ΚΥΡΙΟ Ε. ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ ΑΜΕΡΣΤ
Ο ΗΛΙΟΣ
Τι συμβαίνει, καλή μου;
Δεν μπορώ να γράψω.
Να πάρει. Ποτέ δεν περίμενα να ακούσω κάτι τέτοιο.
Από τότε που του έδωσα ένα ποίημα μου.
Σε ποιον;
Στον κύριο Μπόουλς.
Το παρέδωσα πριν από δύο εβδομάδες.
Δεν είναι φρικτή λέξη;
"Παράδοση". Λες και με ελέγχει.
Λες και είναι αφέντης μου.
Σε κάποιους αρέσει αυτό.
Ξέχνα το. Γιατί δεν γράφεις;
Για ποιον λόγο να γράψω κι άλλο ποίημα αν απορρίψει αυτό;
Πώς ξέρεις ότι θα το απορρίψει;
Δεν το ξέρω.
Τίποτα δεν ξέρω.
Δεν ξέρω πότε θα μάθω.
Θεέ μου, η ζωή μου έχει τελματώσει.
Ήταν ένα τεράστιο λάθος.
Δεν θα το έχει διαβάσει ακόμα.
Είναι πολυάσχολος. Θα το διαβάσει.
Ναι, αλλά μέχρι τότε θα έχω πεθάνει.
Έμιλι;
Έμιλι, τι συμβαίνει;
Σε άκουγα μέχρι πάνω να βογκάς.
Είμαι άδεια.
Στεγνή. Κενή.
Ένα άχρηστο περίβλημα.
Έχει μπλοκάρει συγγραφικά.
Ντίκινσον
Η Μαργαρίτα ακολουθεί απαλά τον Ήλιο
Είπες στα αδέρφια σου ότι θέλουμε κι άλλη τουαλέτα;
Όχι, κυρία.
Τότε, πώς εξηγείς την τρύπα;
Ίσως είναι κατόρθωμα των δυο νεαρών φιλοξενούμενων.
Τις είδα χθες να κόβουν βόλτες γύρω από την αποθήκη.
Τι; Αποκλείεται να έσκαψαν την τρύπα. Είναι τεράστια.
Δεν ξέρετε για τι είναι ικανές οι μικρές.
Δεν γίνεται να μένουν πια στο σπίτι μας.
Δεν έσκαψαν οι μικρές Νιούμαν την τρύπα.
Η αδερφή σου κι ο γαμπρός σου τις είχαν κακομάθει.
-Είναι από το Μπρούκλιν. -Δεν είναι δικαιολογία.
Νιώθω ακριβώς σαν το γατάκι.
Κολλημένη σε μια βαθιά τρύπα χωρίς διέξοδο.
Μήπως να γράψεις σατιρικό ποίημα;
Πρέπει να συζητήσουμε.
Πάω για παρατήρηση πουλιών.
Δεν μπορεί να περιμένει.
Τα κορίτσια είναι ανεξέλεγκτα.
-Θα μας κάψουν το σπίτι, αν τις αφήσουμε. -Μην τις αφήσεις.
Λοιπόν, υπάρχει ένα κουφαηδόνι που θέλει την προσοχή μου.
Κι εγώ θέλω την προσοχή σου.
Να έρθω μαζί σου;
Να αδειάσω το μυαλό μου.
Σπουδαία ιδέα.
Ο γιατρός είπε να μη βγαίνεις στον ήλιο.
Ήταν τσαρλατάνος.
Έλα. Πάμε.
Τα αδέρφια μου θα βγάλουν το γατί.
Το καημένο. Πώς το λένε;
Νομίζω Ντραμιντούντλς.
Όχι. Αυτό είναι που δαγκώνει.
Λες οι γονείς μου να πρόσεξαν ότι έρχεσαι στο δωμάτιό μου;
Δεν ξέρω. Να ανησυχούμε; Ας σταματήσουμε.
-Όχι. Είναι σέξι. -Όχι;
-Μ' αρέσει η ανυπακοή. -Εντάξει.
-Δεν λειτουργεί. -Ναι.
Δώσε μου ένα λεπτό.
-Είναι... -Εντάξει.
-Δεν κάνει τίποτα. -Ναι.
Ίσως επειδή δεν πρέπει να το κάνουμε.
Τι εννοείς; Δεν το απολαμβάνεις;
Όχι, το απολαμβάνω και με το παραπάνω.
Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Είναι τελείως ανάρμοστο.
-Ναι. -Όχι.
Προσπαθώ να έχω καλούς τρόπους.
Να είμαι ευγενικός.
Μα όποτε πάω να σε φιλήσω στο χέρι,
με ρίχνεις στο κρεβάτι.
Δεν ξέρω. Αρχίζω να νιώθω ότι με χρησιμοποιείς.
-Ορίστε; -Ναι.
Μισώ όταν οι γυναίκες με κάνουν να νιώθω έτσι.
Με θέλουν για το κορμί μου.
Ποιες γυναίκες;
Κάτσε.
Μιλάς για τη Λόλα;
Θεέ μου.
Το άκουσμα του ονόματός της μου φέρνει στον νου την μπογιά του τσίρκου,
τον ήχο του καμτσικιού της, τις διαβολικές σπρωξιές του...
-Ποιου; -Του χορού της αράχνης.
Χορός της αράχνης;
Δεν ήταν καν εκπαιδευμένη χορεύτρια. Δεν είχε τις δεξιότητες.
-Θα μου πεις κι άλλα για τον χορό... -Άκου.
Νομίζω ότι το πάμε πολύ γρήγορα.
Δεν γύρισα γι' αυτό. Ήρθα στη Νέα Αγγλία, όχι στην Άγρια Δύση.
Δεν γίνεται...
Δεν γίνεται να ερωτευτώ ξανά κάποια σαν τη Λόλα.
Δεν το αντέχω.
Γι' αυτό ήρθα για σένα, Λαβίνια.
Για να γίνεις μητέρα των παιδιών μου.
Δεν έχουμε αρραβωνιαστεί.
Να πάρει.
Έχω μια ιδέα.
Κοίτα ψηλά.
Κόκκινος μυγοχάφτης.
Μπλε κίσσα. Εδώ.
Κάπου εδώ είναι. Να το.
Ναι.
Λοιπόν, βοηθάει;
Τι να βοηθάει;
Νιώθεις καλύτερα;
Όχι.
Ακόμα χάλια νιώθω.
Η όρασή σου φταίει πάλι;
Ναι. Η δημιουργική μου όραση.
Δεν βλέπω τίποτα.
Μα νόμιζα ότι τα ποιήματα έρρεαν.
Ναι. Λοιπόν, σταμάτησαν.
Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι, μα...
ποτέ δεν έβλεπα όσα βλέπεις εσύ.
Πέρασε ένας καρδινάλιος.
Να ένα συναρπαστικό πουλί.
Πού; Ποιο;
Δες, εδώ. Ο αδερφός σου.
Το παράξενο με τον φλοιό είναι...
Γεια σας. Μπαμπά.
Να σας συστήσω.
Ποιος είναι αυτός;
Πατέρα, ο καλεσμένος του Συλλόγου Καλλωπιστικών Δέντρων του Άμερστ.
Ο κύριος Φρέντερικ Λο Όλμστεντ.
Όλμστεντ.
Μπαμπά, αυτός σχεδιάζει
το μεγάλο πάρκο στο κέντρο της Νέας Υόρκης.
Το πάρκο ακούγεται καταπληκτικό. Αναρωτιέμαι πώς θα το ονομάσετε.
Σκέφτομαι "Σέντραλ Παρκ".
Είναι τέλειο.
Καλό είναι. Δεν είναι υπέροχο.
Μαντέψτε τι άλλο σχεδιάζει.
Τι;
Το πάρκο του Άμερστ.
Καταπληκτικό!
Φύγε από δω!
Να φύγω από δω;
Όχι, καλέ μου άνθρωπε. Το αντίθετο πρέπει να κάνω.
Πρέπει να βυθιστώ εδώ.
Κοιτάξτε. Αυτή είναι η μέθοδός του.
Φτάνω σε ένα μέρος και ακούω.
Δεν μιλάω εγώ στο μέρος.
Αφήνω το μέρος να μου μιλήσει.
Και τι λέει το μέρος;
Δεν το έχω ακούσει ακόμα. Δεν πρόλαβα.
Ναι.
Στεκόμαστε στο ίδιο μέρος εδώ και μία ώρα.
Και τι είναι μία ώρα;
Στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, μία ώρα είναι ασήμαντη.
Όχι, πρέπει να πετάξουμε όλα τα ρολόγια.
