W poprzednich odcinkach...
Przepraszamy. Nie było tego na radarze.
Wszystkich z państwa uznawano za zmarłych przez pięć i pół roku.
Lot 828 nie był wypadkiem. Musimy razem uratować pasażerów.
Ben!
- Jezu! - Ben!
Ten smok to król burz.
Myślę, że to znak.
Będę ojcem dla dziecka i wspólnie je wychowamy.
Cal? To trzy cienie?
Jeden.
To nie tak, że każdy będzie sądzony indywidualnie!
Wszyscy wrócili razem
i wszyscy są sądzeni razem!
Dwa lata temu dotknąłem statecznika i zniknąłem.
Wróciłem do tamtego światła.
Nazywaliśmy je długim, szaleńczym, palącym błękitem.
Ten kawałek drewna pochodzi z Arki Noego?
Wszystko na to wskazuje.
Bóg kazał mi poprowadzić godnych na sąd ostateczny.
Świat skończy się za dwa dni i tylko ośmioro przeżyje.
Grozi nam całkowite wyginięcie.
Rzeka prowadzi do wulkanu.
Świat się kończy. I wiemy jak.
Cal.
Tato, gdzie Cal?
Skarbie, musiał dokądś iść.
Dokąd?
Poszedł nam wszystkim pomóc.
Będę mieć na nią oko.
Eden!
Wciąż go czuję.
Wiem, że tutaj go nie ma.
Ale jest.
Dzięki, Ol.
Potrzebowałem tego.
Cokolwiek rozpoczął, to nie koniec.
Eden Zdobywczyni rusza ku przygodzie.
Idę.
Pa.
Złapcie mnie!
ROCZNIK 1999
ŚWIAT
Czy to?
Jezu.
TURBULENCJE
Cholera!
Karta Świata. Ten sam wulkan, ta sama lawa.
Ale na tym jest waga.
Losy świata ważą się na szali.
Pod spodem jest napis.
Ale nie jestem w stanie go odczytać.
To musi być napis dla nas, ale zniszczono go 25 lat temu.
Wczoraj mówiłeś, że już byłeś w tej okolicy.
- W którym roku? - W 1993 lub 1994.
Czyli zanim dodano drugi napis.
Mówiłeś też, że babcia robiła tu sporo zdjęć, prawda?
Może uchwyciła pierwotny napis na jednym z nich.
Warto spróbować. Mamy stare slajdy.
Na strychu u Beverly. Tam, gdzie jest Angelina.
Rozumiem wasze obawy.
Ale pojadę.
- Nie pozwolę... - Koniec gry.
Data śmierci nadchodzi.
Skoro mam szansę rozwiązać tę zagadkę...
muszę to zrobić.
Zadbam o bezpieczeństwo Olive.
Eden, jedziemy do domu.
Tato!
Wiemy, jak giną ludzie podczas daty śmierci.
Niech dziewczynki na to nie patrzą.
Nie możesz jechać. Nie mogę stracić i ciebie.
Dlaczego wyjechałeś do Egiptu?
Muszę teraz jechać z tego samego powodu.
Żeby znaleźć wskazówkę,
która zapewni nam przyszłość.
Jasne?
Też chcę się przytulić do dziewczyn!
Pamiętaj, jak bardzo jestem z ciebie dumny.
Masz dobre serce, jesteś dzielna
i pełna empatii.
Wdałaś się w mamę.
Jesteś spełnieniem jej marzeń.
Będę za wami tęsknić.
Za całą trójką.
Przeżyjemy. Jestem pewien. Czuję to.
Chodź.
Zobaczymy się, kiedy będziesz już ojcem.
Chodź, Eden.
Szukajmy skarbów.
Ruszamy skarbów szukać dziś
Będziemy ich szukać ja i ty
X to nasz cel
Okrąg, a w nim punkt
Pająk już zapuszcza sieć
Krew rozlewa się
Boję się, że nie będziemy wiedzieć, co robić.
- A ja nie. Będziemy wiedzieć. - Obyś miała rację.
Wiemy o tym od pięciu lat, a gdy w końcu nadchodzi...
Rano miałem atak paniki.
- W klatce piersiowej... - Ja też.
- I ja. - Ja też.
Może to nie był atak paniki.
Może to zapowiedź.
Przyspieszony rytm serca, dezorientacja, brak tlenu.
Zeke zamarzł i był pokryty lodem.
Właśnie tak zginiemy.
Jakbyśmy wybuchli w katastrofie lotniczej.
Na górze czysto.
Tak. Na dole też.
Dziewczyny mogą wejść.
Ciekawe, gdzie Angelina i jej świry. Na pewno narobią kłopotów.
Trzy minuty. Musimy jechać.
To na pewno dobry pomysł? A jeśli nas rozpoznają?
Wątpisz w to, że was ochronię?
PAMIĄTKI, PRZEKĄSKI, CERAMIKA, WYPOCZYNEK
Wiesz, jak to zrobić?
Wiele potrafię. Patrz i się ucz, laiku.
Co się stało z naszym domem?
Już dobrze.
Naprawimy to. Będzie jak dawniej.
Ale najpierw może narysujesz obrazek dla Hope, co?
Chodźmy.
Nie wchodź po schodach.
Chodź.
Usiądź.
Odpręż się.
Zgoda?
Nowy Jork wstrząśnięty odkryciem ogromnego wulkanu
w New York Harbor.
Naukowcy ostrzegają, że to wulkan aktywny i może wybuchnąć w każdej chwili.
Doniesienia o podobnych wulkanach otrzymujemy z całego globu.
Z Hongkongu, Kairu, Meksyku...
W porządku?
- Ben! - Jezu...
Mick! TJ!
Jak się tu dostaliście?
W nocy zauważyłem snop światła. Wskazywało drogę.
Widzieliście światło?
Światło Cala.
Przyciągnęło nas.
Wszystko rzuciliśmy.
Musiałem.
Na każdym rozdrożu wiedziałem, dokąd iść.
Potem zauważyłem Henry’ego.
Szedł w to samo miejsce, więc go zabrałem.
Patrzcie.
Pasażerowie. Oni też je widzieli.
Wszyscy.
Wszyscy nadchodzą.
Cal.
Cześć, co u ciebie? Randall! Dawno się nie widzieliśmy.
Otworzyłem rachunek w klubie z tancerkami.
Jakiś dureń zgubił kartę kredytową, więc jej użyłem.
Idę dalej.
Może wiele potrafisz, ale prowadzić nie.
Was się tu nie spodziewałam. A na pewno nie razem.
Myślałem, że cię straciliśmy.
Przekonałem go, że nie jest za późno...
Bla, bla. Przejadł mi się ten kit.
A może wręcz przeciwnie? Kto wie.
Naszyjnik twojej mamy. Wiem, co dla ciebie znaczy.
Angelina też się pojawi?
A może nie widziała światła?
Widziała.
Jej przewód paliwowy zaliczył bliskie spotkanie z nożyczkami.
Zyskaliśmy trochę czasu.
To ja i mój syn Adio.
- Zawsze byliśmy tylko we dwóch. - Tak.
Tak jak ja i moja mama. Zawsze we dwoje.
Dobrze rozumiem. Kiedy żona umarła, miałem tak samo z Charliem.
Tylko my.
To nie fair wobec chłopca.
Przytuliłyśmy się z Georgią i tańczyłyśmy do każdego winylu z domu.
Co to jest winyl?
Leo i ja dopiero się odnaleźliśmy.
I znów musieliśmy się rozdzielić...
Przepraszam. Pani była stewardessą?
- Tak. - Trina Vasik.
Pani żona nam pomagała.
Chciałam podziękować.
Proszę bardzo.
W porządku?
Jak córeczka?
- Z Jordanem. - Rozumiem.
Szkoda, że go nie widziałyście. Jest wspaniałym ojcem.
Zobaczę go jeszcze?
Mam nadzieję. Naprawdę, Polly.
Chodź.
