ความตาย
เป็นจุดจบของเราทุกคน
และมันเป็นธุรกิจทำเงินของจริง
งานศพคนอเมริกันโดยเฉลี่ยมีค่าใช้จ่าย 8,000 ถึง 10,000 เหรียญ
นั่นคืออุตสาหกรรมมูลค่า สองหมื่นล้านดอลลาร์ต่อปี
และนั่นแค่งานศพนะ
ยังมีอุตสาหกรรมใต้ดินขนาดมหึมาอีกด้วย
ประกอบไปด้วยทนายความ บริษัท เจ้าหน้าที่รัฐ
และคนที่ไม่เป็นทางการเท่าไหร่
- นี่ นายเป็นมือปืนเหรอ - นายเป็นใครวะ
ที่หาเงินจากการติดราคา บนป้ายนิ้วเท้าของคุณ
พวกเขาเป็นคนตัดสินใจว่ามันมีค่าเท่าไหร่ ที่จะรักษาชีวิตคุณไว้
หรือจะจบมัน
หรือมันต้องใช้อะไรปิดปากทายาทของคุณ
เมื่อคุณไม่อยู่ที่นี่แล้ว
แล้วชีวิตผมมีค่าเท่าไหร่
ผมควรจ่ายค่าโลงศพเท่าไหร่
และผมควรมีเซ็กซ์มากแค่ไหน เพื่อให้ได้ผลตอบแทนจากการตายสูงสุด
นี่เป็นแค่บางคำถามที่เราจะมาหาคำตอบกัน
ยินดีต้อนรับสู่ตอน ความตาย
ตอน ความตาย
ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ เราทุกคนเชื่อมโยงกันด้วยเงิน
ผมคาล เพนน์จะล้วงลึกยักษ์ร้ายตัวนี้
ซึ่งก็คือเศรษฐกิจโลกนั่นเอง
คลุกวงในเศรษฐกิจโลก
ก่อนอื่น ไม่ต้องห่วง
ผมรู้ว่าทั้งรายการ เป็นเรื่องธุรกิจความตาย
ซึ่งอาจทำให้คุณกลัวนิดหน่อย
ผมไม่ชอบคิดว่าผมอาจจะตายด้วยซ้ำ
ฉะนั้นมาใช้คำน่ารักๆ ดีกว่า เผื่อเกิดไม่สบายใจขึ้นมา
คำว่า "ลูกหมา" เป็นไง
แฮคเกนแซค
นิวเจอร์ซีย์
ชีวิตมีค่าเท่าไหร่
ผมถามคำถามนี้กับคนเป็นล้าน แล้วได้คำตอบเป็นล้านแบบ
ถ้าผมตัดสินใจเริ่มด้วยการถามใครสักคน
ที่ถูกสอนให้ทำการจบชีวิตล่ะ
- นี่ คุณเป็นมือปืนหรือเปล่า - นายเป็นใครวะ
ผมชื่อคาล
เอาละ
ผมว่าผมไม่ต้องรัดเข็มขัดก็ได้ ถ้าเราจะไม่ไปไหนกัน
คือ เรา...
ก่อนอื่น อย่าพูดติดอ่าง
- นายตื่นเต้นเหรอ - โอเค เอาละ
- ผมตื่นเต้นนิดหน่อย - โอเค
- ทำตัวให้สบาย โอเคนะ - โอเค
- ได้ - โอเค
คนหาคุณเจอได้ยังไง เวลาเขาต้องการมือปืน
ฉันไม่ได้อยู่ในสมุดโทรศัพท์หรอก เชื่อฉันได้
ก็นั่นแหละที่ผมพูด
ใช้ชื่อ "มือปืน" ไปทำอะไรบางอย่างหรอก
ราคาเปลี่ยนไหม ถ้าคนนั้นมีลูก
ถ้าพวกเขาอยู่ในตึกแทนที่จะเป็นบ้าน
นายเป็นใคร ตำรวจหรือไง
คุณเป็นตำรวจเหรอ
ใช่ ฉันเป็นตำรวจ
ว่าแล้ว ว่าแล้วว่าคุณเป็นตำรวจ
- โอเค - ดี ไสหัวออกไป
ตั้งแต่ยุค 1980 ถึงต้นยุคปี 2000
ดอมินิก โพลิโฟรนเคยนัดเจอแบบนี้
ในที่จอดรถลับตาคน
กับคนสิ้นหวังที่ยอมจ่ายเงินก้อนโต
เพื่อให้ฆ่าใครสักคน
พวกเขาคิดว่าดอมินิกเป็นนักฆ่าอิสระ
พร้อมจะฆ่าคนแทนเขา
แต่ที่จริงเขาเป็นเจ้าหน้าที่เอทีเอฟ นอกเครื่องแบบ
ดอมินิก โพลิโฟรน มือปืน อดีตเจ้าหน้าที่เอทีเอฟ
งานของเขาอันตราย แต่ช่วยจับคนทำความผิดได้มากมาย
ที่พร้อมคร่าชีวิตผู้คน
รวมทั้งในปี 1996
เมื่อเขาช่วยจับฆาตกรต่อเนื่อง และนักฆ่ามาเฟีย ริชาร์ด คูคลินสกี
รู้จักกันในนามไอซ์แมนเพราะ วิธีแช่แข็งเหยื่อของเขาหลังตายแล้ว
การปลอมตัวเป็นมือปืนเพื่อจับมือปืนตัวจริง
เป็นแค่ส่วนหนึ่งของงานสำหรับดอมินิก
เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ ด้านเศรษฐกิจการกำจัดคน
มันมีขั้นตอนยังไง
สิ่งที่คุณต้องทำคือพูดว่า "นี่ ฟังนะ
"ฉันมีปัญหาที่ฉันอยากจัดการ
"เมียของฉันนอกใจฉันหรือฉันเจอคนอื่น
"ฉันอยากกำจัดเมียฉันซะ"
โอเค
คุณอยากใช้วิธีไหน อยากให้มันไร้ร่องรอยไหม
อยากให้ดูเหมือนอุบัติเหตุหรือเปล่า
มีคำถามหลากหลาย
แม้แต่การฆ่าก็มีเมนูให้เลือก
- เมนูเหรอ - มันไม่เหมือน...
ผมคิดตามแบบนั้นน่ะ
คุณมีเหมือน...
ผมอยากรู้ว่า คุณอยากให้มันดูเหมือนอุบัติเหตุไหม
หรือคุณอยากให้เป็นการประกาศไหม
ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหม ว่าจะฆ่าคนมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่
ราคาไม่ได้ระบุไว้ตายตัว
เอาเป็นว่า ถ้าคุณมีลูกค้าสองราย
รายแรกเป็นซีอีโอบริษัทใหญ่ อีกคนเป็นช่างไม้
คุณจะบอกราคาพวกเขายังไง
ขึ้นอยู่กับความรู้สึกที่ได้จากคนคนนั้น
- โอเค - ถ้าคุณมาจากครอบครัวร่ำรวย
ผมเรียกสักหมื่นเหรียญก็ได้
แล้วถ้าคนนั้นเป็นช่างไม้ล่ะ
คนที่ทำงานเป็นช่างเครื่อง
โอเค งั้นก็ห้าพัน
เนื่องจากไม่เคยรู้ว่าฆ่าคนราคาเท่าไหร่
ห้าพันถือว่าน้อยนะ
ถ้าเราจะฆ่าคนเพื่อคนที่มีฐานะ สำหรับอาชญากรรมที่มีการวางแผน
เราเรียกได้ตั้งแต่หนึ่งหมื่นขึ้นไปเลย
- โอเค - บอกผมทีว่ามันถูกไหม
ราคาของการฆ่า ไม่เหมือนราคาพิซซ่าหนึ่งชิ้น
ไม่ใช่สองสามดอลลาร์ ขึ้นอยู่กับว่าคุณซื้อร้านไหน
มันขึ้นอยู่กับคนที่มาจ้างวานให้ฆ่า
และคุณคิดว่าพวกเขามีปัญญาจ่ายแค่ไหน
- ถูกต้อง - โอเค
ส่วนใหญ่จ่ายเป็นเงินสด หรือพวกเขาใช้วิธีโอนเงิน
ช่องทางดิจิทัลเหรอ คุณรับแอปเวนโมไหม
ผมดูเป็นอะไร ธนาคารหรือไง
ผมสงสัยเรื่อง...
