(ไตรภูมิ ของดันเต อาลีกีเอรี)
(ตอนที่หนึ่ง นรก)
อรุณสวัสดิ์ ลูกสาวพ่อ
- พ่อ - ใช่
พ่อลุกไหวแล้ว!
แต่งองค์ทรงเครื่อง
ใบหน้ามีเลือดฝาดอีกครั้ง
พ่อรู้ พ่อหายดีแล้ว
ดูเหมือนแค่ต้องพักสองสามวัน แล้วก็หายเป็นปกติ
แต่หายป่วยครั้งนี้ พ่อคิดสิ่งสำคัญได้ด้วย
- อะไรคะ - ว่าพ่อกำลังจะตาย
- อะไรนะ - อย่าร้องไห้ๆ
ไม่ มันเป็นแค่ข้อเท็จจริง พ่อจะอยู่ได้อีกไม่นาน
ใช่ ชีวิตค่อยๆ หมดไป เหมือนเทียนดับแสง…
บาย เอ็ดดี้
กว่าลูกจะรู้ตัว พ่อก็ตายแล้ว
ซึ่งหมายความว่า พ่อมีงานเอกสารต้องทำเยอะมาก
เอกสารเหรอคะ
ใช่ เป็นเรื่องด่วนจี๋
ไม่ พ่อต้องจัดการเรื่องมรดกให้เรียบร้อย
พ่อต้องร่างพินัยกรรมใหม่ รับรองโฉนด
แล้วก็ส่งเรียงความที่เขียนๆ ไว้ ไปให้นักคัดลอก
แล้วไหนจะต้องบริจาคเงินก้อนใหญ่
ให้สถานศึกษาชั้นนำต่างๆ ในนิวอิงแลนด์
เอมิลี ใกล้หมดเวลาแล้ว
พ่อต้องฝากรอยเท้าไว้ในเมืองแอมเฮิร์สต์
และบนโลกใบนี้
พ่ออาจจะตายภายในหนึ่งเดือน
แต่ผู้คนจะไม่มีวันลืมชื่อเอ็ดเวิร์ด ดิกคินสัน
โอเค พ่อคะ หนูดีใจที่พ่อรู้สึกดีขึ้น
หนูมีเรื่องอยากคุยด้วย
งั้นรีบๆ พูดสิ พ่อจะเตรียมงานการกุศลใหญ่ๆ
ค่ะ เรื่องความขัดแย้งระหว่างพ่อกับออสตินน่ะ
ความขัดแย้งอะไร
ที่ออสตินเมาแล้วก็พูดถ้อยคำแย่ๆ ออกมา
จนหัวใจพ่อหยุดเต้นไปจริงๆ
เรื่องนั้น
ฟังนะ หนูเข้าใจถ้าพ่อไม่อยากคุยกับเขาอีก
แต่หนูขอร้องสุดหัวใจ ยกโทษให้เขานะคะ
โถ แม่จอมดราม่าของพ่อ
พ่อไม่ได้โกรธพี่ชายลูกสักนิดเลยนะ
- ไม่เหรอคะ - ไม่
ถ้าประสบการณ์เฉียดตายสอนอะไรพ่อสักอย่าง
นั่นก็คือ ชีวิตมันสั้นเกินกว่า จะคิดแค้นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง
พ่อคะ หนูนึกว่าพ่อจะโกรธ
เอมิลี ดูก็รู้ว่าออสตินมีเรื่องให้ทุกข์ใจ
พ่อไม่อยากโทษเขาหรอก
พ่ออยากสนับสนุนเขาในแบบที่พ่อทำได้
และถ้านั่นหมายความว่า เขาจะไม่คุยกับพ่อสักพัก ก็… ก็เอาตามนั้น
ใช่ว่าพ่อจะตัดเขาจากกองมรดกซะที่ไหน
โอ้ พ่อคะ นั่นเยี่ยมไปเลยค่ะ พ่อไม่รู้หรอกว่าหนูดีใจแค่ไหน
เราจะได้อยู่กันอย่างสงบ ครอบครัวเราจะได้สงบสุขกันเสียที
(โลกของเอมิลี ดิกคินสัน)
(วิญญาณที่ถูกพันธนาการไว้)
- นึกว่าจะมีระบายมากกว่านี้ - มันเป็นชุดไว้อาลัยช่วงเช้า
ฉันรู้ แต่ผู้หญิงคนอื่นๆ ไว้อาลัยให้สามีตัวเองคนเดียว
ฉันกำลังไว้อาลัยให้สามีจำนวนนับไม่ถ้วน ที่ฉันจะไม่มีวันได้เจอด้วยซ้ำ
ดังนั้นเราจะทำชุดให้ปังขึ้นนิดหน่อย
รู้ไหม ฉันว่านะ ระบายมันไม่แสดงถึง "ความเศร้า"
จริงเหรอ งั้นทำคอเสื้อให้ลึกกว่านี้จะช่วยไหม
วินนี่ วินนี่ สวัสดีค่ะ เบ็ตตี้
ข่าวดี พ่อไม่โกรธออสติน
- สงครามดิกคินสันจบแล้ว - เย้!
