[narratorka] Emily Dickinson urodziła się w 1830 roku w Amherst, w Massachusetts.
Całe życie mieszkała w domu ojca.
Pod koniec życia prawie nie opuszczała swojego pokoju.
Poza kilkoma anonimowymi wersetami jej twórczości nie opublikowano.
Jej wiersze odnaleziono, gdy zmarła.
To jedne z najdziwniejszych, najbardziej fascynujących wierszy.
Prawie 2000 z nich było ukrytych w kufrze pokojówki.
[dźwięk szybciej zmieniających się slajdów]
[dyszenie]
Hm...
[skrzypienie ołówka]
[pukanie do drzwi]
- [kobieta] Emily! - [puka ponownie]
- Emily, obudź się! - [wciąż puka]
Och!
Musisz iść po wodę.
Jest czwarta rano, Lavinio.
Piszę.
Matka mówi, że musisz. Ja szłam wczoraj.
Czemu Austin tego nie robi?
Bo jest chłopcem.
Co za bzdura.
BO NIE MOGŁAM STANĄĆ
Nie mogłam stanąć i czekać na Śmierć –
Stanąć...
[piosenka „Off the Radar”]
[rżenie konia]
[rozmowy]
[ciąg dalszy piosenki]
Potrzebowałyśmy wody godzinę temu.
Gdzie byłaś?
Te wiadra są w połowie puste.
Wszystko wylałaś.
Jesteś bezużyteczna.
Zatrudnijmy pokojówkę.
Nie ma mowy.
Mamy sześć koni. Stać nas na pokojówkę.
Proszę, Vinnie. Kwiat.
Dla mnie?
Gdy wasz ojciec mnie poślubił,
powiedziałam, że dostanie najlepszą gospodynię w hrabstwie.
Nie, w całej Nowej Anglii.
Wolę zedrzeć skórę z palców, niż zatrudnić pokojówkę.
Wychowuję was, byście były takie jak ja.
Ale ja nie chcę...
Będziesz kiedyś dobrą gospodynią, Emily Dickinson.
A teraz idź i się przebierz.
Przychodzi kolejny dżentelmen.
[drwiąco] Dżentelmen?
Mamo, nie!
Ten mężczyzna może zostać twoim mężem.
To takie romantyczne.
Tylko nie wywiń czegoś jak ostatnim razem.
To był prezent.
Rzuciłaś biedakowi na kolana zdechłą mysz.
Tak.
Jak kot.
Nie jesteś kotem, Emily.
Nie.
Niestety jestem kobietą.
Te babeczki są dla zalotnika.
Dlaczego ja nie mam zalotników?
Bo ciebie nie próbuję wydać za mąż. Jesteś dobrą gospodynią.
Mam umrzeć jako pokojówka, bo umiem chodzić po wodę?
Życie nie jest sprawiedliwe.
[tykanie zegara]
[nierówny oddech]
[robi wdech, krzyczy]
Dzień dobry.
Emily, nie rób tego.
Cześć, Emily.
Ale numer.
George.
Hej.
Poznałeś już moją córkę?
Mamo, to George. Jest w klubie z Austinem.
Spędzamy razem mnóstwo czasu.
- Właśnie mówiłam George’owi, - [filiżanka stukocze w dłoni]
jaką będziesz wspaniałą żoną.
Jak skromnie i skrupulatnie podchodzisz do swoich obowiązków.
Niezła ze mnie partia.
Usiądź jak dama.
[wzdycha]
Możemy porozmawiać na zewnątrz?
- Jasne. - Super.
Będziemy na ganku. Nie szpieguj nas.
Tak.
[dźwięk zamykanych drzwi]
Wiesz, że za ciebie nie wyjdę?
Nigdy nie mów nigdy.
Jak napisałaś w wierszu: „Mieszkam w pałacu Możliwości”.
Nieźle.
Uwielbiam, gdy się mnie cytuje.
Czemu za mnie nie wyjdziesz?
Nie rozumiesz. Ja za nikogo nie wyjdę.
Co innego mówi twoja matka.
Mam jeden cel na Ziemi.
Mam zostać wspaniałą pisarką.
A mąż by mi tego zabronił.
- Ja nie. - Mhm.
Teraz tak mówisz.
Ale po trochu byś zabraniał.
Jestem w tobie zakochany.
- Przykro mi. - Jest ktoś inny?
W zasadzie tak.
Kto to? Zabiję go.
Nie możesz go zabić.
To Śmierć.
Co?
Zakochałam się w Śmierci.
[Emily] Co wieczór zabiera mnie na przejażdżkę.
Jest dżentelmenem.
Cholernie seksownym.
Jesteś dziwna.
Czemu mi się podobasz?
Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Jest coś, co możesz dla mnie zrobić.
Mów.
Jesteś redaktorem czasopisma literackiego?
Współredaktorem.
Ale tak.
Chcę, żebyś to opublikował.
Wow.
Wreszcie pozwolisz mi opublikować twój wiersz?
Nie wiem, czy jest skończony, ale tak...
Idealne wyczucie czasu. Mamy trochę miejsca w tym wydaniu.
- Naprawdę? - Przemycę go.
Jutro idzie do druku.
- Jutro? Poważnie? - Jutro.
Wszyscy poznają nazwisko Emily Dickinson.
Dobra, ale zaczekaj.
Co się stało?
Nie drukuj nazwiska.
Dlaczego?
Bo mój ojciec tego nie pochwala.
Daj spokój.
To głupie.
Jesteś geniuszem. Musi to pochwalać.
Nie możesz wydrukować moich inicjałów albo podpisać „Anonim”?
Nie ma mowy.
Zasługujesz na uznanie.
Powinnaś postawić się ojcu.
Wiesz co?
Po prostu to zrób.
Opublikuj go z moim nazwiskiem.
Dziękuję, George.
Do usług, panno Dickinson.
[kaszle]
To była katastrofa.
Tak, Emily.
Znowu wszystko zepsułaś.
Wcale nie. Całowali się. Widziałam.
Całowali?
Mój Boże, co jest z tobą nie tak?
To ty wciąż wpychasz mnie w ramiona mężczyzn.
Wcale nie.
Tak. To upokarzające.
Wydałabyś mnie za wdowca, kalekę. Za kogokolwiek.
Wszyscy w Amherst wiedzą, jak bardzo chcesz się mnie pozbyć.
Co to za awantura?
Matka znowu próbuje się mnie wyrzec.
Wyszłam za mąż, nim skończyłam 18 lat. Najwyższa pora, byś znalazła męża.
I się wyprowadziła?
Tak. Tak się dzieje, gdy dziewczyna wychodzi za mąż.
Dlaczego nikogo nie obchodzi, czy ja wyjdę za mąż?
Według mnie Emily nie musi wychodzić za mąż.
[Emily wzdycha]
- Dziękuję, tato. - [ojciec] Mhm.
Jezu, przynajmniej jedna osoba nie próbuje mnie wyrzucić.
Pozwoliłbyś jej zostać w naszym domu do końca świata?
- I nie robić nic cały dzień? - Robię wiele.
Na przykład co?
To ja znalazłam gniazda ptaków.
[ojciec] Panie, czas stąd pójść.
Chcę w spokoju zapalić i przeczytać gazetę.
Dobrze.
I tak musimy wracać do kuchni.
- [Emily wzdycha] - Dziewczęta, chodźcie.
[drwiąco] Muszę?
Masz złe nastawienie, młoda damo.
Nie chcę ciągle wykonywać prac domowych.
A co byś robiła?
Po prostu myślała.
- [zapala zapałkę] - [ojciec] Pozwól jej na przerwę.
To nie problem.
Dziękuję, tatusiu.
Jesteś moim bohaterem.
Uwielbiasz brać jej stronę, prawda?
Pożałujesz tego. Ona jest nieokiełznana.
Nie wie, jak zachowywać się jak dama
i zrujnuje tę rodzinę.
[piosenka „Praise the Lord (Da Shine)”]
[Austin] Co słychać, siostro?
Nic, bracie. Odpoczywam.
Podobno odrzuciłaś kolejnego zalotnika.
Tak. Nie mój typ.
W temacie małżeństwa mam pewne wieści.
Jakie wieści?
Oświadczyłem się Sue.
A ona się zgodziła.
- [odgłosy zwierząt gospodarskich] - [dyszy] Tak!
Tak!
Co?
Nie możesz ożenić się z Sue!
- Dlaczego? - To moja najlepsza przyjaciółka.
Emily, nie wściekaj się teraz.
To nie jest dobry moment.
Siostra Sue, Mary, nie żyje.
Co?
Ale ona była zdrowa.
Wiem. Ale zachorowała na tyfus i zmarła tak jak pozostali.
Jezu. Biedna Sue.
Uszanuj jej sytuację, dobrze?
Nie musisz mi mówić, że mam szanować przyjaciółkę.
Szanuj kobietę, która zostanie moją żoną.
Nie mogłam stanąć i czekać na Śmierć –
[ojciec] Cieszymy się waszym szczęściem.
Bardzo nam przykro z powodu twojej siostry, Sue.
Ale cieszymy się, że weźmiecie ślub.
Jakie masz plany, Austinie?
Tak, kochany, powiedz nam.
Nic jeszcze nie jest postanowione, ale...
w Michigan jest firma,
która zaproponowała mi pracę.
Sue ma tam kuzynkę, więc...
Więc co?
Chcemy się przeprowadzić do Detroit.
Jestem tym podekscytowany.
Nic z tego.
Zatrudnisz się w mojej firmie i zostaniesz w Amherst.
Co...
Ale, ojcze, chcę jechać na zachód.
Nonsens. Nie możesz mieszkać tak daleko.
To jest Amherst. A ty jesteś Dickinsonem.
Twój dziadek tu mieszkał, a przed nim jego ojciec. W tym domu.
To mamy z Sue wziąć ślub i zamieszkać na górze?
Oczywiście, że nie.
- Zamieszkacie w domu obok. - Obok?
Co?
W irlandzkich chałupach?
Ze stajennymi?
Austinie, uspokój się.
Sąsiednia działka jest na sprzedaż. Zamierzam ją kupić.
Wybudujemy ci dom.
Najnowocześniejszy i najmodniejszy.
Sam zajmiesz się projektem.
Zostanie wybudowany na jesień.
Uznaj go za prezent ślubny.
Austinie.
Spójrz.
Co?
DLA SUE
AUSTINIE, NIE CZYTAJ TEGO. DAJ TO SUE.
SPOTKAJMY SIĘ W SADZIE.
To jakiś żart?
Wychodzisz za mojego brata. Oszalałaś?
A co miałam zrobić? Cała moja rodzina nie żyje.
Wiem i jest mi bardzo przykro.
Alu Austin?
Nawet go nie lubisz!
Mówiłaś, że nie szanujesz jego intelektu.
I myślałam, że nigdy nie wyjdziemy za mąż.
Myślałam, że razem zostaniemy pisarkami.
To głupia obietnica złożona, gdy miałyśmy 14 lat.
Już wtedy wiedziałam, że to kłamstwo. Nie jestem taka jak ty.
Nie miałam pieniędzy.
Nie mam idealnego życia.
Myślisz, że moje jest idealne?
Czy ty mnie w ogóle znasz?
[Sue] Jestem sama na tym świecie.
Nie mam środków do życia.
Jeśli nie wyjdę za Austina, umrę z głodu.
[wzdycha]
Przykro mi z powodu Mary.
Naprawdę ją lubiłam.
Tak, ja też. Była moją ulubioną siostrą.
Skoro wychodzisz za Austina...
teraz ja będę twoją siostrą.
Obiecaj mi coś, Sue.
Obiecaj mi dwie rzeczy.
Pierwsza: że nie przeprowadzisz się do Michigan.
I druga:
że mnie będziesz kochać bardziej niż jego.
Co do pierwszej,
to jest to decyzja Austina.
A co do drugiej...
Tak?
Cóż...
O to bym się nie martwiła.
[dudnią grzmoty]
[piosenka „Be Mine”]
Kocham cię.
[ciąg dalszy piosenki]
Sue.
Przepraszam.
Przepraszam. Sue!
Gdzie byłaś?
[ciche rżenie konia]
[koń parska]
Ona sama mnie podwiozła – uprzejma –
Emily, na co patrzysz?
Na Śmierć.
Hm...
Nieważne, Lavinio.
Chodźmy do domu.
To był piękny pogrzeb, nie sądzisz?
Mój będzie lepszy.
Mogłeś mieć każdą dziewczynę w mieście i wybrałeś Sue Gilbert?
Dlaczego?
Pewnie dlatego, że tylko ona mnie nie chciała.
To akurat rozumiem.
- Twoja siostra udaje trudną do zdobycia. - [chichocze]
„Trudna do zdobycia”. Ładnie to ująłeś.
- Jest dziwadłem. - Geniuszem.
Nie cierpię, gdy ludzie tak mówią.
Dzień dobry paniom.
Co tu robisz, George?
Sue, chodź tutaj. Chcę z tobą porozmawiać.
Kochana, załatwione.
Twój wiersz. Jest w The Indicator.
Obok mojego tekstu o Percym Shelleyu.
Drukarze go mają. Wyjdzie w przyszłym tygodniu.
Jesteś już trochę sławna, Emily Dickinson.
Emily? Co się stało?
Trochę się...
boję.
Ty?
Ty się niczego nie boisz.
Jesteś nieustraszona.
Nie wiem, jak zareaguje mój ojciec.
Poważnie? Daj spokój.
Wie, jaka mądra jesteś.
I nie jest to coś, czemu chciałby przeszkodzić.
Prawda?
[Lavinia] Emily!
Emily!
Chodź ugotować obiad!
Muszę iść.
Jeszcze raz dziękuję.
[wydycha powietrze]
[stęka]
[ojciec] Wspaniały kurczak, pani Dickinson.
- [matka] Och. - Tak, bardzo smaczny, mamo.
Podziękuj siostrom. Pomagały.
Jedna pomagała.
- [matka] Dziewczęta. - Posłuchajcie.
Mam ważne ogłoszenie.
Poza prowadzeniem kancelarii prawnej
i byciem skarbnikiem w Amherst College,
byłem przez dwie kadencje posłem Izby Reprezentantów Massachusetts.
Teraz mam ambicje na coś większego.
Postanowiłem startować do Kongresu.
- Ojcze, to cudownie. - Brawo, tato.
Dziękuję. Doceniam wasz entuzjazm.
Wasza matka nie była zadowolona.
Nie chcę, byś tyle czasu był poza domem.
Kandydaci zawsze się przemieszczają.
Musimy zdobywać głosy.
Przedstawiać nasze poglądy.
Ojcze, jesteś abolicjonistą?
Tak bym się nie nazwał. Nie przyjmuję radykalnych stanowisk.
Uważam, że niewolnictwo jest złe.
Ale wierzę w kompromis.
Nie jest to coś, za co powinniśmy iść na wojnę.
Bardzo rozsądnie.
Tak.
Czasem czuję się jak niewolnik.
Jesteś rozpieszczoną dziewczyną z Amherst.
Daleko ci do niewolnika.
[ojciec] To skomplikowane, ale nie możemy pozwolić, by Unia się rozpadła.
- To mój program. - [matka] Mhm.
To i wybudowanie kolei w Amherst.
Kolej? Masz fantazję.
Jeśli zostanę wybrany,
usłyszysz gwizd pociągu za oknem swojej sypialni.
To brzmi jak koszmar.
Gratuluję, ojcze.
My też chcemy coś ogłosić.
Rozmawialiśmy z Sue i postanowiliśmy nie przenosić się do Detroit.
Zostajemy w Amherst
- z rodziną. - [ojciec] Wspaniale.
To świetne wieści.
- Hura! - Cudownie.
Przypilnujesz firmy, gdy będę prowadził kampanię.
I będziemy mieć wielkie wesele.
Zaprosimy wszystkich Dickinsonów i Norcrossów.
Twoja cała rodzina też przyjdzie, Sue.
Moja cała rodzina nie żyje.
I tak będzie bardzo miło.
O co chodzi, Emily?
Ja też chcę coś ogłosić.
To nic aż tak niesamowitego.
W porównaniu z Kongresem i waszym ślubem.
Co to jest w takim razie?
Wiersz, który napisałam...
zostanie opublikowany w czasopiśmie.
Chyba źle usłyszałem.
Możesz powtórzyć?
Mój wiersz...
zostanie opublikowany.
Jak śmiesz?
Czy nie wyraziłem się jasno,
że nie pochwalam kobiet, które chcą być znane
w świecie literackim?
A ty to zrobiłaś!
[wydycha powietrze]
Da się to powstrzymać?
Poszedł już do druku.
Mój Boże. Ty podła dziewczyno. Matka miała rację.
Daliśmy ci za dużo wolności i wykorzystałaś naszą uprzejmość.
To zły moment.
To bardzo zły moment na takie skandaliczne zachowanie!
Mój Boże!
Zniszczysz dobre imię Dickinsonów.
- Chodźmy. - [kot miauczy]
Dickinsonowie mieszkają w Amherst od 200 lat.
Uczyniliśmy miasto tym, czym jest.
Wszyscy to wiedzą.
Ale twój dziadek...
[wzdycha]
był pijakiem i dłużnikiem.
I roztrwonił wszystko, na co moi przodkowie ciężko pracowali.
Całe życie sprzątam jego bałagan!
Zaciskałem pasa i wiele poświęciłem.
Nie pozwolę, by moje wysiłki zniweczyła moja własna córka!
Nie będziemy więcej akceptować twoich głupich zachowań!
Będziesz wykonywać swoje obowiązki.
Masz tam wiele do poprawienia.
Widzisz?
Ten talerz jest wyszczerbiony. Widzisz?
Ty nakrywałaś do stołu?
Chciałaś dać panu domu wyszczerbiony talerz?
[pociąga nosem]
Za karę posprzątasz tutaj.
I w kuchni.
Sama.
[piosenka „Bury a Friend”]
Miło cię widzieć.
Spóźniłeś się.
Ludzie się cieszą, gdy nie przychodzę.
Nie ja.
Ja chcę cię widzieć.
Twoje wiersze zostaną opublikowane.
Nie.
Tata na to nie pozwoli.
Mówiłaś, że jest już za późno.
Ojciec spali każdy egzemplarz, jeśli będzie musiał.
Żebym „nie zniszczyła dobrego imienia Dickinsonów”.
Kochanie...
za 200 lat tylko o tobie będą mówić.
Obiecuję ci to.
Jeśli nikt nie opublikuje wierszy?
Rozgłos to nie to samo co nieśmiertelność.
Nieśmiertelność to nic.
Wystarczy być dobrym człowiekiem i idziesz do nieba.
Nie o takiej nieśmiertelności mówię.
Nie osiągniesz jej, przestrzegając zasad.
Musisz zacząć je łamać.
[śmieje się]
Kiedy po mnie przyjdziesz?
Co noc po ciebie przychodzę.
Nie tylko mnie podwieźć.
Żeby mnie stąd zabrać.
Jeszcze nie przez wiele lat.
[ciąg dalszy piosenki]
[wzdycha]
Dlaczego tyle ci to zajmuje?
Nie wiem.
Jestem zajęty.
Zawsze jesteś zajęty.
A wkrótce będę jeszcze bardziej.
Nadciąga wojna.
I to duża.
Taka, która podzieli ten naród.
[ciąg dalszy piosenki]
[wzdycha]
Kolejna kłótnia z tatą?
Nie złość się na niego.
Wiem, że bywa ostry, ale chce nas chronić.
Zdradzić ci tajemnicę?
Cieszę się, że się nie przenosimy.
Lepiej się czuję tutaj, z rodziną.
[matka] Emily, idź do łóżka.
Musisz jutro wcześnie wstać. Przychodzi kolejny zalotnik.
Świetnie.
Kto tym razem?
Hodowca świń z South Hadley.
Seksownie.
[pukanie do drzwi]
Kto tam?
[ojciec] Emily, nie śpisz?
Nie śpię, ojcze.
Mogę wejść?
Możesz.
[dźwięk otwieranych, zamykanych drzwi]
Nie masz pojęcia, jak się o was martwię.
Tak.
Ojcze.
O co chodzi? Nie...
Nie płacz.
Nie chcę cię stracić.
Obiecaj mi, Emily.
Co mam obiecać?
Obiecaj mi...
że nie wyjdziesz za mąż.
Nie opuszczę cię, tato.
Rodzina musi trzymać się razem.
[pojękuje cicho]
Tato?
Możesz też mi coś obiecać?
Co, kochanie?
Obiecaj mi...
że zatrudnimy pokojówkę.
[ojciec chichocze]
Dobrze, Emily.
Dobrze.
[ojciec chrapie]
[Emily] Nie mogłam stanąć i czekać na Śmierć –
Ona sama mnie podwiozła – uprzejma –
Bryczka mieściła
nas dwie –
I jeszcze – Nieśmiertelność.
Wymiotłam.
[piosenka „Future Heroine”]