คุณจะให้บัตรเครดิตผมหรือไง
เคยมีคนลองไหม
- ไม่ เงินสด - เงินสดเท่านั้น
ถ้าคุณเอาบัตรเครดิตมาจ่ายผม ผมจะฆ่าคุณแทน
โอเค มูลค่าชีวิตคนคนหนึ่ง ในโลกของมือปืนคืออะไร
ไม่มีค่าอะไร
ไม่มีค่าอะไร น่าสนใจ
ชีวิตในธุรกิจประเภทนี้น่ะเหรอ
ล้อเล่นหรือเปล่า
จะฆ่าผมคิดเท่าไหร่
ผมยอมทำให้ฟรีเลย
- ไม่มีปัญหา - ดีจังที่ได้รู้
ในโลกของดอมินิก ราคาในการจบชีวิตหนึ่ง
คือเท่าไหร่ก็ตามที่ตลาดจ่ายไหว
ใครก็ตามที่อยากฆ่าต้องจ่ายเงินล่วงหน้า
แต่เกิดอะไรขึ้นถ้าเป็นสถานการณ์ตรงข้าม
ใครเป็นคนคิดค่าใช้จ่ายของความตาย หลังการตายเกิดขึ้นแล้ว
นิวยอร์กซิตี
ถ้าเราบังเอิญตาย เพราะความผิดของคนอื่น
มันอาจถือว่าเป็นการตาย โดยมิชอบด้วยกฎหมาย
และทายาทของคุณอาจได้รับเงินมหาศาล
คนแบบนี้เป็นคนตัดสินจำนวนที่แน่นอน
อัลเลน เฮอร์กิน ทอร์เรส เป็นผู้พิพากษาเกษียณอายุในนิวยอร์ก
ซึ่งดูแลหนึ่งในศาลที่คดีเยอะที่สุด ในสหรัฐอเมริกา
ปิดคดีได้กว่า 15,000 คดี
แต่ในชีวิตแบบเก่าของเขา
อัลเลนยังเคยสร้างความบันเทิง ในคลับพังก์บางแห่งในนิวยอร์ก
กับ เดอะ สปีดดีส์ วงป็อปของเขาอีกด้วย
ทุกคนชินกับการเห็นผมใส่สูทผูกไท และนั่นคือตัวตนของผม
- แต่นั่นคือรูปวงของผม - โห!
และผมจะใบ้ให้คุณนิดหนึ่ง ลายทาง
ไม่มีทาง
ตอนนี้อัลเลนทำงาน เป็นเจ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ยเอกชน
ช่วยคลี่คลายคดีฟ้องร้อง ก่อนถึงชั้นศาล
และเคยไกล่เกลี่ยคดีที่มีมูลค่า กว่าสองพันล้านดอลลาร์มาก่อน
คุณอยากให้ผมหั่นต้นยี่หร่านี่ยังไง
ผู้พิพากษาอัลเลน เฮอร์กิน ทอร์เรส - เจ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ยและนักร้องเพลงร็อก
ใจคุณบอกว่าอะไร
ใจผมบอกว่า... เอาละ ผมเข้าใจแล้ว
ชีวิตของอัลเลนเป็นเหมือนร็อกแอนด์โรล
การตายโดยมิชอบด้วยกฎหมายบ้าง แต่มีอาหารเยอะเลย
งานของผมในศาล
แตกต่างจากผู้พิพากษาส่วนใหญ่นิดหน่อย
งานของผมคือการจบคดีด้วยการไกล่เกลี่ย
เพราะในบรูคลินเรามีคดีเป็นพันๆ คดี
แล้วคุณทำคดีประเภทไหน
คดีการบาดเจ็บส่วนบุคคล คดีการตายโดยมิชอบด้วยกฎหมาย
ผมแค่ต้องไกล่เกลี่ยคดีทุกวัน
วันหนึ่งมีคนถามผมว่า
การบาดเจ็บส่วนบุคคลต่างจาก การตายโดยมิชอบด้วยกฎหมายยังไง
ผมบอกเขาว่าทุกคดี เป็นคดีการบาดเจ็บส่วนบุคคล
แต่การบาดเจ็บประเภทที่แย่ที่สุด
คือคุณตาย
เรื่องของคดีการตาย
มันมีอุปสรรคคนละอย่างเลย
ถูกและผิด และสิ่งที่เราเห็นค่าในสังคม
คดีการตายโดยมิชอบด้วยกฎหมาย ต่างจากคดีอาชญากรรมมาก
ไม่มีใครต้องติดคุก
แต่ความยุติธรรมทดแทนด้วยเงิน
มันเหมือนการที่โอ. เจ. ซิมป์สัน ถูกตัดสินว่าไม่ผิดในคดีฆาตกรรม
แต่ถูกตัดสินให้รับผิดชอบต่อการตายทั้งสอง
ระบบยุติธรรมสั่งให้เขาชดใช้ มากกว่า 25 ล้านดอลลาร์
ลูกขุนตัดสินให้ซิมป์สันชดใช้ 25 ล้านดอลลาร์เป็นการลงโทษ
หรือเมื่อชายคนหนึ่งตายจากการบาดเจ็บ
จากการหลบกุ้งที่กระเด็น ในร้านอาหารเบนิฮานา
ซึ่งต้องมีการผ่าตัด
ภรรยาของเขาฟ้องร้านอาหาร
โดยอ้างว่าเธอต้องได้เงินสิบล้าน เนื่องจากเสียสามีของเธอไป
โชคร้ายของเธอที่ลูกขุนไม่เห็นด้วย
ลูกขุนยกฟ้องคำอ้าง เรื่องการตายเพราะกุ้งกระเด็นใส่
ครอบครัวเรียกร้องสิบล้าน จากเบนิฮานาสำหรับการตายของลูกค้า
ปกติใครฟ้องใครในคดีหนึ่ง
โดยมากสามีซึ่งหาเงินได้มากกว่า
แล้วเขาถูกฆ่า ภรรยาจะเป็นคนฟ้อง คดีการตายโดยมิชอบ
ว่าเธอควรได้รับการชดใช้
คุณกำหนดมูลค่าของชีวิตคนได้ยังไง
กฎหมายต่างกันในแต่ละรัฐ
แต่ในรัฐอย่างนิวยอร์ก
ความเสียหายพิจารณาเป็นตัวเงินเท่านั้น
มันคืออะไร มันหมายความว่าอะไร
มูลค่าทรัพย์สินของคุณ คุณมีมูลค่าเท่ากับ จำนวนเงินที่คุณหาได้
คุณถูกมองว่าเป็นเครื่องจักรทางการเงิน ซึ่งคายเงินออกมา
และบ่อยครั้ง คนที่คุณคายเงินมาให้
คือคนที่คุณต้องดูแล
แต่ปัญหาส่วนหนึ่งของ วิธีที่กฎหมายการตายถูกเขียนขึ้น
คือการตายของลูกไม่มีค่าอะไรเลย
ทำไมล่ะ
เพราะลูกหรือคนแก่ พวกเขาไม่ใช่เครื่องจักรทางการเงิน
พวกเขาไม่ได้คายเงินออกมา พวกเขาไม่ได้ดูแลใคร
ดังนั้นคำถามคือ อะไรคือมูลค่าของเด็กคนนั้น
มูลค่าของคนแก่คนนั้น
คำตอบคือน้อยมากๆ
ว้าว บ้าจริงๆ
องค์ประกอบเดียวที่พวกเขามีจริงๆ คือความเจ็บปวดและทรมาน
ในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนตาย และตอนที่มันกำลังจะเกิดขึ้น
และความกลัวก่อนตาย
ดังนั้นถ้าคุณเจอผู้ชายบนถนน และเขาบาดเจ็บและร้องครวญคราง
"พระเจ้าช่วย รถกำลังจะทับผม
"เขาจะต้องชนผม มันจะต้องเจ็บมากเลย"
ความกลัวก่อนตาย
นอกจากจะมีความเจ็บปวดทรมานก่อนตาย
คุณมีค่าไม่มากนัก
แล้วจะฟ้องทำไมกัน
ในคดีการตาย
บ่อยครั้ง พวกเขาเสียใครบางคนไป และปัญหาที่แท้จริงคือ
ไม่มีอะไรที่ระบบของเราทำได้ เพื่อทำให้คนที่พวกเขารักกลับมา
ปกติพวกเขามาเพื่อหาที่ระบาย
มันก็เป็นการรักษาทางจิตทางหนึ่ง
แล้วเราก็คุยกับพวกเขา ปัญหาใหญ่ที่สุดของพวกเขา
คือการใส่ตัวเลขไกล่เกลี่ยในคดี
เพราะพวกเขารู้สึกว่าการพูดว่า "ได้ สี่แสนดอลลาร์"
มันคือการกระบุตัวเลขให้คนที่พวกเขารัก
- โอเค - ทางที่ดีที่สุดที่ผมพยายามทำได้คือ
ผมพูดว่า "ฟังนะ ไม่มีอะไรจะทำให้คนที่คุณรักกลับมาได้
"แต่นำเงินไปใช้ในทางที่ดีได้
"สำหรับลูกอีกคนของคุณ เป็นค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยก็ได้"
หลังจากพวกเขาคุยกับเราเสร็จแล้ว
พวกเขารู้สึกว่า ได้บำบัดจิตและปลดปล่อยแล้ว
เรารู้สึกว่าเราช่วยอะไรได้บ้าง
ถ้าคุณต้องตีมูลค่าตัวเอง
คุณจะทำอย่างนั้นได้ยังไง
คุณจะคิดเป็นตัวเลขให้ตัวเองได้ยังไง
ผมหาเงินได้เยอะ
ฉะนั้นมันต้องถูกคำนวณรวมไปด้วย
ผมอายุ 55
ฉะนั้น คำถามคือ ผมมีช่วงอายุทำงานกี่ปี
เพราะมีค่าสินไหมทดแทนอีก
ทนายความหรือผู้พิพากษาจะทำงานจนตาย
ทนายความส่วนใหญ่ทำงานจนอายุ 70 กว่า
สมมุติว่าผมทำถึงอายุ 70
สิบห้าคูณรายได้ปัจจุบันของผม
นั่นคือมูลค่าของตัวผม
ถ้าอัลเลนตายก่อนเวลาอันควร
เขาจะมีมูลค่าสูงเพราะงานของเขา ในฐานะผู้พิพากษาและเจ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ย
แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะตายเร็วๆ นี้หรอก
เขารอดการเป็นมือกลองในยุค 80 มาได้
ผมว่ามันสมเหตุสมผล
ถ้ากฎหมายคืนชีวิตให้เราไม่ได้
อย่างน้อยมันก็ให้เงินกับคนที่คุณรักได้
แต่ผมอยากจะคิดว่าผมมีมูลค่า มากกว่ารายได้ที่ผมเสียไป
ผมจะทำให้ผลตอบแทนจากการตายของผม สูงสุดได้ยังไง
ผมอยากให้การตายของผม ได้รับการชดเชยมหาศาล
คุณคิดว่าคุณจะตายอย่างน่าเวทนาเหรอ
ผมมั่นใจมากเลย
โอเค งั้นฉันเดาว่าคุณไม่มีรายได้สูง
คุณเดาถูกแล้ว
- คุณช่วย... - ได้ ขอโทษครับ
ขอบคุณค่ะ
โอเค นอกจากรายได้ที่ต้องเสียไปแล้ว
ไม่มีราคาแน่นอนสำหรับการตายโดยมิชอบ
ขึ้นอยู่กับว่าคุณเป็นใคร ตายยังไง
ครอบครัวที่คุณทิ้งไว้น่าสงสารแค่ไหน
คุณหมายถึงครอบครัวร่ำรวยใช่ไหม
มันขึ้นอยู่กับเรื่องราวของคุณ
โดยเฉลี่ยลูกขุนชดใช้คดีการตายโดยมิชอบ
ประมาณสองล้านนิดๆ
พอไหว
มากกว่านั้นอีก ถ้าเรื่องของคุณจับใจและน่าเศร้ามาก
เหมือน มาเฟียหน้าบาก
เหมือน สานดวงใจดอกไม้เหล็ก มากกว่า
ผมไม่เคยดูหนังเรื่องนั้น
ในปี 2001 ดาวรุ่งทีมเมตส์อายุ 22 ปี
ตายเพราะความบกพร่องของรถ ก่อนเขาเซ็นสัญญาครั้งสำคัญของเขา
ครอบครัวนั้นได้ค่าชดใช้ 131 ล้านดอลลาร์
การตายของคุณต้องล่อใจรางวัลออสการ์
เหมือนไมเคิล แชนนอน
ในหนังที่ปลามีเซ็กซ์นั่น หรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่า
เอาอย่างนี้ มาใส่ใจกับ
สิ่งที่คุณจะทิ้งไว้ดีกว่าไหม
คุณแต่งงานหรือยัง
ภรรยาผมกับผมไม่ชอบนิยามมัน
แต่ลูกขุนชอบ
การแต่งงานกับใครสักคนอาจเพิ่มมูลค่า ให้คุณอีกสองสามล้าน
ปัจจัยอีกอย่างคือบางรัฐ ชดเชยความสูญเสียความพึงพอใจด้วย
ซึ่งหมายความว่าพวกเขาสามารถ ชดเชยเงินให้ภรรยาหม้ายของคุณได้
ที่สูญเสียความพึงพอใจ จากการมีเซ็กซ์กับคุณ
เธอไม่ต้องพิสูจน์เรื่องความพึงพอใจ...
ใช่ไหม
ไม่ต้อง โอเค คุณมีส่วนร่วมกับชุมชนบ้างไหม
แบบ งานการกุศลน่ะ
- ผมเป็นอาสาสมัคร - เยี่ยม
ความเห็นออนไลน์ของผมเรื่อง การคุกเข่าระหว่างเพลงชาติ
ใช่
ฉันขอบอกตามตรง
ฉันเริ่มคิดว่าการตายของคุณ ฟังดูมีความมิชอบน้อยลง
ทำไมคุณอยากให้มันได้เงินชดเชยนัก
ผมอยากรวยมาตลอด คือ...
โอเค คุณตั้งใจจะรับเงินยังไง
หลังคุณตายไปแล้ว
โอเค มีบางเรื่องที่
ผมยังไม่ได้คิดให้ถ่องแท้
บางทีคุณอาจแนะนำร่างทรง
หรือผู้เชี่ยวชาญระหว่างมิติได้บ้าง
บางทีคนที่ให้ลูกเหล็กวิเศษพวกนี้กับคุณ
- ออกไปจากออฟฟิศฉันซะ - คุณแสตมป์บัตรจอดรถได้ไหม
- สำหรับคุณ ไม่ - แต่คุณทำได้ใช่ไหม
- ฉันทำให้คนอื่นได้ - เพราะลูกพี่ลูกน้องเป็นคนขับพาผมมา
มีวิธีอื่นที่จะจัดการเรื่องทั้งหมดนี่
โอกแลนด์
แคลิฟอร์เนีย
แทนที่จะถามว่า "การตายโดยมิชอบมีค่าเท่าไหร่"
ถามว่า "ต้องใช้เงินเท่าไหร่ ในการป้องกันไม่ให้ตาย"
ร้านทำป้ายจราจร - เอสเอฟเอ็มทีเอ หน่วยปฏิบัติการภาคสนาม
รัฐบาลและบริษัท ต้องถามคำถามนั้นตลอดเวลา
ไมค์ แกตโตเป็นทนายคดีการบาดเจ็บ ส่วนบุคคลและการทุจริตต่อหน้าที่
ไม่ว่าจะเพราะการกระทำ หรือการไม่กระทำการใดๆ
โดยรัฐบาลหรือบริษัท ที่ทำให้เกิดการบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
ไมค์นี่แหละจะทำคดีนั้น
เรามาทำอะไรกันที่นี่
ไมค์ แกตโต - ทนายคดีตายโดยมิชอบ รักป้ายถนนมาก
บางครั้งเรื่องเล็กน้อยอย่างป้ายถนน ราคาถูกมาก ก็สามารถช่วยชีวิตคนได้
เมื่อวานผมรับคำให้การในคดีหนึ่ง ซึ่งผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์สองคนตาย
เพราะเทศบาลไม่เตือนผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์
ว่าวงเวียนถูกทำให้สูงขึ้น
พวกเขาชนมันตาย
โอ้โห
คำน่ารักๆ ลูกหมา
ต้นทุนของสิ่งที่ธรรมดาขนาดนั้น อาจมีผลร้ายแรงก็ได้
ผมจินตนาการว่าเรื่องทางกฎหมาย อะไรก็ตามที่คุณกำลังดำเนินการ
มีราคามากกว่า ต้นทุนของป้ายถนนสองสามอัน
มากกว่าหลายเท่าตัว
ป้ายถนนอันหนึ่งจะราคาเท่าไหร่กัน 40 ดอลลาร์ไหม
ในคำร้องคดีการตายโดยมิชอบ
มีการคำนวณเบื้องหลังไหม
ว่าค่าชดเชยจากบริษัท หรือรัฐบาลควรเป็นเท่าไหร่
เราเชื่อว่ามันมีเรื่องแบบนั้นแน่นอน
เราแทบไม่เคยได้ยินมันเลย
แต่มีคดีในอดีตสองสามคดี
ที่ทำให้เราได้ฉุกคิด
คนมากมายรู้จักคดีฟอร์ด ปินโต
ปินโต
มันเกิดขึ้นต้นยุคปี 70
พวกเขาต้องการนำปินโตออกสู่ตลาด ในราคาต่ำ
พวกเขาต้องการขายมัน ในราคา 1,999 ดอลลาร์
และระหว่างนั้น พวกเขาตระหนักว่า
ถังก๊าซมีความเสี่ยง ในการระเบิดและเกิดไฟไหม้
และการแก้ไขใช้เงินแค่ 11 ดอลลาร์
โอ้โห
ฟอร์ดคำนวณและประเมินมูลค่าของชีวิตคน
และการบาดเจ็บ ที่อาจเกิดจากถังก๊าซที่ไม่ปลอดภัย
แล้วตัดสินใจเดินหน้าต่อเพื่อเงิน
ในแง่ของบริษัท มันเป็นเรื่องปกติเหรอ
ที่คนนั่งอยู่ในห้องประชุม
แล้วคำนวณว่าพวกเขาควรชดใช้
การตายของใครสักคนซึ่งเป็นผล มาจากสิ่งที่พวกเขากำลังทำ
น่าเศร้า แต่ผมคิดว่าใช่
เราได้แค่เรียนรู้จากมัน
เมื่อมีคดีฟ้องร้อง และบริษัทถูกบังคับให้เปิดเผยมัน
หรือเมื่อมีคนเปิดโปง
แต่เรื่องพวกนี้แทบไม่เคยถูกค้นพบเลย
บทสนทนาในห้องประชุมพวกนั้น
เป็นส่วนหนึ่ง ของกระบวนการทำธุรกิจปกติหรือเปล่า
การคิดคำนวณเหล่านั้น สำหรับบริษัทไหนก็ตามน่ะ
ผมว่ามันเป็นธุรกิจประเภทที่ต้องรอบคอบ
คำถามคือคุณทำอะไรกับข้อมูลในท้ายที่สุด
หน่วยงานราชการทำการคำนวณคล้ายๆ กัน
โดยใช้ระบบที่เรียกว่า มูลค่าของชีวิตตามสถิติ
หรือวีเอสแอล
โดยการใช้ส่วนผสมของการศึกษา ทางวิทยาศาสตร์และการวิเคราะห์ตลาด
หน่วยงานแต่ละแห่งตัดสินใจ ตามวีเอสแอลของตัวเอง
นี่คือตัวอย่างว่าวีเอสแอลถูกใช้ยังไง
ในปี 2007 กระทรวงคมนาคม
พิจารณากฎซึ่งบังคับให้ผู้ผลิตรถยนต์
ติดตั้งระบบเตือนให้คาดเข็มขัดนิรภัย ในที่นั่งด้านหลังของรถ
พวกเขาคาดว่ามันจะช่วยชีวิตคน ได้อย่างน้อย 44 คนในแต่ละปี
แต่การติดตั้งมันจะเกิดต้นทุน ในอุตสาหกรรมถึง 325 ล้านดอลลาร์
ต้นทุน 7.4 ล้านดอลลาร์ต่อหนึ่งชีวิต
เงินจำนวนนั้นสูงกว่า
วีเอสแอลของกระทรวงคมนาคมในตอนนั้น
ดังนั้นระบบเตือนด้านความปลอดภัย จึงไม่ได้ถูกติดตั้ง
การให้ราคากับความตาย
กระตุ้นให้บริษัทและหน่วยงานภาครัฐ
มีความรับผิดชอบ
แต่ราคานั้นถูกกำหนดให้เราโดยสถาบันนอก
เช่น ผู้พิพากษา ลูกขุน และเจ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ย
แต่ถ้าเรากำหนดราคาของเราเองได้ล่ะ
เราจะใช้ตรรกะเย็นชา แบบเดียวกับมืออาชีพไหม
โกซอน
สเปน
คุณเคยถามไหมว่า ชีวิตเรามีค่ากับตัวเราเท่าไหร่
คุณจะคิดเงินเท่าไหร่ที่จะเสี่ยงตาย
เอบราฮาน มาซูเอลาส คนเก็บเพรียงทะเล
เอบราฮานและฟรานซิสโก ทำการคำนวณนั้นทุกวัน
ฟรานซิสโก รอดริเกซ คนเก็บเพรียงทะเล
พวกเขาเก็บเพรียงทะเล
จากหินแหลมคมในทะเลเปิดในแอตแลนติก
นอกชายฝั่งทางเหนือของประเทศ
มันเป็นงานอันตรายที่คร่าชีวิตคน แต่ผลตอบแทนดี
เพราะเพรียงทะเลเหล่านี้ เป็นอาหารพิเศษ
ที่ขายในราคาสูง
ผู้รับประทานยอมจ่ายสูงถึง 100 ยูโร
หรือเกือบ 120 ดอลลาร์ต่อจาน
มีคนได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตบ่อยแค่ไหน
มันเป็นเรื่องปกติหรือ...
มีอุบัติเหตุทุกปี
ซี่โครงหักหรือโชคร้ายหน่อยก็ตาย
สองปีก่อน คนเก็บเพรียงลงไปที่หินคนเดียว
พอเขาโผล่มาสองสามวันหลังจากนั้น เขาก็ตายแล้ว
ตอนนี้มันก็ดูน่ากลัวสำหรับผมแล้ว
แม้แต่เวลาทะเลสงบ เราจะต้องหา
จุดที่แย่ที่สุดอยู่ดี
เพื่อเก็บเพรียงที่ดีที่สุด
พอเก็บได้แล้วเอามันไปใส่ไว้ที่ไหน
เขาใส่พวกมันไว้ในเสื้อยืดที่มีเข็มขัด
ต้องตั้งใจมากทีเดียว
แม่ผมเกือบร้องไห้ตอนผมบอกเธอว่า ผมจะไปขอใบอนุญาตเก็บเพรียง
"มันอันตรายจริงๆ"
ใช่ ว้าว
เสียงของเขาฟังดูกังวลนิดหน่อย
ตามมาตรฐานของเรามันน่ากลัวทีเดียว
แต่วันนี้เป็นยังไง เมื่อเทียบกับที่คุณต้องเจอเป็นปกติ
วันนี้เป็นวันที่ดีมากๆ
ทะเลสงบ เราแทบไม่เจอวันอย่างนี้เลย
คุณอยากลองสักตัวไหม
ได้สิ
คุณต้องทำให้ผมดูว่าจะกินมันยังไง
เราแค่ต้องดูดมัน
แค่กัดมันออกเหรอ
ผมชอบกินมันสดๆ
รสสัมผัสเหมือนขี้มูกแห้ง
ที่มีรสชาติของทะเลสะอาดอันน่าทึ่ง
ผมไม่เคยกินขี้มูกแห้งมาก่อน
ผมก็ไม่เคย
คนส่วนใหญ่อาจไม่ยอมทิ้งงานประจำ
มาทำอะไรที่ดูเสี่ยงแบบนี้
ผมสงสัยว่า ผลตอบแทนสำหรับพวกเขาเป็นยังไง
คุณหาเงินได้เท่าไหร่ โดยเฉลี่ย
ประมาณ 500 ยูโรในสภาพแบบวันนี้ ใช่ ประมาณ 500 ยูโร
แล้วคุณก็แบ่งกันเหรอ
ต่อคน
500 ต่อคน โอ้โห
ประมาณ 600 ดอลลาร์ต่อคน
เล่าให้ผมฟังหน่อยว่าที่นี่คืออะไร
พวกคุณมาที่นี่ก่อนออกเรือไป
ใช่ หลายครั้งเวลาสภาพมันแย่มาก จนออกเรือไม่ได้
ที่นี่มีทางลงไป
คุณลงไปทางนี้เหรอ
ยังไง มันชันมาก
ใช่ บางครั้งเราใช้เชือก ไปในจุดที่อันตรายกว่า
สองสามปีก่อน หนึ่งในเพื่อนร่วมงานของเรา
กำลังปีนหน้าผาลงไป แล้วเขาตกลงไประหว่างหิน
ต้องมีคนมาช่วยด้วยเฮลิคอปเตอร์
มันดูเหมือนเงินดีจริงๆ
แต่ก็ฟังดูเหมือนคุณเอาตัวเอง
มาเสี่ยงอันตรายร้ายแรงทีเดียว
มันคุ้มค่ากันไหม
มันมีคุณค่าที่เพิ่มขึ้นมาด้วย ซึ่งก็คือความรักที่เรามีต่อสิ่งนี้
มันเป็นการเสพติด เหมือนกับยา
คุณชอบอะไรเกี่ยวกับมัน
มหาสมุทร การตกปลา
ทำงานให้ตัวเอง
ใช่ นี่...