ยกเว้นแต่ว่าสงครามจริงๆ ยังไม่จบ ฉันเลยอยากให้พี่ช่วย
ช่วยเรื่องอะไร
ฉันจะจัดงานเลี้ยงเย็บผ้ากันคืนนี้
ฉันจะตั้งชื่องานว่า "งานการกุศลของสตรีแห่งแอมเฮิร์สต์"
และเราจะทำผ้าพันแผลให้ทหารกัน
ดูเธอสิ วินนี่ ทำหน้าที่ในส่วนของเธอ
ใช่ ได้เวลาทำตะเข็บเย็บหุ้มกัน
คืนนี้ฉันจะแต่งกลอนน่ะ
ฉันมีกลอนในหัวเยอะเลย
ตั้งแต่ครอบครัวทะเลาะกัน ฉันเขียนไม่ออกเลยสักนิด
คืนนี้ฉันจะได้นั่งอย่างสงบเสียที
ขอโทษนะ
ความสงบไม่ใช่ทางเลือกในตอนนี้
ประเทศนี้กำลังมีสงคราม
บรรดาแฟนเก่าฉันกำลังตาย และพี่จะต้องช่วย
ฉันเย็บผ้าไม่เป็นด้วยซ้ำ
ใช่ เธอเย็บผ้าไม่เป็นจริงๆ
โอเค ไม่เห็นต้องขำเลย
ทุกคนมีจุดแข็ง เผอิญว่าการเย็บผ้าไม่ใช่จุดแข็งของฉัน
เพราะอย่างนี้เบ็ตตี้จะมาร่วมงานเราคืนนี้
เธอเป็นช่างเย็บผ้าที่เก่งที่สุดในแอมเฮิร์สต์ เธอจะสอนเราเย็บผ้าพันแผล
และของใช้อื่นๆ ที่มีประโยชน์ต่อทหาร
- พี่ด้วย เอมิลี - ใช่ค่ะ แต่ฉันอยู่นานไม่ได้
อย่าลืมว่าฉันมี… ขอโทษที
ฉันมีแขกที่บ้าน ฉันเพลียมากเลย
เมื่อคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน
แขกคนนี้ไม่ยอมปล่อยให้ฉันนอน
- แขกคนนี้เป็นใคร - เธอกรนเหรอ
เปล่าค่ะ เธอคุย ฉันช่วยเธอเขียนเรื่องราวชีวิต
เธอเป็นผู้หญิงที่เหลือเชื่อมาก และมีชีวิตที่สุดยอดจริงๆ
แต่เธออ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ฉันเลยช่วยเธอเขียน
เราเขียนกันมาสามคืนติดกันแล้ว
และเธอพูดไม่หยุดเลย
เธอมีเรื่องเล่าเรื่อยๆ จนฉันแทบตามไม่ทัน
เยี่ยมไปเลย เบ็ตตี้ คุณมีน้ำใจมากที่ช่วยเหลือคนอื่น
- ช่วยพวกเขาเขียนประสบการณ์ชีวิต - อย่างน้อยก็ช่วยให้ฉันลืมเฮนรีได้บ้าง
ยังไม่ได้ข่าวจากเขาอีกเหรอ
โอ้ คุณพระช่วย เกิดอะไรขึ้นกับเฮนรี
เราไม่รู้
เขาไม่ส่งจดหมายมาเกินหนึ่งเดือนแล้ว
- พวกคุณยังคบกันอยู่อีกเหรอ - วินนี่ ขอละ ถนอมใจคนอื่นบ้าง
ฟังนะ เบ็ตตี้ ฉันเข้าใจจริงๆ
ฉันรู้ว่ามันเป็นยังไงที่ต้องเสียคนรักไป
หรือคนที่เคยนอนด้วยหนเดียวในงานเลี้ยง
เฮนรียังไม่ตาย
เขาอยู่ที่ไหนสักแห่ง และเขาจะเขียนจดหมายหาเบ็ตตี้ในเร็วๆ นี้
ฉันก็หวังอย่างนั้น อย่างน้อยก็เพื่อเฮเลน
เขายังอยู่ เบ็ตตี้ จริงๆ นะ ฉันจะยังไม่เลิกหวัง
ขอบคุณค่ะ เอมิลี
มัน… ช่วยได้เยอะ
นั่นละที่ฉันอยากทำ
- หาทางช่วย - เยี่ยมค่ะ
ฟังดูเหมือนพี่จะมาร่วมงานเย็บผ้า ของสตรีแห่งแอมเฮิร์สต์คืนนี้นะ
วินนี่ เบ็ตตี้ ทั้งคู่เป็นแรงบันดาลใจให้ฉัน
เราทุกคนมีส่วนช่วยได้
เราทุกคนทำในส่วนของเรา และทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้นได้
และทำให้ประเทศนี้ มีแต่ความรักและความเมตตา
อีนังนั่นไม่ยอมให้แม่อุ้มหลาน!