Η φύση έχει τον δικό της χρόνο.
Λοιπόν, θα περιπλανηθώ.
Είναι από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Ιδιοφυΐα. Μεγάλη επιτυχία για τον Σύλλογο Καλλωπιστικών Δέντρων.
Θα πάω μαζί του.
Περίμενε. Έμιλι, τι κάνεις;
Νομίζω ότι μπορεί να με βοηθήσει.
Νόμιζα ότι εγώ σε βοηθούσα.
Κύριε Όλμστεντ.
Είμαι άχρηστος ως πατέρας.
Μπαμπά, μην το λες αυτό.
Μεγάλωσες τρία παιδιά και είμαστε μια χαρά.
Έλα τώρα.
Κρέμεστε από μια κλωστή.
Και τώρα έχουμε άλλες δύο να φροντίσουμε.
Τις έφηβες εννοείς.
Ναι.
Τις μικρές Νιούμαν.
Είναι άτακτες κι αυτό δεν αρέσει στην μητέρα σου.
Λοιπόν, έχω μια ιδέα.
Τι;
Θα τις υιοθετήσω εγώ.
Τι είπες;
Θέλω να τις υιοθετήσω.
Τις συμπονώ, αλήθεια, κι έχουμε πολύ χώρο.
Έχουμε το παιδικό δωμάτιο πάνω.
Το σπίτι μοιάζει έρημο κάποιες φορές.
Είσαι σίγουρος;
Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Η κληρονομιά τους πληρώνει το σπίτι μας.
Όντως. Και θα ήταν μεγάλη ανακούφιση για τη μητέρα σου.
Θα το ήθελα πολύ. Θα τις πάρω.
Εντάξει. Λύθηκε το πρόβλημα.
Τέλεια.
Μένει μόνο να το πω στη Σου.
Για μένα, η δημιουργία ενός πάρκου είναι σαν ζωγραφιά, θεατρικό έργο, ποίημα.
Ποίημα; Αλήθεια;
Δεν υπάρχει καμία διαφορά.
Είμαι καλλιτέχνης, συνθέτης.
Καμβάς μου είναι η γη, οι στίχοι μου γράφονται με φυσικά υλικά.
Αυτός ο βράχος, για παράδειγμα,
δηλώνει ακριβώς αυτό που πρέπει.
Όχι!
Τι συμβαίνει;
Η τριανταφυλλιά είναι καταστροφή.
Τι κακό έχει;
Απάντησέ μου ειλικρινά.
Θα καθόσουν δίπλα στην τριανταφυλλιά και θα ένιωθες ηρεμία;
Ίσως.
Το ίσως δεν αρκεί.
Όχι. Η τριανταφυλλιά θα φύγει.
Σταθείτε. Θα το δοκιμάσω.
Πες μου.
Θα καθόσουν δίπλα στον θάμνο... με ένα βιβλίο
και θα ένιωθες αποκομμένη από τον κόσμο;
Θα ένιωθες ότι θεραπεύεσαι από τις εκκωφαντικές αστικές ζωές μας;
Θα περιμένω όσο χρειαστεί.
Θα είμαι ειλικρινής. Όχι.
Ο θάμνος φεύγει.
Τι κάνετε όταν δεν ξέρετε τι να κάνετε;
-Όταν δεν ξέρω; -Ναι.
Περιμένω.
-Για πόσο; -Ωραίο αυτό.
Όσο χρειαστεί.
Μήνες, χρόνια.
Θα έχετε μεγάλη υπομονή.
Δημιουργώ τέχνη που θα αντέξει στους αιώνες.
Θα χαρούν τα πάρκα μου πολλές γενιές.
Τα πάρκα μου ίσως σώσουν τη δημοκρατία, οπότε...
δεν θέλει βιασύνη.
Κολλάτε ποτέ;
Όχι, αρνούμαι να κολλήσω.
Εδώ κοίτα.
Είναι από τους καλύτερους τάξους ραγοφόρους που έχω δει.
Τάξους τι;
Αυτοί οι θάμνοι.
Όμως, έχουν ροή;
Ξετυλίγονται αβίαστα σαν το κύμα που σκάει;
Κάνουν την καρδιά να τραγουδά;
Αμερική, χώρα της ελευθερίας,
όπου όλες οι τάξεις αναμειγνύονται ως ίσες, ως μία.
