W poprzednim odcinku High School Musical: Serial...
Walentynki to takie zmyślone święto,
którego postanowiłam nie uznawać.
Nie muszę wyskakiwać z szafki
ani dawać drogich prezentów.
To sanki!
Ani pisać dla nikogo piosenek.
Mam cię w sercu
To ty
A poza tym...
mam zgagę po czekoladkach.
Nie mogę uwierzyć, że znowu wyjeżdżasz.
Dwa domowe obiady razem to za mało.
Wiem. Walentynkowy weekend powinien trwać miesiąc, nie?
Szkoda, że nie mogę cię odprowadzić, ale...
Tak, wiem. Szkoła, próby...
Żeby tylko to.
W tym nowym mieszkaniu nie mogę nic znaleźć.
Szukasz pomarańczowej bluzy?
Skąd wiedziałaś?
Bo ci ją ukradłam.
Wiesz, jak tu zimno?
Spoko, niech będzie, wybaczam ci.
Wiesz, że nie musisz udawać, że wszystko jest okej?
Jak związek na odległość daje ci w kość, możemy pogadać.
Uśmiecham się, bo cieszę się, że cię widzę. Okej?
Obiecaj, że będziemy gadać codziennie.
Zawsze to mówisz.
Tak, bo zawsze jest mi ciebie za mało.
Uważaj na siebie. Okej?
I nie zapomnij, no wiesz, o Salt Lake.
Nie ma opcji.
Utah STAN ULI
HIGH SCHOOL MUSICAL: SERIAL
„BURZA”
EAST HIGH 100 LAT TRADYCJI
Już jestem, kochani, zbieramy się.
Za dwie godziny czeka nas burza, jeśli wierzyć meteorologom,
więc musimy dobrze wykorzystać ten czas.
Wielkie, efektowne sceny zawsze były cenione przez jury Menkenów.
Więc naszym zadaniem jest stworzyć mocny,
zwalający z nóg numer, który zagwarantuje nam pierwsze miejsce.
Jako główny choreograf,
z wielką radością ogłaszam, że dzisiaj możemy
w końcu zacząć próby do najbardziej epickiego,
ikonicznego i wymagającego kawałka w całym przedstawieniu.
Gościem bądź.
Tak,to Gościem bądź.
Co?
SCENARIUSZ CHOREOGRAFA
Zaprosiłem Ginę do współpracy nad choreografią,
ale to miało być tak,
że ja jestem choreografem, a ona współchoreografem.
Jak kapitan i drugi pilot.
Mam być „drugim pilotem”?
Jak się w końcu zgodziłam zostać współchoreografem,
myślałam, że jesteśmy równi.
Wiecie, równi, czyli
ja zrobię większość choreografii, a on będzie, nie wiem, klaskał.
Zanim zaczniemy,
opowiem wam pewną krótką historię o gościnności.
-To może najpierw... Okej. -Jak byłam mała,
usłyszałyśmy z mamą hałas dochodzący z kuchni.
Myślałyśmy, że to złodziej.
Więc mama dorwała go, związała i zadzwoniła na policję.
I kiedy tak razem czekałyśmy,
zobaczyłam, jak moja mama podsunęła mu pod nos szklankę z zimną lemoniadą.
Powiedziała mi: „Pamiętaj,
„dopóki nie zabierze go policja, ten człowiek jest naszym gościem”.
W końcu go aresztowali, czy...
Nie, to nie był złodziej,
tylko hydraulik, który pomylił drzwi.
Ale morał jest ten sam.
Tak jak w tamtym przypadku,
musimy sprawić, żeby Bella i nasza publiczność czuła się dobrze.
I po tym wstępie, Carlos i Gina, wymiatajcie!
Dziękujemy, pani Jenn, to wcale nie było wstrząsające.
No dobra, więc...
mam wizję, żeby ten taniec unosił się nad sceną.
Chcę zrobić kankana z piórami, w którym odkurzanie stanie się prawdziwą sztuką.
Nie wiem, pewnie pójdzie to jakoś tak.
-Genialne! -Nieźle.
Dajesz, Gina!
Ciekawe. Ja bym poszedł w inną stronę,
w coś trochę bardziej wzniosłego i mniej przyziemnego.
Pomyślcie. Sekwencja inspirowana filmem noir,
w której Lumiere zaprasza publiczność na podróż w czasie.
Jasne, ale siedziałam trochę we Francji,
więc mam ten temat dość ogarnięty.
A ja zrobiłem choreo do tańców na Quinceañerze siostry,
chociaż sam się nie załapałem,
więc myślę, że wiem, jak się wywija widelcem, jasne?
No dobrze! Wiecie co?
Zostawmyna razie Gościem bądź w spokoju i skupmy się na Gastonie.
EJ i Redman, zapraszam was na środek.
Gdzie jest EJ?
Ej! Myślę, że kankan - odkurzacz był super.
Serio, serio?
Tak. A co, może mam ci przysłać czekoladki, żebyś uwierzyła?
Ale cios.
Wiem, totalnie źle skumałam tę akcję z czekoladkami.
Widocznie mama postanowiła zbastować z misiami.
Dzięki, mamo.
Tak, wysłałam żenującego walentynkowego esa,
ale wyjaśniliśmy to z Rickym.
Nie chcę się wbijać w jego sprawy z Nini.
Wszystko gra. Teraz mamy z tej wtopy taką swoją bekę.
Nawet fajnie.
O co chodzi z tym ciosem?
O nic.
Dobra, jak ktoś zobaczy EJ-a,
powiedzcie mu, proszę, że próby są obowiązkowe,
nawet dla czwartoklasistów,
którzy ewidentnie cierpią na ciężką studentozę.
Nini!
Nie chcę przeszkadzać.
Potrzebny mi tylko szybki przytulas.
Macie moją zgodę!
Myślałam, że dawno jesteś w drodze do Denver.
Wiem, ale chciałam was zobaczyć i wzięłam późniejszy autobus.
Poza tym musiałam dać ci to.
No dobra. To mi powinno wystarczyć do końca marca.
O, nie. Kierowca odwołał kurs przez pogodę,
a następny będzie za dwadzieścia minut.
Nieźle. Chyba naprawdę nie dojadę do szkoły.
A może ja bym cię podwiózł?
Mogę wziąć furę Redmana.
I skraść całusa awansem na kwiecień.
Nic z tego, skarbie, jesteśmy w trakcie próby.
Ja cię zawiozę, a potem szybko wrócę.
Może być?
-Tak. -Tak, jasne.
Uwaga, słuchajcie.
Nie będzie mnie teraz przez chwilę, bo muszę zawieźć Nini na autobus.
Wróćcie, proszę, do pracy nad choreografią do Gościem bądź
i spróbujcie znaleźć kompromis.
Pan Mazzara tu zaraz wpadnie.
I nie róbcie za dużo hałasu, kiedy mnie nie będzie.
Dzięki, Benjamin.
Jesteśmy kolegami z pracy.
Nie, w końcu nie udało nam się zjeść razem kolacji,
ale dobrze się rozumiemy i to wystarczy.
To wystarczy.
EJ?
Hej! Wszystko w porządku?
Tak. Wszystko okej.
Jasne. No to na razie.
Nie dostałem się.
EJ, naprawdę...
Bardzo mi przykro.
Ale pewnie przyjęli cię do stu innych szkół, prawda?
Do jednej i to publicznej.
I bardzo się cieszę, naprawdę, ale...
dziadkowie poznali się w Duke'u.
Moi starzy też.
To rodzinna tradycja.
Myślałem, że to pewniak.
I co ja powiem tacie?
Rozumiem.
Ale wymarzone szkoły bywają przereklamowane.
W jakim sensie?
Nini! Jedziemy.
Uwierz w proces.
Ktoś widział EJ-a?
Słuchajcie wszyscy.
Dobre wieści.
Mamy z Giną opiekę naprzemienną. Nad wami.
A kto nas bierze w weekendy?
Będziemy pracować nad chorką do Gościem bądź osobno,
zanim dodamy tancerzy.
Wersję zwycięską wybierzemy w anonimowym głosowaniu.
Bułka z masłem.
Hura.
Nie rób mi tego, maleńka. Postaraj się.
Spokojnie, jesteśmy już w połowie drogi. Będzie dobrze.
Czasem krztusi się na mrozie.
Ale na pewno zaraz jej przejdzie.
Nawet jeśli się boi.
Na pewno mówimy o samochodzie?
Jak nie dojadę dziś do Denver, opuszczę poranne zajęcia.
A już nie byłam w piątek, a oni mają
schizę na punkcie frekwencji. Mogą mnie nawet wywalić.
Nikt cię nie wywali ze szkoły.
Witamy, tu pomoc drogowa.
Aktualnie wszyscy nasi konsultanci są zajęci.
Nie bój się. Będziesz tam, gdzie powinnaś być.
Ten numer jest inspirowany quinsą mojej starszej siostry.
Temat - smooth jazz.
Sebastian, możesz zaczynać.
Co to było?
Pewnie odcięło nam prąd.
Nie jest dobrze. Przegapiłem ostatni alert pogodowy.
Napadało już piętnaście centymetrów śniegu.
Tata pisze, że drogi są zamknięte.
Szybko, chodźcie tutaj!
To jakiś koszmar!
Tylko my zostaliśmy w szkole?
Inne kluby chyba już poszły do domu.
Zadzwonić do Nini? Dzwonię do Nini.
Dla mnie spoko, możemy tu zostać na noc.
Możemy się wzajemnie rozgrzewać.
Dobra, bez przesady.
Słuchajcie.
Musimy ogarnąć jakieś zapasy, na wszelki wypadek.
Podziwiam twój zapał, ale chyba nie jest aż tak źle.
Próba może zaczekać. Róbcie, co mówię.
Piszcie do rodziców co pół godziny,
ale oszczędzajcie baterie.
Woda, latarki, ruszamy się, ludzie.
Nara!
Co? Mieliście już dawno tu być.
Żyjesz? Nic ci nie jest? Misje ratunkowe
to nasza specjalność. Kocham. Dam radę, nie martw się.
Van z lodami się rozbił?
Kto normalny je lody w taką pogodę?
Halo? Halo! Nie wierzę.
-Przepraszam, to moja wina. -Nie, moja.
Musisz wracać do szkoły, żeby się uczyć
i zostać wielką gwiazdą.
Mów, co byś robiła, gdybyś już była na miejscu.
Poniedziałki są bolesne.
No co ty.
Więc chyba zbliżałaby się już kolacja
i pewnie szłabym w milczeniu do kafeterii.
-W milczeniu? -Tak, ciche poniedziałki.
Nie wolno nam forsować głosu.
Podobno jak jesteśmy za głośni,
zagłuszamy nasze postacie.
Rozumiem. Co jeszcze?
Pewnie padałby śnieg,
więc byłoby dość podobnie.
Chyba tylko wtedy czuję się jak w domu.
Więc może piłabym herbatę.
A nie gorącą czekoladę?
Nie, gorąca czekolada jest na liście NWAAM.
„Nigdy w AAM”.
Jest niezdrowa i się po niej puchnie, więc nie wolno.
A po kolacji się kładziemy.
Pewnie codziennie nieźle imprezujecie.
W sumie to jest trochę nudno.
Szept przeciąża struny, więc wszędzie jest cisza i spokój.
Rozumiem.
Potem słuchałabym muzyki, żeby szybko zasnąć
i wstać z uśmiechem na twarzy.
Skarbie, dobrze się czujesz?
Drogowcy będą za 25 minut.
-Super. -Na pewno?
To jest zły pomysł.
Mam jej powiedzieć, co czuję!
Gina, super. Potrzebujemy kobiecej porady.
-Przeginasz! -Ricky chce napisać głupiego esa
do Nini, a ja mu zabraniam.
-To nie jest... -Jakiego esa?
-Redman! -Że się cieszy,
że ona spełnia swoje marzenia,
ale chciałby, żeby on też był jej marzeniem
i żeby zawróciła i wróciła do niego.
Chyba nawet użył zwrotu „na zawsze”.
Nie pisze się takich rzeczy.
Ani nie mówi. Nigdy.
Dzięki. I sorry.
Nie chcieliśmy cię w to wszystko wciągać.
Nie no spoko. Dobrze, że tu jesteś.
Znalazłam pół batona koło szafki,
nie przesadzasz czasem z tymi Walentynkami?
Mam gest, Gina. Znasz mnie.
Tu jesteście.
Nie opuszcza się rodziny w potrzebie.
Już idziemy.
-A nie mówiłem? -Przymknij się.
Hej! Co przegapiłam?
Nie teraz, błagam.
Nie mam ani jednej kreski.
Spróbuj pod innym kątem.
Jestem człowiekiem, nie mam gumowych rąk.
Też jestem człowiekiem,
ale chyba jestem z gumy, bo jeszcze żyję!
To po co to robimy?
Po to, że zostawiłam notatki w pizzerii
i ktoś ma zrobić im zdjęcia i mi je przesłać.
Kourtney nie oblewa testów.
To twój telefon, dlaczego ja muszę się tym zajmować?
Bo powiedziałeś, że kiedyś na farmie oberwałeś piorunem.
Czyli przewodzisz prąd lepiej niż ja.
Nie jestem stacją bazową.
A ja nie jestem kulturystką. Ale trudno, robimy, co się da.
Wszyscy mają się stawić w sali prób.
To jedyne miejsce przypominające schron.
-Dlatego, że to schron. -Ale...
Im mniej wiem, tym lepiej. A gdzie reszta?
Muszą tu gdzieś być.
Zawsze mam awaryjne słodycze na dobry humor.
Między dobrym humorem a totalną awarią jest cienka granica.
I ja na niej żyję.
Po prostu...
Jest tyle rzeczy, za które mogę być wdzięczna.
Wiele osób zrobiłoby wszystko, żeby być w takiej szkole.
Moje mamy ciężko pracują na czesne.
Ricky jest dumny i moi przyjaciele, tylko...
Skarbie.
Oni wszyscy chcą, żebyś była szczęśliwa.
Kiedy się pani zorientowała, że kariera na Broadwayu to nie to?
Byłam wtedy na castingu do pierwszej obsady Krainy Lodu. Na Broadwayu.
Siedziałam obok dziewczynki, która próbowała do małej Elsy.
Dziewczynka miała tremę,
więc zaczęłam ją motywować,
a ona puściła mi wielkiego pawia na nuty.
Tak.
Ale zdałam sobie wtedy sprawę, że ta dziewczynka
interesuje mnie bardziej niż casting.
Spojrzałam w dół i jedyne słowa,
jakie dało się rozczytać to „wyjdę i zatrzasnę drzwi”.
Następnego dnia moja mama napisała,
że w East High szukają nauczycielki teatru
i wiedziałam, że to jest to.
To do nas. Przeżyłyśmy.
KIM CHCESZ BYĆ W PRZYSZŁOŚCI?
DORADCA KARIERY SPOTKANIE
Caswell, widzę, że nie figlujesz z resztą obsady.
Nie mam nastroju na figle.
Chcesz o tym pogadać?
Nie.
Wiesz, gdzie jest najlepszy wydział robotyki?
W Stark Industries?
W Caltechu. Zdawałem cztery i pół raza, ale nie wyszło.
Jak to pół?
Chodzi o to, że to było moje marzenie, mój tata też bardzo tego chciał.
Czyli już pan wie o Duke'u.
Tak, przyznaję, że coś tam obiło mi się o uszy.
EJ, jesteś wzorowym uczniem z dobrej rodziny
i trzykrotnym sportowcem roku. Nie masz żadnych słabych stron.
Ale to za mało?
Ludzie mają ostatnio coraz mniej słabych stron.
Czytałem twój esej.
Był niezły, ale dość powierzchowny.
Ci z Duke'a nie mogli się dowiedzieć, kim jesteś.
Może ja sam nie wiem.
Słuchaj, możesz wpadać do naszego klubu, kiedy tylko chcesz.
My tutaj właśnie opowiadamy o sobie.
Ale sam zdecyduj.
Hej, proszę pana.
Myśli pan jeszcze o Caltechu?
Teraz już nie tak często.
Ile godzin my już tutaj siedzimy?
Miliony.
Gramy znowu w kalambury?
Rozumiem, że nie.
Słuchajcie, jak zaczniemy padać z głodu,
zjedzcie mnie pierwszego.
-Stary... -Pewnie smakuję jak pizza.
Czyj jest ten power bank?
Mam sześć procent. I co, będziesz się ze mną bił?
No dobra, zaczyna się strefa mroku.
Co by zrobiła pani Jenn?
Obezwładniła jakiegoś hydraulika?
-Tak. Możliwe. -Gdzie geniusze choreografii?
Chyba mieliśmy zrobić próbę?
Mam cichą nadzieję, że pracują gdzieś po cichu nad kompromisem.
Halo, nie znasz Carlosa?
Może się z tego wszystkiego śmieją.
Wcale nie krzyczę! Mówię z zaangażowaniem,
że to Gościem bądź, a nie Puf Puf i jej Festiwal odkurzania!
To może po prostu zrób tę choreografię sam
i skończmy temat?
Stój! Nie o to mi chodziło!
Potrzebuję cię!
Nie rozumiesz, że panikuję, bo po raz pierwszy w życiu wychodzę na scenę?
Nikt poza moją rodziną, Sebem
i bandą lalek Barbie nie widział, jak tańczę i śpiewam.
Zawsze kryłem się za kulisami.
Nie zrozumiesz, bo ty jesteś na scenie.
Tylko scenografia się zmienia.
Mieszkam u kogoś w domu,
gram drugoplanowe role
i ciągle próbuję się dowiedzieć, kim tak naprawdę chcę być w tej szkole.
Przykro mi, że nie umiesz tego zrozumieć.
Myślisz, że nie wiem,
jak to jest nie móc się odnaleźć?
Rozejrzyj się, Gina.
Nie ma wielu takich jak ja.
Masz pojęcie, jak bardzo się ucieszyłem,
że jest tu ktoś, kto kocha taniec tak bardzo, jak ja? I właśnie to schrzaniłem.
Carlos, nie chciałam...
Ostatnio nie jest mi łatwo i nie chodzi tu o ciebie.
Więc zróbmy ten układ tak, jak proponujesz. Poważnie.
Okej. To o kogo?
Co?
Jeśli nie chodzi o mnie, to o kogo?
Nie powiedziałam, że o kogoś.
Nie powiedziałaś też, że nie.
Nieważne.
Ale ty jesteś ważna.
Spróbuj o tym pamiętać.
Dobra.
Miło się tak na chwilę uspokoić.
Przepraszam!
Wiecie może gdzie znajdę Kourtney Green?
Czujecie to, co ja?
Tak, przepraszam.
Tak pachnie tylko pizza z przepisu mojego dziadka.
Nie rób sobie jaj, to nie jest śmieszne.
Jestem tak głodny, że bym cię zjadł.
-Panie i panowie! -Oto nasze nowe dzieło!
Prawdziwy zimowy cud.
-Howie! -Tak!
Jak to zrobiłeś?
Dajcie mi to.
Okej, dobra. Trzy, cztery...
Gorąca i świeża Pizza
Tak!
Nie byłam pewna, czy moje esy doszły.
Doczepiłem pług do pizzowozu
i dobiłem bocznymi drogami. Jestem bohaterem.
Gdybym miała kasę, dałabym ci napiwek.
Dopiszę ci do rachunku.
Jeśli nie za pizzę, to może za to?
Moje notatki!
Pierwiastek najrzadziej występujący naturalnie to astat.
Zawsze będziesz miała do przodu.
Jakby co, to masz u mnie korki.
A ty napiwek za życzliwość.
Życzliwość masz u mnie gratis.
-To ja już... -Dobra.
EJ, ty żyjesz!
Teoretycznie.
Słuchajcie! To alert mojej rolniczej apki.
Drogi są już przejezdne, a owce mają ruję!
To ostatnie mogłem przemilczeć.
-Tak. -Chodźmy!
O, matko!
Pani Jenn właśnie podrzuciła Nini na dworzec.
Redman, pożyczysz auto?
Dzięki. Nara.
Hej. Podrzucić cię do domu?
Bo wiesz, tak rzadko się widujemy.
Tak, pewnie.
Powiesz mi, o co tam chodziło?
Z Rickym czy z Carlosem?
Biorę wszystko.
Ja...
Sama jeszcze nie do końca wiem.
Chcesz o tym po...
Nini!
Cześć.
Jednak wyjeżdżasz.
Jednak się uśmiechasz.
Wszystko okej?
Nie chcesz mi czegoś powiedzieć?
-Masz śnieżną kulę? -Jasne.
To masz wszystko, co trzeba.
Ostatni autobus do Denver,
proszę wsiadać.
Jak coś może wstrząsnąć
Moimi marzeniami?
Budzę się, a wokół tylko chłód
Nie chcę udawać mądrej po szkodzie
Ale przez to, co zostało za mną Czuję się rozdarta
Czy biorę za pewnik
To, co mam?
Te marzenia nie dają mi spać
Coś jest nie tak
Czy wezmę wszystko za pewnik
I zostanę z niczym?
Czuję się nieswojo
Wszystko się zmienia
We mnie
Niech serce prowadzi mnie do domu Bo już mam tego dość
Dość bycia kimś innym
Gdybym się nie ruszyła Nie wiedziałabym
Czego nie musiałam robić By wreszcie czuć się sobą
Czy biorę za pewnik
To, co mam?
Te marzenia nie dają mi spać
Bo coś jest nie tak
Nie będę brać wszystkiego za pewnik
Bo potem zostanę z niczym
Czuję się nieswojo
Wszystko się zmienia
We mnie
Czy biorę to za pewnik?
O, jak dobrze.
Myślałam, że to znowu ona.
-Kto? -Nikt.
Co się stało? Autobus utknął w śniegu?
Nie, z autobusem wszystko w porządku.
Tylko że...
Nie mogłam tam wrócić.
Wiem, mają tam super kampus, super nauczycieli,
ale niestety nie mają...
Ricky'ego.
Pani.
Tego.
Kourtney, Giny, Ashlyn i tak, Ricky'ego, Redmana.
EJ-a, Carlosa i Seba.
Tu jest mój dom.
Wiem, to bez sensu, bo czułam się tu jak w klatce.
Ale dziś nagle zrozumiałam, że tak nie jest.
To co?
O czym teraz marzysz?
A mogę jeszcze nie wiedzieć?
Chodźmy. Podrzucę cię do domu.
Hej! Zanim coś powiesz,
życzę ci miłej podróży.
Ale zapytałaś, więc chcę być z tobą szczery. Zawsze.
-Ja nie... -Tak naprawdę...
-Muszę ci coś powiedzieć. -Brak mi ciebie.
I chciałbym, żebyś zawsze była ze mną.
Przykro mi, ale taka jest prawda.
Ricky, gdzie teraz jesteś?
W domu, a co?
Zostań tam.
Serial inspirowany filmami z serii High School Musical
Napisy: Renata Wojnarowska