โอเค ดูเหมือนได้เวลาที่ฉันจะกลับแล้ว
เดี๋ยวเจอกันนะ อย่าลืมเอาปลอกนิ้วมาเผื่อด้วย
หล่อนคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
เอะอะอะไรกัน
โอ้ เอ็ดเวิร์ด! คุณลุกจากเตียงได้แล้ว!
ใช่ ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้ว
เลยคิดว่าจะลงมาแก้พินัยกรรมหน่อย
ห้ามทิ้งอะไรไว้ให้ซูนะ
- เธอทำอะไร - หล่อนไม่ยอมให้ฉันอุ้มหลานชายตัวเอง
ฉันเป็นคุณย่าคนเดียวของเด็กนั่น ที่ยังหายใจอยู่
ความเคารพอยู่ตรงไหน
ไม่ต้องพูดถึงว่า ฉันเป็นคนทำให้เขาเกิดมาบนโลกใบนี้
ถ้าว่ากันตามจริง ซูต่างหากไหม
โอ๊ย ไม่เอาน่า หล่อนแค่นอนออกแรงเบ่งนิดหน่อย
ในขณะที่ฉันงัดเอาทักษะหมอตำแย ที่มีมายาวนานแห่งบ้านนอร์ครอส
เพื่อนำกะโหลกเล็กๆ โผล่ออกมาสู่แสงสว่าง แล้วหล่อนตอบแทนฉันอย่างนี้เหรอ
หล่อนไม่ยอมให้ฉันเข้าห้องด้วยซ้ำ
โอเค รู้อะไรไหมคะ พูดตามตรง หนูไม่เคยชอบเธอเลย
เอมิลี ช่วยแม่หน่อย
หนูเหรอ หนูจะช่วยอะไรได้
ลูกเป็นคนเดียวที่หล่อนยอมฟัง
หล่อนเพิ่งเจาะจงเรียกหาลูก
บอกว่า "เอมิลีเท่านั้นที่เข้าห้องได้"
ลูกต้องไปดึงสติหล่อนกลับมานะ
ค่ะ หนูกำลังจะขึ้นไปเรียบเรียงความคิด
เอมิลี เราไม่มีเวลาให้ความคิดของลูก
ครอบครัวนี้กำลังแตกแยก และถ้าเราไม่รีบทำอะไร
เด็กคนนั้นจะไม่มีวันได้รู้จักปู่กับย่าของตัวเอง
อย่าไร้สาระ
เด็กมันเพิ่งสัปดาห์เดียว ใจเย็นๆ หน่อย
ใจเย็นเหรอคะ จะให้ฉันทำยังไง รอจนเขาโตเป็นหนุ่มเลยรึไง
- ใช่ - การผูกสัมพันธ์ต้องเริ่มทันที
ฉันต้องให้เขารู้จักกลิ่นของฉัน
เอ็ดเวิร์ด คุณไม่เคยไปดูหน้าหลานด้วยซ้ำ
ไม่ต้องเจอหรอก ผมรู้อยู่แล้วว่า เขาจะสืบทอดนามสกุลดิกคินสัน
แค่นั้นก็ดีพอแล้วสำหรับผม
พูดไปแล้ว ผมต้องไปแก้พินัยกรรมต่อ
และผมทำงานท่ามกลางความวุ่นวายไม่ได้
ดังนั้นสลายตัวกันเถอะนะ ขอละ
ฉันจะไปทันทีที่เอมิลียอมไปคุยกับซู
ได้ค่ะ
โอเค หนู… หนูจะลองดู
เอมิลี อย่าลืมงานเย็บผ้าคืนนี้นะ
เอมิลี ครอบครัวนี้พึ่งพาลูกอยู่
ใช่ เอมิลี ไปเสียที ไป
เอมิลีทำอะไรสักอย่าง
ไม่ต้องห่วงค่ะทุกคน เอมิลี ดิกคินสันจะช่วยเอง
จริงหรือ ซูจ๋า
ทารกน้อยกับมารดา
ไปให้พ้น
ซู ฉันเอง
เอมิลีเหรอ เข้ามาสิ เข้ามาเลย
มาสิ เรามีที่ว่างตรงนี้
เขาเพิ่งกินนมเสร็จ ตอนนี้หลับอยู่
อยากอุ้มเขาไหม
ฉันเหรอ โอ้ ไม่ ไม่เป็นไร นั่น… เดี๋ยวฉันทำหล่น
เยี่ยม
เธอไม่อยากแตะลูกฉันด้วยซ้ำ ส่วนแม่เธอก็อุ้มแล้วไม่ยอมคืน
ใช่ เรื่องนั้นน่ะ…
เดี๋ยวนะ แม่ส่งเธอมาเหรอ
อาจจะ
- บอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น - เธอก็รู้จักแม่ตัวเองดี
ฉันสาบานได้ว่า ท่านจะให้นมเด็กคนนี้เองเลย
ถ้าฉันให้โอกาส
ตอนอยู่ในห้อง แม่เธอเอาแต่ตำหนิฉัน
เจ้ากี้เจ้าการฉัน ให้คำแนะนำที่ฉันไม่จำเป็นหรือต้องการ
ท่านแค่…
ท่านแค่ต้องเคารพขอบเขตกันบ้าง
ฉันเข้าใจนะ ฉันเข้าใจเธอจริงๆ
แต่แม่อยากผูกพันกับหลานคนแรกมากๆ
เห็นใจท่านหน่อยได้ไหม นะ
ฉันอยากใช้เวลากับเขาก่อน
อีกไม่นานเขาก็จะเป็นดิกคินสันเต็มตัว
แค่…
ให้เขาได้เป็นกิลเบิร์ตแค่ตอนนี้
ก็ได้ ไหนมาดูกิลเบิร์ตน้อยคนนี้ซิ
พูดอะไรกับเขาหน่อยสิ
ฉันอยากให้เขารู้จักเสียงของเธอ
ไงจ๊ะ หนูน้อย
นี่ลุงเอมิลีเอง
ลุงเอมิลีรู้จักชายคนหนึ่ง ที่ขับรถม้าขนาดเท่าปลอกนิ้วเย็บผ้า
เขาใช้เท้าปั่นทุกวัน
ชื่อเขาคือ…
รู้คำตอบไหมจ๊ะ
- เอาสิ ลองทายดู - ทายสิจ๊ะ ลูก
โอเค จะเฉลยละนะ เขาชื่อแมลงภู่
สมมติว่าเราเลี้ยงลูกด้วยกันได้
เขาจะเป็นอัจฉริยะ
อัจฉริยบุคคล
ซู มันเป็นไปไม่ได้
เป็นไปไม่ได้
หรือแค่… เธอไม่อยาก
ออสตินไปไหนล่ะ
ออกไปกับจอร์จ
ไปกระโดดลงสระพัฟเฟอร์ด้วยกัน พวกเขาเมาวิสกี้ที่ต้มเอง
สระนั่นเหรอ หนาวจะตาย ยังไม่เที่ยงเลย
พี่เธอไม่รู้จักโต
เขาอาจจะไม่มากินมื้อเย็นที่บ้านด้วยซ้ำ กลับตอนมืดค่ำเสมอ
เอมิลี เธอมาได้นะ
เรามากินมื้อเล็กๆ ด้วยกันข้างเตาผิง กับลูกของฉัน
ดีไหม
ไม่ได้
ทำไมล่ะ
ฉันรับปากลาวิเนียไว้ว่า จะร่วมงานเย็บผ้ากับเธอคืนนี้
เราจะทำผ้าพันแผลให้ทหารกัน
ให้ตายสิ
ทำไมเธอต้องทำแบบนี้เสมอ
ทำอะไร
เลือกครอบครัวก่อนฉันน่ะ
ฉันไม่เคย… พูดงี้ไม่ยุติธรรม ซู
ฉันไม่ได้เลือกใคร
บางทีนั่นแหละคือปัญหา
บางครั้งฉันก็อยากเป็นคนถูกเลือกบ้าง
ฉันจะเลือกเธอก่อนใคร ไม่ว่าเมื่อไรและที่ไหน
ครอบครัวฉันกำลังจะแตกอยู่รอมร่อ
ฉันอยากดูแลให้ทุกคนโอเค
ฉันแค่พยายามจะช่วย ซู ฉัน…
มีหลายทางที่เธอช่วยฉันได้
รู้ไหม ฉันไม่อยากไปร่วมงานเย็บผ้าคืนนี้ด้วยซ้ำ
ฉันอยากแต่งกลอน แต่ชีวิตต้องมีอะไรมาขัดอยู่ตลอด
ใช่ๆ ชีวิตก็วุ่นวายอย่างนั้นแหละ
มีกลอนที่ฉันอยากเขียนให้เธอ
โอเค เอมิลี
แต่…
แต่ถ้าฉันต้องการมากกว่ากลอนของเธอล่ะ
ถ้าตอนนี้ฉันต้องการทั้งหมดของเธอล่ะ
ชมรมพี่เลี้ยงเด็กมารับใช้แล้ว
- นี่ ดูสิ ผู้ช่วยมาแล้ว - ใช่
เพราะ "แรงงานฟรีในครัวเรือน" ที่ดีที่สุด คือ "ญาติที่รับมาเลี้ยงดู"
อย่าลืมรีดตะเข็บให้เรียบ
แล้วก็เก็บขอบผ้าให้หมด
เก่งมากจ้ะ อาไบอาห์
ฝีมือดีนะคะ คุณนายดิกคินสัน
พวกทหารจะต้องซาบซึ้งใจต่อปลอกหมอนใบนั้น
ขอบใจจ้ะ
แต่นี่ไม่ใช่ของทหาร ของหลานฉันต่างหาก
หวังว่าวันหนึ่งฉันจะได้มอบให้เขาด้วยตัวเอง
- แม่คะ หนูพยายามแล้ว โอเคไหม - ไม่มากพอ
ซูไม่ยอมให้คุณนายดิกคินสันใช้เวลากับหลานน่ะ
โอเค ฉันชอบฟังเรื่องเม้าท์มอย ในงานเย็บผ้าแบบนี้แหละ
รู้ไหมว่าฉันยอมทำอะไร เพื่อให้ได้อุ้มหลานคนแรกและคนเดียวนี้
เพื่อให้ได้ยินเขาเรียกฉันว่า "คุณย่า"
หรืออาจจะ "ย่า"
- หรือ "จีจี้" หรือ "คุกกี้" - หลานยังไม่มีชื่อเลยค่ะ
แต่มีชื่อเมื่อไหร่ ลูกไม่คิดว่าเขาควรเรียกแม่ว่าคุกกี้เหรอ
- ฟังดูสาวขึ้นหน่อย - ค่ะ
พูดถึงเด็ก ฉันไม่อยากเชื่อว่าเจนย้ายไปเวียดนามแล้ว
- ฉันได้รับจดหมายจากหล่อน - พระเจ้า เขียนมาว่ายังไง
หล่อนเอาน้ำเชื่อมเมเปิ้ล ไปที่ร้านอาหารในไซ่ง่อน
แล้วก็บังคับให้คนอื่นเอาน้ำเชื่อมราดเกี๊ยว
ตั้งชื่อว่า "นิวอิงแลนด์เอเชียฟิวชั่น"
หล่อนโดนต่อต้านสุดๆ
เอมิลี ทำอะไรน่ะ ผ้าดีๆ เสียหมด
โทษที ด้ายมันสอยผ้าไปด้วย
ไหนบอกว่าอยากช่วย
ใช่ แบบนั้นทหารจะใช้พันแผลได้ที่ไหน
ก็บอกไปแล้วว่าฉันเย็บผ้าไม่เป็น
ตัดด้ายออกแล้วเริ่มเย็บใหม่
จะเสียผ้าดีๆ ไปเปล่าๆ ไม่ได้
ฉันอยากเป็นเหมือนอย่างแมงมุม
ว่าไงนะ
แมงมุมถักใยยามราตรี
โดยไม่มีแสง
บนเพดานโค้งสีขาว
ฟังดูเหมือนบทกวี
ใช่ เพราะมันเป็นบทกวีไง
ก้มหน้าก้มตาเย็บไปเถอะ เอมิลี
ตะเข็บสวยมาก วินนี่
ไปหาผ้ามาจากไหนคะ เนื้อผ้าดีมาก
ฉันฉีกชุดเก่าๆ มาทำผ้าพันแผลน่ะ
ไม่อยากเชื่อว่าฉันเคยใส่ชุดแบบนั้น เพื่อให้ดูดีในสายตาผู้ชาย
ตอนนี้ถ้าอยากใกล้ชิดผู้ชาย ฉันทำได้แค่เพียง
ให้เขาใช้ผ้าของฉันพันบาดแผลเลือดออกที่ขา
เธอจ๋า มืดมนสุดๆ
โดยส่วนตัวแล้ว ฉันไม่นึกว่าสงครามจะยืดเยื้อขนาดนี้
ดูไม่จบไม่สิ้น
นั่นสิคะ แบบว่า… อเมริกาเพิ่งก่อตั้งเมื่อร้อยปีก่อน
จะจบแล้วเหรอ แค่นี้เองเหรอ
เรามาทำให้บรรยากาศคึกครื้นกว่านี้กันดีไหม ใครมีอะไรแซ่บๆ อีกบ้าง
แซ่บเหรอ ฉันไม่นึกว่าเธออยากดื่มชา
สาวๆ ไปชงชามาจ้ะ
ไม่ ผมหมายถึง "เรื่องแซ่บๆ"
เรื่องซุบซิบนินทา
ฉันมี ทหารทุกสามคนที่ถูกฆ่าในสนามรบ
จะมีอีกห้าคนที่ป่วยตาย
และทั้งห้าคนนั้นมีภรรยา ไม่ก็แฟนสาว
และแฟนเก่าที่ไม่เคยเลิกชอบพวกเขา
พวกเขาแค่ไม่เหมาะจะมีความสัมพันธ์ในขณะนั้น
หล่อนวกกลับมาเรื่องชิปกับโจเซฟ ไลแมน
โจเซฟ ไลแมนตายเพราะต่อสู้เพื่อฝ่ายสมาพันธ์
- เรายังไม่พร้อมคุยเรื่องนี้กันเหรอ - จริงเหรอ
ทำไมเข็มมันแหลมจัง
เอมิลี ถ้าคุณเย็บผ้าไม่เป็นก็ถักอะไรสักอย่าง
ฉันแค่ไม่เหมาะกับงานเย็บปักถักร้อยแบบกุลสตรี
เอมิลี เราต้องทำในส่วนของเรา
ใช่ พี่ต้องช่วยนะ
พยายามช่วยอยู่นี่ไง!
