Urosło.
Mój Boże. Ile to coś waży?
Dziewięć kilo.
- Jest ogromne. - Dziękuję.
Spróbujcie.
Nie!
Sędziowie odejmą punkty, jeśli będzie nadjedzone.
Dlatego zrobiłam dwa. Maggie ma drugie w kuchni.
Prawie kontuzjowałam sobie plecy.
Nie będę ryzykować w tym konkursie.
Zeszły rok był katastrofą.
Zdobyłaś drugie miejsce.
Właśnie.
Coś takiego się nie może powtórzyć, jasne?
Wygram ten konkurs.
Macie je spróbować i wyrazić szczere opinie.
Smakuje alkoholem.
Miesiąc nasączałam je brandy.
Wyczuwam nutkę suszonych owoców.
To dwa kilogramy rodzynek.
Czuć jajka.
To znaczy?
To znaczy, że wyczuwam jajka.
To źle?
Nie.
- Kochanie, twoje ciasto jest idealne. - Jest idealne.
Idealne.
O rety.
Dam temu miastu wilgotne, klejące się, dobrze doprawione lanie.
Sława to kapryśne danie
Strasznie głośno żujesz.
Bułeczki twojej mamy wymiatają.
Dziękuję, panie Shipley.
Twoja mama jest wzorem.
To, że pan z nami mieszka jest przyjemniejsze, niż sądziłam.
Pasuje pan do tej rodziny.
Dobrze się tu czuję.
W końcu nadszedł wielki dzień!
Czas na Pokaz Bydła w Amherst!
Wciąż jecie śniadanie?
Chodźcie, wszyscy są już przy bydle.
Muu-simy iść.
Krowia gra słów.
- Austinie, na słówko do biura. - Jest sobota.
Mamy coś do omówienia.
Maggie.
Wiesz, że możesz wziąć wolny wieczór.
Dziękuję.
Miło, że zauważyła pani problem z plecami.
Nie zauważyłam.
Dziś jest Pokaz Bydła,
a to wyjątkowy wieczór dla mnie i Edwarda.
Słucham?
Co roku w wieczór pokazu Edward i ja odbywamy...
randkę.
W porządku.
Zawsze się cieszy na pokaz bydła.
Usłyszałam już dość.
Raz w roku.
Jak w zegarku.
Proszę mi oszczędzić szczegółów.
Jako partner w mojej kancelarii
i dorosły człowiek z własnym domostwem,
zakładam, że znasz treść rodzinnych ksiąg.
- Oczywiście. - Więc zdajesz sobie sprawę,
że uzbierał nam się spory dług.
Tak?
Tak.
Ze względu na inwestycje w kolej, kłopoty na giełdzie,
nie wspominając o budowie twojego domu.
Za który oddam ci pieniądze.
Wiem, chłopcze. Taki masz zamiar,
ale ten dzień oddala się w czasie.
A co do drogiego gustu twojej żony...
Sue lubi wydawać pieniądze.
Bez wątpienia.
Wcześniej nie miała takiej możliwości.
I okazuje się, że jest dobra w byciu bogatą.
Nie jesteśmy tak bogaci, jak jej się wydaje.
Nie jesteśmy? To znaczy, nie jesteśmy.
Nie.
Ale otrzymałem wiadomości.
Okej.
Twój wuj, Mark Newman, nie żyje.
To do bani.
- Nie. To dobrze dla nas. - Okej, dobrze.
Tak, bo wyznaczono mnie wykonawcą jego testamentu.
Co oznacza, że dzięki różnym lukom prawnym,
- oczywiście legalnym... - Tak?
Tak, dostaniemy zastrzyk gotówki, który zmniejszy nasz dług.
Z jednym małym kruczkiem.
Który będzie oznaczał więcej pracy.
Adopcję jednego lub dwóch aktywów zmarłego.
Spoko. Wygląda na to, że to rozpracowałeś.
Nie ściągnę wodzy wydatków na pokazie.
Wodzy?
- Końska gra słów, łapiesz? - Nie.
Przy okazji, to zaszczyt i przyjemność być partnerem w twojej kancelarii.
Tak...
Przestań dźgać mnie widelcem.
Gdzie byłeś? Musisz spróbować ciasta.
Powiedz jej, że jest smaczne.
Miałem ciężką rozmowę z tatą.
Wszystko w porządku?
Nie wiem, nie słuchałem.
- Słuchajcie. - Co?
Chodźmy na pokaz!
Tak!
POKAZ BYDŁA
CZYTANIE Z DŁONI
CUDOWNA PRALKA
Działa jak marzenie.
ŁOWIENIE JABŁEK
OSTRYGI
Spójrz, Edwardzie, ostrygi.
- Kupię trochę na wieczór. - Tak jest.
- Jesteś marynarzem? - Tak.
Rdzenny Amerykanin marynarz. Ciekawe.
Obecnie wielu rdzennych Amerykanów jest marynarzami.
Fajnie.
Hej.
Nie kradnij mi dziewczyny.
- Ty ukradłeś mi ziemię. - Shipie.
Przepraszam.
Nie bądź staromodny.
Nie zamkniesz mnie w oborze jak świnię.
Bez obrazy.
Co jest złego w byciu staromodnym?
Dlaczego wyrzucamy tradycyjne wartości przez okno?
Kobiety i mężczyźni się różnią.
To znany biologicznie fakt.
Mamy różne umiejętności.
I to jest piękne.
Co to ma z czymkolwiek wspólnego?
ŚWIEŻE OSTRYGI
Przepraszam.
Idę z ciastem.
O mój Boże. Czas na konkurs wypieków.
Wspominałam, że miesiąc nasączałam je brandy?
Dramatyzuje.
Jane, nie bierzesz udziału?
Nie, jestem zbyt zajęta byciem wdową.
Laivinio, dobrze wyglądasz.
O mój Boże. Przyszli jurorzy.
Nie widziałem cię, odkąd oprowadziłaś mnie po swoim ogrodzie warzywnym.
A ty zaraziłeś mnie syfilisem.
Opowiedz nam o swoim cieście cydrowym.
Ale gdzie są rodzynki?
Nigdy nie widziałam ciasta cydrowego bez rodzynek.
Nie mogłam ich znaleźć. Wszędzie były wyprzedane.
Czekają nas niespodzianki.
Moje ciasto jest upieczone z sześciu rodzajów mąki.
- Wygląda jak sucharek. - Sama tak wyglądasz.
Evelina Dickinson.
- Emily. - Oczywiście.
A jakie ciasto ty przygotowałaś?
To moja wersja tradycyjnego karaibskiego ciasta.
Zawiera kilo cukru i dwa kilo masła.
Ale dodałam też łoju dla bogatszego smaku.
Dwie całe gałki muszkatołowe, 19 jajek i dwa kilo rodzynek,
pół kilograma porzeczek i cytron dla smaku...
Wszystko nasączane przez miesiąc.
Przepis mówił dwa tygodnie, ale podwoiłam.
Ona jest nienormalna.
Macie jakieś pytania?
Nic nie przychodzi do głowy.
Spróbujmy.
Ty też jesteś nikim?
Kim jestem?
Nigdy czegoś takiego nie jadłem.
Ta jest piękna.
Wyglądałaby idealnie w naszej stajni.
Patrz, ma źrebaka. Też jesteś śliczny.
Cudownie.
Kupmy je.
Sue.
Mogę cię o coś spytać?
Czy chcę tego konia? Odpowiedź brzmi tak.
Nie, to coś, o co chciałem zapytać już jakiś czas temu.
Złożyłem ci obietnicę i chcę jej dotrzymać.
Ale z każdym dniem jest trudniej.
Co przez to rozumiesz?
Zastanawiałem się...
czy nie chciałabyś spróbować?
Postarać się o dziecko.
Przysięgałeś, że nie po to się ze mną żenisz.
I tak było.
Ale mam wrażenie, że czegoś mi w życiu brakuje.
Nie byłoby fajnie mieć się czym opiekować?
Może zaopiekuj się mną?
I kup mi nowego konia.
Zwyciężczynią tegorocznego konkursu wypieków jest...
panna Emily Dickinson!
To konkurs dla białych.
Tak, suko!
To się dostaje za nasączanie tego cholerstwa przez miesiąc.
- Jurorka to jej ciotka. - Konkurs był ustawiony.
Brawo, Emily!
Dlaczego ty nic nie upiekłaś?
Chciałabym podziękować Maggie za wsparcie w kuchni.
- Nie dałabym... - Żadnych przemów.
Ale napisałam przemowę.
Nazwisko i przepis zwyciężczyni
zostaną wydrukowane w jutrzejszym wydaniu Springfield Republican.
A skoro mowa o tej wspaniałej gazecie,
wydaje mi się, że dołączył do nas jej znakomity redaktor.
Panie i panowie, pan Samuel Bowles!
Cześć, Amherst. Miło tu być.
Panie Bowles, proszę spróbować zwycięskiego ciasta.
Ty jesteś zwyciężczynią?
Proszę spróbować.
Dziękuję.
Naprawdę tak zje to ciasto?
Okej.
Cholera. Jest dobre.
Świetne.
Tak, Emily!
Oczywiście, że nauczyłam Emily podstaw pieczenia,
ale artyzm to jej zasługa.
Herbaty?
Już prawie czas.
Edwardzie. Goście!
Cierpliwości.
Emily, twoje ciasto było bardzo smaczne.
Dziękuję, Jane.
- Najlepsze, jakie jadłam. - Mam obsesję.
Dziękuję.
Nie mówiłaś tego samego o zeszłorocznym?
Zeszłoroczne było beznadziejne.
Serio. Było do bani.
Ludzie oszaleli na jego punkcie, ale wcale nie było takie smaczne.
Ktokolwiek je upiekł, powinien się zabić.
Zabiła się.
Chwila, co?
Zeszłoroczna zwyciężczyni Lizzie?
Przeszła załamanie nerwowe i popełniła samobójstwo.
Tak.
- Słyszałam o tym. - To okropne.
Sława uderzyła jej do głowy.
Mój kuzyn jest właścicielem młyna. Chętnie cię z nim skontaktuję.
Może w artykule wspomnisz, że użyłaś jego mąki.
To trzepaczka, której użyłaś? Mogę ja sprzedać?
Będziesz startować w Provincetown?
Nie, to było tylko...
Oczywiście, że tak.
Pojedziemy na wszystkie pokazy.
Do Bostonu, Providence, New Haven.
- Pojedziemy? - Nabierzemy rozpędu.
Wyprostuj kokardę.
Ciasto.
Ciasto...
Gratuluję.
Dziękuję.
- Twoje nazwisko w gazecie. - Tak.
Trochę to absurdalne, nie sądzisz?
Absurdalne?
Zostaniesz zapamiętana jako piekarka, nie poetka.
Ciasto!
Co ty tu robisz?
Słynna piekarka z Amherst.
Proszę, nie.
Chcę tylko powiedzieć,
- myślałam i nie chcę... - Przyszedłem do twojego ojca.
Do mojego ojca? Po co?
Szukam inwestorów do mojej gazety.
Oto i on.
Przepraszam.
Sam Bowles. Redaktor Springfield Republican.
To zaszczyt pana poznać, kongresmenie.
Nie. Skończyłem z polityką.
Mam dla pana propozycję.
Może ją przedyskutujemy?
Innym razem. Wejdź do środka. Zjedz ciasta.
Skoro tu jestem, to może załatwimy sprawę wywiadu?
- Jakiego wywiadu? - Do gazety.
Będzie obok twojego przepisu, takie zabawne wprowadzenie.
„Dziesięć rzeczy, których nie wiedzieliście o Emily Dickinson”.
Coś, żeby ludzi tobą zainteresować.
Chodź, spalmy to ciasto.
Potrzebujemy kilku zabawnych faktów.
Zabawne fakty.
Rudzik jest spokrewniony z kosem i słowikiem.
Nie o ptakach, tylko o tobie.
Nie chcę mówić o sobie.
W porządku.
To porozmawiajmy o mnie.
Co chcesz wiedzieć?
Jak to jest być redaktorem gazety?
To ekscytujące zajęcie, ale się nie kończy.
Zawsze coś robię.
Pracuję cały dzień, czasem całą noc.
Biegam, gonię za materiałem. Sprawdzam fakty.
Gdy gdzieś idę i z kimś rozmawiam, pytam: „Co nowego?”.
Tak dowiedziałem się o tobie.
Jak to?
Gdy dostałem list od Suzie.
Zaprosiła mnie na przyjęcie.
Powiedziałem: „Powiedz, kto będzie.
Kogo powinienem znać?”.
A ona na to: „Jest taka poetka”.
Przyjechałeś do Amherst dla mnie?
Między innymi.
Zaciekawiłaś mnie.
Zawsze ciekawią mnie nowe głosy.
Ale twojego jeszcze nie słyszałem.
Nie słyszałeś.
Spróbowałem ciasta, ale nie czytałem wierszy.
Jestem nieśmiała.
Tak.
Przypominasz mi Mary.
Jaką Mary?
Mary Bowles. Moją żonę.
Oczywiście.
Jest taka jak ty.
Inteligentna.
Wnikliwa.
Dostrzega różne rzeczy.
Ale czasem jest jej trudno, bo dostrzega też mroczne strony życia.
Rozumiem.
Tak.
To nie jest łatwe.
Jest niesamowitą kobietą, ale ona...
Za dużo myśli.
Wiesz, o czym mówię?
Chyba tak.
To zabawne.
Nie znam cię, a mam wrażenie, jakbym znał.
Ale może nie znam.
Ludzie oszukują.
Jeśli jesteś tak wyjątkowa, jak mówi Suzie, to chcę się przekonać.
A jeśli ja nie chcę, byś się przekonał?
Jeśli nie chcę być sławna?
Podoba mi się ta skromność.
To pasuje do damy.
Proszę bardzo.
Udawaj nieśmiałą kobietkę.
Ale przyjdę i sprawię, że będziesz sławna.
Właśnie tak.
I cała ta postawa?
Jest jak z lat 40.
A mamy rok 1859.
To prawie lata 60.
Jesteś ekscytującą osobą, wiesz?
Kochane.
Szampan jest z tyłu. I weź kryształowe kieliszki.
Właśnie dotarły z Francji i są nieziemskie.
Nie interesuje mnie rolnictwo, ale potrzebujemy kolejnego konia.
Technologia szybko się rozwija.
Wiem. Słyszałaś o alfabecie Morse’a?
Czy słyszałam? Ja go znam.
Przykro mi z powodu twojego męża.
Wszystko jest w porządku.
Jestem zakochana w moim dziecku.
To miłe.
Przepraszam, że przeszkadzam. Nowy koń jest w stodole.
Okej. Dzięki, Henry.
Kupiłeś jej kolejnego konia?
Co tylko Sue zechce.
- Uwolnić nadgarstki. - Zdecydowanie.
Te rękawy są fantastyczne.
Czekaj, Henry.
Chcę, byś to wziął.
Po co?
Na cokolwiek chcesz.
Na pewno?
Proszę. Weź.
Chcę zapłacić za coś, co jest istotne.
Naprawdę to doceniam.
O co chodziło?
O nic.
Niech to zostanie między nami.
Możesz mi zaufać, Austinie.
Przynieść ci wina?
Wdowy piją alkohol?
I to dużo.
Lepiej wrócę do domu.
- Nie przeprowadziliśmy wywiadu. - Nie.
Nie, i nie szkodzi.
Nie chcę zostać zapamiętana
jako zwyciężczyni konkursu wypieków w Amherst.
A jak chcesz zostać zapamiętana?
Sława to kapryśne danie
Dobre.
Właśnie to wymyśliłaś?
Tak.
Tak, właśnie wymyśliłam wiersz.
Teraz?
Tak, zawsze mam je w głowie. Nigdy nie cichną.
Powiedz mi go.
Sława to kapryśne danie
Wnoszone na błyszczącej tacy
Raz tylko, nigdy zaś powtórnie
Przed gościem talerz jest stawiany
Mów dalej.
Jego okruchy...
Jego okruchy dziobią wrony
I, pokrakując ironicznie,
Odchodzą ku zwykłemu ziarnu –
Gdy człowiek z niego je i ginie.
Z niego je i ginie.
To było lepsze od twojego ciasta.
Tędy.
Jestem w salonie.
- Co to ma być? - Co...
to jest?
To Anna i Clara.
Córki Marka Newmana.
Ich ojciec zmarł, więc one i ich spadek są teraz nasze.
Dziewczynki, przywitajcie się z ciocią.
Gdzie jest nasze łóżko? Lepiej, żeby było wygodne.
Albo je podpalę.
Masz kłopoty.
Co tu robisz? Kim jesteś?
Jestem Nikim.
Przyszedłem cię ostrzec.
Posłuchaj mnie, Emily Dickinson.
- Wiesz, kim jestem? - Tak, ale nie powinienem.
Nie powinnaś być znana, rozumiesz?
Nie. Nie rozumiem.
Emily, nie szukaj sławy.
Nie ufaj innym, którzy szukają jej dla ciebie.
Nie są szczerzy.
Sława nie jest szczera.
Wykorzysta cię.
Zniszczy cię.
Napisy: Agnieszka Otawska Tłumaczenie wiersza: Wiktor Darasz