İLAHİ KOMEDYA YAZAN DANTE ALIGHIERI
CİLT I. CEHENNEM
Günlerin aydın olsun kızım.
-Baba. -Evet.
Kalkmışsın!
Giyinmişsin.
Yüzüne yine renk gelmiş.
Biliyorum. Yüzde yüz daha iyiyim.
Meğer tek ihtiyacım olan birkaç gün dinlenmekmiş. Şimdi iyiyim.
Ancak hastalığımdan kurtulurken önemli bir şeyi de fark ettim.
-Neymiş o? -Öleceğim.
-Ne? -Ağlama. Ağlama.
Hayır, bu basit bir gerçek. Bu dünyada vaktim uzun değil.
Evet. Hayat geçip gidiyor. Kısa bir mum gibi.
Elveda Eddy.
Bir bakmışsın ki gitmişim.
Yani halletmem gereken çok evrak işim var.
Evrak işi mi?
Evet. Durum acil.
Hayır, tüm servetimi düzene sokmalıyım.
Vasiyetimi baştan yazmalı, tapularımı notere tasdik ettirmeli,
topladığım yazılarımı bir yazmana yollamalıyım…
Tabii New England'a değer katan kuruluşlara da
yüklü bağışlar yapacağımı söylememe gerek yok.
Vakit azalıyor Emily.
Amherst kasabasındaki izimi sağlamlaştırmam gerek.
Dünyayı söylemiyorum bile.
Bir ay içinde ölmüş olabilirim
ama insanlar Edward Dickinson adını hiç unutmayacak.
Peki baba. Kendini iyi hissetmene çok sevindim.
Seninle konuşmak istediğim bir şey var.
Çabuk konuş lütfen. Hazırlamam gereken büyük bağışlar var.
Doğru. Austin'le aranızdaki mesafe.
Ne mesafesi?
Yani Austin sarhoş oldu ve o korkunç şeyleri söyledi
sonra da senin kalbin durdu.
Ha, o mevzular.
Dinle, onunla bir daha konuşmak istemezsen seni çok iyi anlarım
ama sana tüm kalbimle yalvarıyorum, onu bağışla.
Ah benim sevgili dramatik çocuğum.
Abine hiç kızgın değilim ki.
-Değil misin? -Değilim.
Ölümle burun buruna gelmenin bana öğrettiği bir şey varsa
o da hayatın tek ve biricik oğluma kin gütmek için çok kısa olduğudur.
Çok fazla kızacağını sanıyordum baba.
Austin'in şu an bir süreçten geçtiği bariz belli Emily.
Bunu ona karşı kullanmak istemiyorum.
Onu elimden geldiğince desteklemek istiyorum
ve bu da benimle bir süre konuşmayacak demekse öyle olsun.
Onu mirasımdan çıkaracak falan değilim.
Baba bu muhteşem bir şey. Ne kadar mutlu olduğumu anlatamam.
Huzur bulabiliriz. Ailemde nihayet huzur olacak.
Ruhun Bandajlı anları vardır
-Biraz daha büzgü koyacaksın sanmıştım. -Yas elbisesi bu.
Biliyorum. Diğer kadınlar tek bir ölü kocanın yasını tutarken
ben hiç tanışamayacağım sonsuz kocanın yasını tutuyorum.
O yüzden bunu biraz daha güzelleştirmemiz gerekiyor.
Bence büzgüler hiç "yas" havası vermez.
Sahi mi? Sence biraz göğüs çatalının faydası olur mu?
Vinnie. Vinnie. Selam Betty.
Haberler harika. Babam, Austin'e kızgın değil.
-Dickinson savaşı bitti. -Yaşasın!
Ama bu sırada gerçek savaş tüm şiddetiyle sürüyor, o yüzden de yardımın lazım.
Neye yardım edeceğim?
Bu gece bir dikiş toplantısı düzenleyeceğim.
Ama adını "Amherst Kadınları Yardım Cemiyeti" olarak değiştirdim
ve askerler için bandajlar yapacağız.
Bak hele Vinnie. Üzerine düşeni yapıyorsun.
Teyellerini yapma vakti geldi.
Ama ben bu gece biraz yazacaktım.
Kafamda çok fazla şiir var.
Ailemizdeki bu çatışmalar yüzünden hiçbiri çıkamadı.
Nihayet bu gece huzurla oturabilirim.
Pardon.
Şu anda huzur diye bir seçenek yok.
Bu ülke savaşta,
eski sevgililerim ölüyor ve yardım etmen gerek.
Ben dikiş yapamam ki.
Doğru. Cidden yapamıyor.
Tamam. Buna gülmemize gerek yok.
Herkesin güçlü yanları vardır. Dikiş benim güçlü yanım değil.
Bu yüzden de Betty bu gece bize katılacak.
O Amherst'ün en iyi terzisi. Bize rulo bandajlar ve askerler için
faydalı olacak başka şeyler yapmayı öğretecek.
-Sana bile Emily. -Doğru ama uzun kalamam.
Unutmayın, benim… Pardon.
Bir misafirim var. Çok yorgunum.
Dün gece uyumadım.
Bu misafirim beni bütün gece uyutmuyor.
-Kimmiş o misafir? -Kadın horluyor mu?
Hayır, konuşuyor. Hayat hikâyesini yazmasına yardım ediyorum.
O inanılmaz bir kadın ve muhteşem bir hayat yaşamış
ama okuma yazması yok, ben de her şeyi yazmasına yardım ediyorum.
Üç gecedir hiç durmadan yazıyoruz
ve durmuyor.
Hikâye üzerine hikâye. Ayak uyduramıyorum.
Bu inanılmaz Betty. Biri için ne hoş bir şey yapıyorsun.
-Doğrularını yazmalarına yardım ediyorsun. -En azında Henry'yi aklımdan çıkarıyorum.
Ondan haber yok mu?
Tanrım, Henry'ye ne oldu?
Bilmiyoruz.
Bir aydan fazladır ondan mektup gelmedi.
-İkiniz hâlâ birlikte misiniz? -Lütfen hassas ol Vinnie.
Dinle Betty. Çok iyi anlıyorum.
Sevdiğim birini kaybetmek nasıldır biliyorum…
Bir partide bir kez birlikte olduğum birini.
Henry kayıp değil.
Oralarda bir yerde ve çok yakında Betty'yle birlikte olacaklar.
En azından Helen'ın iyiliği için öyle umarım.
O dışarıda bir yerde Betty. Öyle. Umudumu yitirmiyorum.
Sağ ol Emily.
Bu… Bu çok iyi geldi.
Tek yapmak istediğim bu.
-Yardım için yol bulmak. -Harika.
Demek ki bu gece dikiş yapan Amherst kadınlarına katılacaksın.
Vinnie, Betty, bana ilham veriyorsunuz.
Hepimiz katkıda bulunabiliriz.
Hepimiz üzerimize düşeni yapıp bu dünyayı güzelleştirebilir
ve bu ülkeyi sevgi ve kibarlıkla doldurabiliriz.
Orospu bebeği elletmedi!
Tamam, sanırım gitmem için tam uygun zaman.
Sonra görüşürüz. Fazladan yüksük getirmeyi unutma.
O kendini kim sanıyor ki?
Nedir bu tantana?
Ah Edward! Yataktan çıkmışsın!
Evet, kendimi iyi hissetmeye başladım,
ben de gelip vasiyetimi elden geçireyim dedim.
Sue'ya bir şey bırakmıyorsundur umarım.
-Ne yaptı ki? -Öz torunumu kucağıma vermiyor.
Ben o çocuğun yaşayan tek büyükannesiyim.
Saygı nerede?
Üstelik onu dünyaya getiren de benim.
Teknik olarak onu dünyaya Sue getirmedi mi?
Lütfen ama… Tek yaptığı uzanıp biraz ıkınmaktı.
Bu arada ben de geleneksel Norcross ebelik kabiliyetimi sergileyip
kafatasını ışığa çıkardım ve bana böyle mi teşekkür ediyor?
Beni odaya bile almıyor.
Bak, aslında ben onu hiçbir zaman sevmedim.
Yardımın lazım Emily.
Benim mi? Ne yapabilirim?
Bir tek seni dinler.
Az önce seni istiyordu.
"Yatak odasına sadece Emily girebilir" dedi.
Gidip ona biraz akıl vermelisin.
Evet. Ben de düşüncelerimi toplamak için yukarı çıkmak üzereydim.
Düşüncelerin için vaktimiz yok Emily.
Bu aile dağılıyor ve hızlı hareket etmezsek
bu çocuk öz büyükanne ve babasını tanıyamayabilir.
Saçmalama canım.
Çocuk daha bir haftalık. Sabırlı ol.
Sabırlı mı? Ne yani, büyümesini mi bekleyeyim?
-Evet. -Bağ kurmak hemen başlar.
Kokumu tanımasını istiyorum.
Sen bu çocuğa daha hiç bakmadın Edward.
Onunla tanışmama gerek yok. Dickinson adını devam ettireceğini biliyorum
ve bu da bana yeter.
Konusu açılmışken miras meseleme dönmem gerek
ve bu tantananın ortasında çalışamam.
O yüzden lütfen buradan çıkar mısınız?
Emily, Sue'yla konuşmayı kabul eder etmez gideceğim.
Pekâlâ.
Tamam… Ben… Deneyeceğim.
Bu geceki dikiş buluşmasını unutma Emily.
Bu aile sana güveniyor Emily.
Evet Emily. Lütfen git. Git.
Bir şey yap Emily.
Kimse merak etmesin. Emily Dickinson yardıma geldi.
Bu doğru mu sevgili Sue?
İki tane mi oldu?
Gidin buradan.
Benim Sue.
Emily? İçeri gel lütfen. İçeri gel.
Gel buraya. Senin için yerimiz var.
Az önce emdi şimdi uyuyor.
Kucağına almak ister misin?
Ben mi? Hayır, gerek yok. Ben muhtemelen onu düşürürüm.
Harika.
Sen bebeğe dokunmak istemiyorsun, annen geri vermek istemiyor.
Evet, o mesele…
Bir dakika. Seni buraya o mu yolladı?
Belki.
-Ne olduğunu anlatır mısın? -Anneni biliyorsun.
Ona biraz izin versem yemin ederim
bebeği kendi emzirmeye kalkar.
Burada olduğu zaman tek yaptığı beni eleştirmek,
bana patronluk taslamak ve istemediğim tavsiyeler vermek.
Onun sadece…
Sadece sınırlarıma saygı göstermesi gerek.
Seni anlıyorum, çok iyi anlıyorum
ama o da ilk torunuyla bağ kurmayı çok istiyor.
Onu biraz görmezden gelemez misin?
Önce onunla daha çok zaman geçirmeliyim.
Bu bebek yakında Dickinson olacak.
Sadece…
…şimdilik birazcık Gilbert olsun.
Tamam. Şu minik Gilbert'ı görelim.
Ona bir şey söyle.
Sesini tanımasını istiyorum.
Selam ufaklık.
Ben dayın Emily.
Emily dayın yüksük gibi at arabası kullanan bir adam tanıyor.
Tüm gün topuğuyla direksiyonu çeviriyor.
Adı da…
Cevabı biliyor musun?
-Hadi. Bir tahminde bulun. -Hadi bebek.
Tamam. Söyleyeceğim. Adı Yaban Arısı.
Birlikte büyütebileceğimiz çocuğu düşünsene.
Dâhi olur.
Bir mucize olur.
Bu imkânsız, Sue.
İmkânsız mı?
Yoksa senin istediğin mi değil?
Austin nerede?
George'la çıktı.
Puffers Gölü'ne atlamaya gittiler. Ev yapımı viskiyle kafayı buldular.
Göle mi? Buz gibidir. Daha öğlen bile olmadı.
Eh abin bir çocuk zaten.
Muhtemelen akşam yemeğine gelmez. Hep eve geç geliyor.
Emily. Sen gelebilirsin.
Bebekle birlikte ateşin başında ufak bir yemek yiyebiliriz.
Hoş olmaz mı?
Yapamam.
Neden?
Lavinia'ya bu gece dikiş grubuna gideceğime söz verdim.
Askerler için bandaj yapıyoruz.
Kahretsin.
Neden hep bunu yapıyorsun?
Ne yapıyorum?
Aileni benden öne koyuyorsun?
Ben asla… Bu haksızlık Sue.
-Ben kimseyi seçmiyorum. -Şşş.
Belki de sorun budur.
Bazen seçilmiş olmak istiyorum.
Seni her zaman, her yerde, herkesin önüne koyarım.
Ailem parçalanmanın eşiğinde.
Tek yapmak istediğim herkesin iyi olmasını sağlamak.
Sue'ya yardım etmek istiyorum. Ben…
Bana yardım etmenin bir sürü yolu var.
Bu gece dikiş grubuna katılmak istemiyordum.
Sadece şiir yazmak istiyorum ama hayat hep önüme çıkıyor.
Evet. Hayat öyle gıcık bir şeydir.
Senin için yazmak istediğim şiirler var.
Peki Emily.
Ama…
Ama ya şiirlerinden fazlasını istiyorsam?
Ya şu anda senin tamamını istiyorsam?
Bebek bakıcıları kulübü hizmetinizdedir.
-Baksana. Yardımcın var. -Evet.
Çünkü "evlat edinilmiş kuzen"den daha iyi ücretsiz ev işçisi yoktur.
Dikişlerinizi düzleştirip
kaba kenarları üst üste koymayı unutmayın.
Çok güzel Abiah.
Elinize sağlık Bayan Dickinson.
Askerler o yastık kılıfına minnettar kalacak.
Teşekkür ederim.
Ama bu askerler için değil, torunum için.
Umarım bir gün kendisine bizzat verebilirim.
-Anne, denedim, tamam mı? -Yeterince denememişsin.
Sue, Bayan Dickinson'ın bebekle vakit geçirmesine izin vermiyor.
Tamam. Ben bu dikiş gruplarındaki dedikodular için yaşıyorum.
İlk ve tek torunumu kucağıma almak için neler verirdim, biliyor musunuz?
Bana "Büyükanne" dediğini duymak için.
Ya da belki "Büyükamme."
-Ya da "Gigi." Ya da belki "Kurabiye." -Bebeğin henüz adı konmadı.
Ama ona isim verdiklerinde sence de bana Kurabiye demesi gerekmez mi?
-Daha genç geliyor. -Evet.
Bebek demişken, Jane'in Vietnam'a taşındığına inanamıyorum.
-Ondan mektup aldım bile. -Yapma ya. Ne diyor?
Saigon'daki bir lokantaya akçaağaç pekmezi götürmüş
ve insanlar dumpling'lerini ona batırtmış.
Adına da "New England-Asya Füzyonu" demiş.
Çok fena linç yiyecek.
Ne yapıyorsun Emily? Güzelim tülbendi heba ediyorsun.
Pardon, ipin ucu kaçtı.
Yardım etmek istiyorum dememiş miydin.
Evet. Hiçbir asker yarasına onu saramaz.
Size dikiş yapamadığımı söylemiştim.
O zaman dikişleri sök ve baştan başla.
İyi tülbendi ziyan edemeyiz.
Keşke örümceğe daha çok benzeseydim.
Pardon?
Bir Örümcek geceleyin Dikiş yaptı
Yoktu ama hiç Işığı
Kapladı o Kocaman Beyazı
Bu çok şairane.
Evet çünkü bu bir şiir.
Dikmeye devam et Emily.
Kenarları çok iyi yapıyorsun Vinnie.
O kumaşı nereden aldın? Çok güzel parlıyor.
Bandaj yapmak için eski elbiselerimi parçalıyorum.
Taliplerime güzel görünmek için bunları giydiğime inanamıyorum.
Şimdi bir erkeği yakından görebilmem için
ipeklerimi kanayan bacak yarasının üzerine basması gerekiyor.
Kızım bu çok kötü.
Şahsen bu savaşın bu kadar uzun süreceğini hiç düşünmedim.
Resmen sonu yokmuş gibi.
Sanki Amerika 100 yıl önce kurulmuş gibi.
Sonu geldi mi yani? Şimdiden mi?
Havayı biraz yumuşatabilir miyiz? Başka çay muhabbeti olan?
Çay mı? Çay istediğini bilmiyordum.
Kızlar gidip çay yapın.
Hayır, yani "çay muhabbeti" diyorum…
Dedikodu yahu, dedikodu.
İşte size dedikodu: Savaş alanında ölen her üç askere karşılık
beş asker hastalıktan ölüyor.
Ve o beşinin de karıları, sevgilileri
ve ondan hiç kopamayan eski kız arkadaşları.
Hiçbiri o zamanlarda kafasında ilişkiye hazır değildi.
Konu Ship ve Joseph Lyman.
Joseph Lyman Konfederasyon için savaşırken öldü.
-Bu konuşmaya hazır değil miyiz? -Doğru mu?
Neden iğneler bu kadar sivri?
Emily, bir şey dikemiyorsan bari bir şey ör.
Ben geleneksel kadın el işleri için yaratılmamışım.
Hepimizin üzerimize düşeni yapması gerek Emily.
Evet, sana yardım lazım.
Yardım etmeye çalışıyorum!
Tüm gün çabaladım
ama ne yaparsam yapayım hiçbir şeyi daha iyileştiremiyorum.
Zaten gerçek yaraları sarmıyoruz.
O ne demek şimdi?
İnsanların kalbinde yatan acıyı diyorum.
Şiddet, öfke ve ruhlarındaki acı.
İyileşmesini istediğim bu.
Şiirlerimle.
-Sana iyi şanslar. -Ne? Sence şiirin önemi yok mu?
Gruba bir soru: Amerika'nın yaşayan en büyük şairi kim?
-Walt Whitman. -Doğru.
Peki Walt Whitman bugünlerde ne yapıyor?
Saha hastanesinde hemşirelik.
Walt Whitman bile şu anda sözcüklerinin önemli olmadığının farkında.
Önemli olan onun hareketleri,
arkadaşlarına yardım etmek için orada yaptıkları.
Buna katıldığımdan emin değilim.
Drum Beat'te şiir yayımlıyoruz.
O, kocamla birlikte bizzat Abraham Lincoln önderliğinde yayımladığımız
bir birlik gazetesi.
Anladık. Kocan başkanla tanıştı.
Lincoln, Birlik için harika şeyler yaptığımızı söylüyor.
Askerler de Drum Beat'e bayılıyor. Ölüm döşeklerinde bile onu okuyorlar.
Gördünüz mü? Şiir ölen bir adamı bile rahat ettirebilir.
Senin yapmak istediğin bu mu? İnsanları rahat ettirmek mi?
Pardon ama bence insanları rahatsız etmeliyiz.
Bence öfkemizi sokaklara çıkarmalıyız.
Kadınlar oy vermeyi hak ediyor. Özellikle talep ediyoruz,
anayasa kadınların haklarını geri vermeli
ve kocama böyle dediğimi söylemememiz gerekiyor.
Bu konuşmaları yemek odamın dışına götür.
Şey, bence şiirin yardımı olabilir.
Ya da en azından öyle umarım.
Yoksa hayatım anlamsızlaşır.
Bence Emily haklı.
Konuş Betty.
Henry bir yazardır.
Yazdıklarına ailemizden daha çok önem veriyorsun diye ona kızıyordum.
Ve bu doğru. Ailemizi parçaladı.
Ama sonra…
Yazdıkları bizi yine bir araya getirdi.
Yazdığı mektuplar Helen… Yani eskiden yazdığı mektuplar…
Onun yegâne umudu hâline geldi.
Tanrım, ne yapacağımı bilmiyorum.
Helen o mektuplardan bir tane daha almazsa…
Yani…
Evet, yazmanın gücüne inanıyorum.
Bazen elimizde tek olan odur.
Doğru. Bu doğru Betty.
Ve yazmak benim usta olduğum konu.
Dikiş ya da örgü yapamıyorsam, yeni doğmuş bebekleri tutamıyorsam ne olmuş?
Ailemin karmaşık ilişkilerini düzeltemiyorsam ne olmuş?
Dünya için yapabileceğim en iyi şey kendimi bir yere kapatıp şiir yazmaktır.
Öyle yaparsan şiirlerin ne işe yarayacak?
Ne?
Dünyanın zorluklarıyla baş edemiyorsan
insanlar neden senin dediklerini duymak istesin?
Gerçek hayatı dışlayan yazarlık…
…ölmekle aynı şeydir.
Belki de dikişimize dönsek iyi olacak
çünkü yüzlerce uygun yakışıklı bacaklarını kaybedip duruyor. Yani…
Yani…
Bacağım!
-Geliyoruz! Yaralı var! -Austin?
-Bu sesler de ne? -İyi misin?
-Piç beni yaraladı! -Ne oldu?
Ufak bir bar kavgasına karıştık. Havada kırık şişeler uçuşuyordu.
-Bir tanesi Austin'in bacağını kesti. -Tanrım. Kanaması var.
Oğlum! Oğlum yaralanmış!
Gidip bandaj getirin!
Ama onlar askerler için.
-Austin, otur. -Jane.
-Otur. -Jane… Nerede… Jane nerede?
-Jane! -Sen ne kadar içtin?
Acılarımı unutacak kadar içmedim.
-Beni dinle Austin. İyi bir haberim var. -Hayır.
-İyi haber mi? -Evet.
Tekne geri mi döndü? Jane geri mi döndü?
-Hayır. Hayır. Şşş. Beni dinle. -Hayır! Bayan Dickinson…
-Babam seni bağışlıyor. -Ha?
Evet. Onunla konuştum ve sana hiç kızgın değil.
-Büyüklük bende kalsın diyor. -Tüm gün buradaydım.
Üstelik söylediğin onca berbat şeye rağmen
kin de tutmuyor.
Bunları unutmaya hazır.
Vay be.
O zaman sandığımdan daha yavşakmış demek ki.
Bunu nasıl söylersin Austin?
Her zaman yaptığı gibi hislerimi reddetmeye çalışıyor.
Tabii ki babam aramızda sorun yok demek ister.
Çünkü sorun kendisi.
Ne düşündüğü umurumda değil.
Yine de kendimi bu aileden çekiyorum!
-Çekilin yolumdan. Oğlum acı içinde. -Hayır.
Ama Bayan Dickinson, onlar Birlik…
Zavallı oğlum.
Sana bakayım.
Evet. Annen yanında.
Sen buna çekilme mi diyorsun?
-Jane. -Ona su getir Emily. Yardım etmeye çalış.
Jane.
Girin.
Selam Emily. Girmemin sakıncası var mı?
George senin buraya… Tamam, peki, zaten odamdasın.
Püf. O tantana için özür dilerim.
-Öyle olay çıkarmak istemedim. -Çok geç oldu George. Neden geldin?
Şey, ben… Sana bir şey vermek istedim.
Atlantic mi?
İçinde hoşlanacağını düşündüğüm bir makale var.
"Genç Katkı Sahibine Mektup." Genç şairlere tavsiyeler.
Yazan Thomas Wentworth Higginson.
Kölelik karşıtı Higginson mı?
Evet. Adam çok harika.
John Brown'ın isyanını destekleyen Gizli Altılı'dan biri olduğunu biliyor muydun?
Şimdi de güneyde savaşıyor.
Birlik'in siyahi askerlerden oluşan ilk alayının başında.
Uzun yolculuk muydu?
Hem de ne uzun.
Ama buraya vardım.
Önemli olan da bu.
Yani şu anda savaşın tam ortasında
ve hâlâ şiirle ilgilenecek vakit bulabiliyor.
Yani… bu muhteşem bir şey.
İnanılmaz bir şey.
Kesinlikle bakacağım. Teşekkürler George.
Evet, yani kabul et ya da etme.
Eminim sana kimse tavsiye veremiyordur zaten.
Sen başka bir düzeydesin.
Bu… Bu çok hoş bir şey.
Eh biliyorsun her zaman en büyük hayranın bendim.
Sanırım şiirlerimin artık önemi olmadığını düşünmeye başlamıştım.
Ne? Delilik bu.
Dünyada ve ailemde olan tüm olayların ışığında…
…belki de yazmayı kessem herkes için en iyisi olacak.
Sen bu dünyaya yazmak için gelmişsin.
Öyle mi gerçekten?
Belki yardım etmek için daha fazlasını yapmam gerek.
Tek bildiğim şu.
Sen ve şiirlerin arasında seçim yapmam gerekse…
Evet?
Şiirlerini seçerdim.
Bu birinin söyleyebileceği en tatlı şey.
-George ne yapıyorsun? George? -Ben…
Yani düşündüm de savaş falan yüzünden…
Yapamam George.
Kalbim başka birine ait.
Tanrım, hayat çok berbat, değil mi?
Betty döndü. İşte benim edepsiz hatunum.
Sojourner. Bu elbise çok güzel.
Bu elbiseyi giyen kadın olduğumu anlayacaklar.
Evet, anlayacaklar. Senin muhteşem Sojourner Truth olduğunu bilecekler.
Köle karşıtı, evanjelist, oy hakkı savaşçısı…
Ve müzmin bekâr.
Dur bakalım. Tüy kalemin nerede yetenekli edepsiz karı?
İşe dönelim.
Anılarını yazmaya devam etmek istiyorum ama çok yoruldum.
Betty, bir beyaz adamı mahkemeye verip kazanan ilk siyahi kadın olacaksam
bir gece daha uyanık kalıp bunu nasıl yaptığımı anlattığım bölümü yazabilirsin.
Tamam. Tamam!
-Evet, haklısın. -Evet.
Mücadeleye devam etmeliyiz. Pes edemeyiz.
-Henry de öyle derdi. -Doğru.
Çünkü ben ölmeyeceğim. Evime kuyruklu yıldız gibi döneceğim.
Enerjimle geceyi aydınlatmamı izle.
Altmış yaşımda olduğuma inanabiliyor musun?
Kesin doğum tarihini bilmiyoruz.
Yaklaşık 66 yaşımdayım ve muhteşem görünüyorum Betty.
Evet. Nerede kalmıştık?
Beş yaşındaki oğlunu Alabama'daki bir çiftçiye
kanunsuz olarak satmışlardı.
Beyazlar şeytandır. Hadi anlatalım.
Gerçek hayatı dışlayan yazarlık ölmekle aynı şeydir.
Bay Higginson,
Mısralarım iyi mi diye bakmak için vaktiniz var mı acaba?
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher