W poprzednich odcinkach High School Musical: Serial...
Wiedziałam, że Carlos będzie miał quinceañero,
a niektórym nogi będą się rwać do ucieczki w zasadzie przed wszystkim.
Chcę wrócić do domu.
Ale nie spodziewałam się,
że moi kumple będą zmyślać, że komuś się podobam.
To mój pracownik.
Ludzie, chyba wiem, kiedy ktoś się we mnie buja, a kiedy nie.
MUSICAL, KTÓRY KOCHACIE
SZKOŁA, KTÓRĄ KOCHACIE JESZCZE BARDZIEJ
KLASYKA W NOWEJ ODSŁONIE
NORTH HIGH ZAPRASZA NA SPEKTAKL
PIĘKNA I BESTIA
Skieruj swój kompas na północ,
„weź serwetkę i usiądź wygodnie, cherie,”
bo niedługo wkraczamy do akcji.
Nasze świece są prawdziwe,
a nasze serca czyste.
HIGH SCHOOL MUSICAL: SERIAL
„TAK, I...”
Dziękujemy za uwagę
To ta, jak jej tam... Lily, była na castingu.
Jest współreżyserką przedstawienia i gra główną rolę.
To ta idealna disnejowska księżniczka,
fanka łamane przez jędza, Lily?
Obawiam się, że tak.
Ledwo ją pamiętam.
Dzięki, że przyszliście wszyscy tak szybko, chociaż jest sobota.
Albo prawie wszyscy.
Brakuje nam Pani Czajnik i wioskowego błazna.
-Kourtney i Redman są w pizzerii? -Tak, pisali na grupie.
Nie mogli znaleźć nikogo na zastępstwo.
Nic nie widziałam.
Sprawa jest taka. Nasza teatralna grupa ma dwa czaty.
Jeden oficjalny, dla wszystkich i pani Jenn,
na który wrzucamy tweety Lina-Manuela Mirandy.
-I ten drugi, prawdziwy czat. -Bez pani Jenn.
Chodziło mi o nasz prywatny czat z EJ-em.
Dobra, w takim razie do rzeczy.
Po waszych nietęgich minach widzę, że obejrzeliście
ten filmik.
Jest niesamowity. Nawet ja nie mam uwag.
Nie wierzę, że ukradli nam show.
Ten ich Płomyk to prawdziwy Francuz, z wymiany.
Jak mamy ich pokonać na Menkenach,
jeśli oni wyskoczyli z czymś takim zaraz po zmianie musicalu?
Dzikie Koty! Bez paniki.
Widać, że North High skupia się na fajerwerkach.
Efektowne. Ale powierzchowne.
My potrzebujemy...
Przyjaźni?
Nie, Seb, potrzebujemy wrócić do podstaw.
Prawdziwe emocje przemawiają do publiczności
i mogą nam dać przewagę u sędziów.
Mam pewien plan.
Dlatego was tutaj dziś wezwałam.
A ten mój plan,
to weekendowy maraton warsztatowy.
-Maraton warsztatowy, czyli... -Improv.
Praca nad postacią.
Ćwiczenia ruchowe.
Hej, Gina.
Gina.
Jesteś tu z nami?
Tak.
Więc gadałam już z mamą.
Mam się nie śpieszyć z wyjazdem,
bo „nigdy nie wiadomo, co nas w życiu czeka.”
Więc chyba czekam na jakiś znak.
WYJŚCIE
Dobra, ale nie dosłownie.
Chodzi o to, żebyście się wczuli w postacie
i stworzyli głębokie kreacje,
a nie mydlili oczy scenografią i żywymi wilkami.
To zapewni nam mocne zwycięstwo.
I nie zapominajcie, że mamy coś, czego nie ma North High.
-Przyjaźń? -Oryginalną piosenkę
Bestii i róży.
Jak wam idzie, opowiadajcie?
Uwaga, spoiler, Nini jednak dostała rolę.
Patrzycie na...
Ty mów.
Na różę Bestii!
Na uro Carlosa wpadłem na pomysł, żeby Nini grała z nami.
Myślałam, że to pomysł pani Jenn.