Έλα. Πάμε να το ανακαλύψουμε.
Τι;
Τι στο...
Θεέ μου.
Είμαι σε μια τρύπα.
Με ακούει κανείς;
Για όνομα!
Με ακούει κανείς;
Είμαι σε μια τρύπα!
Το πιστεύεις;
Ο Σαμ μού γράφει ότι πήγε σε ένα σουαρέ στο Γκρέιτ Μπάρινγκτον,
όπου τους μίλησε ένας φρενολόγος.
Εντάξει. Του ψηλάφησαν το κρανίο.
Οι φρενολόγοι είναι πολύ δημοφιλείς.
Πρέπει να βελτιωθούμε.
Δεν γίνεται να με ξεπερνά ένα σουαρέ στη Δυτική Μασαχουσέτη.
Ξέρω την οικοδέσποινα. Δεν ξέρει καν πώς γράφεται ο φρενολόγος.
Σου!
Να σε! Έχω καταπληκτικά νέα.
Τι συμβαίνει;
Η Κλάρα και η Άννα Νιούμαν, οι αξιολάτρευτες ξαδερφούλες μου,
θα έρθουν να ζήσουν μαζί μας. Εδώ, στο Έβεργκρινς.
Δεν είναι υπέροχο;
Τι είναι αυτά που λες;
Λέω ότι θα προσφέρουμε ένα σπιτικό σε αυτά τα παιδιά.
Υιοθετείς ξαδέρφια, σωστά;
Όστιν, ούτε καν με ρώτησες.
Δεν τις θέλω εδώ.
Μα, Σου, δεν έχουν πού να πάνε.
Είναι ορφανές. Άστεγες.
Όπως κι εσύ προτού γίνεις Ντίκινσον.
Αυτό μου έλειπε.
Δύο ζωντανές υπενθυμίσεις του φρικτού παρελθόντος μου.
Σου...
δείξε συμπόνια.
Εσύ γιατί τις θες εδώ;
Επειδή...
θέλω ένα παιδί.
Όστιν.
Θέλω ένα παιδί και σου υποσχέθηκα ότι δεν θα σου ζητούσα να κάνουμε.
Όμως, είναι μια ευκαιρία για μένα
να γίνω πατέρας τους και να κρατήσω την υπόσχεσή μου σ' εσένα.
Και νομίζω ότι μου χρωστάς να χαρείς για αυτό.
Φαίνεται ότι το έχεις ήδη αποφασίσει.
Οπότε, λύθηκε το θέμα.
Πήγαινε να ετοιμάσεις το παιδικό δωμάτιο.
Ευλογημένη μέρα
Βοήθεια!
Ακούει κανείς;
Με ακούει κανείς;
Με λένε Έντουαρντ και είμαι σε μια τρύπα.
Έντουαρντ;
Με ακούτε;
Ναι;
Έντουαρντ;
Εσύ είσαι, καλή μου;
Γεια.
Με βρήκες. Ευτυχώς.
Έπεσες στην τρύπα!
Το ξέρω. Είμαι σε μια τρύπα. Βγάλε με, για όνομα του Θεού!
Βοήθησέ με, γυναίκα.
Τι κάνεις; Όχι.
Έλα.
Εντάξει.
Μα τι έκανες;
Λυπάμαι, αλλά πρέπει να συζητήσουμε, Έντουαρντ,
είτε σου αρέσει είτε όχι.
Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.
Είναι η τέλεια στιγμή. Δεν μπορείς να μου ξεφύγεις.
Ποτέ δεν σου ξεφεύγω, μητέρα.
Σου το ορκίζομαι. Αν με ξαναπείς μητέρα,
θα μας θάψω σε αυτήν την τρύπα.
Θεέ μου! Τι έχεις πάθει;
Θέλω να μάθω τι σχεδιάζεις να κάνεις με τις Νιούμαν.
Το τακτοποίησα.
Μίλησα με τον Όστιν. Θα τις αναλάβει.
-Αλήθεια; -Ναι.
Ξέρεις, ακούω τι μου λες, παρόλο που φαίνεται ότι δεν το κάνω.
Θέλω να το δείχνεις περισσότερο.
Έχει να κάνει με την επίδειξη βοοειδών.
Θα επανορθώσω.
Πέρασαν τρεις εβδομάδες.
Είχα δουλειές.
Βαρέθηκα να έχεις συνεχώς δουλειές.
Τα παιδιά μας μεγάλωσαν πια.
Τώρα υποτίθεται ότι θα ανακαλύπταμε ξανά
τις παθιασμένες μέρες της νιότης μας.
Τότε που δεν ήταν μόνο στην επίδειξη.
Αλλά και τα Χριστούγεννα και το Πάσχα.
Θυμάσαι πόσο τολμηροί ήμασταν;
Τότε που συλλάβαμε τη Λαβίνια μέρα μεσημέρι;
Ή τότε που στρώσαμε καινούργιο κουβερλί και κάναμε ότι ήταν ξενοδοχείο;
Ήσουν πανέμορφη πάνω στο κουβερλί.
Γιατί δεν το κάνουμε πια;
Τι να πω;
Μεγαλώσαμε.
Δεν θυμάμαι τόσο ψηλούς τους θάμνους.
Ή τόσο εκτεταμένους.
Πιστεύω ότι ίσως έχουμε χαθεί.
Ωραία. Ήλπιζα να χαθούμε.
Αλήθεια;
Ναι. Αυτό είναι το νόημα, να χάνεσαι.
Δεν σ' αρέσει να χάνεσαι;
Δεν ξέρω.
Χαμένη νιώθω πλέον όποτε καθίσω να γράψω.
Βλέπω μονάχα ένα άδειο κομμάτι χαρτί.
Δεν ακούγεσαι χαμένη.
Ακούγεται σαν να αντιλαμβάνεσαι πολύ τον εαυτό σου και τον θορυβώδη κόσμο.
Μιλάω για όταν είσαι τόσο συγκεντρωμένος σε κάτι που χάνεσαι μέσα του.
Χάνεις την αίσθηση του χρόνου, του χώρου, του κόσμου.
Είσαι εσύ και η ροή σου. Δεν το έχεις βιώσει;
Το έχω βιώσει.
Αλλά όχι πλέον.
Τότε, πρέπει να χαθείς. Τελείως.
Έλα. Πάμε πιο βαθιά.
Λόλα.
Λόλα Μόντεζ.
Με λένε Λαβίνια, αλλά εσύ...
μπορείς να με λες Λόλα.
Λέγε με Λόλα.
Κάνω έναν χορό αράχνης...
Όχι!
ΛΑΒΙΝΙΑ ΝΤΙΚΕΝΣΕΝ ΘΑ ΜΕ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ;
Τι λες, μωρό μου;
-Βανδάλισες ιδιοκτησία των γονιών μου. -Το ξέρω.
Ξέχασα ότι μια κοπέλα πρέπει να αιφνιδιαστεί από μια φάρσα
για να δεσμευτεί σε έναν γάμο.
Νόμιζα ότι με απήγαγαν.
Άρα, πέτυχε.
Δεν γίνεται να μη δεχτείς τώρα.
Όχι μπροστά σε όλους αυτούς.
Πες ναι!
Πώς τους έπεισες να το κάνουν;
Είμαι επιχειρηματίας.
-Εντάξει, αλλά... -Εντάξει;
Εντάξει;
Εντάξει! Είπε "εντάξει"!
Θα με κάνεις τον πιο ευτυχισμένο άντρα.
Σου λείπει ο άντρας σου;
Άμπι!
Μάλλον θα ζούμε εδώ τώρα.
Άννα. Κλάρα.
Καλώς ήρθατε στο Έβεργκρινς.
Θα πάρω τα πράγματά σας.
Πεινάτε; Τι θέλετε για να νιώσετε άνετα;
Οτιδήποτε χρειαστείτε, ελάτε σ' εμένα.
Τέλειος θείος, ξάδερφος, πατριός, φίλος.
Λοιπόν, χαθήκαμε αρκετά;
Δεν ξέρω. Νιώθεις ότι μπορείς να ξαναγράψεις;
Όχι.
Ένας εκδότης φταίει.
Του έδωσα ένα ποίημα
και είναι σαν να κρατά τη ζωή μου στα χέρια του.
Λες κι είμαι η μαργαρίτα κι εκείνος ο ήλιος
και χωρίς τη ζεστασιά της έγκρισής του δεν μπορώ να μεγαλώσω.
Δεν είναι καλό αυτό.
Η γνώμη είναι κάτι φευγαλέο.
Ένας φρικτός περισπασμός από την ομορφιά της τέχνης σου.
Εντάξει. Τότε, καλύτερα να μην έχω καθόλου κοινό.
Ίσως η φήμη είναι...
επικίνδυνη.
Έδωσα ένα ποίημα σε έναν άνθρωπο κι έχω μπλοκάρει συγγραφικά.
Το κοινό δεν έχει σχέση.
Το ίδιο το έργο είναι το δώρο, όχι ο έπαινος.
Αν το καταλάβεις, θα καταλάβεις την αληθινή αριστοτεχνία.
Έχετε δίκιο.
Το ξέρω, αλλά πώς θα το κάνω;
Είναι απλό.
Μην είσαι η μαργαρίτα, γίνε ο ήλιος.
Το άκουσες αυτό;
Δεν είμαι πια η μαργαρίτα.
Κύριε Όλμστεντ;
Κράτα γερά.
Εντάξει. Ανέβα και βγες, γυναίκα.
Σταμάτα να μου φωνάζεις και κράτα γερά.
Δεν βλέπω. Το κεφάλι μου έχει κολλήσει κάτω από το φουστάνι σου.
Καιρός ήταν.
Τι είπες;
-Έφτασα. Σπρώξε. -Καλά.
Ένα καλό σπρώξιμο.
Εντάξει.
Εμ!
Ωραία. Εμ, βοήθησέ με.
Πού πας;
Ωραία τα είπαμε.
Εμ!
Πού πας;
Στάσου!
Είμαι ο ήλιος.
-Είμαι ο ήλιος. -Έμιλι! Να σε.
Κύριε Όλμστεντ, εσείς είστε;
Σαμ. Θεέ μου.
Έμιλι, σε έψαχνα παντού.
Αλήθεια;
Σαμ, τρόμαξα πολύ.
Λες και μια σκέψη είχε κυριεύσει το μυαλό μου.
Αν θα σου άρεσε το ποίημα μου.
Δεν χρειάζεται να φοβάσαι.
Σου έχω σπουδαία νέα.
Αλήθεια;
Διάβασα το ποίημα σου.
Και είναι θαυμάσιο.
Είναι απίστευτο.
Θα το δημοσιεύσω.
Θα εκδοθείς.
Μικρή μου μαργαρίτα.
Τι συμβαίνει;
Θα έπρεπε να χαμογελάς.
Το ξέρω.
Απλώς αισθάνθηκα τελείως χαμένη σήμερα.
Λοιπόν, δεν χρειάζεται να ανησυχείς.
Όταν θα γίνεις διάσημη και σε δει όλος ο κόσμος...
δεν θα μπορείς να χαθείς ξανά.
Όχι, δες.
Ευτυχώς που η Μάγκι έχει τόσα αδέρφια,
αλλιώς δεν θα είχα βγει από την τρύπα.
Κρίμα που πέρασαν τόσο νωρίς. Σου χρειάζονταν κι άλλες ώρες εκεί μέσα.
Δες. Η καλύτερή μας κόρη.
Η όμορφη και αρραβωνιασμένη Λαβίνια.
Συμφωνείτε να παντρευτώ τον Σιπ;
Είπε ότι του δώσατε την άδεια, αλλά δεν είμαι σίγουρη...
Βεβαίως και του δώσαμε την άδεια. Είναι λαμπρός νέος.
Έτσι δεν είναι;
Καλός είναι.
Είναι πολύ γοητευτικός, Βίνι.
Και η πρόταση. Θεούλη μου!
Τόσο ρομαντική!
Μακάρι να είχε κάνει κάποιος κάτι παρόμοιο για μένα.
Σου έκανα μια ωραιότατη πρόταση.
Ναι. Μου έγραψες ένα γράμμα
αναλύοντας πόσο βούτυρο θα χρειαζόμουν μηνιαίως και είπες
"Προτείνω να γίνουμε οικονόμοι και συνετοί σύντροφοι".
Οι άνθρωποι μιλούν διάφορες γλώσσες της αγάπης.
Χαίρομαι πολύ για σένα, Βίνι.
Αλήθεια.
Και αύριο το πρωί θα ψάξουμε μαντήλια για τα προικιά.
Δεν ξέρω αν θέλω να παντρευτώ.
Λαβίνια, πέρασα μια πολύ δύσκολη μέρα.
Θα τον παντρευτείς και τέλος. Καληνύχτα.
Αυτά τα παιδιά θα με πεθάνουν.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια