Wstawaj, Emily.
Nie.
- Wstawaj. - Nie każ mi iść.
Ten dzień będzie dobry.
Nienawidzę mojego życia i chcę umrzeć.
I dlatego potrzebujemy dnia w spa.
Pamiętajcie, by spakować ręczniki, bo każą nam płacić.
To niedorzeczne.
Wydasz nawet więcej pieniędzy na jakieś voodoo po tym,
jak wydaliśmy fortunę na durną operę.
Emily jest chora. Ledwie wyszła z łóżka.
A jeśli ma odrę? Albo jakąś chorobę psychiczną?
To znaczy?
Nie wiem, ale nie chcę się dowiedzieć.
Nie martw się. Po tym dniu Emily poczuje się lepiej.
Widzisz? Ciotka Lavinia w to wierzy.
- Jeśli mówimy o czakrach... - Nie mówimy.
Wróci w lepszym stanie. Bardziej stabilna niż nowe tory kolejowe.
Nie waż się mówić tego w sposób, jaki zrozumiem.
Sue.
Jedziesz z nami?
Czytałam książkę o etykiecie.
Pewnie wciągająca.
Piszą tam, że jeśli teściowa cię zaprasza,
musisz przyjąć zaproszenie.
- Zgadza się, musisz. - Dzięki Bogu.
Muszę z tobą porozmawiać.
- Porozmawiamy na osobności? - Oczywiście.
Okej.
Ale mam nadzieję, że się dziś zrelaksujemy.
Będziemy mieć szansę odpocząć.
Nie widziałam cię od opery i musimy pogadać.
Każdy ma wszystko, czego potrzebuje?
Nalewki? Olejki? Świeże spojrzenie?
- Spakowałam tylko złe nastawienie. - Emily.
Szlag. Cholera. Kurwa!
- Co? - O co chodzi?
- Co się stało? - Zgubiłam najsilniejszy kryształ.
- Gdzie go ostatnio widziałaś? - Na ołtarzyku.
Jak wygląda?
To obsydian.
Staram się chronić przed złą energią.
Jestem zmęczony. Boże.
Trzymaj tę złą energię z dala ode mnie.
Spokojnie, mam dodatkowy.
Dobrze. Zbierajmy się.
Do widzenia.
- Wiesz, że nas na to nie stać. - Twoja córka jest chora.
Tylko w jednym miejscu może jej się poprawić.
A za to nie ma za wysokiej ceny.
To na pewno jest błoto?
Wieczność – to Teraz w milionach
Hydroterapię, czyli uzdrawianie wodą,
można opisać jako leczenie różnych dolegliwości
poprzez zanurzanie części ciała w wodzie.
Sue!
Emily, słuchaj ciotki Lavinii.
Podróżowała po całym świecie i przywiozła mistyczne sekrety.
Zgadza się.
Weźmiecie udział w czymś, co robiono w starożytnych cywilizacjach.
Egipcie, Grecji, Rzymie.
Ludzie nazywają to „alternatywą”,
ale jestem otwarta na alternatywy, o ile działają.
Zgadzam się.
Lekarze mogą tego nie pochwalać, ale co oni wiedzą?
Bardzo mało.
Uwierzcie mi, po hydroterapii
nie będziecie tymi samymi chorymi,
melancholijnymi kobietami co teraz.
A jeśli to moja markowa cecha?
Emily, dosyć.
Jesteśmy tu dla ciebie. To ty masz problemy.
Nie, wszystkie mamy problemy, a zlokalizowane są one w tkankach.
Dobry Boże. Gorąco tu.
Ale nie możemy wyjść. To jest drogie.
Poddaj się gorącu. Poddaj się rytmowi.
Pozwól wodzie się leczyć.
Nie pozwólcie energii uciekać.
A jeśli ucieknie?
Moja słodka Vinnie.
Przecieki energii mogą prowadzić do niezdrowych związków,
potrzeby jedzenia potraw, które dobrze smakują.
Dobrze.
Sue.
Co?
Wymknijmy się stąd i pogadajmy.
Miałyśmy się relaksować.
Podczas rozmowy.
Sądzę, że mi na to nie pozwolisz.
- Chodź. - Woda to lekarstwo.
A prawda chroni.
Czuję się o wiele lepiej, więc...
A ty dokąd? Zapłaciliśmy za jeszcze 17 minut.
Pomyślałam, że mogłybyśmy skorzystać z usług uzdrowicielki.
Słyszałam o niej dobre rzeczy. Wykorzystuje moc księżyca.
Właśnie. Podoba mi się to.
Długo planowałam dokładny grafik, ale pewnie.
Róbcie swoje.
Spoko, spotkamy się przy basenie.
Co za zła energia.
Następna sesja!
Chodzi o to, że wszystko zniszczyłam.
Nie powinnam była pisać do jego żony.
I nie powinnam była siedzieć w jego loży w operze.
Sam nie opublikuje mojego wiersza. To koniec.
Oczywiście, że go opublikuje.
Opublikuje wszystko, co napiszesz.
Wszystkim tak mówi.
Wiem, ale wszystko zepsułam.
Teraz mnie nienawidzi.
Nie wierzę w to. Źle na to patrzysz.
Sam na pewno wyda twój wiersz.
Minęło kilka tygodni.
Codziennie sprawdzam gazetę i nic. Żadnego wiersza.
Skoro uważa mnie za ekscytujący, nowy głos, to na co czeka?
Odpowiedź brzmi: nie uważa.
Po tym, jak zostawił mnie w operze, pewnie wyrzucił wiersz do kosza.
Odwrócić się.
To naturalne, że odczuwasz niepokój.
To duży krok dla ciebie i twojej kariery.
Wystawiasz się na widok publiczny, a to wywołuje dużo emocji.
Ale to dobrze.
Ze wszystkich ludzi to ty wiesz, co robić z emocjami.
Przelej je na papier. Opisz.
Zamień w sztukę.
Ale ja już w siebie nie wierzę.
Chwila, co?
Miałam pewność siebie. Moc. Ale już jej nie mam.
Nie, odkąd go poznałam, a to, przykro mi to mówić, jest twoja wina.
Moja wina?
Tak, bo wywierałaś na mnie presję.
Przedstawiłaś mu mnie,
wbijałaś mi do głowy wszystkie pomysły o sławie.
Gdy tylko dałam mu mój wiersz, straciłam wszystko.
Wtedy straciłam zdolność pisania.
Kiedyś inspirowało mnie wszystko.
A nagle ważny dla mnie stał się tylko on.
Co myślał, co czuł. Jakby zaprzątnął moją głowę.
Mogę myśleć tylko o nim.
Miałam pasję, która pochodziła skądinąd,
a teraz bierze się od niego.
Co?
Wiele się tam dzieje.
Jak to? Gdzie?
Jakby twój mózg się palił.
To ma sens.
Możesz coś powiedzieć? Bo czuję się, jakbym traciła rozum.
Emily, uspokój się.
Nie rób absolutnie nic.
Oddychaj, zrób wydech.
Przysięgam, że wszystko będzie dobrze.
Sam opublikuje twój wiersz. Musisz mu tylko zaufać.
Następna!
Okej.
Następna sesja!
A teraz z boską miłością i nawodnieniem, uzdrawiamy się.
- Co jej się dzieje? - Ma napad.
To może być bardzo oczyszczające doświadczenie.
Może wszystkim uda się tego doświadczyć.
Musimy tylko zacisnąć mięśnie dolnych części ciała.
A teraz wydychajcie wszystko, co was trapi.
Skupcie się, dziewczęta.
Żyjcie chwilą, nie przeszłością.
Ani przyszłością. Wieczność to przecież ta chwila.
Wieczność – to Teraz w milionach
Co się dzieje? Jesteś zdenerwowana.
Wszystko w porządku.
„W porządku” nie ma w słowniku Emily. Ty tak nie mówisz.
Powiedziałabyś coś w stylu: „Wczoraj zgubiłam świat”.
Powiedz, co się dzieje.
Nic się nie dzieje.
Nic poza tym, że mężczyzna rujnuje mi życie.
- Nie gadaj. - Tak, to jest do bani.
Myślałam, że jesteś ponad to.
Dlaczego tak uważasz?
Daj spokój. Zawsze byłaś całkowicie niezależna.
Odrzucałaś zaręczyny, a do tego trzeba odwagi.
Czasami żałuję, że którychś nie przyjęłam.
Może życie mężatki z dzieckiem byłoby prostsze.
To najbardziej porąbane, co w życiu od ciebie słyszałam.
Ta woda musi cię wyleczyć, bo masz negatywną aurę,
a musisz być pozytywna.
Musisz być silna.
Emily?
Tak?
Jesteś moją bohaterką.
Musi ci być ciężko samej.
Można się przyzwyczaić.
Potrzebujesz pomocy w sporządzeniu testamentu, skoro twój mąż...
Tak, chcę, by wszystko dostał Billy.
To rozwiązuje problem spadkobiercy.
A kto ma być wykonawcą testamentu?
To powinien być ktoś zaufany, kto spełni twoje ostatnie życzenia, gdy...
zejdziesz z tego świata.
Ufam tobie.
Zabawne, o co się martwiłam rok temu.
Wiem. Byliśmy wtedy dzieciakami.
Teraz mamy ponad 20 lat.
Spisuję testament.
Ciężka sprawa.
Dorosłość jest trudna.
Jeśli coś ci się stanie, broń Boże,
nim mały William będzie pełnoletni...
Wiem, że nie dostałeś tego, czego chciałeś,
ale zawsze miałam przeczucie, że będziesz dobrym ojcem.
Chciałabym, byś ty się nim opiekował.
Jane, to dla mnie zaszczyt.
W porządku.
Rzuć na to okiem.
Daj znać, jeśli chcesz coś dodać, nim przygotuję dokument.
Chcesz go potrzymać?
Naprawdę?
Hej, Billy.
Hej.
Chcesz zobaczyć, co jest na zewnątrz?
Widzisz konie mamy?
Wiesz, jaki dźwięk robi konik?
Tak.
Wygląda dobrze.
Świetnie.
Dopiszę szczegóły, poświadczę to notarialnie
i wszystko będzie gotowe.
- Proszę. - Chodź tu, Billy.
Właśnie tak.
- Do środka. - Do widzenia, Billy.
Odprowadzę cię.
Austinie?
Podjęliśmy decyzje.
I uważam, że były właściwe.
Tak, oczywiście.
Dziękuję, że przemówiłaś mi do rozsądku.
Nie chciałem...
- Miałeś mnie odprowadzić. - Jasne.
Tato!
Co wy tu robicie?
Mama przyniosła sukienkę Dickinsonom.
Możemy zostać z tatą?
Nie, musimy wracać.
Będziesz na kolacji?
Zerwij najpiękniejsze polne kwiaty.
Dla mamy. Idź.
Mam dalej gotować dla dwóch osób czy...
Wychodzi nowy numer.
Wzrasta liczba subskrybentów. Zbliża się termin.
To się staje zbyt publiczne. Codziennie dostajesz pogróżki.
Lubię je nazywać listami z Południa.
To nie temat do żartów.
Narażasz życie naszej córki.
Już jest w niebezpieczeństwie i tak będzie, jeśli nie będziemy walczyć.
Zaufaj mi.
Emily Dickinson?
George?
O Boże. Co ty tu robisz?
Idę do sauny.
Nauczyłem się tego podczas podróży po kraju.
Spotyka się różnych ludzi.
Cieszę się, że cię widzę.
Jak się masz?
Tak, mam się...
Wybacz. Co robisz na Wschodnim Wybrzeżu?
Moja podróż na Zachód nie poszła zgodnie z planem.
Nie znalazłeś złota?
- Nie dotarłem do Kalifornii. - O nie.
Szlak oregoński nie jest łatwy do przejścia.
Gdy docieraliśmy do rzek, musieliśmy doszczelnić wóz i go spławiać.
Tempo było męczące, a racje żywieniowe marne.
I jeśli polowałaś za dużo w jednym miejscu, brakowało zwierzyny.
- Brzmi ciężko. - Tak.
Ale co dziwne, było fajnie.
A jak się ma twoja żona?
Ellen?
Ellen Mandeville Grout z Groutów z Princeton.
Niestety zachorowała na czerwonkę.
To okropne. Zmarła czy...
- Nie. - Okej.
Wyzdrowiała, ale to było obrzydliwe.
Czerwonka to nie byle co.
Potrzebowaliśmy przestrzeni.
Dosyć o mnie. Opowiedz mi o wszystkim.
Chcę usłyszeć przygody Emily Dickinson.
Nie ma wiele do opowiadania.
Daj spokój. Jak idzie pisanie? Tęsknię za twoimi wierszami.
„Wody – uczy pragnienie. Brzegu – morskie przestrzenie”.
Wciąż go pamiętasz.
Oczywiście. To miejsce mi go przypomniało.
Twoje wiersze zawsze mi się przypominają. Mają na mnie wielki wpływ.
Zostaną opublikowane.
Co? To wspaniale.
Powinny zostać opublikowane.
Redaktor ma mój wiersz od dawna
i mówi, że go wyda, ale jeszcze tego nie zrobił.
Brzmi jak szaleniec.
Gdybym ja miał twój wiersz?
Następnego dnia byłby na pierwszej stronie.
Wróciłeś na dobre?
Nie jestem pewien.
Staram się niczego nie planować.
Płynę z prądem. Życie to podróż, prawda?
Pewnie.
Ale chętnie odwiedziłbym ciebie i Austina, póki tu jestem.
Może pokażesz mi nowe wiersze.
Tęsknię za nimi.
Byłoby miło.
A może zobaczę je w gazecie.
Jasne.
Spoko. Idę pomoczyć stopy w lodowatej wodzie.
To miejsce pomogło mi odkryć moją prawdę.
Hej, George’u.
Tak?
Wiem, że między nami nie skończyło się dobrze.
I nigdy tego nie powiedziałam, ale dziękuję, że we mnie uwierzyłeś.
Zawsze będę wierzył.
Emily!
Tu jesteś. Przegapiłaś masaż.
Mamo, twoja skóra.
Wiem. Jestem bardzo obtarta.
Gdzie jest reszta?
Leżą na rozżarzonych węglach.
Nie chciałam z nimi iść
i pomyślałam, że może porobimy coś uspokajającego.
Co takiego?
Jest taki zabieg, który nazywa się „odrodzenie kokonu”.
Lubię kokony.
O Boże.
Ale zimno.
Czemu materiał jest zimny?
Świetnie się bawię.
Jakbyś znów była w moim łonie.
Pamiętasz, jak kryłaś się w moim łonie?
Nie bardzo, mamo.
Jestem w kokonie.
Siedzę w nim i nie będę taka sama, gdy wyjdę.
Nie będę taka sama.
- Wszystko będzie inaczej. - Mamo?
Ciepło ci?
Nie rozumiem. Przed sekundą było zimno. Czemu jest mi gorąco?
Ja też to czuję.
Wyciągnij mnie.
- Co? - Wyciągnij mnie.
Nie mogę. Musimy zaczekać, aż nas odwiną.
Muszę z tego wyjść.
Niech nas ktoś odwinie!
- Wyciągnijcie nas! - Już dobrze.
- Wszystko będzie dobrze. - O Boże.
- Zapomniałam, jak się oddycha. - Mamo.
- Naucz mnie oddychać. - Okej.
Pomocy! Niech nam ktoś pomoże!
- Halo! - Pomocy. Umrzemy tu.
O Boże. Okej.
- Co robisz? - Nie mogę wyjść.
Ogarnę to.
Nienawidzę tego miejsca.
Ciotka Lavinia.
Emily? co się stało?
Chyba się zakochałam.
Zakochałaś?
Ktoś zaprząta moje myśli.
Po prostu jest zatruwa.
Nie wiem, co to może być. Chyba się zakochałam.
Kim on jest?
Nieważne, nie zaaprobowałabyś.
Cóż...
Ktokolwiek to jest...
nie powinnaś się przez niego tak czuć.
Ktoś, kto cię kocha,
ktoś ciebie godny, nie powinien sprawiać, że jesteś chora.
To nie jest miłość.
Wiem, że moje małżeństwo nie jest idealne, ani trochę.
Ale nawet kiedy mnie złości tak bardzo, że mogłabym,
nie wiem, nabałaganić mu w gabinecie,
wiem, że chce dla mnie tego, co najlepsze.
Wiem, że siedziałby przy łóżku, gdybym go potrzebowała.
Zaopiekowałby się mną.
Mogłabyś to powiedzieć o tym człowieku?
Wiem, że zawsze na ciebie naciskam w kwestii małżeństwa,
ale nie zasługujesz na to, by czuć się źle.
Nie po to sprowadziłam cię na ten świat.
Nie po to.
Mamo?
Nic w tym miejscu nie sprawiło, bym poczuła się lepiej, tylko twoje słowa.
Czuję się prawie uleczona.
Na razie to najlepsze, co możemy zrobić.
Czas na ostatni zabieg!
- Czas na ostatni zbieg. - Musimy?
Już zapłacone.
Kto wie? Może będzie fajnie.
Muszę powiedzieć...
Czuję się lepiej.
Ja też.
Może będziesz w stanie dziś pisać.
Może.
Kibicuję ci.
Do zobaczenia, sąsiadko.
Wieczność – to Teraz w milionach –
To nie jest inny czas –
Tyle, że jest Nieskończona –
Jak Dom ogarnia nas –
Mówię ci, mamy coś.
Mam nadzieję.
Emily, wyglądasz zdrowo.
Co ty tu robisz?
Namawiam twojego ojca, by wstąpił do spółki z Samem Bowlesem.
Pewnie. Zainwestuję w gazetę.
Nie tylko w gazetę. W imperium.
Mam nadzieję, że to będzie lepsza inwestycja.
To jest dziennikarstwo. Nie może się nie udać.
Napijmy się w gabinecie.
- Zaraz przyjdę. - Wspaniale.
Emily.
Cieszę się, że cię widzę.
Tak?
Tak. Wyglądasz naprawdę dobrze.
Wreszcie udało mi się przestać martwić o wiersz.
To znaczy?
Mój wiersz.
Pogodziłam się z tym, że go nie wydasz.
Mam dla ciebie wieści.
Jakie?
Twój wiersz będzie na pierwszej stronie gazety.
Jutro.
Słyszałaś, co powiedziałem?
Ty...
Opublikujesz go?
Oczywiście, że tak.
Czekałem na właściwy moment. I wreszcie nadszedł.
To ta chwila. Musisz mi zaufać.
Zaczekaj tutaj.
Zaraz wrócę.
Chcę ci dać wszystkie moje wiersze.
- Wszystkie? - Tak, wszystkie.
Wszystkie, jakie napisałam.
Weź je.
Są twoje.
Napisy: Agnieszka Otawska