Nieważne. Ważne, że z nami grasz.
Pani Jenn poprosiła o piosenkę.
Ale nie zaczęliśmy, bo jak tylko chcę coś napisać,
-przychodzi on i mi przeszkadza. -To nieprawda.
Mamy dobre pomysły.
-Jesteśmy w totalnej harmonii. -Rozsypce.
Damy radę.
Ricky, zostaniesz tu, zrobimy głębokie zanurzenie w postaci.
Nini, masz wolny weekend, idź do domu
i przygotuj na poniedziałek pierwszy szkic duetu Bestii i róży.
Dobra!
Musimy coś mieć na Instagrama w poniedziałek,
żeby odbić piłeczkę Zackowi. To znaczy, North High.
Nie wierzę, że jesteś show. I że spędzisz całą sobotę beze mnie.
Za to piszę piosenkę za nas oboje.
Dzwoń po każdej zwrotce. Dobra?
Postaram się.
Wszystko gra?
Tak.
Tylko trochę mnie nosi.
Dzisiaj wielki wieczór.
-Pani Jenn ma randkę z twoim tatą. -Możesz ciszej?
Potajemne flirty jeszcze jakoś znosiłem,
ale tutaj wchodzi w grę oficjalna kolacja.
Ricky!
Zaczynamy za trzydzieści sekund.
Do boju?
Nini, zajmujesz najlepszy stolik i nic nie zamawiasz.
Powinienem cię wyrzucić.
Wychodzi mi jakiś bełkot.
Próbuję opisać, jak Bestia widzi różę,
jako taki symbol więdnącej miłości,
ale to nie działa.
Jesteś pewna, że to dobre miejsce na pisanie piosenek?
W domu zaczęłam czytać artykuł o kryzysie twórczym
i tam radzili, żeby zmienić otoczenie. To przyszłam tutaj.
I zaczęłam czytać następny o ciszy i spokoju.
Internet to jedna wielka ściema.
Internet przyznał nam tylko dwie gwiazdki, więc popieram.
Dzięki.
Mówię ci, Robinsonowie mieszkają na Meadow Wood Drive.
Na Meadow Wood Road, mogę założyć się o kasę.
Zamawiają pizzę trzy razy w tygodniu.
Chyba wiem, czy Drive, czy Road.
Sprawdź, a przekonasz się, że mam rację.
Okej.
-Mieszkają na Meadow Wood Avenue. -Ha!
Jakie „ha”? Oboje się myliliśmy.
Dzisiaj są ćwiczenia na rozgrzewkę.
Najważniejsze jest, żebyśmy się wszyscy
skupili.
Niezła technika.
Do dzieła, drodzy artyści.
Dobra, zostawcie makarony
i dobierzcie się w pary, bo zrobimy teraz zabawę w lustro.
Hej, Gina. Chcesz może...
Jasne.
Mogę prosić do lustra?
Duet dublerów.
Tak, spoko.
Więc...
Czym tak naprawdę jest granie?
Granie
to reagowanie.
Wczuj się w postać.
Ricky,
mógłbyś zostawić ten telefon i dołączyć do rodziny?
Nie miałam dużo czasu, żeby przygotować się do tego warsztatu,
ale chodzi o umiejętność improwizacji
i właśnie tego chcę nauczyć moje dzieciaki.
Żeby radzić sobie z wdziękiem w każdej sytuacji.
Hej. Kourtney.
Nini, ja tu pracuję.
Jesteś totalnie zabujana w gościu od pizzy.
Pamiętasz, jak mówiłam, że unikam sercowych dramatów?
-Czyli nie zaprzeczasz. -I nie potwierdzam.
Wiesz, że nie mam czasu na durne romanse w pracy.
Czyli się w nim bujasz!
Przecież ja nic o nim nie wiem.
Może ma dziewczynę, a może mu głupio, bo jestem
jego szefową? Może mu się nie podobam?
Koleś przebrnął przez zamieć, żeby przywieźć ci notatki.
To chyba jest coś.
Dobrze wykonuje swoją pracę.
To niekoniecznie ma związek ze mną.
Widzisz? To do mnie niepodobne.
Mam kombinować jak koń pod górę, co jakiś koleś o mnie myśli?
-Nie. -Ale on cię...
Nie.
Jak tam twoja piosenka?
Nawet nieźle, tylko nie mogę się skupić.
Nie dziwne, to dziesiąty es od Ricky'ego.
Wiem. Wysłałam mu selfie, jak jem pizzę.
-Okej. -A on zapytał,
czemu jem bazylię, nie hawajską.
Okej.
Odpisałam, że hawajską jem tylko dlatego, że on ją lubi.
I pewnie myśli, że jestem kameleonem.
A poza tym idzie mi świetnie.
Jeszcze nic nie napisałaś.
To prawda.
Napiszę, jak powiesz Howiemu, że go bardzo lubisz.
Los musicalu nie powinien zależeć
od tego, czy pogadam z jakimś typem.
Dobra. Zastanowię się.
Ashlyn rzuci coś na początek,
a ty, Gina, zgódź się z tym i dodaj coś swojego.
Czyli „Tak, i...” , jasne?
Improv działa najlepiej, kiedy wszyscy się angażują.
Jeśli zrobicie to na pół gwizdka, będzie słabo
i publiczność wyczuje wasz strach.
Fajnie!
A teraz rzućcie jakiś ciekawy pomysł na miejsce.
Może Luwr?
Jasne. Czemu nie?
Zaczynaj. Gotowa?
Wcale się nie denerwuję.
A nawet jeśli, to pewnie dlatego, że najnowszy filmik North High
zapętlił się w mojej głowie i nie odpuszcza.
Skieruj kompas na północ,
Wiem, że jeśli przegramy z North High,
nikt mnie o to nie obwini,
ale ja wiem swoje.
Jestem właściwie połową tytułu Piękna i Bestia.
Ale nie, nie denerwuję się.
Witam, madame Rousseau,
rozumiem, że przyszła tu pani kupić jakiś piękny obraz.
Ale że z Luwru?
Ktoś tak bogaty, jak pani, madame,
może kupić każde dzieło sztuki, o którym marzy.
Na przykład ten obraz. Podoba się pani?
Kurczę, właśnie nie wiem.
Rozumiem, a co mówi pani serce?
Naprawdę nie wiem.
Tak, i...?
Tak, i chyba powinniśmy zrobić przerwę.
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
Uczymy się. Tu nie ma żadnych zasad.
Ale musicie się nauczyć robić to właściwie.
Weźmy nową parę, na której to pokażę.
Carlos i Seb, chcecie spróbować?
Przepraszam, zepsułam ci całą scenę.
Dziwny ten improv.
Wystarczy, że zgodzisz się ze mną i dodasz coś od siebie.
To nie takie trudne.
Jasne.
Czekaj, nie chciałam cię...
Hej.
Wiem, że mieliśmy iść na kolację,
ale pomyślałem, że kolacja może przyjść do nas.
Chcesz? Nie? Słusznie.
-Wyjadłam najlepsze rzeczy. -Zjesz moje?
Chętnie.
Przepraszam.
Chciałam, żeby nasza pierwsza oficjalna randka była romantyczna,
a nie, że krewetki z kartonu u mnie w pracy.
A kto powiedział, że to się musi wykluczać?
Możemy spróbować tego, wziąłem to z gazety.
Wiem, że to głupie, ale...
„Pięć pytań, żeby kogoś poznać.”
Jak 36 pytań miłości z New York Timesa.
Ale podobno w Salt Lake wystarczy pięć.
Okej.
Dobra, to pierwsze.
„Gdybyś miała zamieszkać w świecie książki,
jaką byś wybrała i dlaczego?”
Czarnoksiężnika z krainy Oz.
Bo lubię patrzeć na świat w technikolorze.
I marzę o psie w koszyku. A ty?
Tam, gdzie żyją dzikie stwory.
Następne.
„O co byś spytał swoje ja z przyszłości?”
Kiedy rozstaliśmy się w końcu z Lynn,
myślałem, że to koniec świata.
Więc...
zapytałbym swoje przyszłe ja, czy wciąż jest tak szczęśliwe, jak ja teraz.
Ja też.
Pięć pytań, żeby dobrze poznać charakter drugiego człowieka.
Dzisiaj zanurzymy się głęboko w metodę.
Zostańcie w postaci do końca tego ćwiczenia.
Będziecie wychodzić na środek sali,
ja rzucę wam pytanie,
na które odpowiecie swoją postacią.
Gaston,
zaczniemy od ciebie.
Pytanie pierwsze.
Gdybyś miał zamieszkać w świecie książki,
którą byś wybrał i dlaczego?
Coś o savoir-vivrze?
Gaston mógłby popracować nad manierami,
ciągle tylko pluje i strzela, więc „wyluzuj, stary”.
Świetna odpowiedź.
O co byś zapytał swoje ja z przyszłości?
Podchwytliwe. Gaston nie żyje.
Zapytałbym, czy pokochał kogoś po Belli.
Bo wszystko jest możliwe, tak?
Intrygujące.
Panie Bestio. Chciałbyś spróbować?
Gdybyś miał zamieszkać w świecie książki,
którą byś wybrał i dlaczego?
Przecież Bestia nie umie czytać.
Więc...
Chciałabym, żebyś potraktował to poważnie.
Następne pytanie.
O co byś zapytał swoje ja z przyszłości?
Chyba...
czy tęsknię za starymi czasami, kiedy mieszkałem sam w zamku?
Czemu miałbyś za tym tęsknić?
Wszystko było takie samo. Codziennie.
Zero zmian.
Widelce nie gadały, imbryki nie śpiewały.
Wejdźmy głębiej w to uczucie.
-To wszystko. -Mówiłeś, że nic się nie zmieniało...
Staram się. Niech mi pani da żyć.
-Trochę grzeczniej. -Jasne, mamo.
Zróbmy sobie przerwę.
Ale zostańcie w postaci.
Chyba powinnam zostawić cię w spokoju?
Jak chcesz.
Nie wiedziałam, jak ci o tym powiedzieć,
ale mama dostała pracę w Luizjanie,
a ja nigdy tam nie mieszkałam, więc chyba do niej dołączę.
Chcesz wyjechać?
-Nie, ja tylko chcę... -Chwila.
Wiem, że czasem potrafię być nieznośna.
-Nie, ja... -Jak zobaczyłam filmik,
ten z Lily...
Robię się wredna, kiedy się boję.
Nic nie poradzę. Caswellowie tak mają.
Ashlyn...
W zeszłym semestrze zrobiłam coś, o czym nikt nie wie.
Wiem o waszej niecnej zmowie dublerów z EJ-em.
Nie o to chodzi.
Wiesz jak to jest, jak samolot ma się rozbić i ludzie zwierzają się,
bo wiedzą, że się nigdy nie zobaczą?
Coś słyszałam.
Na premierze nie mogłaś mnie znaleźć po spektaklu, tak?
Podobno poszłaś coś załatwić.
Nieźle się załatwiłam.
Gina.
Co się stało?
-Muszę iść. -Jasne.
Jeszcze raz.
Zaraz przyjdę.
Tylko zmyję makijaż.
Hej.
Byłeś naprawdę niesamowity, Ricky.
Masz w sobie wiarę? Odjazd.
Dzięki.
Wierz mi.
Znam się na tych sprawach.
Byliście genialni.
Tak, to było...
To było fajne uczucie.
Zrobić coś dobrze. Chociaż raz.
Ty pewnie tak masz cały czas.
Nic mi nie wychodzi dobrze za pierwszym razem.
Ja po prostu mam tak, że zawsze cisnę
i nigdy nie odpuszczam.
To prawda.
Więc...
Chciałam ci tylko powiedzieć, że...
Przepraszam, to strasznie głupie, nie wiem, dlaczego płaczę.
Powiedz.
Nie odpuściłabym nas,
gdybym nie wyjeżdżała.
Więc teraz z całej siły cię uściskam
i odejdę stąd z podniesioną głową.
Okej?
Okej.
Powiedziałaś mu to?
Tak, bo samolot spadał.
A potem w ogóle o tym rozmawialiście?
Potem to Nini wróciła i...
Ricky jest z nią taki szczęśliwy.
O czym tu rozmawiać?
Po prostu jest mi ciężko i Luizjana jest dla mnie jak raj.
Gina? Ashlyn?
A jest jakieś magiczne zaklęcie, które mogę rzucić,
żebyś tu z nami została?
Chciałabym,
ale życie to nie musical.
Taniec i śpiew nic nie pomoże.
Miotełko, księżniczko, chcecie poimprowizować?
Zawsze.
-Cześć! -Nareszcie. Odebrałaś.
-Co u ciebie? -Bywało lepiej.
Kiedy usłyszę naszą piosenkę?
Jak tylko zacznę ją pisać.
Zawsze pisałaś piosenki w pięć minut. W czym problem?
Od razu problem.
Po prostu nie mam dzisiaj weny.
Dobra.
Na górze róże, na dole fiołki,
moja róża jest piękna, tak mówią aniołki.
Proszę. Masz ode mnie zwrotkę gratis.
Słuchaj, co cię dzisiaj ugryzło?
Po prostu pomyślałem,
że im szybciej skończysz, tym szybciej się zobaczymy.
Soboty zawsze spędzamy razem.
No to...
biorę się do roboty.
Dziękuję.
Proszę?
Połączenie zakończone
Mówię ci, jesteśmy North High.
Oni coś knują przeciwko nam, znam się na tych sprawach.
Nie gap się tak! Zdemaskujesz nas.
Przepraszam, to moja pierwsza...
Jak się po waszemu mówi observation?
Obserwacja.
Przypadek? Nie sądzę.
Spadamy. Dość widziałam. Muszę pomyśleć.
Ale ja dopiero zacząłem jeść. No dobra.
Spoko.
„Po każdej nocy wstaje dzień,
„a ja w Bestię zmieniam się.”
O, Boże. Nie.
„Ja jestem Bestia, ty jesteś róża, a nasza miłość jest duża.”
To już nawet nie jest podstawówka.
Jesteś Krukonem, ale księżyc masz w Puchonach, co?
W Puchonach? Naprawdę tak mnie widzisz?
-Hej, Nini. Jak tam twórczość? -Hej.
A jak tam twoje wyznawanie wiecznej miłości?
Dobra, jeśli dzięki temu się odczepisz,
dam mu do zrozumienia, że chętnie spotkam się z nim po pracy,
niekoniecznie w temacie pracy.
-Tylko całowania. -Nie!
A może i tak?
Może i tak.
Tylko złapię go samego.
O, nie!
-Szalona! -Szalone pomysły działają.
-Nicolas Cage, Skarb narodów. -Co?
Idź!
Redman, chodź, musisz nam pomóc.
Wygląda na to, że zaginęła nam Bestia.
Ktoś go widział?
Bella.
Chcesz odpowiedzieć na pięć pytań?
Jeśli można, w ramach pracy nad postacią,
wolę zaśpiewać piosenkę z naszego show.
Oczywiście.
Czy to dom?
Czy to tu mam uczyć się szczęścia?
Nie sądziłam
Że dom może być mroczny i zimny
Mówiono mi wciąż
Kiedy byłam dzieckiem
Że nawet dorośli
Mają dom tam, gdzie ich serce
Nie ma prawdziwszych słów
Moje serce jest daleko
I daleko jest mój dom
Wiele dałabym
Aby wrócić
Do życia, które znałam
Lecz wiem, że nie da się
Znaleźć rozwiązań w przeszłości
Czy to dom?
Czy jestem tu na dzień Czy na zawsze?
Odcięta od świata
Kto wie, na jak długo?
Ale przecież
Moje życie już raz się odmieniło
Może więc zmienić się znów
Nic nie trwa wiecznie
Nic nie ma nade mną władzy
Moje serce jest daleko
Jest w domu
Wolne
Okej.
Chciałaś coś?
-Nie, spoko. -Dobra.
Podrzucę to szybko do Elbaumów
i zaraz wracam.
Chwila.
Czekaj!
Nie bawię się w kotka i myszkę. Nigdy się nie bawiłam.
Czasem w chowanego, ale... Po co ja ci to mówię?
Słuchaj.
Nie chcę być dziewczyną, która kocha się w kimś skrycie
i zapomina o sobie, kiedy z nim jest.
-Kourtney. -Proszę, nic nie mów.
Ale jestem też dziewczyną, która nie czeka,
aż inni wezmą sprawy w swoje ręce.
Dziewczyną, która chce wiedzieć, kim jest
i zawsze być sobą, czy chcesz, czy nie.
Więc nawet jeśli myślisz, że to kompletnie bez sensu,
muszę powiedzieć, co czuję.
A jeśli ty tego nie czujesz,
nie szkodzi, możemy wrócić do tego, co było.
Zrobić ci werble?
W sumie czemu nie.
Lubię cię.
Tak lubię-lubię.
Powiedziałam swoje, a ty jak się czujesz?
Jak Gryfon,
który...
chyba odnalazł swoją Krukonkę?
Możesz wejść, Ricky.
Ja...
chciałem przeprosić,
jako ja, nie jako Bestia,
za moje zachowanie.
Przeprosiny przyjęte.
Rozmawiałam z twoim tatą.
Ustaliliśmy, że nie będziemy się spotykać.
Serio?
Teatr ma być bezpieczny.
A ty wczoraj nie czułeś się tutaj bezpiecznie.
Po prostu...
wiele rzeczy
zmieniło się ostatnio w moim życiu.
Rozmawiałeś o tym z tatą?
Nigdy nie chodziłem do niego z takimi sprawami.
A rozmawiałeś z mamą?
Od dłuższego czasu nie.
Na pewno za tobą tęskni.
Nie byłbym tego taki pewny.
Ja jestem.
Zapytałbym, czy wciąż są z Bellą razem.
-Słucham? -Bestię.
O to bym spytał moje przyszłe ja.
Hej! To ja, Kourtney.
Zostaw wiadomość. Pa.
Hej. Dzwonię do ciebie, bo jestem w audytorium.
Chciałam ci coś zagrać.
Sama nie wiem, chyba chcę ci powiedzieć,
że tak trudno było mi napisać tę piosenkę,
bo ciągle patrzyłam z punktu widzenia Bestii.
Ale jak to zmieniłam
i to zaczęła być piosenka o róży, która śpiewa o tym, jak to jest być różą,
poszło mi jak z płatka.
I to wszystko jakby dzięki tobie, więc dziękuję.
No to już. Piosenka róży.
Miłego słuchania.
Całe życie Patrzyłam na siebie twoimi oczami
Nie wiedziałam Czy jestem warta twojego czasu
Kochasz mnie
Ale ze złych powodów
Czy jestem dla ciebie czymś, a nie kimś?
Piedestał, na którym mnie stawiasz To moje więzienie
Mówisz, że jestem piękna A to dla mnie mało
Jestem warta więcej
Niż to, co we mnie widzisz
Mówisz, że jestem ideałem Ale wśród płatków są kolce
Nie ograniczy mnie
Obraz, który widzisz
Rozbijam klosz, pod którym mnie trzymasz
Moje piękno tkwi we wnętrzu
Mam dość życia tylko dla ciebie
Patrzyłeś, jak więdnę
Teraz patrz, jak kwitnę
Chowasz się w cieniu A ja sięgam do słońca
Jestem warta więcej
Niż to, co we mnie widzisz
Mówisz, że jestem ładna A ja mam magię, której nie poznałeś
Nie ograniczy mnie
Obraz, który widzisz
Rozbijam klosz, pod którym mnie trzymasz
Bo
Jestem warta więcej
NIż to, co we mnie widzisz
Mówisz, że jestem ideałem Ale wśród płatków są kolce
Nie ograniczy mnie
Obraz, który widzisz
Rozbijam klosz, pod którym mnie trzymasz
Bo moje piękno tkwi we wnętrzu
To tyle.
Zadzwoń, jak to odsłuchasz. I nie mów nic Ricky'emu.
Niech to na razie zostanie między nami.
Pa.
A masz, North High.
Serial inspirowany filmami z serii High School Musical
Napisy: Renata Wojnarowska