คุณต้องรู้สึกเองถึงจะอธิบายถูก
เหมือนบางคนที่ตัดสินใจ
ว่าเพรียงทะเลเป็นอาหารจานพิเศษ ที่มีราคาสูง
เอบราฮานและฟรานซิสโกตัดสินใจแล้วว่า เงินที่พวกเขาได้รับมากพอ
ให้พวกเขายอมเสี่ยงชีวิต
มาดูการคำนวณที่ไม่เห็นกับตา
ซึ่งเราต้องทำกันทุกวัน
จากจุดที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
คนส่วนใหญ่ไม่รู้ตัวว่า
การตัดสินใจของพวกเขา ติดราคาให้ชีวิตของเขาเองยังไง
เช่น รับค่าตอบแทนสูงขึ้น เพื่อทำงานอันตรายขึ้น
คนทำหลังคาได้เงินมากกว่า คนงานก่อสร้างอื่นๆ ถึง 4,000 ดอลลาร์
เพราะพวกเขามีโอกาสตายในหน้าที่ สูงกว่าถึงห้าเท่า
- มันคือเรื่องจริง - คัต! ทุกคนพักห้านาที
ทางเลือกเหล่านี้สะท้อนถึง การประเมินความคุ้มค่า
ของสิ่งที่เรายินดีเสี่ยงเพื่อจะมีชีวิตที่คุ้มค่า
รัฐบาลประเมินว่า
ต้องใช้เงิน ในการป้องกันการเสียชีวิตเท่าไหร่
ก่อนติดตั้งป้ายตามถนน หรือบังคับให้คนใส่หมวกนิรภัย
ดังนั้นแม้ว่าคุณไม่เก่งเลข
คุณคำนวณด้วยใจ ในการเสี่ยงชีวิตของคุณตลอดเวลา
ช่วยจับผมหน่อย
ไม่มีคนโง่ที่ไหนจะยอมเล่น เกมรัชเชียน รูเล็ตต์
เพื่อเงินไม่ถึงล้านดอลลาร์
มันไม่คุ้มโอกาสหนึ่งในหกที่จะต้องตาย
ดังนั้นเราควรจ่ายเงินหกดอลลาร์นั่น เพื่อซื้อเครื่องตรวจจับควัน
เพื่อตัดโอกาสหนึ่งในล้าน ที่คุณจะตายในกองไฟ
ติดตั้งพวกนี้ในห้องของลูกผมทีครับ ขอบคุณ
ดูตัวอย่างจากผู้เล่นแนวรับทีมฟุตบอล อย่างคริส บอร์แลนด์สิ
เขาเลิกเล่นหลังฤดูกาลเดียว ในเอ็นเอฟแอลเท่านั้น
เพื่อป้องกันการบาดเจ็บทางสมอง ที่อาจเกิดขึ้น
เขาต้องทิ้งสัญญาสามปี มูลค่า 2.3 ล้านดอลลาร์
เพื่อขจัดความเสี่ยง 40 เปอร์เซ็นต์นั้น
สำหรับเขา สมองที่ยังคิดเลขได้ มีค่ามากกว่าเงินจำนวนนั้น
สมองนายมีค่าเท่าไหร่ แรนดี้
คิดเร็วซะไม่มีเลย เพื่อน
แต่การเลี่ยงความเสี่ยงในชีวิต ไม่ง่ายเสมอไป
ไม่มีใครจะมาโจมตีคุณที่โต๊ะทำงาน
แต่การนั่งเก้าอี้ทั้งวัน เพิ่มโอกาสเสียชีวิตเป็นสองเท่า
โดยการเพิ่มความเสี่ยงเป็นโรคเบาหวาน เส้นเลือดในสมองแตก มะเร็งและหลงลืม
โคลิน แฮงก์ส
ใครช่วยมาเอาเครื่องมือสังหารนี้ไปที
แน่นอน ไม่มีใคร อยากกำจัดอันตรายไปซะทั้งหมด
การเก็บเนื้อเก็บตัว
อาจหมายถึงคุณตีค่าชีวิตคุณพันล้านดอลลาร์
แต่คุณไม่มีปัญญาจ้างผมให้ทำอย่างนั้น
เพราะการกำจัดความเสี่ยง หมายถึงการกำจัดความสนุกด้วย
ผมคงต้องทิ้งหูฟัง การถ่ายเซลฟี่ ลิฟต์ ฮอตดอก
น้ำร้อน ต้นคริสต์มาส และขอบเตียง
สาเหตุการตายที่เป็นที่รู้จักทั้งนั้น
การตกจากเตียงฆ่าคนอเมริกัน หนึ่งในเจ็ดแสนคนทุกปี
มากกว่าการก่อการร้ายซะอีก
แต่ผมจะไม่วางที่นอนบนพื้นหรอกนะ
เพราะผมไม่ได้อายุ 25 แล้ว
ผมแค่ดูเหมือนเฉยๆ
นอกจากราคาที่คุณยอมจ่าย เพื่อจะใช้ชีวิตให้เต็มที่
มีค่าใช้จ่ายหนึ่งที่ต้องครบกำหนดเสมอ
เซดเลก
สาธารณรัฐเช็ก
เมื่อเราตาย ในทางเทคนิค เราอาจหายตัวไปแล้ว
แต่ยังมีระบบเศรษฐกิจหนึ่ง ที่อยู่รอบสิ่งที่ยังเหลืออยู่
นั่นก็คือศพของคุณ
เซเมทารี เชิร์ช ออฟ ออล เซนต์ส
เป็นหนึ่งในตัวอย่างแรกๆ ของธุรกิจศพ
โอ้โห
มีกระดูกและกะโหลกที่นี่กี่ชิ้น
หลายพันชิ้น
กระดูกยาวประมาณแสนชิ้น
กะโหลกประมาณหกหมื่นชิ้น
ฟิลิป วีลิมสกี นักโบราณคดี
ฟิลิป วีลิมสกีเป็นนักโบราณคดี ที่ทำงานร่วมกับโบสถ์
ตามที่เขาเล่ามา โบสถ์นี้โด่งดังในสมัยศตวรรษที่ 14
หลังพระรูปหนึ่งกลับมา พร้อมดินศักดิ์สิทธิ์หนึ่งขวด
จากสถานที่ตรึงไม้กางเขนของพระเยซู แล้วโรยมันไปทั่วสุสาน
มันเป็นตำนานซึ่งเป็นจุดขายอันทรงพลัง
เวลาเราจะค้นหาสถานที่สุคติ
มันเป็นเรื่องของทำเล ทำเล ทำเล
บริเวณนี้เชื่อมโยงกับเยรูซาเล็ม และกลโกธา
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งศาสนาคริสต์
และเคยมีปาฏิหาริย์ในบริเวณนี้ด้วย
ดังนั้นสำหรับชาวคริสต์ ที่นี่มีความพิเศษ
พร้อมความรู้สึกพิเศษ
พวกเขาคิดเงินจำนวนที่ต้องการได้ไหม
หรือมันเป็นที่ซึ่งพอจ่ายไหวหรือเปล่า
คนต้องจ่ายเงินจำนวนมาก
เพื่อให้มีโอกาสถูกฝังไว้ในบริเวณนี้
การคืนชีพอย่างง่ายๆ มันเป็นข้อตกลงราคาแพง
และนั่นคือค่าบริการที่พระคิด
แต่ในศตวรรษที่ 14 กาฬโรคระบาดในยุโรปอย่างหนัก
เพื่อหาที่ฝังให้คนตายเป็นล้านคน
ศพเก่ามากมายที่สุสานต้องถูกขุดขึ้นมา
แล้วนำกระดูกมาใช้ เป็นเครื่องประดับแหวกแนว
ที่ตกแต่งโบสถ์อยู่ในขณะนี้
รวมทั้งโคมไฟกระดูกมนุษย์ด้วย
เพื่อจัดมันให้เป็นระเบียบ
ที่แห่งนี้อาจดูเหมือนบ้านนักล่า
แต่การเปลี่ยนกระดูกเหล่านี้ ให้เป็นอีเรคเตอร์ เซต
ช่วยให้มีที่ว่างสำหรับผู้มาใหม่
มันดูเหมือนพระผู้สร้างสถานที่นี้เข้าใจว่า
ความกังวลเรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกาย และวิญญาณหลังความตาย
มีพลังและยากจะทำใจ
บางทีพวกเขาอาจรู้มาหลายร้อยปีแล้ว
ว่าอะไรที่พอช่วยคนทำใจ กับความรู้สึกพวกนั้นได้
สามารถขายได้ในราคาสูง
สองร้อยปีก่อนไม่มีธุรกิจงานศพ
สมัยนั้นครอบครัวเราฝังร่างของเราในดิน
ที่สุสานหรือสวนหลังบ้าน เหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่รัก
แต่เมื่ออับราฮัม ลินคอล์นถูกลอบสังหาร
เขากลายเป็นประธานาธิบดีคนแรก ที่ถูกเก็บรักษาร่างไว้
ด้วยวิธีโบราณที่ได้รับการอัปเดตแล้ว ที่เรียกว่า "การดองศพ"
ผู้โศกเศร้ามากมายได้เห็นร่าง ที่เก็บรักษาไว้ของลินคอล์น
ระหว่างการทัวร์อำลา การดองศพกลายเป็นที่นิยม
สัปเหร่อใช้ประโยชน์จากความนิยมนั้น
ห้องดับจิตเกิดขึ้นทั่วสหรัฐอเมริกา
และผู้อำนวยการงานศพเริ่มคิดค่าโลงศพ
การดูศพและหินสุสาน
ก่อนที่การแต่งหน้าศพ จะกลายเป็นเรื่องปกติ
และถ้าคุณเป็นนักการเมืองตัวเป้งอย่าง วลาดิเมียร์ เลนินหรือเอวา เปรอง
มันกลายเป็นเรื่องจำเป็นที่สุด
สำหรับคนธรรมดา ในไม่ช้าพวกเขาก็พบว่า
พวกเขาจะต้องซื้อคนที่พวกเขารัก ที่ตายไปแล้วกลับมาในราคาแพง
พวกเขาราคาไม่ถูก แต่ก็ดูดี
นิไล
มาเลเซีย
ในขณะที่อเมริกาอาจอยู่ในเงื้อมมือ ของธุรกิจงานศพ
อุตสาหกรรมความตายแทบไม่เป็นที่รู้จัก ในมาเลเซียจนเมื่อ 30 ปีก่อน
ก่อนหน้านั้น รัฐบาลมาเลเซีย เป็นคนจัดการสุสานเอง
โดยทั่วไปเสื่อมโทรม และไม่มีบริการอย่างมืออาชีพ
ครอบครัวต้องเลือกใช้บริการนั้น
หรือฝังคนที่พวกเขารักในพื้นที่ของตนเอง
แต่พ่อของแฟรงก์ ชูมีวิสัยทัศน์ เพื่อสร้างรูปแบบธุรกิจในการฝังศพ
แฟรงก์ ชู - กรรมการบริหาร อุทยานที่ระลึกเซียวเอง
ผมเข้าใจว่ามันเป็นไอเดียค่อนข้างใหม่ ในมาเลเซีย
ที่จะมีสถานที่ให้บริการงานศพ
คุณช่วยเล่าหน่อยว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
เราเริ่มในช่วงต้นยุคปี 80
มาเลเซียในตอนนั้น สุสานทุกแห่งเป็นของรัฐบาล
ที่จริงมันเป็นที่ดินที่จัดไว้เพื่อฝังศพ
พ่อที่เสียไปแล้วของผมคิดว่า "ขอดูว่าที่อื่นในโลกเป็นยังไง"
เขาพาเราไปท่องเที่ยวทั่วโลก
และส่วนหนึ่งของตารางเที่ยวคือการดู และเยี่ยมชมสุสานหรืออุทยานรำลึก
และในกลางยุคปี 80
เขาตัดสินใจว่า "โอเค ฉันอยากเอามันกลับมาทำในมาเลเซีย"
อุทยานรำลึกนิไล
เรามีบริการครบวงจรตั้งแต่ ห้องดับจิตพร้อมการดองศพแบบมืออาชีพ
เรามีห้องจัดงานศพซึ่งคนมาพบปะกันได้
เมรุเผาศพและสุดท้ายเรามีอุทยาน
ครอบครัวของแฟรงก์นำเข้า สารพัดตัวเลือกงานศพแบบตะวันตก
แต่ความสำเร็จของเขาเกิดจากการนำเสนอ สินค้าทางวัฒนธรรมที่ปรับให้เข้ากับท้องถิ่น
และความประทับใจส่วนตัว
อาคารนี้เป็นที่เก็บป้ายบรรพบุรุษ
เรามีการนิมนต์พระมาสวด เดือนละสองครั้ง
ผมจะพาคุณไปที่ที่เราเก็บอัฐิหลังเผาศพ
นอกจากนี้ที่นี่ยังมีวัด
ซึ่งจัดได้ทั้งพิธีศาสนาพุทธ คริสต์
ฮินดูและความเชื่อแบบจีนดั้งเดิม
สำหรับมาเลเซีย นี่คือธุรกิจความตายใหม่เอี่ยม
ที่มีราคาสูงถึง 40,000 ริงกิต
หรือ 10,000 ดอลลาร์
ไม่ว่าเราจะเชื่อว่าเราตายแล้วไปไหน
ที่นี่เป็นทางเข้าทางหนึ่ง
ว้าว
ที่นี่คือที่ซึ่งเขาจะใส่รูปและข้อความไว้
แล้วโกศก็อยู่ในนั้นด้วยเหรอ
จะมีโกศและพวกนี้สำหรับคู่สามีภรรยา
โอเค
ตอนแรกคนไม่ค่อยเชื่อ
เพราะคนส่วนใหญ่ไม่เคยสัมผัสงานศพที่ดี
และวิธีที่ดีในการรำลึกถึงคนที่เรารัก
ตอนนี้หลังผ่านมา 30 ปี
เรามีอุทยานรำลึกกว่าร้อยแห่งในประเทศ
มันเกิดขึ้นทั่วไปหมด
พ่อของแฟรงก์พิสูจน์แล้วว่าบริการงานศพ
เหมือนธุรกิจที่ประสบความสำเร็จส่วนใหญ่
สามารถปรับให้เข้ากับตลาด และคนเฉพาะกลุ่มได้
แต่ตลาดความตาย เฉพาะเจาะจงได้ขนาดไหน
ในการดึงดูดลูกค้าเข้ามา
ฮัมบูร์ก
เยอรมนี
ในฮัมบูร์ก เยอรมนี
แฟนฟุตบอลเอชเอสวี
หรือที่ในอเมริกาเรียกว่าซอคเกอร์ คลั่งไคล้กันมาก
ที่สนามกีฬามหึมาแห่งนี้ แฟนกีฬาบ้าคลั่ง
ไม่ได้แค่เศร้าโศกเพราะความพ่ายแพ้
แต่เพราะคนที่พวกเขารักด้วย
เพราะมันตั้งอยู่ติดกับสุสาน
ที่สร้างขึ้นเพื่อแฟนบอลของพวกเขา
ลาร์ส เรห์เดอร์เป็นผู้ดูแลสถานที่
ทางเข้าเป็นประตูฟุตบอล ขนาดเท่าของจริง
- เจ๋ง - ใช่
คนที่ถูกฝังที่นี่มีสัญลักษณ์ของสโมสร
มันต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะได้ฝังที่นี่
ประมาณ 4,000 ดอลลาร์ ถ้าคุณอยากได้หลุมศพแบบนี้
มี 20 ศพฝังในหลุมเดียว
ว้าว โอเค
มันก็จะถูกกว่าหน่อย
ใช่
หรือถ้าคุณอยากได้หลุมสำหรับแค่สองคน
สำหรับสองคน ต้องใช้เงินสูงถึง 15,000 ดอลลาร์
คุณบอกว่าพื้นที่ใหญ่ หลุมใหญ่ ฝังไว้ 20 ศพเหรอ
- ใช่ - เป็นครอบครัวหนึ่งเหรอ
ไม่ใช่ ไม่ใช่ครอบครัว
พวกเขาอาจเป็นแฟนคลับ ก็เลยหารค่าใช้จ่ายกัน
- คุณอยากถูกฝังไว้ที่นี่ไหม - อยาก
- เหรอ - ใช่ ผมว่ามันเป็นที่ที่ดีมาก
สุสานแห่งนี้ให้คำจำกัดความใหม่ของคำว่า "แฟนตายยาก"
ฟังนะ ผมเป็นแฟนทีมแยงกี
แต่ผมไม่อยากถูกฝัง ในบรองซ์ข้างสนามกีฬาแยงกี
ซึ่งหมายความว่าผมไม่ได้รักทีมแยงกี เท่าที่ผมคิด
ใช่ ผมเข้าใจ
แต่ผมว่าไอเดียของการผูกความตาย เข้ากับสิ่งที่เรารัก
ก็สมเหตุสมผลดี
ท้ายที่สุดแล้ว เราเอามันไปกับเราไม่ได้
หรือเอาไปได้
ฮ่องกง
ทุกอย่างในร้านนี้มีไว้ให้เรานำไปด้วย หลังเราตายแล้ว
ถ้าเราอยากได้ไก่ในอีกโลกหนึ่ง เราก็เอามันไปด้วยได้
ทั้งหมดนี่ทำจากกระดาษ
นี่ไงของโปรด
ทั้งหมดมีไว้เพื่อเผา
เป็นส่วนหนึ่งของความเชื่อในลัทธิเต๋า
ว่าเราส่งข้าวของให้คนที่เรารัก ในอีกโลกหนึ่งได้
ถ้าเราเผาของพวกนั้น ในรูปแบบของกระดาษ
ดังนั้น ความตายไม่จำเป็นต้องน่าเบื่อ
มันเป็นพิธีแบบจีนโบราณ ที่ถูกทำให้เป็นธุรกิจสมัยใหม่
ชิ้นนี้เจ๋งที่สุด
เพราะมันเป็นของโบราณ
นี่คือ "มาร์ลแบโร"
ของพวกนี้เพียงพอ
ถ้าคุณอยากได้ของใช้ทั่วไป เพื่อใช้ไปตลอดกาล
แต่ถ้าเราอยากได้ของสั่งทำพิเศษ
มีผู้ชายคนเดียวที่ต้องไปหา
คุณฮารู้จักกันดีว่าเป็น ราชาแห่งเครื่องเซ่นไหว้กระดาษ
ผมมาที่นี่เพื่อเรียนรู้จากกูรู
เรื่องธุรกิจซื้อของสำหรับคนที่เพิ่งจากไป
ดูจากมุมมองของลัทธิเต๋าจีน หรือศาสนาพุทธ
มีความเชื่อที่ว่า "ของมีค่าต้องถูกส่งต่อ
"จากรุ่นสู่รุ่น"
ไอเดียคือว่าเมื่อเราเผา เครื่องเซ่นไหว้กระดาษเหล่านี้ในชาตินี้
คนที่เรารักจะได้รับมันในอีกโลกหนึ่ง
คุณฮา ศิลปินเอกด้านงานกระดาษ
เมื่อมีคนเผาสินค้ากระดาษ ให้คนที่พวกเขารักซึ่งเสียไปแล้ว
เป็นความคิดเชิงสัญลักษณ์ หรือตามความจริง
เครื่องเซ่นไหว้เหล่านี้ใช้ได้กับ ทั้งคนเป็นและคนตาย
ตัวอย่างเช่น ลูกชายคนหนึ่งซึ่งไม่เคยเผา บ้านกระดาษให้พ่อที่ตายไปแล้ว
จะนอนไม่หลับเป็นเดือนหรือเป็นปี
เพราะเขาจะสงสัยไม่หยุดว่าพ่อของเขา
มีบ้านอยู่ในอีกโลกหนึ่งไหม
ช่วยยกตัวอย่างว่าคนขอให้คุณทำอะไรบ้าง
ผมจำได้ครั้งหนึ่งคนตาย
เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย
ในงานศพของเขา เราถูกขอให้ทำ เครื่องเซ่นไหว้มากมาย
ซึ่งเลียนแบบลูกสมุนของเขา
ถือปืนบ้าง ดาบบ้าง
เพื่อแสดงอำนาจและอิทธิพลของเขา
มาเฟียเอาคนของเขาทั้งหมดไป
ในโลกหลังความตายด้วย
ใช่เลย
คนเคยขอสิ่งที่พวกเขาไม่เคยมีไหม
เคยเป็นที่ต้องการไหม
เคย
มันเป็นจุดมุ่งหมายที่แท้จริง ของเครื่องเซ่นไหว้กระดาษ
ถ้าคนตายไม่เคยขับโรลล์สรอยซ์ หรือยานอวกาศ
ตอนมีชีวิตอยู่
ครอบครัวของเขาจะสั่งเครื่องเซ่นไหว้ ที่เลียนแบบของพวกนั้น
มันเหมือนการเติมเต็มความฝันของคนตาย
ถ้าเรามีชีวิตยากจน
ยังคงความคาดหวัง
ว่าเราต้องซื้อสินค้ากระดาษ ให้คนตายในพิธีหรือเปล่า
มี กรณีที่แย่ที่สุดในจีนแผ่นดินใหญ่คือ
เพื่อหาเงินจัดงานศพยิ่งใหญ่
ครอบครัวคนตายต้องยืมเงินจำนวนมาก
ซึ่งพวกเขาต้องทำงานใช้หนี้ ไปอีกแปดถึงสิบปีเลย
ว้าว ผมเข้าใจที่คุณพูดแล้ว มันเป็นภาระใหญ่ของครอบครัว
นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาต้องขายบ้าน
พวกเขาถึงขั้นขายบ้าน เพื่อจ่ายงานศพเลยเหรอ
ถูกต้อง
บางคนยินดีเสียสละมากมาย
เพียงเพื่อทำพลีกรรม
เนื่องจากผมไม่แน่ใจว่าจะมีใคร
ยอมจ่ายเงินก้อนโตสนอง ความต้องการหลังความตายของผม
ผมขอให้คุณฮาทำของโปรดบางอย่างให้ผม
ผมจะได้เผามันล่วงหน้าได้
มันไม่น่าจะเสียหายอะไรใช่ไหม
นี่หมาของผม
มันยัง... คุณทำได้เป๊ะมาก
มันยังมีชีวิตอยู่
และจะอยู่ตลอดไป
ไม่งั้นผมเสียสติแน่
และผมมองว่ามันก็เหมือนคน
เพราะมันเป็นหมาของผม ผมจึงไม่ควรเผามันใช่ไหม
ไม่มีข้อห้ามในการเผา เครื่องเซ่นไหว้รูปสัตว์
เพราะมันเป็นแค่สัตว์ไม่ใช่คน
เผาเครื่องเซ่นไหว้รูปสัตว์ ก่อนคุณจากโลกนี้ไปได้
คุณจะได้กลับมาเจอกันสักวัน
โอเค มันเป็นอย่างนั้นนี่เอง เยี่ยมเลย
เจ๋งมาก
อันนี้ก็เพื่อผมจะมีไวไฟไว้ใช้
คุณมีรหัสผ่านไหม
คิดเอาเองตามสบาย
เอาละ
ทาโก้และถั่ว
มันจะทำให้คุณอิ่มในอีกโลกหนึ่ง
ซ้ำแล้วซ้ำเล่านะ หวังว่า
สวยดี
นี่คือเสื้อวอร์ม
คุณน่าจะใส่แล้วดูดี
สำหรับสี่อย่างนี่ คุณคิดเท่าไหร่
เราใช้เวลากว่าสามวันในการทำสิ่งเหล่านี้
ฉะนั้นทั้งหมดราคา 11,000 ฮ่องกงดอลลาร์
เกือบ 2,000 ดอลลาร์เลย ไว้ผมจ่ายก่อนกลับนะ
ขอบคุณ ผมซาบซึ้งมาก
ผมเพิ่งจ่าย 2,000 ดอลลาร์ สำหรับศิลปะจากกระดาษ
มันเป็นเงินจำนวนมากที่จะถูกเผาไป
ถูกเผาไปจริงๆ
คนใช้เงินหลายรูปแบบไปกับความตาย
เนื่องจากไม่มีใครรู้แน่นอน ว่ามีอะไรอยู่อีกโลกหนึ่ง
มันยากที่จะแย้งกับจำนวนเงิน ที่ใครสักคนยอมจ่าย
ผมยังสงสัยว่าทางเลือกเรื่องเงิน ที่เราต้องเลือกในเรื่องความตาย
อยู่บนพื้นฐานเหตุผลอะไรไหม
ทำไมเราถึงคิดว่าเราต้องใช้เงิน เพื่อบอกลาคนที่เรารักล่ะ
หุบเขาโทแพงกา
แคลิฟอร์เนีย
เคทลิน โดตีหากินกับความตาย
แต่สำหรับสัปเหร่อคนหนึ่ง
เธอมีความคิดเห็นสุดโต่งว่า อะไรขับเคลื่อนธุรกิจงานศพ
แค่ไอเดียที่ว่าเราต้องพาคนที่เรารัก
ไปที่โรงประกอบพิธีศพ
แล้วไม่มีส่วนร่วมกับขั้นตอนนั้น
มากไปกว่าการเสนอหน้าไปงานศพ
ผมคิดเสมอว่ามันเป็นสิ่งที่เราต้องทำ
แต่ในทางกฎหมาย เราไม่ต้องทำอย่างนั้นด้วยซ้ำใช่ไหม
เคทลิน โดตี สัปเหร่อแบบธรรมชาติ
ไม่ งานส่วนหนึ่งของฉันตอนนี้ ในความเข้าใจของคนส่วนใหญ่
คือการบอกผู้คนว่าเขามีส่วนร่วมได้
มีทางเลือกหลากหลายสำหรับงานศพของคุณ
พวกมันอาจจะแพงน้อยกว่า มีความหมายมากกว่า
และมีทางเลือกมากมายซึ่งปลอดภัย และถูกกฎหมายสำหรับศพของคุณ
ซึ่งคุณไม่รู้ว่ามี
ฉันคิดว่าสิ่งที่น่าสนใจ เกี่ยวกับความตายทั่วโลก
คือเราได้ส่งออก
วัฒนธรรมอเมริกันส่วนที่แย่ที่สุดไปทั่วโลก
- แม้แต่เรื่องความตายเหรอ - แม้แต่เรื่องความตาย
ความตายที่เราส่งออก คือความตายแบบทุนนิยม
มันบอกว่ายิ่งเราจ่าย ให้คนที่เรารักมากเท่าไหร่
หมายความว่าคุณห่วงใยเขามากเท่านั้น
และเราต้องแยกสิ่งเหล่านี้ ออกจากกันให้ดีกว่านี้
คุณช่วยอธิบายให้ผมฟังทีว่า
อะไรดึงดูดคุณให้มาทำงานนี้ และคุณชอบอะไรเกี่ยวกับมัน
ได้เลย ฉันอยู่ในวงการงานศพมาสิบปีแล้ว
และเริ่มด้วยการเป็นคนจัดการพิธีเผา
ฉันเริ่มด้วยการเป็นคนที่อยู่ข้างหลัง
กับเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ใช้เผาศพ
สิ่งแรกที่ฉันสังเกตเห็นคือ โดยปกติฉันจะเป็นคนเดียวที่อยู่ที่นั่น
ไม่มีคนในครอบครัว มีแค่ฉันเผาแม่หรือพ่อหรือพี่สาวคุณอยู่
และมันน่าตกใจสำหรับฉัน ทำไมฉันถึงเป็นคนเดียวที่นี่
ผ่านไปช่วงหนึ่งฉันถึงเข้าใจ
ว่ามันเป็นเพราะสังคมของเรา ไม่ได้บอกให้เรา
มีส่วนร่วมกับการทำลายศพและงานศพ
ซึ่งเราควรจะอยู่ที่นั่นด้วย
หรือว่าเราได้รับอนุญาตให้ทำอย่างนั้นด้วย
เมื่อ 150 ปีก่อน วิธีการทำลายศพแบบอเมริกัน
ทำโดยคนในครอบครัวทั้งหมด
ถ้าตายในบ้านก็จะจัดการกันในบ้าน
เพื่อนบ้านทำโลงไม้ขึ้นมา แล้วเราก็แบกมันบนบ่าไปที่หลุมศพ
ครอบครัวและชุมชนมีส่วนร่วมทั้งหมด
เมื่อถึงศตวรรษที่ 20
เรามีคนที่มาหาแล้วพูดว่า
"น่าสนใจ เราหาเงินจากการทำสิ่งนี้ได้"
เราพูดได้ว่า "ที่จริงมันปลอดภัยและสะอาดกว่า
"ถ้าเรานำศพของคุณไป
"แล้วเราจะดูแลมันให้ คุณแค่ต้องจ่ายเงินเรา"
และในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา
เราถูกล้างสมอง
ให้คิดว่านั่นเป็น วิธีที่ปลอดภัยและถูกกฎหมาย
ซึ่งไม่ใช่เรื่องจริง
เราไม่ต้องส่งศพให้ผู้จัดการงานศพ
เพื่อเก็บรักษาด้วยเคมี
แล้วขายมันกลับมาให้คุณเหมือนสินค้า
โอเค
เราฝังแบบธรรมชาติก็ได้
ซึ่งเป็นแค่โลงศพแบบสานธรรมดา หรือผ้าห่อศพในหลุมตื้นๆ
แล้วเราก็ย่อยสลายไปในดินรอบๆ มัน
แล้วก็โตเข้าไปในต้นไม้และพุ่มไม้
พุ่มดอกไม้ ของสวยงามบางอย่าง
โอเค นี่คือผ้าห่อศพ
นี่คือผ้าห่อศพ
- อยากลองดูไหม - อยากสิ
- คุณนอนลงได้ไหม - ได้สิ
- เริ่มการผจญภัยได้ - เอาละ
เราแค่พาดด้านนี้ไปแบบนี้
ฉันจะเปิดหัวคุณไว้
เหมือนการไปเข้าค่ายเลย
มันเหมือนการไปเข้าค่าย คุณพูดถูก
โอเค แล้วเราก็ผูกมันไว้ตรงนี้
ไม่มีใครห่มผ้าให้เราแบบนี้
สวัสดี ฉันคือคนดูแลค่ายของคุณ
หวังว่าคุณจะสนุกกับค่ายความตายนะ
บอกเลย ผมหลับทั้งคืนในนี้ได้เลย
รอจนกว่าเราจะคลุมหน้าคุณก่อน
เราจะได้รู้ว่าคุณรู้สึกยังไงกับมัน
- โอเค คุณพร้อมหรือยัง - พร้อม
มันเป็นช่วงเวลาสำคัญ
ลาก่อนทุกคน
ถ้าคุณหายใจไม่ออก ต้องบอกฉันนะ
ผมจะบอกคุณ
"สัปเหร่อท้องถิ่นฆ่าคน" ไม่ใช่หัวข้อข่าวที่ฉันอยากเห็น
ถ้าผมตาย เราก็เสร็จเรื่องใช่ไหม
ไม่มีอะไรเหลือให้ทำต่อ
คุณทำได้แล้ว เหลือแค่ขุดหลุมเท่านั้น
โอเค เพื่อนของฉันถูกห่อเสร็จแล้ว
รู้สึกยังไงบ้าง
ไม่แย่เท่าไหร่
คุณดูดี คุณดูสวยเลย
เหรอ ขอบคุณ
ผมเข้าใจแล้ว
ถ้านี่คือทางเลือกหนึ่ง
ทำไมเราถึงอยากอยู่ในโลงอีกล่ะ
ความโศกเศร้านำเราไปสู่ ทางเลือกที่สุดโต่ง
ทางเลือกส่วนใหญ่ไม่ประหยัดเท่าไหร่
ไม่มีการโต้แย้งว่ามีธุรกิจที่กำลังเติบโต
ที่สร้างอยู่รอบด้านของความตาย
การเศร้าโศกต่อการจากไปของ คนที่เรารักจะทำให้เราเสียเงิน
ในขณะเดียวกัน การเสียบางคนไป ในเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด
อาจนำไปสู่เงินชดเชยมหาศาล
ถ้าผมอยากกำจัดศัตรูของผม
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าต้องนำเงินสดไปด้วย
การคำนวณทางเลือกทั้งหมดนี้
บ่อยครั้งมีความยุ่งยาก
แต่การใช้เงินในธุรกิจความตาย
เหมือนการซื้อความสบายใจ จากความกลัวของการมีชีวิตอยู่
ซึ่งเกิดจากการที่เรารู้ว่าความตายนั้น กำลังคืบคลานเข้ามา
หาเราทุกคน
และตอนนี้ ลูกหมา
- ออกไปจากออฟฟิศฉันซะ - คุณแสตมป์บัตรจอดรถหรือเปล่า
- ไม่ - โอเค
- ขอให้มีความสุขในวันอีสเตอร์ - ได้
- ไปซะที - ขอบคุณ
คุณรู้จักทนายเก่งๆ บ้างไหม
ฉันจะโทรเรียกตำรวจ
คุณรู้จักสติงไหม
มุกห่วยที่สุดเลย
...ชดเชยภรรยาหม้ายของคุณ ถ้าเธอ สูญเสียความพึงพอใจจากเซ็กซ์ของคุณ
คุณอยากได้ความพึงพอใจจากเซ็กซ์ผมไหม
ฟังดูเหมือนนิยาย...
- ผมต้องพูดอย่างนั้นกับภรรยาผมคืนนี้ - ...วิกตอเรียนพิลึกๆ
ผมต้องขอจดมันไว้ก่อน
เพราะผมจะพูดอย่างนั้นกับภรรยาผม
คุณต้องการความพึงพอใจ จากเซ็กซ์ของผมในคืนนี้ไหม
บ้าเอ๊ย
บ้าจริง