พยายามมาทั้งวัน
แต่ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้นมาเลย
เราไม่ได้กำลังรักษาบาดแผลที่แท้จริง
หมายความว่ายังไง
หนูหมายความว่า ความเจ็บปวดอยู่ในหัวใจคน
ความรุนแรง ความเกลียดชัง ความทุกข์ทรมานในจิตวิญญาณ
นั่นต่างหากละคือสิ่งที่หนูอยากเยียวยา
ด้วยบทกวีของหนู
- ขอให้โชคดีนะ - อะไร ไม่คิดว่าบทกวีมีความสำคัญเหรอ
ถามทุกคนนะ ใครคือกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่ยังมีชีวิตอยู่ในอเมริกา
- วอลต์ วิตแมน - ถูก
แล้วทุกวันนี้วอลต์ วิตแมนกำลังทำอะไรอยู่
เขาช่วยทำแผลอยู่ในโรงพยาบาลสนาม
เพราะแม้แต่วอลต์ วิตแมนก็รู้ว่า คำพูดของเขาไม่สำคัญในตอนนี้
สิ่งสำคัญคือการกระทำ
การช่วยเหลือพวกพ้องในสนามรบไงละ
ฉันไม่แน่ใจว่าเห็นด้วย
เราตีพิมพ์บทกวีในดรัมบีท
นั่นคือหนังสือพิมพ์ของสหภาพ ที่สามีกับฉันดูแลอยู่
ภายใต้การนำของอับราฮัม ลินคอล์นเอง
รู้แล้วย่ะ สามีเธอเคยเจอประธานาธิบดี
ลินคอล์นบอกว่า เรากำลังทำสิ่งที่ดีงามเพื่อฝ่ายสหภาพ
และพวกทหารชอบดรัมบีท ขนาดจะตายแล้วยังอ่านเลย
เห็นไหม บทกวีทำให้คนใกล้ตายสบายใจ
แล้วเธออยากทำแค่นั้นเองเหรอ ทำให้คนสบายใจ
ขอโทษนะ แต่ฉันคิดว่า เราควรทำให้คนไม่สบายใจมากกว่า
ฉันคิดว่าเราควรเอาความคับแค้นไปเดินตามถนน
ผู้หญิงควรมีสิทธิ์เลือกตั้ง เราต้องเรียกร้องให้ดังๆ
ว่ารัฐธรรมนูญควรให้สิทธิแก่สตรี
และเราห้ามบอกสามีฉันว่าฉันพูดอย่างนี้
เอาคำพูดแบบนี้ ไปพูดนอกห้องรับประทานอาหารของฉันเลย
ฉันคิดว่าบทกวีช่วยได้นะ
หรืออย่างน้อยฉันก็หวังว่าช่วย
ไม่อย่างนั้นชีวิตฉันคงไร้ความหมาย
ฉันคิดว่าเอมิลีพูดถูก
เบ็ตตี้ พูดต่อสิ
เฮนรีเป็นนักเขียน
ฉันโทษเขาที่เห็นความสำคัญของการเขียน มากกว่าครอบครัว
และมันก็จริง เพราะมันทำให้ครอบครัวเราร้าวฉาน
แต่แล้ว…
การเขียนของเขาทำให้เราผูกพันกันอีกครั้ง
จดหมายที่เขาเขียนถึงเฮเลน ที่เขาเคยเขียน…
มันกลายเป็นแหล่งความหวังเดียวของแก
ให้ตายสิ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง
ถ้าเฮเลนไม่ได้รับจดหมายจากเขาอีก
ดังนั้น…
ใช่ค่ะ ฉันเชื่อในพลังของการเขียน
บางครั้งเราก็มีอยู่แค่นั้น
ใช่แล้ว ใช่แล้ว เบ็ตตี้
และฉันถนัดเรื่องเขียน
ถ้าฉันเย็บปักถักร้อยไม่เป็น อุ้มเด็กไม่เป็นแล้วไง
หรือแก้ไขความสัมพันธ์ยุ่งเหยิง ในครอบครัวไม่ได้แล้วไง
สิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันทำได้เพื่อโลก ก็คือขังตัวเองไว้และแต่งกลอน
แต่กลอนของคุณจะดีได้ยังไง ถ้าคุณทำอย่างนั้น
อะไรนะ
ถ้าคุณรับมือกับความยุ่งเหยิงในโลกไม่ได้
ทำไมถึงจะมีใครอยากได้ยินความคิดของคุณ
งานเขียนที่ตัดชีวิตจริงออกไป…
ไม่ต่างจากความตาย
เราน่าจะเย็บผ้ากันต่อ
เพราะชายหนุ่มผู้มีคุณสมบัติอีกหลายร้อยคน กำลังถูกระเบิดขาขาดอยู่
ดังนั้น…
ขาฉัน!
