W poprzednim odcinku naszego serialu-musicalu
Nowa nauczycielka zmusza dzieci do udziału
w produkcji High School Musical.
Mój kumpel, Ricky, wygrał casting.
Jego była dziewczyna, Nini, nie jarała się tym.
Jej nowy chłopak, EJ,
który wygląda jak supermodel, też się nie jarał.
Mój ziomeczek zgarnął główną rolę. Co może pójść nie tak?
Nie. To? Nie. Taką ma mój dziadek. Nie.
Czekaj. Nie ruszaj głową.
- Dają sos do pizzy. - Wiem.
Zawsze marzyłam o głównej roli w przedstawieniu.
Zgłosiłam się... Okej, nigdzie się nie zgłosiłam.
Wystawiali Piękną i bestię i dali mi
rolę widelca.
Raz byłam też tyłkiem krowy.
CYGANKA
Choć w głębi serca byłam gwiazdą.
Teraz jestem Gabriellą.
I nawet Ricky mi tego nie odbierze.
Mnie już coś odebrał.
Naprawię tę aferę z Nini. Nadchodzą feromony.
AMOR
Węch bywa ważniejszy od wzroku.
Raz w galerii przyatakowała mnie taka jedna laska.
Psiknęła tym na mnie. Krzyknąłem: „Spadaj!”.
Ale Nini od razu:
„Co to jest? Masz nigdy nie myć tego kawałka szyi!”.
- Jeszcze? - Tak.
Spryskałem się cały.
Elo, co tam?
Zrzucam lamparcią skórę i zmieniam się w Dzikiego Kota,
bo dziś jest pierwsza próba czytana! Mam zaszczyt grać Chada.
W linku szansa na bilet.
- Hej! - Hej. Ashlyn to moja kuzynka.
I żegnamy się. Jest bombowa! Peace.
Masz dobry humor.
Tylko dla fanów. W środku jest szarość i smutek.
Żałoba po porażce z Troyem trwa?
Zainwestowałem trzy lata w teatr
i mam być dublerem byłego Nini?
No wiem, słabo.
Może dobrze ci zrobi, jak raz nie dostaniesz tego, czego chcesz?
Ale jak „dobrze mi zrobi”?
No dobra, ty się nigdy nie zmienisz.
HIGH SCHOOL MUSICAL: SERIAL
Pierwsza próba czytana
Widzicie to?
O, Boże.
Jak ty z nim tyle wytrzymasz?
Unikając kontaktu wzrokowego.
Zajmijcie wyznaczone miejsca.
Kim jest Natalie? I czemu jest spuchnięta?
Kierowniczka sceny. Chyba nie przyjdzie.
Ty, rudy. Umiesz czytać?
- Nie bardzo. - Nauczysz się.
Czytaj didaskalia. Dziękuję. Przepraszam.
Co to znaczy?
Wyciszcie telefony!
Wiem, że jesteście sobie obcy.
CHOREOGRAF-REŻYSER
EJ to mój kuzyn!
Wiedzcie, że dzisiaj jesteśmy rodziną.
Plemieniem, które wzniesie tę opowieść na wyżyny sztuki.
Teraz weźmy się za ręce.
Ręka.
KIEROWNIK SCENY
Ręka.
Ręce.
Poczujcie swoją energię.
Niech przemówi cisza.
Kiedy cały świat krzyczy „nie”, tutaj usłyszycie „tak”.
Nieźle. Teraz to pani wymyśliła?
Tak jest.
Każdy inny, wszyscy równi
Teraz już wiemy
To jest społeczeństwo gwiazd
Nigdy już
Nikt i nic
Nie podzieli nas
Nie odbierze nam naszych
Snów
Dzięki.
Wstąpiłem do sekty?
HIGH SCHOOL MUSICAL wer. teatralna
„Sharpay słyszy śpiew,
idzie do pracowni biologicznej.
Widzi, jak Gabriella i Taylor myją ręce.
Odwracają się i orientują, że skończyły się ręczniki. Wtedy...”
Stop. Nie łącz wszystkiego. Czytaj znaki przestankowe.
„Sharpay przecinek słyszy śpiew kropka”.
Jest taka maksyma teatralna:
„Koszmarna pierwsza czytana premiera będzie genialna”.
Czy coś w tym stylu.
Najważniejsza jest cierpliwość
i wiara w to, że w końcu nastąpi przełom.
„I wtedy usłyszeli piosenki w swoich głowach kropka”.
Mamy akt pierwszy. Przerwa. Za mną.
To był największy obciach mojego życia.
Mogę nawet tłuc testy, byle nie czytać tych dida coś tam.
Jeśli to jest kierownik sceny, wszyscy zginiemy.
Weź mu odpuść.
Pewnie ostatnio czytał na głos czytanki.
Nie, ty nie kumasz.
Lubię go, ale chcę skończyć pierwszy akt do świąt.
I coś z tobą pośpiewać.
Nie wiem. Pani Jenn chyba chce
skupić się na tekstach.
Tak, ale wiesz. Ona nie umie śpiewać tak jak ty.
Czekaj.
Od kogo to?
Od nikogo.
Niezłe oksy.
Dzięki. Pożyczyłam od babci.
Mam takie same w domu.
Serio? Po co?
Żeby coś widzieć przy dojeniu.
Przy dojeniu?
Mam zajawkę na musicale.
A moja rodzina nie.
Seb, klasa 2
Oni żyją z hodowli bydła.
A ja dla Broadwayu!
Co się dzieje z Troyem i Gabriellą?
Gdzie ta chemia?
- Może zmienić obsadę? - Chyba zwariowałeś.
Moja intuicja jest niezawodna. I nie boję się trudnych wyzwań.
To może być niewykonalne. Ona nawet na niego nie spojrzy.
Nie doceniasz mnie.
Pochodzę z silnej rodziny.
Mama ocknęła się po sekcji.
Koniec przerwy!
Obserwuje pani Zaca na Instagramie?
Nie, ale chyba powinnam.
No.
Przepraszam za spóźnienie, to się nie powtórzy.
Dzięki, że przyszliście wcześniej. Zaczynamy.
Jesteśmy tylko my?
Skaczemy do strony 97.
Do ostatniej sceny?
Mamy to próbować? To jedno zdanie.
Ja też mam jedno.
A potem się całujecie.
Wcześniej nie...
Czytałam to i całowania nie było.
Tak, ale w filmie było.
Przytulali się tylko.
Pocałunek wycięli w montażu.
To były inne czasy.
Grubo.
Bez sensu.
Po co zaczynać od samego końca sztuki?
Jak nie wiesz, co postać robi w ostatniej scenie,
jak masz grać pierwszą?
Ale ja wiem.
Tulą się, a nie całują.
Wycięli? Skąd pani wie?
Dziecko, ja byłam w obsadzie. Znam sekrety.
Dodała pani ten pocałunek, żeby...
Skarbie, dodałam go, bo jest potrzebny.
Dodałam też krowi dzwonek, balladę pani od teatru
i numer Dzikich Kotów na bis.
To bardzo fajnie, ale ja...
nie mogę całować się z Rickym.
Przynajmniej na razie.
Mam nowego chłopaka.
I on gra Chada.
Nini, uwierz w proces.
Gabriella jest zapatrzona w Troya.
Cześć. Co tam?
Weź spadaj.
Sam spadaj. Blokujesz mi szafkę.
Nie wierzę.
Je Ricky'emu z ręki.
- Kto? - Pani Jenn.
Mają się całować.
EJ, przestań. Przecież jej nie przekupił.
Chce, żebyśmy się rozstali.
- Masz paranoję. - Serio?
To czemu pisał do Nini na próbie?
I nie chciała powiedzieć, kto to?
Nie musi ci mówić.
Nie jesteś jej właścicielem.
Musisz pożyczyć od niej telefon.
Pożyczyć? Czyli ukraść?
Nie jest dobrze. Paranoja level hard.
- Ashlyn. - Jak ona się dowie...
- Nie dowie! - Skąd wiesz?
Jak się dowie, nigdy ci tego nie wybaczy.
Ani mnie. Chcesz aż tak ryzykować?
Ashlyn, błagam. Ona nie jest taka jak moje inne dziewczyny.
Jest niesamowita. Ma na mnie dobry wpływ.
O, matko.
Zgubiłem się.
Jeśli to już koniec, to dlaczego tańczymy?
To numer na bis. Wychodzicie na scenę ostatni.
Chcemy postawić widownię na nogi.
Niech oni tańczą.
Zaczekamy na panią Jenn?
Pani Jenn poszła po rekwizyt.
Mam nam zapewnić brawa wszechczasów,
więc mniej gadania, więcej skakania.
Dlaczego ćwiczymy ukłony, kiedy nie zaczęliśmy pierwszego aktu?
Zaczyna się od najtrudniejszego tańca, którego uczymy się najdłużej.
Wielka Księga Broadwayu.
- Strona 374. - Strona 374.
Okej, słuchajcie. Zacznijmy trzy ósemki przed tym,
jak Troy i Gabriella wychodzą na ukłony.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
- Nie dam rady. Przepraszam. - Co on robi?
Gadasz do niego? Jestem tu.
Nie jesteś. Na pewno nie
z właściwych powodów.
- Co? - To, co powiedziałam.
Nie chcesz grać.
Chcesz się na mnie odegrać.
Wracamy do tańca!
I wcierasz w siebie dziwne perfumy.
Uwielbiasz je!
I marnujesz czas ekipy, nabijając się z czegoś,
co my traktujemy poważnie!
Ogłaszam przerwę! Pięć minut wolnego! Wynocha!
No weź.
Traktuję to bardzo poważnie.
Nie! Wcale nie.
Nie rzucasz się na głęboką wodę.
Tylko brodzisz.
A jak masz się zadeklarować,
mówisz jakiś żarcik
albo znikasz w dziurze w podłodze.
Wcale nie zniknąłem.
Po prostu wtedy nie byłem gotowy.
Przyszedłem na casting...
Bo kogoś poznałam!
I chciałeś cofnąć czas, jakby tych wakacji
nigdy nie było.
Gdyby ci na mnie zależało,
odpuściłbyś komuś, kto chce ze mną być.
Czyli EJ-owi?
Możemy powtórzyć kroki?
Co jest? Czemu nie tańczymy?
Misja wykonana!
Cenny artefakt z filmu jest w drodze.
Dokąd idziesz, Troy?
Jestem Ricky!
Idź po niego.
O co chodzi? Czemu wychodzimy?
Bo operacja Troy to totalna porażka. Jest gorzej niż było.
Zaczekaj!
Pani Jenn cię woła!
Powiedz jej, że odchodzę. Nie będę tańczył jak pajac.
Nie jestem pajacem.
Taniec to wielka sztuka. Ma ponad pięć tysięcy lat.
Poważnie? Nie wiedziałem, że neandertale umieją tańczyć.
- Błagam cię... - Nini ma rację!
Wszystko psuję. Nie nadaję się.
- Nieprawda, ty... - Odpuść sobie.
Ty też mnie tam nie chcesz. Jak wrócę, Nini pewnie odejdzie.
A ona jest wam potrzebna bardziej niż ja.
Mam wolną chatę, idziemy?
Może być do ciebie.
Nie, teraz jest tam dziwnie.
Mama wróciła z Chicago?
Nie. I chyba nie jest tam z powodu pracy.
To po co tam siedzi?
Bo tam nie ma taty.
- Jeśli chcesz, to... - Luz.
Dzięki, stary, serio. Ale chciałbym pobyć sam. Okej?
Siedzę już trochę w branży.
I mam bardzo dobry słuch.
Jeśli Ricky zostanie z nami, a Nini odejdzie...
Chyba znacie dalszy ciąg tej historii.
Ja będę Gabriellą, jakby ktoś nie ogarnął.
Okej.
Podobno Ricky chce odejść.
Bingo! Powinien to zrobić zaraz po castingu.
Nie chciałam, żeby odszedł.
Chciałaś.
Dlaczego nie mogłam siedzieć cicho? Po prostu...
Mogę ci zadać pytanie?
Chcesz być z EJ-em czy nie?
To chyba jasne?
Twój facet właśnie dostał główną rolę.
Powinnaś skakać pod sufit.
Mam lęk wysokości.
Jasne, że chcę być z EJ-em.
Ricky to przeszłość.
Ale to trudne.
Posłuchaj pani Jenn.
Uwierz w proces.
- Niezła decha, ziomuś. - Tak, całkiem zacna.
- Cicho tam! - Dajesz! Nieźle.
No cześć!
Gina? Co ty tutaj robisz?
Robię za nianię. Pilnuję młodego sąsiadki.
Gdzie on jest?
Gdzieś tam.
Więc to prawda?
Odpadasz?
Jeszcze nikomu nie powiedziałem, ale tak.
Słabo.
Dawałeś nam kontakt z realem.
Nie jesteś teatralnym nerdem. Nigdy nie śpiewałeś.
Pani Jenn cię przysłała?
Błagam cię, ona się mnie boi.
Wcale się nie dziwię.
Muszę być twarda. Jestem tu nowa, tak?
Muszę zawalczyć o swoje.
Ucieszyłam się, jak cię wybrała.
Nieogary podnoszą poprzeczkę.
Masz w sobie prawdę.
Przyda się wam ktoś, kto trzyma tajm.
Te pięć, sześć, siedem itd.
Nie przejmuj się Carlosem.
On kopiuje styl od innych.
Ty masz swój styl.
Skrzydła rozwinąć czas
Tak, mam swój styl.
Nazywa się: jestem skate'em, a nie aktorem.
Co mam robić?
Ćwiczyć kroki po nocach?
Udowodnić Nini, że się nie poddaję
i nie poddam w walce o nas?
Każdy inny, wszyscy równi
Teraz już wiemy
To jest społeczeństwo gwiazd
Nigdy już nic nie podzieli nas
Ricky, jest północ.
- Mówiłeś, że masz test. - Bo mam.
Z czego ten test?
Najważniejszy w moim życiu.
Wszyscy razem
Tato, jak nie możesz spać, posiedź tu. Ze mną.
Dawaj, chodź.
W twoim życiu dużo się zmieniło.
Zaśpiewamy teraz wam
Jesteśmy jak jedno ciało.
Jeśli chcesz zrobić mi krzywdę, to ostrzegam,
moja mama gra z bibliotekarką w golfa i złożymy skargę.
Chcę ci coś pokazać. Ogarnij to.
Sześć, siedem...
Widzę, że ćwiczyłeś. Miałeś odejść.
Rozmyśliłem się.
Końcówki jeszcze nie ogarniam.
Nie machaj paluchami. Zrób to normalnie.
Normalnie. Okej.
I jeszcze raz.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Ricky, mamy to.
No dobra.
No jasne, nie wiesz, przyznaj się!
- Tak, tak. - Dobra.
Chyba cię pogięło. Idziemy.
Dobra, ale...
- Cześć. - Cześć.
Co tu robisz?
Nie ma mnie tu.
Biorę torbę i lecę.
Nie, nie idź. Co to było?
- Ale co? - To, co grałaś.
A, to. To jest...
Pani Jenn chciała, żebym napisała piosenkę.
Ale nie wiem, czy dam radę.
- Gram panią Darbus, nauczycielkę... - Wiem, kogo grasz.
Też byłam na próbie.
Poza tym jesteś kuzynką EJ-a.
Nie musimy gadać o EJ-u.
Nie chcę gadać o EJ-u. A ty?
Nie, to znaczy chcę, ale niekoniecznie teraz.
Rany, znowu? Ile można.
Nieważne, kto pisze. Nie moja sprawa.
Nie, jedna z moich mam wysyła mi
mądrości z chińskich ciasteczek, dla „równowagi”.
„Liczy się to, co robisz, kiedy nikt nie patrzy”.
I co, to ci pomaga?
Muszę z nią pogadać. Dziś to chyba piętnasta.
Nie mów mi o rachunkach za wodę.
Bo kąpiele ratują mi życie, mamo.
I namierzam przesyłkę,
która miała być dwie godziny temu.
Kończę. EJ? Co się tak skradasz?
Przepraszam, że tak bez pukania.
Błąd ludzka rzecz, tak?
Co ty tam masz?
Upolowałem kolekcjonerskie wydanie pewnego musicalu. Proszę o autograf.
Jestem zawodową aktorką. Wiem, o co tu chodzi.
Przyparłam kiedyś Andrew Lloyda Webera do muru w samolocie.
Dał mi autograf na czole.
Była pani w obsadzie filmu, więc...
Gdzie mam się podpisać?
Gdzie pani chce. Tylko nie pod Zakiem.
Może uda mi się z nim kiedyś spotkać i pogadać.
Jak Troy z Troyem.
Ricky nie odszedł z show.
Co?
Zagrasz mi kawałek tej piosenki?
Coś we mnie zawsze przegrać chce
Chcę dobrze, a wychodzi źle
Choć staram się ze wszystkich sił
Nie wiem, gdzie jestem, nie wiem nic
Nie znam odpowiedzi na dziś
Nie wiem, dokąd mam iść
Ile bym dała, żeby wiedzieć
Czy u sąsiada
Trawa jest bardziej zielona
Czy wszystko, co miałam i straciłam
Wystarczy mi
Czy jednak nie?
Czy gdybym żyła jeszcze raz
Gdybym miała więcej odwagi
I zawsze stawiała na siebie
Czy byłabym w niebie?
Gdybym zbudziła się we śnie
Czegoś by mi brakowało?
Gdybym wszystko miała
Czy jeszcze byłoby mi mało?
Może powinnam zawrócić i pójść inną drogą
A może szukam czegoś, co już od dawna mam
Nie wiem...
Czuję, że zmarnowałam największą szansę
Padły słowa, których już się nie cofnie
Boję się, że drugiej szansy nie będzie
Albo, że minę ją w życia pędzie
Czy gdybym żyła jeszcze raz
Gdybym miała więcej odwagi
I zawsze stawiała na siebie
Byłabym w niebie?
Gdybym zbudziła się we śnie
Czegoś by mi brakowało?
Gdybym wszystko miała
Czy jeszcze byłoby mi...
Mało?
Zbiórka.
Co?
Na dole. Pani Jenn czeka na wszystkich w sali.
Hej. Tęskniłem. Gdzie byłaś?
Co?
Zanim tu przyszłaś.
Gadałam z twoją kuzynką.
- Serio? Po co? - Świetnie.
Nie wygłupiaj się. Wypada pogadać czasem z rodziną.
Uwaga, oto i on.
To pilot do bramy garażowej?
Nie, Seb.
To telefon Gabrielli.
Ten z filmu.
Zamierzam stworzyć kapsułę czasu i umieścić ją w gablocie.
Skoro mamy miejsce na 40 pucharów, znajdzie się kącik na mini muzeum kina.
Kochani, koniec zabawy. Bierzemy się za sztukę.
To jej telefon?
Przyłóż do ucha jak muszlę.
Usłyszysz echo Vanessy
wyciągającej wysokie „H” w solowym numerze.
Albo czekaj, zdezynfekuję.
- Okej. - No.
Co my tu mamy?
Dziękuję.
Nie ma za co.
Chcesz tego, co ja.
Ale to będzie wymagało pracy.
Uwaga! Scena w kurorcie narciarskim!
Serial inspirowany filmami High School Musical
Napisy: Renata Wojnarowska