திரு. ஈ. டிக்கின்சன் அம்ஹெர்ஸ்ட், மாசசூசெட்ஸ்
தி சன்
என்ன ஆச்சு, கண்ணே?
என்னால் எழுத முடியவில்லை.
ஒ, தெய்வமே. நீ அப்படி சொல்வாய் என நினைக்கவில்லை.
நான் அவரிடம் ஒரு கவிதையை கொடுத்ததிலிருந்து இப்படி.
யாரிடம் கொடுத்த பிறகு?
திரு. பௌல்ஸ்.
இரண்டு வாரங்களுக்கு முன், நான் அவரிடம் சமர்ப்பித்தேன்.
ஓ, கடவுளே, அது ஓரு மோசமான வார்த்தை இல்லையா?
"சமர்ப்பித்தேன்." ஏதோ அவர் என்னை கட்டுப்படுத்துவதைப் போல.
ஏதோ அவர் என்னுடைய பிரபுவைப் போல.
சில பேருக்கு அது போல கட்டுப்படுத்துவதில் ஒரு தனி மகிழ்ச்சி.
போகட்டும். பின்ன ஏன் உன்னால் எழுத முடியவில்லை?
ஏனென்றால், அவர் இதை நிராகரித்து விட்டால், இன்னொன்று எழுதி பயன் என்ன?
அவர் அதை நிராகரிப்பார் என்று உனக்கு எப்படி தெரியும்?
வந்து, எனக்குத் தெரியாது.
எனக்குத் ஒன்றும் தெரியாது.
எப்போது தெரியும் என்றும் எனக்குத் தெரியாது.
கடவுளே, என் வாழ்க்கையே இப்படி நின்றுவிட்டதே.
இது ஒரு பெரிய தவறு.
எனக்குத் நன்றாகத் தெரியும், அவர் இன்னும் அதை படிக்கவே இல்லை என்று.
அவர் மிகவும் அதிக வேலை பளு உள்ளவர். கூடிய விரைவில் படிப்பார்.
ஆம், அதற்குள் நான் வாயதாகி இறந்திருப்பேன்.
எமிலி?
எமிலி, என்ன ஆச்சு?
உன்னுடைய முனகல் ஒலி எனக்கு மேலே வரை கேட்குது.
என்னால் எந்த பயனும் இல்லை.
உலர்ந்து போய். வெற்றிடம்.
பயனில்லாத வெறும் தவிடு.
அவளுக்கு எண்ண ஓட்டம் தடைப்பட்டிருக்கு.
டிக்கின்சன்
சூரியனை மெல்லத் தொடர்கிறது டேய்ஸி
மேகி, உன் சகோதரர்களிடம் இன்னொரு இருப்பிடம் தேவையென சொன்னாயா?
இல்லை, மேடம்.
அப்படியென்றால் இங்கு காணப்படும் பெரிய குழிக்கு என்ன விளக்கம் தருகிறாய்?
எனக்குத் தோன்றுகிறது, இது நம் வீட்டின் புதிய விருந்தாளிகளின் கைவரிசை என்று.
நான் நேற்றுதான் அவர்கள் இருவரையும் நம் இயந்திரக்கிடங்கின் அருகே பார்த்தேன்.
என்ன? இருக்காது, இந்த பெண்கள் இதை செய்திருக்க முடியாது. இது மிகப் பெரியது.
இளம் பெண்கள் என்னவெல்லாம் சாதிக்கிறார்கள் என்று நீங்கள் அறியமாட்டீர்கள்.
எட்வர்ட், அவர்களை நம்முடைய வீட்டில் இனியும் வைத்துக் கொள்ள முடியாது.
அந்த நியூமென் பெண்கள் இந்த குழியை தோண்டவில்லை.
உங்கள் சகோதரியும், கணவரும் அவர்களை செல்லம் கொடுத்து கெடுத்திருப்பார்கள்.
வந்து, அவர்கள் ப்ரூக்லினைச் சேர்ந்தவர்கள்.
அதை ஒரு காரணமாக ஏற்கமுடியாது.
நான் அந்த பூனைக் குட்டியைப் போல உணர்கிறேன்,
ஒரு ஆழமான குழியில் சிக்கிக்கொண்டு வெளியே வர வழி தெரியாமல் தவிக்கிறேன்.
ஏதேனும் நகைச்சுவை கவிதை எழுதிப் பாரேன்?
எட்வர்ட், நாம் இதைப் பற்றி பேச வேண்டும்.
இல்லை. அப்புறம், கண்ணே. நான் இப்போது பறவைகளை காணப் போகிறேன்.
இல்லை, இதைப் பற்றி இப்போதே பேசணும்.
அவர்கள் இருவரையும் கட்டுப்படுத்துவது மிகக் கடினம், நான் சொல்லிவிட்டேன்.
வீட்டையே எரித்து பொசுக்கி விடுவார்கள் நாம் அனுமதித்தால்.
ஆமாம். சரிதான், நாம் அதை அனுமதிக்கக்கூடாது.