- มีคนบาดเจ็บมา - ออสติน
- ร้องโวยวายอะไร - เป็นอะไรรึเปล่า
- ไอ้บ้านั่นทำผม! - เกิดอะไรขึ้น
เรามีเรื่องในบาร์นิดหน่อยครับ ขวดแตกบินว่อนเลย
- ขาของออสตินโดนเข้าไปใบหนึ่ง - คุณพระช่วย เขาเลือดออก
ลูกฉัน! ลูกฉันบาดเจ็บ!
ไปเอาผ้าพันแผลมาเร็ว!
แต่เราทำไว้ให้ทหารนะ
- ออสติน นั่งลง - เจน
- นั่งลง - เจน… เจน… เจนอยู่ไหน
- เจน! - พี่ดื่มไปเท่าไหร่เนี่ย
ไม่พอที่จะดับความเศร้าของฉันหรอก
- ออสติน ฟังนะ ฉันมีข่าวดีจะบอก - ไม่ได้
- ข่าวดีเหรอ - ใช่
เรือวกกลับมาเหรอ เจนกลับมาแล้วเหรอ
- ไม่ๆ ไม่ใช่ ฟังนะ - ไม่ได้ค่ะ! คุณนายดิกคินสัน…
- พ่ออภัยให้พี่แล้ว - ฮะ
ใช่ ฉันไปคุยกับเขามา เขาไม่โกรธพี่ ไม่โกรธเลย
- เขาน่ายกย่องจริงๆ นะ - เรานั่งเย็บมาทั้งวัน
แม้พี่จะพูดถ้อยคำร้ายๆ ออกมา
เขาก็ไม่เคืองแค้นพี่เลย
เขาพร้อมจะลืมเรื่องนี้
ว้าว
งั้นเขาก็เฮงซวยกว่าที่ฉันคิด
ออสติน พี่พูดอย่างนั้นได้ยังไง
เขาแค่พยายามไม่รับรู้ความรู้สึกของฉัน เหมือนเดิม
แหงละ พ่อคงอยากพูดว่าเราไม่มีปัญหาอะไรกัน
เพราะปัญหาคือตัวเขาไงละ
ฉันไม่สนว่าเขาคิดยังไง
ฉันยังจะตัดขาดจากครอบครัวนี้อยู่ดี!
- หลบไป ลูกฉันกำลังเจ็บปวด - ไม่นะ ไม่ได้
แต่คุณนายดิกคินสัน เราทำไว้ให้…
ทูนหัวของแม่
แม่จะดูแลเองนะจ๊ะ
ใช่จ้ะ แม่อยู่นี่แล้ว
แบบนี้เรียกตัดขาดเหรอ
- เจน - เอมิลี ไปเอาน้ำมาให้เขา ช่วยกันหน่อย
เจน
เข้ามา
ไง เอมิลี ฉันเข้าไปได้ไหม
จอร์จ นายไม่ควร… โอเค ได้ๆ ใช่ นายเข้ามาแล้ว
โทษทีที่ทำให้วุ่นวาย
- ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ป่วนกันขนาดนั้น - จอร์จ มันดึกมากแล้ว มาหาฉันทำไม
ฉัน… ฉันมีอะไรมาให้
นสพ.แอตแลนติกเหรอ
มีบทความในนี้ที่ฉันคิดว่าเธอน่าจะชอบ
"จดหมายถึงนักเขียนหนุ่มสาว" เป็นคำแนะนำสำหรับกวีรุ่นใหม่น่ะ
เขียนโดยโธมัส เวนท์เวิร์ธ ฮิกกินสัน
ฮิกกินสันที่สนับสนุนการเลิกทาสน่ะเหรอ
ใช่ เขาเจ๋งมาก
รู้ไหมว่าเขาเป็นหนึ่งในหก ที่สนับสนุนการก่อกบฏของจอห์น บราวน์อย่างลับๆ
ตอนนี้เขาลงไปใต้แล้วเพื่อต่อสู้ในสงครามนี้
นำกองพันทหารผิวดำกองพันแรกของสหภาพ
เดินทางมาไกลรึ
ไกลอย่างกับนรก
แต่ผมมาถึงแล้ว
เท่านั้นแหละที่สำคัญ
เขาอยู่ท่ามกลางดงสงคราม
แต่ก็ยังหาเวลามาห่วงใยเรื่องบทกวี
คือว่า… มันเจ๋งชะมัด
สุดยอดเลย
ฉันจะอ่านแน่ๆ ขอบใจนะ จอร์จ
ใช่ คือว่า จะอ่านหรือไม่อ่านก็ได้
ยังไงก็ไม่มีใครให้คำแนะนำเธอได้อยู่ดี
เธออยู่อีกระดับ
นาย… นายใจดีมากที่พูดอย่างนั้น
เธอก็รู้ว่าฉันเป็นแฟนตัวยงของเธอมานานแล้ว
ฉันแค่รู้สึกว่า กลอนของฉันไม่มีความสำคัญด้วยซ้ำ
อะไรนะ บ้าไปแล้ว
กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ทั้งในโลกและในครอบครัวฉัน…
อาจจะดีสำหรับทุกคนถ้าฉันเลิกเขียน
เธอเกิดมาเพื่อเขียนนะ
ใช่แน่เหรอ
ฉันน่าจะทำอะไรมากกว่านี้ เพื่อช่วยแบบจริงๆ จังๆ
ฉันรู้แค่ว่า
ถ้าให้เลือกระหว่างเธอกับกลอนของเธอ
ว่าไง
ฉันจะเลือกกลอนของเธอ
โอเค นั่นเป็นคำพูดที่น่ารักที่สุดเลย
- จอร์จ จะทำอะไรน่ะ จอร์จ - ฉัน…
ฉันแค่คิดว่า ไหนๆ ก็เกิดสงครามและอะไรหลายๆ อย่าง…
จอร์จ ฉันทำไม่ได้
หัวใจฉันเป็นของคนอื่น
ให้ตายสิ ชีวิตมันวุ่นวายจริงๆ เนอะ
(ดิแอตแลนติกรายเดือน)
เบ็ตตี้กลับมาแล้ว แม่ตัวดีของฉัน
โซเจิร์นเนอร์ ชุดนั่นปังมากเลย
ทุกคนจะได้รู้ว่าฉันเป็นผู้หญิง เมื่อสวมชุดนี้
ใช่ แน่นอน พวกเขาจะรู้ว่า คุณคือโซเจิร์นเนอร์ ทรูธผู้ยิ่งใหญ่
ผู้สนับสนุนการเลิกทาส ผู้เผยแพร่ศาสนา นักสู้เพื่อสิทธิในการเลือกตั้ง
และโสดเป็นที่เลื่องลือ
เดี๋ยว ปากกาขนนกเธออยู่ไหน แม่ตัวดีที่เก่งรอบตัวของฉัน
มาทำงานกันต่อเถอะ
ฉันอยากจะเขียนความทรงจำให้คุณต่อนะ แต่ฉันเหนื่อยไม่ไหวแล้ว
เบ็ตตี้ ถ้าฉันเป็นหญิงผิวดำคนแรก ที่ฟ้องชายคนขาวแล้วชนะคดีได้
เธอก็ถ่างตาเขียนบทต่อไปอีกคืนได้ ว่าฉันชนะคดีได้ยังไง
โอเค โอเค!
- ใช่ คุณพูดถูก - แหงละ
เราต้องสู้ต่อไป จะท้อถอยไม่ได้
- เฮนรีเคยพูดอย่างนั้น - ถูกต้องแล้ว
เพราะฉันจะไม่ตาย ไม่ ฉันจะกลับบ้านแบบปังๆ เหมือนดาวตก
คอยดูฉันเป็นแสงสว่างในราตรี ด้วยพลังของฉันนะ
เชื่อไหมล่ะว่าฉัน 60 แล้ว
เราไม่รู้วันเกิดของคุณ
เบ็ตตี้ ฉันอายุประมาณ 66 และฉันยังสวยเช้งขนาดนี้
เอาละ ถึงไหนแล้ว
พวกเขาเพิ่งขายลูกชายวัยห้าขวบของคุณ อย่างผิดกฎหมาย
ให้กับเจ้าของไร่ในอลาบามา
คนขาวมันชั่ว จารึกไว้เลย
งานเขียนที่ตัดชีวิตจริงออกไป ไม่ต่างจากความตาย
คุณฮิกกินสัน
หากไม่รบกวนเกินไป ช่วยบอกได้ไหม บทกวีของฉันมีชีวิตหรือไม่
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี