porody są takie powolne.
Dziecko się urodzi, gdy będzie gotowe.
Tak samo jest z osłami.
Wiecie, co ja w tym uwielbiam?
Niespodziankę. Nigdy nie wiesz, co dostaniesz.
Moja kuzynka urodziła kiedyś bliźnięta syjamskie.
Troje rąk, dwie głowy. Może Sue też urodzi bliźnięta.
- Ile to jeszcze zajmie? - Nie wiadomo, kochanie.
Ale mogę spróbować zgadnąć. Spójrzmy, co?
O Boże, nie. Ja nie…
Nie ruszaj się.
Jeszcze ze trzy godziny. Rozwarcie ma trzy centymetry.
Nie wiem, czy tyle wytrzymam.
Ty? A ja?
Z ciotką Lavinią zawsze mówiłyśmy:
jeśli nie radzisz sobie z końmi, wyjdź ze stajni.
Może powinnaś wyjść.
Zrób sobie przerwę. Przyda ci się.
- Czy mogę… - Idź.
Będzie przeć mocniej, gdy użyje nóg.
- Ciekawa teoria. - Stań na czworakach, skarbie.
Kto to? Może Austin.
Frazar. To ty.
Emily. Przyszedłem się pożegnać.
Żegnaj.
Czyli… wyjeżdżasz?
Tak. Jutro jadę do Wirginii.
Potem idziemy do Karoliny Północnej.
- Przykro mi, Austina nie ma. - Już się z nim widziałem.
Przyszedłem do ciebie.
Jesteś zajęta?
Nie. Siedzę i czekam, aż Sue urodzi dziecko.
Nie wiedziałem, że przeszkadzam.
Nie. Nie szkodzi. To długo trwa. Chętnie bym się napiła.
Wejdziesz?
Wracamy?
Proszę.
Na zdrowie.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Byłoby mi przykro, gdybyśmy się nie pożegnali.
Mnie też. Musiałem się z tobą zobaczyć.
Wiesz? Bo mogę nie wrócić.
O to ci chodzi?
Nie możesz brać mojej wizji, w której umierasz, na poważnie.
Jestem dziwakiem. Wiesz o tym.
Jestem stuknięta, co nie?
- Nic ci się nie stanie i… - Nie rób tego.
Czego?
Nie bądź fałszywa jak cała reszta.
Tylko ty byłaś ze mną szczera w kwestii wojny.
Tylko ty miałaś odwagę stawić czoła prawdzie.
Nie próbujesz dawać fałszywej nadziei.
A jeśli mamy tylko nadzieję?
Czasami…
najlepsze, co możesz zrobić,
to spojrzeć prosto w ciemność.
- I nie uważam, że jesteś stuknięta. - Nie?
Nie!
To świat jest stuknięty.
Ciebie wyróżnia to, że nie boisz się mówić tego, co myślisz.
Dzięki temu jesteś wspaniałą poetką, wiesz?
Wspaniali poeci nie boją się prawdy, nawet jeśli jest tragiczna.
Spójrz na Dantego.
Piekło.
Poszedł do piekła
i wrócił, by o tym opowiedzieć.
Cóż…
Mam nadzieję, że wrócisz.
„Kolejne zwycięstwo generała Lee pociąga za sobą śmierć 2000 żołnierzy Unii
i ponad 7000 rannych”.
Świetnie. 2000 więcej facetów, za których mogłam wyjść.
2000 więcej, którzy zniknęli.
- A Konfederaci? - Co z nimi?
Ile mieli ofiar?
- Jest lista nazwisk? - Wiem, co chcesz powiedzieć.
Za nich też mogłam wyjść. Byłyby pewne zgrzyty na tle politycznym,
ale może byłoby o czym rozmawiać przy śniadaniu.
Zastanawiam się, czy w bitwie brał udział mój brat.
Twój wujek Sam w Savannah walczy po przeciwnej stronie.
Nie ma nazwisk z Południa.
Pewnie już nie uważają ich za ludzi.
To robi z ludźmi nienawiść, Vinnie.
Nienawiść i podziały.
Wstyd żyć w tych czasach.
Może byłoby lepiej, gdyby moje serce wczoraj stanęło.
Cieszę się, że nie umarłeś.
Tak?
Tak.
Przez tę wojnę tracę potencjalne bratnie dusze.
Byłoby mi ciężko, gdybym straciła też tatę.
Poczytaj mi dział sportu.
Okej.
Byłem zaskoczony, że nie zabrałaś Billy’ego.
Uwielbia kulki z syropem klonowym.
Kiepsko wczoraj spał.
Ja też.
Nigdy nie śpię dobrze bez ciebie.
Ocaliłaś mi życie.
Wiesz o tym, prawda?
Bycie z tobą,
opiekowanie się Billym,
to jedyne, co mnie cieszy.
To wszystko.
Jesteś wszystkim, co mam.
Zrobiłbym dla ciebie wszystko, Jane.
Przestań, Austinie.
Nie możemy tego dłużej robić. Mówiłam ci.
Dlaczego?
Bo Sue urodzi dziecko.
To nie musi niczego zmieniać.
Musi. I ponieważ…
Wychodzę za kogoś innego.
Ty…
Co takiego?
To wspólnik mojego ojca.
Nazywa się Pierre.
Poprosił mnie o rękę.
Jaki Pierre? Znam go?
Nie. Nie jest stąd.
Pochodzi z Francji. A właściwie z Wietnamu.
Ma plantację ryżu.
I on…
rozbudowuje porty,
by mogli handlować z Francją.
Brzmi problematycznie.
Wiem tylko, że ma pieniądze
i zapewni Billy’emu wykształcenie.
- Mogę zapłacić za szkołę. - Austinie…
To się nie uda. Okej? To miasto jest za małe.
Każesz mi żyć we wstydzie,
- a ja tego nie zrobię. - Nie.
Jane.
Proszę.
Nie jedź. Proszę.
Kupił już bilety do Wietnamu.
Nie miałam wyboru.
Myślę, że pewnego dnia to zrozumiesz.
Mam nadzieję…
że twoja żona nauczy się lepiej o ciebie dbać.
Robi się późno.
Muszę się spakować.
Wolałabym, żebyś nie jechał.
Przeznaczenie wzywa.
Będę tęsknił za tym miastem. Stare, dobre Amherst.
Tak. Sama jestem do niego przywiązana.
Hej, chciałbym, żebyś mi coś dała, co zabiorę na wojnę.
Cokolwiek.
Wiersz.
Będę go nosił w kieszeni.
Twoje słowa dadzą mi nadzieję.
Ale nie fałszywą?
Nie.
Prawdziwą.
Taką, która ma odwagę powiedzieć, że czasem nie będzie lepiej.
Proszę. Weź ten.
Dziś go napisałam.
Dla kogo?
Napisałam go…
dla Nikogo.
Wstyd jest żyć –
Gdy dzielni mężczyźni umierają –
Zazdrość wywołuje wytworny pył –
Który osiąść może na takiej Głowie –
Dziękuję, Emily.
Widać główkę. Chodź szybko.
Gloria! Gloria! Alleluja!
Jego prawda idzie w świat
O Boże.
Wróciłeś.
Siema, siostro?
Austinie, nie zdążyłeś.
Zdążyłem, choć o mało nie popuściłem.
Nie. Dziecko.
Urodziło ci się dziecko. Jesteś ojcem.
Czemu nikt po mnie nie przyszedł?
Chciałam. Naprawdę.
Nawet mówiłam, że pójdę…
Wszystko stało się tak szybko.
Czekaj. Chciałam porozmawiać o wczoraj.
A ja nie chcę.
Chcę poznać moje dziecko.
Jasne. Nie. Wiem o tym.
Musisz cofnąć to, co powiedziałeś.
Nie sądzisz, że to ważne, skoro urodziło się dziecko,
by rodzina trzymała się razem?
Myślę, że na to już za późno.
Nie jest za późno, Austinie.
Możemy to naprawić. Musisz przeprosić tatę.
Nie mam zamiaru nigdy więcej z nim rozmawiać.
Nie mówisz poważnie.
Właśnie, że mówię.
Ten dom jest podzielony, Emily.
I prędzej czy później, będziesz musiała wybrać stronę.
Napisy: Agnieszka Otawska