இப்போது, ஒரு மஞ்சள்-மார்புடைய வார்பலர் என் கவனத்தை ஈர்க்கிறது.
வந்து, எனக்கு உங்கள் கவனம் தேவை.
தந்தையே, உங்களுடன் நானும் பறவைகளைக் காண வரலாமா?
நான் கொஞ்சம் தெளிவு பெற விரும்புகிறேன்.
அது மிக நல்ல யோசனை.
மருத்துவர் உன்னை வெய்யிலில் அலையக்கூடாது என்றுக் கூறியிருக்கிறார் அல்லவா.
இல்லை, அந்த மருத்துவர் ஒரு போலி.
வா. போகலாம்.
என் சகோதரர்கள் அந்த பூனையை வெளியே எடுத்துவிடுவார்கள்.
பாவம். அதன் பெயர் என்ன?
டம்மிடூடில்ஸ் என்று நினைக்கிறேன்.
ஓ, இல்லை. அவன் அதிகமாக கடிக்கக் கூடியவன்.
நீங்கள் எப்போதும் என் அறையில் இருப்பதை என் பெற்றோர்கள் கவனித்திருப்பார்களோ?
எனக்கு தெரியவில்லை. அதைப் பற்றி கவலைப் படணுமா என்ன? வேண்டாமே.
-வேண்டாம். என்னை இழுக்கிறது. -வேண்டாமா?
-எனக்கு விதிகளை முறிப்பது பிடிக்கும். -சரி.
-இது சரிப்படாது. -ஆமாம்.
சற்று பொறுங்கள்.
-அது... பரவாயில்லை. -சரி.
-அது, வந்து, ஒன்றும் செய்யாதது போல உள்ளது. -ஆமாம்.
அது ஏனென்றால் நாம் இதையெல்லாம் செய்யக் கூடாது என்பதாலோ என்னவோ.
என்ன சொல்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு இது இன்பமாக இல்லையா?
இல்லை, எனக்கு இன்பமாகதான் உள்ளது. எனக்கு இது மிகவும் இனிமையாக உள்ளது.
ஆனால் இது ஒழுங்கில்லை. இப்படி செய்யக்கூடாது.
-ஆமாம். -வேண்டாம்.
நான் சரியான முறையை கடைபிடிக்க நினைக்கிறேன்.
மிகவும் பண்புடன் நடக்க விரும்புகிறேன்.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறை உன் கையில் மென்மையாக முத்தமிட நினைத்து கையை பிடிக்கும் போதும்,
நீ என்னை மஞ்சத்தில் மீண்டும் தள்ளிவிடுகிறாய்.
எனக்குத் தெரியவில்லை. உண்மையாக, இதில் வேறேதோ இருப்பதாக தோன்றுகிறது.
-என்ன சொன்னீர்கள்? -ஆமாம்.
மேலும் பெண்கள் இது போல என்னிடம் நடந்து கொள்வது எனக்கு சற்றும் பிடிக்கவில்லை.
அவர்கள் என் உடல் அழகிற்காக என்னிடம் வருவதைப் போல இருக்கிறது.
எந்த பெண்கள்?
பொறுங்கள்.
நீங்கள் லோலாவைப் பற்றி பேசுகிறீர்களா?
ஓ, கடவுளே.
அவளுடைய பெயரைக் கேட்டதுமே, அந்த பிசுபிசுப்பான சர்கஸ் சாயத்தின் வாடையும்,
அவளுடைய குதிரைச் சாட்டையடியும், அந்த இடுப்பை ஆட்டும்...
-அவளுடைய என்னது? -அவளுடைய சிலந்தி ஆட்டம்.
சிலந்தி ஆட்டமா?
ஓ, அவள் நடனத்தில் தேர்ந்தவள் இல்லையே. அவளுக்கு நடனமாடவே தெரியாதே.
-எனக்கு இந்த சிலந்தி ஆட்டத்தைப் பற்றி... -வேண்டாம். சரி, இதைக் கேளு.
நாம் இந்த உறவில் கொஞ்சம் அளவிற்கு மீறி போவதாக நான் நினைக்கிறேன்.
நான் திரும்பி வந்தது இதற்காக இல்லை. இது புது இங்கிலாந்து, வெறித்தன மேற்கு இல்லை.
என்னால் முடியாது...
என்னால் லோலாவைப் போல ஒருத்தியை இனி சிந்திக்கக்கூட முடியாது.
நான் அப்படிப்பட்டவன் இல்லை.
அதனால் தான் நான் இங்கு உன்னைத் தேடி வந்தேன், லவினியா.
ஏனெனில் நீ என் குழந்தைகளுக்குத் தாயாக வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.
நமக்கு இன்னும் திருமணம் நிச்சயம் கூட ஆகவில்லை.
ஓ, ச்சே. ஆம்.
எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றுகிறது.
மேலே பாரு.
குங்குமநிற பூச்சிக்கொல்லி பறவை.
நீலநிற ஜே. அதோ அங்கே பாரு.
அங்கே பாரு. அங்கே இருக்கு.
ஓ, ஆமாம்.
வந்து, உனக்கு இப்போது தேவலையா?
என்ன தேவலையா?
அதாவது, மன அழுத்தம் குறைந்துள்ளதா?
இல்லை.
இன்னும் மோசமாகதான் இருக்கு.
மீண்டும் உன் கண்ணோட்டம் பற்றியதா?
ஆம். ஆமாம், என் கலையாற்றல் கண்ணோட்டத்தைப் பற்றியது.
ஆற்றலை தொலைத்துள்ளேன்.
நான் நினைத்தேன் உனக்கு கவிதைகள் வந்த வண்ணம் உள்ளனவென்று.
ஆமாம். ஆனால், இப்போது நின்றுவிட்டது.
என்னால் எந்த விதத்திலாவது உதவ முடிந்தால் நல்லது, ஆனால்...
எனக்கு உன்னைப் போல ஒரு ஆற்றல் இருந்ததே இல்லை.
அங்கே ஒரு கார்டினல் பறவை போச்சு.
அட, அது மிக சுவாரசியமான பறவை.
எங்கே? எந்த பறவை?
அங்கே, பாரு. உன் அண்ணன்.
அதிலே ஒரு வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால்...
ஓ, ஹை. அப்பா.
நான் அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன்.
யார் இவர்?
அப்பா, இவர் அம்ஹெர்ஸ்ட் ஆபரண மரங்கள் சங்கத்தின் சிறப்பு விருந்தினர்,
திரு. பிரெட்ரிக் லா ஓல்ம்ஸ்டெட்.
ஓல்ம்ஸ்டெட்.
அப்பா, இவர்தான் நியூ யார்க்கின் மையத்தில் வரவிருக்கும்
அந்த சிறந்த பூங்காவை வடிவமைப்பவர்.
திரு. ஓல்ம்ஸ்டெட், பூங்கா மிக அற்புதமாக வருகிறது என கேட்டேன். எப்படி அழைப்பீர்கள்.
"மையப் பூங்கா" என்று நான் நினைக்கிறேன்.
சரியான பெயர். மிகப் பொருத்தமான பெயர்.
வந்து, நன்றாக உள்ளது. சிறப்பாக இல்லை.
இவர் இன்னும் என்னவெல்லாம் வடிவமைக்கிறார் தெரியுமா?
என்ன?
அம்ஹெர்ஸ்ட்டின் பொதுமக்கள் கூடும் திறந்தவெளிக் கூடம்.
அற்புதம்.
வெளியே போகணும்.
வெளியே போகணுமா?
இல்லை, நல்லவரே. அப்படியில்லை. அதாவது, நான் அதற்கு நேர்மாறாக செய்யணும்.
நான் உள்ளே போகணும்.
அதை கவனி. அது தான் அவருடைய செயல்முறை.
பாருங்க, நான் ஒரு இடத்தில் வந்தவுடன் கூர்ந்து கேட்க ஆரம்பிப்பேன்.
நான் அந்த இடத்தோடு பேச மாட்டேன்.
அந்த இடம் சொல்வதை கேட்பேன்.
அந்த இடம் என்ன சொல்கிறது உங்களிடம்?
நான் இன்னும் கேட்கவில்லை. இப்போது தானே வந்திருக்கிறேன்.
ஆமாம்.
நாம் இதே இடத்தில் சுமார் ஒரு மணி நேரமாக நின்று கொண்டு இருக்கிறோம்.
ஒரு மணி நேரம் அவ்வளவு தானே?
அண்ட சராசரத்தின் பரந்த காலகட்டத்தில், ஒரு மணி நேரம் என்பது ஒன்றுமேயில்லை.
இல்லை, நாம் இந்த கடிகாரத்தையெல்லாம் தூக்கி எறியவேண்டும்.
இயற்கையின் காலமே வேறு.
இப்போது, நான் சுற்றி வர வேண்டும்.
நான் சந்தித்துள்ள சுவாரசியமான மனிதர்களில் இவரும் ஒருவர்.
படைப்பாற்றல் மிக்கவர். ஆபரண மரங்கள் சங்கத்தின் முக்கயமான சாதனை.
நான் அவருடன் செல்கிறேன்.
ஹை, பொறு. எமிலி, நீ எங்கே போகிறாய்?
அவர் எனக்கு உதவ முடியும் என நினைக்கிறேன்.
நான் உனக்கு உதவிக் கொண்டிருப்பதாக நினைத்தேன்!
திரு. ஓல்ம்ஸ்டெட்.
நான் ஒரு தந்தையாக இருந்து பயனே இல்லை.
அப்பா, அப்படி சொல்லாதீர்கள்.
நீங்கள் மூன்று குழந்தைகளை ஈன்றீர்கள், நாங்கள் எல்லாரும் நல்லபடியாக இருக்கிறோமே.
ஓ, இதை பாரப்பா.
நான் அப்படி ஒன்றும் சிறப்பாகச் செய்யவில்லை.
இப்போது நமக்கு இன்னும் இருவர் புதிதாக வந்துள்ளனர், பார்த்துக் கொள்ள.
நீங்கள் அந்த சிறுமியரைச் சொல்கிறீர்கள்.
ஆமாம்.
ஆம், அந்த நியூமென் பெண்கள்தான்.
அவர்கள் சரியாக நடந்து கொள்ளவில்லை, அது உன் தாயிக்கு பிடிக்கவில்லை.
சரி, எனக்கு ஒன்று தோன்றுகிறது.
ஓ, என்ன?
நான் அவர்களை தத்து எடுத்துக் கொள்கிறேன்.
என்ன சொல்கிறாய்?
நான் அவர்களை தத்து எடுக்க விரும்புகிறேன்.
எனக்கு அவர்களைப் பார்த்தால் பாவமாக உள்ளது, உண்மையில், இடமும் தாராளமாக இருக்கிறது.
மேலே அந்த குழந்தைகளுக்கு இடமும் உள்ளது.
அந்த வீட்டில் சில சமயங்களில் தனிமையாக உணர்கிறேன்.
நீ நிச்சயமாகதான் சொல்கிறாயா?
குறைந்தது இதையாவது செய்யலாமே.
அதாவது, அவர்களின் சொத்திலிருந்து தானே எங்கள் வீட்டின் தொகையை கட்டுகிறோம்.
ஆம், உண்மை, மேலும் அது உன் தாயிக்கு நிம்மதியைத் தரும்.
அதைதான் நானும் விரும்புகிறேன். நான் அவர்களை அழைத்துச் செல்கிறேன்.
சரி. பிரச்சனை தீர்ந்தது.
அப்பாடி.
அப்போ, நான் சூவிடம் இதைப் பற்றி சொல்ல வேண்டும்.
எனக்கு, இந்த பூங்காவை அமைப்பது, ஓவியம், நாடகம் அல்லது கவிதை உருவாக்குவதைப் போல.
ஒரு கவிதையா? உண்மையாகவா?
ஆம், இரண்டிற்கும் எவ்வித வித்தியாசமும் இல்லையே.
நான் ஒரு கலைஞன். நான் ஒரு படைப்பாளன்.
இந்த பூமிதான் என்னுடைய திரை, இயற்கை பொருட்கள் தான் என்னுடைய சந்தங்கள்.
எடுத்துகாட்டிற்கு, இந்த பாறை...
சரியான விஷயத்தை சொல்கிறது.
ஓ, அப்படியா!
என்ன சொல்கிறது?
இந்த ரோஜா புதர் ஒரு வீண்.
அந்த ரோஜா புதரில் என்ன தவறு?
எனக்கு உண்மையாக பதில் கூறுங்கள்.
அந்த ரோஜா புதரின் அருகே நீங்கள் நிம்மதியாக அமர்ந்திருக்க முடியுமா?
முடியலாம்.
அது போதாதே.
இல்லை. இந்த புதர் அகற்றப் பட வேண்டும்.
சற்று பொறுங்கள். இருங்கள். நான் முயற்சிக்கிறேன்.
சொல்லுங்க...
ஒரு புத்தகத்தை வைத்துக் கொண்டு இதன் அருகே அமர்ந்து
எந்த விதத் தொல்லையுமின்றி இருப்பதாக உணரமுடியுமா?
நம்முடைய நகர வாழ்வின் அசுத்தத்திலிருந்து விடுபட்டு குணமாவதாக உணர்கிறீர்களா?
உங்கள் பதிலுக்காக எத்தனை நேரம் தேவையென்றாலும் காத்திருக்கிறேன்.
உண்மையைச் சொல்லணும். இல்லை என்றுதான் பதில்.
அந்த புதர் அகற்றப் படவேண்டும்.
எனவே, என்ன செய்வதென்று புரியாத போது நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?
-எனக்குப் புரியாத போதா? -ஆமாம்.
நான் காத்திருப்பேன்.
-எத்தனை காலம்? -அது நன்றாக இருக்கிறது.
எத்தனை காலம் தேவைப் படுகிறதோ, அத்தனைக் காலம்.
மாதங்கள், வருடங்கள்.
உங்களுக்கு உண்மையிலேயே பொறுமைதான்.
நான் நூற்றாண்டுகளுக்கும் அழியாத கலையை உருவாக்குபவன்.
வரப்போகும் தலைமுறைகள் என் பூங்காக்களை அனுபவிப்பார்கள்.
என்னுடைய பூங்காக்கள் ஜனநாயகத்தையே காப்பாற்ற நேரலாம், ஆகையால்...
நான் அவசரப்பட முடியாது.
எப்போதாவது சங்கடத்தில் சிக்கக் கொண்டிருந்திருக்கிறீர்களா?
இல்லை, நான் சிக்கலை மறுப்பவன்.
அதைப் பாருங்க.
ஓ, நான் பார்த்ததிலேயே சிறந்த டாக்சஸ் பக்காட்டா அது தான்.
டாக்சஸ் என்ன?
அந்த புதர் வேலிகள்.
ஆனால் அவைகள் ஓடுகின்றனவா?
கடலலைகளைப் போல, அலுங்காமல் விரிகின்றனவா?
மனங்களைப் பாடச் செய்கின்றனவா?
அமெரிக்கா, சுதந்திரப் பறவைகளின் நாடு,
இங்கே எல்லா தர மக்களும், சரிசமமாக, ஒன்று கூடுவார்கள்.
வாருங்கள். நாம் கண்டுபிடிப்போம்.
என்ன?
என்ன அந்...
கடவுளே.
நான் ஒரு குழியில் விழுந்துவிட்டேன்.
ஹலோ!
ஹலோ?
கடவுளே.
யாராவது!
நான் குழியில் விழுந்துவிட்டேன்!
நம்ப முடிகிறதா?
கிரேட் பாரிங்டன்னில் ஒரு இடத்திற்குச் சென்றதாக, சாம் என்னிடம் கூறுகிறார்
அங்கு ஒரு தலைவடிவ நிபுணரின் சொற்பொழிவைக் கேட்டாராம்.
அது சரி. ஆக அவருடைய தலைமண்டையின் மேடு பள்ளங்களை ஆராய்ந்துள்ளார்கள்.
தலைவடிவ நிபுணர்கள் தான் இப்போது மிக பிரபலமாக உள்ளனர்.
நாம் நம் ஆட்டத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும்.
மேற்கு மாஸ்ஸசூசெட்ஸில் உள்ள ஒரு சிறிய நிலையம், என்னை தோற்கடிக்க விடமாட்டேன்.
அதன் உரிமையாளரையும் எனக்குத் தெரியும்.
அவளுக்கு தலைவடிவம் பற்றி எதுவும் தெரியுமா என்பதே சந்தேகம்தான்.
சூ!
அங்கே இருக்கிறாயே. ஒரு அற்புதமான செய்தி.
என்ன செய்தி?
கிளாரா மற்றும் அன்னா நியூமென், என்னுடைய அத்தை பெண்கள்,
அவர்கள் நம்முடன் தான் இருக்கப் போகிறார்கள். இங்கே, தி எவர்கிரீன்ஸில்.
மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை?
நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?
இந்த இரு அநாதை குழந்தைகளுக்கு அடைக்கலம் தருவதைப் பற்றி கூறுகிறேன்.
நாம் அவர்களை தத்து எடுத்துக் கொள்ள முடியும், முடியுமல்லவா?
ஆஸ்டின், நீங்கள் என்னை ஒரு வார்த்தை கேட்டவில்லை.
அவர்களை இங்கு வைத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை.
ஆனால், சூ, அவர்களுக்கு போக வேறு இடமில்லை.
அவர்கள் அநாதைகள். அகதிகள்.
நீ டிக்கின்சனாவதற்கு முன் இருந்ததைப் போல.
எனக்கு இது தான் தேவை.
என்னுடைய மோசமான கடந்தகாலத்தை நினைவு படுத்தும் இரண்டு வாழும் உயிர்கள்.
சூ...
கருணை காட்டு.
அவர்கள் ஏன் இங்கு வர வேண்டும்?
ஏனென்றால்...
எனக்கு குழந்தை வேண்டும்.
ஆஸ்டின்.
எனக்கு குழந்தை வேண்டும், வாக்களித்தபடி நான் உன்னிடம் அதை கேட்கப் போவதில்லை.
எனவே, இது எனக்கு கிடைத்த ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம்
இந்த பெண்களுக்கு ஒரு தந்தையாகவும், உனக்கு கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்றவும்.
நீ அதை ஆவலுடன் வரவேற்க வேண்டியது உன் கடமை என நான் நினைக்கிறேன்.
சரி, நீங்கள் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்து விட்டது போலவே தெரிகிறது.
எனவே, அப்படி தான் இருக்கப் போகிறது.
ஆகையால் நீங்கள் அவர்களுக்கு குழந்தைகள் காப்பிடம் செய்வது நல்லதென தோன்றுகிறது.
ஓ, காப்பாற்றுங்கள்
காப்பாற்றுங்களேன்!
யாராவது?
யாரங்கே?
என் பெயர் எட்வர்ட். நான் குழியில் விழுந்து விட்டேன்.
எட்வர்ட்?
யாரங்கே!
யாராவது?
யார் அங்கே?
எட்வர்ட்?
கண்ணே, நீயா அது?
ஹை.
நல்ல வேளை. நீ வந்தாயே.
நீங்கள் குழியினுள் விழுந்து விட்டீர்களே!
எனக்கு அது தெரியும். நான் குழிக்குள் தான் இருக்கிறேன். என்னை வெளியே எடு, கடவுளே.
சரி, எனக்கு வெளியே வர உதவு, பெண்ணே.
நீ என்ன செய்கிறாய்? வேண்டாம்.
பார்த்தாயா.
சரி, சரி.
நீ எதற்காக இப்படிச் செய்தாய்?
என்னை மன்னித்து விடுங்கள். நாம் இப்போதே பேச்சு வார்த்தையை முடிக்கலாம், எட்வர்ட்,
உங்களுக்கு வேண்டுமோ, வேண்டாமோ.
இப்போது சரியான நேரமில்லையம்மா.
இதுவே மிகப் பொருத்தமான நேரம். இந்த ஒரு முறை, என்னிடம் நீங்கள் தப்ப முடியாது.
அம்மா, இல்லை, நான் எப்போதுமே உன்னிடமிருந்து தப்பிக்க முயன்றதில்லை.
எட்வர்ட், என் மேல் ஆணை, இனியும் ஒரு முறை நீங்கள் என்னை அம்மா என அழைத்தீர்களோ,
இந்த குழியிலேயே நாம் இருவரையுமே நான் புதைத்து விடுவேன்.
தெய்வமே. உனக்கு என்ன ஆயிற்று?
அந்த நியூமென் பெண்களை என்னச் செய்யப் போகிறீர்கள் என எனக்கு தெரிந்தாகணும்.
அதை எல்லாம் சரி செய்து விட்டேன்.
ஆஸ்டினிடம் பேசினேன். அவன் அவர்களை தத்து எடுத்துக் கொள்ளப் போகிறான்.
-தத்து எடுத்துக் கொள்ளப் போகிறானா? -ஆமாம்.
பார்த்தாயா, நீ சொல்வதை எல்லாம் கேட்க தான் செய்கிறேன், வேறுவிதமாக தோன்றினாலும்.
வந்து, அப்படிதான் இன்னும் அதிகமாக செய்ய வேண்டும்.
இது அந்த கால்நடை விழாவைப் பற்றிதானே?
நான் அதை உனக்கு ஈடு கட்டுகிறேன்.
மூன்று வாரங்கள் கடந்து விட்டன, எட்வர்ட்.
நான் வேலை பளுவில் இருந்து விட்டேன்.
உங்களுக்கு எப்போதும் வேலைதான், எனக்கு அதைக் கேட்டு அலுத்துவிட்டது.
இப்போது நம் குழந்தைகள் எல்லோரும் பெரியவர்கள் ஆகிவிட்டனர்.
இந்த வேளையை தான் நாம் சாதகமாக்கிக் கொண்டு நம்முடைய
இளம்வயது தாபங்கள் எல்லாவற்றையும் நினைவுகூற முடியும்.
வெறும் கால்நடை விழா மட்டும் இல்லை.
அப்போதெல்லாம் கிருஸ்துமஸ் மற்றும் ஈஸ்டர் நாட்களின் போதும் அப்படி தான்.
நாம் எவ்வளவு துணிச்சலாக இருந்தோம் என்று நினைவிருக்கிறதா?
நடுப் பகலில் லவினியாவை கருதரித்தேனே, அந்த நாட்களில்?
வேறு ஒரு முறை, புதிய கம்பளத்தை மஞ்சத்தின் மீது விரித்து, ஹோட்டலென கற்பனை செய்தோமே?
அந்த கம்பளத்தின் மீது நீ மிக அழகாக இருந்தாய்.
ஆனால் நாம் ஏன் அது போல இப்போது செய்வதில்லை?
வந்து, நான் எப்படி சொல்வது?
நமக்கு வயதாகிவிட்டது.
ஆஹா.
அந்த வேலிச்செடிகள் இவ்வளவு உயரம் வளர்ந்ததாக நினைவில்லை.
அல்லது இவ்வளவு நீளமாக.
நான் நினைக்கிறேன், நாம் வழி தவறி விட்டோம் என்று.
ஓ, நல்லது. நன்று. அப்படிச் செய்வதே என் விருப்பம்.
உங்கள் விருப்பமா?
ஆம். வழி தவற விடுவதுதான் அதில் முக்கியம்.
தொலைந்து போவது உங்களுக்குப் பிடிக்காதா?
எனக்கு தெரியவில்லையே.
தொலைந்து போய்விட்டதைப் போல தான் இப்போது எழுத நினைக்கும் போது உணர்கிறேன்.
எனக்குத் தெரிவதெல்லாம் ஒரு காலி காகிதத்தாள் தான்.
அட, அது ஒன்றும் தொலைந்துப் போனதாக தோன்றவில்லையே.
உங்களைச் சூழ்ந்து கூச்சலிடும் உலகின் நடுவே உள்ள உங்கள் விழிப்புணர்வை காட்டுகிறது.
அதாவது, ஒன்றையே கூர்ந்து கவனிக்கும் போது நாம் அதனுள்ளேயே மறைந்துவிடுவோம் என்கிறேன்.
காலம், நேரம், மக்கள் இவற்றையெல்லாம் மறந்து விடுவோம்.
நாமும் நம் மனவோட்டங்கள் மட்டுமே. கண்டிப்பாக நீங்கள் அனுபவித்திருப்பீர்களே?
அனுபவித்துள்ளேன்.
ஆனால் இப்போது இல்லை.
அப்படி என்றால் நீங்கள் தொலைந்து போகவேண்டும். முழுவதுமாக தொலையணும்.
வாங்க. இன்னும் உள்ளே போகலாம்.
லோலா.
லோலா மான்டெஸ்.
என் பெயர் லவினியா, ஆனால் நீங்கள்...
என்னை லோலா என அழைக்கலாம்.
என்னை லோலா என்றே அழையுங்கள்.
நான் சிலந்தி ஆட்டம் ஆடுவேன்...
இல்லை!
லவினியா டிக்கென்சன் என்னை திருமணம் செய்து கொள்வாயா
வந்து, நீ என்ன சொல்கிறாய், கண்ணே?
-என் பெற்றோரின் சொத்தைப் பாழ் செய்தாயே. -தெரியும்.
ஒரு பெண்ணை எதிர்பாராத திகைப்பூட்டும் சூழ்நிலையில் வைத்தால்தான்
அவள் திருமணத்திற்கு சம்மதம் தெரிவிப்பாள் என்பதை மறந்துவிட்டேன்.
நிஜமாகவே நான் கடத்தப் படுவதாக நினைத்தேன்.
அப்போ, நான் நினைத்தது சரியே.
இப்போது என்னை நீ நிராகரிக்க முடியாது.
வந்து, இத்தனை பேர்களின் முன்னிலையில் வைத்து.
சம்மதம் சொல். சரியென சொல்.
இவர்களையெல்லாம் எப்படி இதையெல்லாம் செய்ய வைத்தீர்கள்?
நான் ஒரு வணிகன்.
-சரி. ஆனால் நான்... -சரியா?
சரியா?
சரி! அவள் சம்மதம் சொல்லிவிட்டாள்!
என்னை மிக மகிழ்ச்சியான மனிதனாக ஆக்கப் போகிறவள் நீதான்.
ஜேன், நீ உன் கணவரின் மறைவை உணர்கிறாயா?
ஆபி.
நாங்கள் இங்கேதான் இருக்கப் போகிறோம் என நினைக்கிறேன்.
அன்னா. கிளாரா.
உங்களை தி எவர்கிரீன்ஸிற்கு வரவேற்கிறேன்.
உங்கள் உடமைகளை எடுத்துக் கொள்கிறேன்.
பசிக்கிறதா? நீங்கள் இருவரும் சௌகரியமாய் இருக்க நான் என்ன செய்யலாம்?
உங்களுக்கு என்ன தேவையென்றாலும், என்னிடம் கூறுங்கள்.
நல்லது மாமா, அண்ணா, மாற்று அப்பா, தோழா.
எனவே, தொலைந்தது போதுமா?
எனக்கு தெரியாது. உங்களுக்கு மீண்டும் எழுதலாம் என தோன்றுகிறதா?
இல்லை.
அவர் ஒரு ஆசிரியர்.
நான் என் கவிதையை அவரிடம் கொடுத்தேன்.
இப்போது என்னவென்றால், என் வாழ்வே என்னவோ அவர் கைகளில் உள்ளது போல தோன்றுகிறது.
நான் ஒரு டேய்ஸி பூ போலவும், அவர் தான் சூரியனைப் போலவும்,
அவருடைய ஆதரவும் அரவணைப்பும் இல்லாமல் என்னால் வளரமுடியாததைப் போல.
அட, அது நல்லது இல்லையே.
அபிப்பிராயம் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.
பழகிவரும் அழகிய தொழிலை வேரோடு அழிக்கக்கூடிய மோசமான எதிரி.
அது சரி. ஒரு வேளை அப்போ எனக்கு நேயர்களே இருக்கக்கூடாதோ.
ஒரு வேளை புகழ்...
ஆபத்தானதோ.
அதாவது, நான் ஒரு கவிதையை ஓருவரிடம் கொடுத்ததற்கே மேலே எழுத முடியவில்லை.
நேயர் என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல.
நாம் செய்யும் தொழில்தான் நம்முடைய பரிசு, அதற்கு கிடைக்கும் புகழ் அல்ல.
அதை புரிந்து கொண்டால் போதும் நீங்கள் கைதேர்ந்த கலைஞராகலாம்.
முற்றிலும் சரிதான்.
நீங்கள் கூறுவது மிகவும் சரியே, நான் அதை எப்படி நடைமுறை படுத்துவது?
மிகவும் எளிமை.
நீங்கள் டேய்ஸியாக இருக்கக்கூடாது, சூரியனாக இருக்கணும்.
ஹை, உனக்குக் கேட்கிறதா?
இனி நான் உன்னுடைய டேய்ஸி இல்லை.
திரு. ஓல்ம்ஸ்டெட்?
கெட்டியாக பிடியுங்கள்.
சரி. மேலே போய் வெளியேறு, பெண்ணே.
கொஞ்சம் கத்துவதை நிறுத்திவிட்டு கெட்டியாக பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்.
என்னால் ஒன்றையும் பார்க்க முடியவில்லை! என் தலை உன் பாவாடைக்குள்ளே சிக்கியிருக்கு.
சரி, இப்போதாவது நடக்குதே.
என்ன சொன்னாய்?
-முக்கால்வாசி ஏறிவிட்டேன். அழுத்துங்கள். -சரி.
நன்றாக அரே அழுத்து அழுத்துங்கள்.
சரி.
எம்.
நல்லது. எம். இப்போது எனக்கு ஒரு கை கொடுத்துத் தூக்கிவிடு.
எங்கே போகிறாய்?
நமது பேச்சு வார்த்தை நன்றாக இருந்தது, எட்வர்ட்.
எம்!
என்னை விட்டு எங்கே போகிறாய்?
ஹை!
நான்தான் சூரியன்.
-நான்தான் சூரியன். -எமிலி! இதோ வந்தாயா.
திரு. ஓல்ம்ஸ்டெட், நீங்களா அது?
சாம். அப்பாடி.
எமிலி. நான் உனக்காக எல்லா இடத்திலும் தேடிக் கொண்டு வருகிறேன்.
தேடினீர்களா?
சாம். எனக்கு மிகவும் பயமாக உள்ளது.
எனக்கென்னவோ, என் எண்ணங்களை எல்லாம் ஒரே சிந்தனை தான் ஆக்கரமித்துள்ளது,
உங்களுக்கு என் கவிதை பிடிக்குமா பிடிக்காதா, என்பதுதான் அது.
நீ இவ்வளவு பயப்பட தேவையேயில்லை.
உனக்கு மிக நல்ல செய்தியுடன் வந்துள்ளேன்.
நல்ல செய்தியா?
நான் உன் கவிதையைப் படித்தேன்.
அது மிகவும் அற்புதமாக உள்ளது.
மிகவும் ஆச்சரியமாக உள்ளது.
நானும் அதை வெளியிடப் போகிறேன்.
நான் வெளியே பிரபலமாக்கப் போகிறேன்.
என் குட்டி டேய்ஸி.
என்ன ஆச்சு?
நீ இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கணுமே.
தெரியும்.
ஓன்றும் இல்லை, இன்றைக்கு எதையோ தொலைத்தைப் போல உணர்ந்தேன்.
சரி, நீ அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலை படத் தேவையில்லை.
நீ பிரபலமான பின், உலகமே உன்னை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது,
நீ நினைத்தாலும் தொலைந்து போகவே முடியாது.
இல்லை, பாரு.
மேகிக்கு அவ்வளவு சகோதரர்கள் இருப்பது நல்லதாகிவிட்டது
இல்லையேல் நான் அந்த குழியிலிருந்து வெளியேறியிருக்கவே முடியாது.
அவர்கள் விரைவாக வந்திருக்க வேண்டாமே எனத் தோன்றுகிறது.
என்னுடைய அபிப்பிராயத்தில், நீங்கள் இன்னும் சற்று நேரம் அங்கேயே இருந்திருக்கலாம்.
ஓ, பாருங்க. அதோ நம்முடைய மூத்த மகள்.
அழகான, திருமணம் நிச்சயமான லவினியா.
உங்களுக்கு நான் ஷிப்பை திருமணம் செய்து கொள்வதில் சம்மதம் தானே?
அவர் சொன்னார், நீங்கள் சம்மதம் தந்ததாக, ஆனால் எனக்கு தெரியவில்லை அவர்...
நாங்கள் எங்கள் முழு சம்மதத்தையும் கொடுத்தோம். நல்ல பையன்தான்.
இல்லையா, எட்வர்ட்?
பையன் பரவாயில்லை.
அவன் மிகவும் துடிப்பானவன், வின்னி.
அதுவும் அவன் உன்னிடம் சம்மதம் கேட்ட விதம் இருக்கே. அசத்தல் தான் போ.
எவ்வளவு காதல் களிப்பூட்டுவதாக இருந்தது.
எனக்கு யாராவது அது போல செய்திருக்க மாட்டார்களா என்றிருக்கிறது.
நான் உன்னை மிகவும் நல்ல, மரியாதையான முறையில் தான் சம்மதம் கேட்டேன்.
ஆம், கண்ணே. நீங்கள் எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினீர்கள்
ஒரு மாதத்திற்கு எனக்கு எவ்வளவு வெண்ணைத் தேவைப்படும் என்று ஆராய்ந்து, மேலும்,
"நானும் நீயும் நல்ல சிக்கனமான, புத்திசாலியான தோழர்களாகலாம்" என்றீர்கள்.
பாரு, அன்பின் மொழி ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு விதமாக வெளிப்படும், லவினியா.
உன் சந்தோஷத்தில் எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி, வின்னி.
நிஜமாகவே நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்.
மேலும் நாளைக் காலை நாம் உனக்குத் தேவைப்படும் ஆடைகளை எல்லாம் பார்ப்போம்.
நான் திருமணம் செய்துக் கொள்ளத் தயாரா என்று எனக்கே தெரியவில்லை.
லவினியா. குழப்பாதே, நான் மிகவும் அசதியாக இருக்கிறேன்.
நீ இந்த பையனைத் தான் திருமணம் செய்துக் கொள்ளப் போகிறாய். நல்லிரவு.
இந்த குழந்தைகள் என் உயிரை எடுத்துவிடுவார்கள்.
தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு அகிலா குமார்