- Piękne poczucie wspólnoty. - Tak.
Cokolwiek się wydarzy, nikt nie zaprzeczy, że jesteśmy rodziną.
Tego zwycięstwa nikt nie odbierze.
Sprawdziliśmy listę pasażerów i są wszyscy.
Poza Angeliną i siedmiorgiem osób.
Tylko czemu tu jesteśmy?
Powiedzmy im coś.
Tak.
Dobrze. Zbierzmy wszystkich.
Kiedy wsiedliśmy...
do samolotu, nie mieliśmy pojęcia...
jak pełna udręki będzie to podróż i jak bardzo odmieni nasze życie.
Nadszedł jej kres.
Nie wiem, z czym się zmierzymy.
Ale wiem, że mój syn wysłał światło.
Zebrał nas tutaj.
I muszę wierzyć, że to ważne.
Że nie poświęcił się...
na marne.
Cofnąć się!
Cholera!
Samolot 828.
Wrócił po nas.
Calowi się udało. Sprowadził samolot.
Szafir Cala i fragment Arki Noego. Dwa szafiry.
To ostatni krok.
- Samolot to nasza waga. - Racja.
Pora na nasz sąd.
Słuchajcie!
Wchodzimy do samolotu.
Tego, który wypluła ziemia? Serio?
Tylko tak przetrwamy.
Zajrzę do środka.
Pomóżmy reszcie.
W porządku!
Wszystko gra!
Chodź, Randall.
No już!
W porządku.
Jezu.
Dobra.
Jared wciąż szuka, ale...
Sama nie wiem. To chyba wszystko. Masz coś?
Jeśli lubisz bagienniki ostrosterne.
Babcia posegregowała je według gatunków.
Mam świstunkę,
dzięcioła różowoszyjego, bociana...
Nie, bociana nie chcę.
Tylko tyle znalazłem.
Strzyżyk, kaczor srebrzysty, znów świstunka...
Kaczor srebrzysty?
Nie musimy przeglądać wszystkich pudeł.
Kaczor srebrzysty, czyli silver drake, co znaczy też „srebrny smok”.
Tak Al-Zuras nazwał samolot.
Może coś w tym jest. Sprawdźmy.
Kamienie, krzaki.
Oczywiście palec.
Mamy to.
Tata i ciocia Mick.
Nasze pole namiotowe.
Jest. Dalej.
Petroglif.
Jest.
Napis.
Czeka na absolwentów rocznika 1999.
- „Przebaczenie zmniejsza ciężar serca”. - Ciekawe.
Mówiliśmy o tym, że to dobro przezwycięża zło.
Ale wedle mitów o Maat...
to nie zło i dobro się porównuje.
Serce waży się z piórkiem.
Czyli pozbycie się ciężaru z serca też jest ważne.
No dobra, a litery? P, I, X, L, A, Z.
A, Z. Al-Zuras.
P, I, X? Nie wiem. Pix? Jak obrazki!
Al-Zuras miał dziennik z ilustracjami.
Dobra, może. A co z L?
Nie wiem. Dobrze ukryłam dziennik.
Oby Angelina go nie znalazła.
To skurcz?
Hope nie będzie miała łatwo z rodzicami-detektywami.
Nic ci nie ujdzie na sucho.
Wstawaj.
- Dobra. - Pora odpocząć.
- Nie dam rady. - Dasz. Złap mnie za rękę.
No już. Łap.
Wyjść z mojej arki!
- Szybko. - Idźcie!
Stać! Każdy pasażer ma wysiąść! Opuśćcie samolot!
Wchodźcie.
Natychmiast!
Powinnaś wsiąść, Angelina.
Jak my wszyscy.
- Samolot nie jest tylko dla ciebie. - Ależ jest.
Bóg niszczy świat. Jak w czasach Noego.
I tak jak uratował rodzinę Noego, tak uratuje i moją.
Cal sprowadził samolot dla wszystkich.
Stać! Ani kroku!
Moi, wsiadajcie.
Co to było?
Trzeba stąd odlecieć. Szybko.
Zająć miejsca! Proszę!
Usiądźcie wszyscy!
Gdziekolwiek!
Co robisz?
Drea chciała kruszony lód, to go dostanie.
Znalazłam dziennik.
To strona dziewiąta.
Taki sam wulkan jak na kamieniu.
Trzy wydechy. Raz, dwa, trzy.
A może to liczby?
To strona dziewiąta.
Może P to strona, a IX to dziewięć?
A co oznacza L?
Pięćdziesiąt!
Lód nadchodzi!
- Musimy wszyscy wsiąść! - Nie.
Nie pozwolę, żebyś to zepsuł.
Twoi ludzie wyjdą z mojej arki.
Już ja o to zadbam.
Panie, proszę!
Nie!
No już!
Co?! No dalej.
Paul.
Odłóż broń. Jej moc zniknęła.
Wszyscy musimy wsiąść do samolotu. Odłóż broń i chodź z nami.
Nie!
Nie ruszać się!
Saanvi!
- Jesteś cała? - Tak. To tylko zadrapanie.
Chodźmy.
Michaela, jesteś potrzebna Amucie w kokpicie!
Ben, szybko!
Nie wychodźcie.
Czterdzieści osiem, czterdzieści dziewięć...
Pięćdziesiąt.
Tata i ja.
Zaraz...
To ma być przebaczenie?
Przebaczenie zmniejsza ciężar serca...
Jezu.
- Tu Ben. Zostaw wiadomość. - Tato.
Tato.
Nie wiem, jak się dodzwonić,
ale chyba wszystko zrozumiałam.
Na tamtym obrazku nie wynosiłeś z ognia mnie.
Tylko Angelinę.
To wiadomość dla ciebie.
Tato, przetrwasz datę śmierci,
jeśli wybaczysz Angelinie.
Nie wiem, czy będziesz umiał.
Ale musisz spróbować.
Zabrałaś mi miłość życia, matkę moich dzieci!
Nie mów mi o ludziach, których straciłeś.
Wszyscy mnie zdradzili i opuścili.
Taki krzyż musiałam nieść jako wybranka Boga...
- Jesteś taka sama jak reszta pasażerów! - Nieprawda.
Miałam moc.
To nie moc się liczy, tylko to...
jak jej użyjesz.
Chcesz zemsty.
Rozumiem.
Ale nigdy...
nie zamierzałam zabić Grace.
Żałuję tego każdego dnia.
I modlę się o nią.
Angelina!
Zostaw mnie, Ben. Chcę umrzeć. Odejdź.
Ben, musimy ruszać!
Olive, dziecko się rodzi!
Dzięki.
No dobra...
Wiesz, że nie mam kwalifikacji?
Mówiłem, że pasażerowie mają szczęście mieć cię u sterów.
Naprawdę.
A teraz wystartujmy.
Myślisz, że samolot poleci?
Nie mam pojęcia, ale w tej chwili powiedziałbym, że wszystko jest możliwe.
Doceniam optymizm, ale czy nie przydałby się pas startowy?
No dobra.
Dobra.
Druga pilotko.
Lećmy.
Zapnijcie pasy.
Macie pasy?
- Tak. - Dobrze.
Jeśli się do czegoś lub kogoś modlicie,
to właśnie teraz jest dobra chwila.
Pociągnij, kiedy powiem. Gotowa?
Jak nigdy.
Ciągnij!
Jak ręka?
W porządku.
Co się dzieje?
Poza tym wszystkim?
Wyjrzyj przez okno.
Jezu.
W laboratorium Gupty namierzali podwodne wulkany,
ale podziemnych, które pojawią się na powierzchni, już nie.
- To... - Koniec świata.
Jak przewidział Al-Zuras.
Nie mogę oddychać!
Hector, spójrz na mnie.
Hector, oddychaj. Spokojnie. Złap oddech.
- Będzie dobrze. - Kolejny!
Nie wiem!
- Ktoś jeszcze? - Co jest?
Nie wiem.
Nie!
Co się dzieje?
Ludzie z całego samolotu doznają tego, co my rano.
Czemu my pierwsi?
Nie wiem. Może to była zapowiedź, a teraz...
się szerzy i coś nadchodzi.
To chyba sąd.
Maski tlenowe!
Szlag, nie działa!
To był ich sąd.
Popiół.
Implodują z przyczyn idiopatycznych.
Umierają tak, jak by zginęli w samolocie.
- Tak będzie ze wszystkimi? - Nie.
Nie.
Tylko z tymi, którzy zasłużyli.
No dobra.
To chwila naszego sądu. Wiemy, że to przerażające.
Ale byli ludzie, którzy przetrwali datę śmierci. Mój mąż.
My też możemy.
Kochanie!
Co się dzieje?
- Umieramy. - Co?
Paul wybuchł.
Paul? Nie.
Sama widziałam. Zginął!
Miałaś nas chronić!
Paul zrobił, co kazałaś. Ja też!
Użyj szafiru, do cholery!
Przykro mi.
Rety.
O nie.
Dobra.
Szefie? Czy kimkolwiek jesteś?
Wiem, że facet bywa chwalipiętą, ale jest dobrym człowiekiem.
Zabierz mnie.
Jezu, Eagan.
Saanvi!
Nie.
W porządku.
- Zabiłam. - Nie z własnej woli!
Zrobiłaś tyle dobrego. Ocaliłaś Cala. Uratowałaś tylu ludzi!
- Proszę. - Jestem gotowa.
A ja nie.
W porządku.
Zasłużyłem.
Byłem egoistą i w zasadzie...
gnojem.
Ktoś, kto poświęca się dla drugiej osoby, nie jest egoistą.
To przecież altruizm z definicji.
Jezu.
- Ożeż kur... - Serio?
Słusznie.
Już dobrze.
Oddychaj.
- Jezu. - Głęboko oddychaj.
Już dobrze. Głęboki oddech. W porządku.
Choćby świat miał się skończyć, urodzisz to dziecko.
Niesamowite.
Wcale nie!
Oddychaj głęboko. Świetnie ci idzie.
Pomogę. I Jolene też.
No dobra.
Czas położyć Jolene do łóżka.
Chodź.
Nie... Nie!
Jestem anielicą. Nie może mnie to spotkać!
Proszę! Źle zrozumiałam! Nie!
Proszę! Panie! Nie!
Ben, pomóż!
Pomocy!
WSZYSTKO WSPÓŁDZIAŁA, BY BYŁO DOBRZE
Chodź.
Nie bój się, kochanie.
- Jolene się boi. - Jolene?
Co babcia Karen powiedziałaby Jolene?
Wszystko, co dobre.
Wspaniale. Jeszcze raz, Drea.
Jest!
Straciliśmy jedenaścioro pasażerów.
To dobrze, prawda?
- Reszta przeżyła. - Zobaczymy.
Wiemy, że od tej chwili tego,
czego dozna jedno z nas, może też doznać reszta.
Szalupa.
Widzieliśmy to u trzech narkomanów.
Zły wyssał życie z pozostałej dwójki.
Co to jest?
Schowajcie się! Złapcie się siebie!
Bądźcie razem!
Zostaw nas!
Czemu zostaliśmy wybrani?!
Jesteśmy grupą 191 zwykłych ludzi, a mimo to zostaliśmy wybrani!
Od tamtej chwili nienawidzono nas,
sprawdzano i więziono!
Zrobiliśmy wszystko! Podążaliśmy za wezwaniami!
TJ powstrzymał zabójstwo!
Joe odnalazł siatkę handlarzy dziećmi!
Adrian uratował chłopca przed utonięciem!
Astrid ocaliła chłopca!
Radd pomógł uwolnić niewinnego syna. I tak dalej!
Nie jesteśmy idealni, ale staraliśmy się.
To za mało?
Czy to za mało?!
Jeszcze dwie sekundy i to coś
zostałoby osikane.
Chwila.
Wszystko ucichło.
Wulkany nie są aktywne.
Apokalipsa.
Skończyła się.
Chyba się nam udało.
Uratowaliśmy świat.
Michaela!
Blask.
Długi, szaleńczy, palący błękit.
Co teraz?
Ostatnim razem on ścigał nas.
Tym razem my będziemy ścigać jego. Wleć w sam środek.
Przyjąłem, pani kapitan.
Tak po prostu? Przecież ja nie mam doświadczenia.
Z takich sytuacji nas nie szkolono.
Wierzę w ciebie.
Zajmijcie miejsca.
Którekolwiek.
Ruszamy.
Zatrzymaliśmy się.
Sprawdzę.
Co teraz?
Chyba wiesz.
Jesteśmy w niebie?
Chyba w Queens.
Nie było tak źle.
Co?
Cześć.
A ty co?
Gdzie Cal?
Tam jest.
Przepraszam.
Zostawiła to pani w fotelu.
Cal.
Skąd pani zna moje imię?
Cal!
Olive! Nie biegaj tak, bo dostanę zawału!
Przepraszam, czekałam tak długo! Chodź! Idziemy szukać skarbów!
Co?
Dzieci!
Ben!
Mick!
Bagaże?
Dasz mi chwilkę? Zaraz przyjdę.
Jasne. Ale nie odlatuj.
Czekajcie!
Cal.
Nie pamięta.
- Gdzie jesteśmy? - I kiedy?
Wróciliśmy. Patrzcie.
Dzień wydarzeń w Newtown był dla mnie bardzo trudny.
Dzięki Bogu!
Jest 7 kwietnia 2013 roku. Wtedy mieliśmy wylądować.
Czy my w ogóle zniknęliśmy?
Rana postrzałowa jest prawdziwa.
I bardzo prawdziwie boli.
Nie miałem tego na Jamajce.
Patrzcie.
Nawet ci, których straciliśmy.
Fiona, Violet, Sam, Finn, Kelly.
Harvey.
Wszystko, co dobre. I Cal.
Myśleliśmy, że to poświęcenie, ale...
To był dar.
Reszta wszystko pamięta, ale Cal...
odzyskał dzieciństwo.
Tak.
Olive też.
Tak.
Co teraz zrobimy?
Będziemy żyć.
Jak najlepiej.
Jakbyśmy płynęli jedną Szalupą.
Bo płyniemy.
Tak.
Wszyscy.
Będą mówili, że to masowe urojenia,
ale my znamy prawdę, bo doświadczaliśmy jej każdego dnia.
Przez pięć i pół roku.
Zasłużyliśmy.
Na tę wyjątkową drugą szansę.
Mamo!
Cześć!
Kocham cię.
Bardzo cię kocham.
Jest mój Charlie.
Mój synek.
Cześć, tato. To ja.
Nie rozłączaj się.
Halo? Jasne...
Cześć.
Stawię czoła prawdzie.
- Co u ciebie? - Cześć!
Przydałby mi się ktoś inteligentny. Ktoś z głową do interesów, niezawodny.
Halo? Czy ty mnie nie znasz?
Znam.
Moja córka, Angelina Meyer. Na pewno wsiadła do samolotu.
- Gdzie jest? - Spokojnie. Proszę za mną.
Nie wszyscy przeżyli.
Ale tych, którym się to udało, lot 828 i późniejsze wydarzenia...
- Adio? - ...zjednoczyły i odmieniły.
Nauczyły nas, jak żyć i po co warto żyć.
Mały!
Pomogłaby mi pani znaleźć autobus do Hempstead?
Akurat jadę w tamtą stronę.
Wezmę pana torbę.
To miłe, dziękuję.
Jasne. Jest w tamtej okolicy świetny bar.
Postawi mi pan jednego. Albo i dwa.
Oczywiście.
Przeczytałam już dwa rozdziały.
Miłej lektury, Olive.
Pamiętał, jak mam na imię.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
TJ. Z samolotu.
Violet.
Witaj.
Zabierzemy z tatą dzieci do domu, skoro czekacie na bagaż.
Jeśli jakiś w ogóle jest.
Nieważne. Kocham cię.
Dość już tych uścisków.
Czeka na ciebie ktoś, kto zasługuje na odpowiedź.
Kocham cię. Do zobaczenia.
No dobra...
Posłuchaj.
Wiem, że potrzebowałaś czasu.
Ta wycieczka dała też czas mnie.
I...
Może oświadczyłem się za szybko.
No wiesz...
Żeby pomóc ci...
Z Evie.
Próbuję tylko powiedzieć, że...
chcę być twoim mężem
i chcę, żebyś powiedziała „tak”...
ale bez zawahania.
I z jednego powodu.
Bo jesteś we mnie zakochana.
Zawsze będę cię kochać.
Z wielu rzeczy zdałam sobie sprawę, a między innymi z tego,
że chcemy od życia innych rzeczy.
Nie chcę zmieniać siebie ani ciebie.
Myślę, że czeka na ciebie ktoś lepszy.
Ktoś, kto pragnie tego, czego i ty.
Będę od tego tylko odwracać uwagę
i minie cała wieczność, zanim się zorientujesz.
Wycofuję się...
bo...
jakoś się odnajdziecie.
Nie pytaj jak. Odnajdziecie się.
Mick, skąd ta pewność?
Możesz mi wierzyć...
że musisz mieć nadzieję.
Co tu robisz?
Nie wsiadając do samolotu na Jamajkę, popełniłam największy błąd w życiu.
Nie byłabym taka pewna.
Chcę z tobą być.
Założyć z tobą rodzinę.
Jeśli mi wybaczysz...
Oczywiście, że ci wybaczam.
Widziałam ją na górze. Kto to?
To dr Saanvi Bahl.
Wszystko ci powiem, Grace, ale ona wyleczy Cala.
- Co? - Przysięgam na naszą trójkę dzieci.
Trójkę?
Mamy przed sobą trochę pracy.
A my dwoje?
Między nami w porządku?
Grace.
Jest wyśmienicie.
Przepraszam, że przeszkadzam. Możemy już jechać.
- Tata dał ci kluczyki? - Nie.
Odjechali. Weźmiemy taksówkę.
Jezu!
Też cię kocham. Wrócę za...
Georgia, trzymaj żonę...
Poproszę do Anioła Wód.
Bethesda Fountain, Central Park.
Przepraszam, mógłby pan...?
To mój mąż.
Pojedzie pan inną?
Cześć, kochanie.
Dziękuję panu.
Zwykle się udaje?
Nie wiem. To był pierwszy raz.
Dokąd?
Może na razie przed siebie?
Mam mnóstwo czasu.
Jakiś ogólny kierunek?
Queens, Brooklyn, Manhattan?
Wszystko się łączy.
Jak słone przekąski?
SKÓRKI WIEPRZOWE
Tak myślałam.
Znamy się?
W pewnym sensie tak.
To wszystko część...
niekończącej się opowieści.
Nowa!
Co jest?
Tajne dochodzenie. Coś z samolotem.
Dzięki.
Nie ma sprawy. Nowa byłam trzy lata temu.
Kiedy ta fryzura była modna.
Też pracuję już trzeci rok.
Jak taka błyskotliwość mogła ujść mojej uwadze?
Miałeś pecha.
- Idziesz? - Tak.
Jedenaścioro osób zniknęło z samolotu?
Tak mówią.
Przecież to niemożliwe.
Zapytam jeszcze raz.
Istnieje lekarka, która wyleczy Cala?
Nie wierzysz w cuda?
Co ci się stało w tym samolocie?
Chyba mi nie uwierzysz.
Przed siebie?
I jak najdłuższą drogą. Mam sporo do opowiedzenia.
Nikt nie potrafi wyjaśnić, co się stało 7 kwietnia 2013 roku.
Niektórzy mówią, że to niemożliwe.
Inni, że to cud.
Ja wiem tylko tyle, że tamtego dnia życie na zawsze się odmieniło.
TURBULENCJE
Napisy: Krzysztof Bożejewicz