W poprzednich odcinkach...
Lot 828 to nie był przypadek. Musimy razem uratować pasażerów.
Oświadczyłem się za szybko. Nie jest gotowa.
Ten kawałek drewna pochodzi z Arki Noego?
Wszystko na to wskazuje.
Dzisiejsze trzęsienie miało miejsce w samym centrum cudów.
To wiadomość, by przestać.
Jak mogłaś to zrobić?!
Nie kazałem ci porywać dziecka! Ani mordować!
- Jest moje? - Biologicznie.
Ale to, czy zechcesz je wychować...
Niczego tak nie chcę.
Jestem tu z twojego powodu.
Zagrażasz Szalupie.
Paw, bogini i Junona, czyli czerwiec.
Bliźnięta to z kolei symbol dwójki.
Rok Smoka Drewna w chińskim horoskopie.
Czyli 2 czerwca 2024 roku.
Wszystko się łączy.
Michaela, znowu przegapiłaś!
W ogóle nie patrzysz pod nogi!
Ty za to tak się na tym skupiłeś, że nie widzisz, co jest tam!
Mieliśmy zbierać drewno, nie całe drzewa.
A jeśli jest tam magia jak w Źródle młodości?
Mnie interesują tylko s’mores, które mamy dostać w nagrodę.
Nie mówiłeś nic o s’mores.
Zrobimy tak: ty idź w lewo, a ja pójdę w prawo.
Kto cię mianował kapitanem?
Zdrowy rozsądek.
Jestem starszy, lepiej planuję i cały czas orientowałem się w terenie.
Znalazłam więcej drewna niż ty.
Oboje powinniście być kapitanami.
Mamo!
Macie różne umiejętności, więc razem będziecie silniejsi.
A ponieważ mam tylko 35 zdjęć ptaków i żadnego drewna,
chyba dostaniecie te s’mores w nagrodę.
A teraz zrobię zdjęcie moich ptaszeczków.
Oficjalnie potwierdźmy, że jesteśmy kapitanami.
Nie wiem, o czym mówisz.
Daj scyzoryk.
Michaela.
Dawne nawyki?
Miłej wigilii destrukcji.
Daj spokój. Nawet tak nie żartujmy.
Posłuchaj, ludzie panikują po utracie wezwań,
i staram się zrobić wszystko, żeby ich uspokoić.
Co im mówisz?
To, co i sobie.
Że to jeszcze nie koniec.
Co?
- Perfumowałeś się, Benjaminie Stonie? - Serio?
Zaraz koniec świata, a ty mnie wyśmiewasz? Nie masz lepszego zajęcia?
Mam, ale to mi sprawia frajdę.
- Przestań! - Całkiem niezłe.
Nie wierzę.
- Zadziałało! - Wiem.
Henry Kim na chwilę wyszedł, a kiedy wrócił, byli już przytomni.
Marko.
Cześć. Wszystko dobrze?
Pamiętasz coś?
- Mówi tylko po bułgarsku. - Wiem.
- Dzięki za pomoc. Poradzimy sobie. - Jasne.
Wszystko dobrze?
Pamięta pani coś z blasku?
Byliśmy w wojskowym laboratorium.
Ktoś robił na nas eksperymenty.
Potem obudziliśmy się tutaj.
Żadne z nich nie pamięta nic od eksperymentów z Major.
Przez pięć i pół roku otrzymywali wezwania.
Może z czymś wrócili. Z czymś, co pomoże przetrwać kolejną dobę.
Nawet jeśli coś wiedzieli, to zapomnieli.
„Oczy kamery iluzję wyboru rejestrują”.
Hemingway?
Nie. Rage Against the Machine.
Wczoraj ustawiłam kamerę, żeby nagrać eksperyment.
Nie wyłączyłam jej.
Zobaczmy, co przegapiliśmy.
Cześć.
Skąd to masz?
Od Henry’ego.
To najpotężniejszy smok.
Król burz czy coś.
Nie chcę cię w to wciągać.
Już i tak źle mi z tym, że jesteś tu z nami.
Daj spokój.
Jesteśmy bliźniętami.
Byliśmy razem na początku
i będziemy na końcu.
Szkoda, że nie dorastałem z tobą.
Kiedy samolot zniknął, czułam się, jakby...
zabrał dzieciństwo nam obojgu.
Bardzo mi ciebie brakowało, ale mimo wszystko wiedziałam.
Czułam to.
Że nadal żyjesz.
Może straciliśmy czas,
ale nie siebie nawzajem.
To co?
Powiesz bliźniaczce, co się dzieje?
Chodzi...
o wezwanie.
Dwa szafiry łączą się i tworzą jasną gwiazdę.
Chyba tak mam uratować świat.
Co mówił tata?
Nie powiedziałem mu, bo sam do końca nie wiem, o co chodzi.
Posłuchaj.
Ta sprawa dotyczy nas wszystkich.
Rozwiążemy to tylko w jeden sposób.
Razem.
- To właściwa interpretacja? - Dwa szafiry muszą się połączyć.
Czyli ty i Angelina.
- Musi być inny sposób. - Ważą się losy świata.
- Tylko ona ma jeszcze szafir. - Czemu ona?
Czemu Bóg wystawia mnie na okrutną próbę i każe skontaktować się akurat z nią?
Mimo wszystkiego, co zrobiła, nadal tu jesteśmy.
Wezwanie każe ci do niej iść.
Idź.
Tato, no nie wiem.
Cal.
Powiedziałem ci,
że jesteś za słaby, by trzymać Angelinę z dala.
Myliłem się.
Myślę, że łączy was więź,
bo tylko ty masz tyle siły, by przekonać ją do czynienia dobra.
Musisz sprostać tej próbie. Jeśli się boisz, użyj strachu.
No to... co teraz?
Muszę pogadać z taką jedną o szafirze.
Dzień dobry, Adrian.
Chciałeś porozmawiać. Słucham.
Ciekawi mnie,
jak nas znalazłeś.
Wpadłem na niego, kiedy zbierałem zapasy. Zapomniałem powiedzieć.
Najwyraźniej.
Czemu tu przyszedłeś?
Żeby odpokutować.
Miesiącami szukałem osób, którym byłem winny przeprosiny.
Rodziny ofiar pożaru w klubie, osoby z placówki...
Nie bałeś się, że cię złapią?
Jeśli nie odkupimy win, świat się skończy.
Zaryzykuję wolność dla całej ludzkości.
Czas na ciebie. Kazałem ci znaleźć anioła. Źle mnie zrozumiałaś.
Nie potrzebuję przeprosin.
Jestem archanielicą Boga.
Mówisz serio?
Bóg dał mi szafir.
Mam teraz moc zniszczenia i zbawienia.
Wiem, jak to jest zatracić się we własnym fanatyzmie.
- Kiedy prowadziłem Kościół... - Byłeś fałszywym prorokiem.
Ty jesteś prawdziwa? I skłotujesz u Stone’ów?
Sprawiedliwość.
Wyrzucili mnie z rodziny, więc wróciłam z własną.
Razem z mężem.
Angelina to moja druga połówka.
Kanciarz i fałszywa prorokini.
- Myślicie, że data śmierci was ominie? - Mówiłam, że jestem wyjątkowa.
Udowodnij. Sprawisz, że coś zacznie lewitować?
Będziesz czytać mi w myślach?
- Jaką masz moc? - Nie.
Nie radziłbym.
Angelina?
Cal!
Miałaś rację.
Co do czego?
Co do naszej współpracy.
Miałem wezwanie.
- O nas? - Powinienem był wiedzieć.
Ta podróż zawsze nas łączyła. Nawet zanim się poznaliśmy.
Nie wiedziałem, jak wyglądasz ani jak brzmisz,
ale wiedziałem, że masz w sobie ogromny potencjał do czynienia dobra.
Czułem to.
I rzecz w tym,
że nadal czuję.
Cal!
Dołącz do mnie!
Razem powstrzymamy datę śmierci.
To szansa na to, żebyś odkupiła swoje winy.
Co powiedziałeś?
To szansa na uczynienie dobra.
Na zrównoważenie bólu, jaki zadałaś.
Bólu, jaki zadałam?
A co z bólem, który sama czułam?
Angelina, w porządku.
- Możesz się odkupić. - Jestem odkupicielką.
Bóg mnie wybrał!
Jesteśmy wybrańcami, ale żadne nie da rady samemu.
Ja już nie jestem sama.
Mam partnera. Kogoś, kto kocha mnie bezwarunkowo.
Ale tylko my mamy szafiry. Mamy wybór. Możemy wszystkich ocalić.
Nie chcę ocalić wszystkich.
Data śmierci to oczyszczenie.
Szansa na nowy start.
Skoro mówisz, że współpracując z tobą, ją powstrzymam,
to... obawiam się, że tu się pożegnamy.
Proszę! Mowa o końcu świata!
Tak.
Angelina, nie!
TURBULENCJE
- Co się stało? Widziałeś ją? - Nasze szafiry się połączyły.
To coś nowego.
Razem zaczęły świecić.
- To niesamowite! - Nie. Zawiodłem.
- Cal... - Potrzebne są dwa szafiry. Odmówiła.
Nie chce ocalić świata. Pragnie jego końca.
Zawsze tego chciała.
Jezu.
Głupio sądziłem, że ją przekonam.
Cal, proszę!
Niech ochłonie. Pogadam z nim później.
W porządku.
Pójdę do Saanvi.
Jezu, obudziłeś się! Marko.
Nie pamięta cię. Żadne z nich niczego nie pamięta.
Ale posłuchaj.
Kamera zarejestrowała, jak Marko coś mówi.
Co to znaczy, Marko? Kowczeg. Czy ktoś zna bułgarski?
Może narysuje?
Trumna.
Marko ma wiadomość od boskiej świadomości.
Mówi, że...
wszyscy umrzemy.
Dlaczego to pasażerowie mają zadecydować o losach świata?
Dlaczego my?
A dlaczego nie?
Reprezentujemy to, co w ludziach najlepsze.
Moment, dobra?
Pewnie mnie nienawidzisz.
Myślałeś, że od tego zacznę?
W głębi serca musisz mieć mi za złe, że Zeke oddał za mnie życie.
Cal...
Bardzo tęsknię za Zekiem. Tu nie zaprzeczę.
Ale wiedział, co robi.
Zginął, bo myślał, że pomogę uratować świat,
ale ja jestem tylko dzieciakiem, który o to wszystko nie prosił!
Nikt z nas nie prosił,
ale to nie znaczy, że nie możemy się wykazać.
Zeke wiedział.
Posłuchaj.
Czasem nie dostrzegamy więzi, które łączą nas z innymi.
Śmierć Evie dała życie komuś innemu.
Śmierć Zeke’a dała życie tobie.
Musisz wyzbyć się poczucia winy.
Uhonoruj waszą więź i nadaj jego poświęceniu znaczenie.
Wierzył w ciebie. I ja też wierzę.
Ale to ty musisz w siebie uwierzyć.
Cal, zapomniałeś...
W porządku, Ol?
Słuchajcie...
Paw.
Bliźnięta.
A ja przyniosłam smoka.
Trzy pierwotne symbole.
To nie może być przypadek.
Tu już nic nie jest przypadkiem.
Symbole, które wskazały datę śmierci...
Mogą ją też powstrzymać.
- Pomogę waszej dwójce. - Dziękuję.
To upokarzające utracić kontakt z dolną częścią ciała.
Tak? A ja myślę, że wspaniale radzisz sobie w spiżarni.
Zwłaszcza że może będziemy potrzebować zapasów tylko na dzień.
Nie słuchaj taty.
Jestem pełna nadziei.
- Co? - Nadzieja. Hope.
To byłoby dla niej świetne imię.
Przepraszam, nie chciałeś znać płci.
To dziewczynka?
Drea...
Hope...
Esperanza.
Coś cudownego.
- Nasza córeczka. - Tak!
Żeby to uczcić, zrobię ci improwizowane bociankowe.
Nie!
Mama wykupiła cały towar ze sklepu z rzeczami dla niemowląt.
A to dostałaś?
Tego nie.
Trzymam ją od bardzo dawna.
W nadziei, że nauczę dziecko grać w bejsbol.
- Jesteś niesamowity. - To nie wszystko.
Hope, twój staruszek...
uczył się w nich chodzić.
- Jezu! - Prawda?
Hormony, przepraszam.
To może na razie nie pokażę śpioszków, które wydziergała moja abuela.
Saanvi, zobacz!
Pierwotne symbole.
Znów się pojawiły.
Paw, czyli czerwiec. Bliźnięta - drugi. Smok, czyli 2024 rok. Data śmierci.
Wezwania znów nam je ukazały,
a to znaczy, że jest coś nowego.
Może sposób, żeby przeżyć.
Nie.
Nie wiem, jak to powiedzieć.
Marko się ocknął i przyniósł wiadomość z blasku.
Kowczeg. To po bułgarsku „trumna”.
Wszystko wskazuje na to samo.
Drugiego czerwca 2024 roku,
jutro...
zginiemy.
Powiedziałaś, że jeśli będę lojalny, to mnie ocalisz.
Zrobiłem wszystko. Powiedz, że zasłużyłem na miejsce!
Ja mogę mieć dzieci!
Ludzkość musi przetrwać. Zrobię, co trzeba.
Bóg mnie poprowadzi.
Nie jestem gotowa wybrać, ale to będzie trudna decyzja.
Nie będziesz wybierać, kto przeżyje!
Wszyscy albo nikt! To dotyczy wszystkich od wylądowania!
I wszyscy tę podróż zakończymy. Razem!
Nie masz tu nic do gadania! Ja jestem wybranką! Jak Noe!
Noe miał arkę.
Bóg powiedział mu, jak ją zbudować. Dał mu szafir.
Powiedz mi, Angelina. Nam wszystkim.
Gdzie twoja arka?
Bóg pokaże mi, gdzie jest arka.
Pójdę coś przekąsić.
Symbole pojawiły się w inny sposób.
Może trzeba na nie inaczej spojrzeć?
Wezwanie z pawiem zdradziło, czego nam trzeba.
Dwóch szafirów.
Symbol Bliźniąt, który połączył nas na nieznane nam sposoby.
Może o to chodzi.
Może trzeba połączyć szafiry inaczej. W nieznany nam sposób.
Wiemy co i jak. I wiemy też dlaczego.
Czas na miejsce? Może smok je wskazuje?
Może świątynia albo miejsce, w którym Henry go znalazł?
Jaki to jest smok?
Henry mówił, że Shenlong.
Tak, smoczy bóg. Król burz.
A niech mnie! Storm King Mountain.
Mówisz chyba o czymś ważnym, ale zupełnie cię nie rozumiemy.
Nie rozumiesz, ale mogłeś wziąć jeszcze jedno ciastko.
Jeśli sobie dogadzać, to dziś.
Arka?
- Zostaniesz z nim? - Tak, idź.
Kowczeg to nie tylko „trumna”.
To także „arka”.
Arka Noego.
Chciałam powiedzieć, że wrzuciłam fragment Arki Noego
do szczeliny u stóp Storm King Mountain.
- A co było we fragmencie? - Szafir!
Wezwanie kazało połączyć dwa szafiry, ale nie mówiło które.
Fragment arki wydobyto z góry Ararat, gdy samolot powrócił.
Jakby wołał do nas po tysiącach lat.
Cal, Angelina nie jest ci potrzebna.
Potrzebna arka.
Dobra.
Niech Vance zorganizuje łopaty, kilofy, latarki i sprzęt obozowy.
Idziemy szukać skarbów.
DROGA ZAMKNIĘTA NA STAŁE
To chyba tutaj.
Nigdy nie przypuszczałam, że wrócę.
Jezu.
Cal.
Szczelina ma taki sam kształt jak twoja blizna?
To na pewno nie przypadek.
No dobra.
Kopmy.
Na pewno robimy to dobrze?
Jest jak stal.
Przestańcie.
Jeszcze nie czas. Musimy zaczekać.
Na co?
Poznam właściwą porę.
No dobrze.
Rozbijmy obóz.
Niedługo się ściemni. Musimy się przygotować.
Eden!
Chodź, skarbie.
Szybko wyszedłeś.
Chyba masz wątpliwości.
Nie, po prostu burczy mi w brzuchu.
Jest w tobie dobro.
Pomogłeś mi, chociaż nie musiałeś.
Rozmawiałem z twoimi rodzicami. Wiem, że naprawiliście relacje.
Twoja mama dała mi coś dla ciebie.
Jesteś zdolny do odkupienia.
Jeśli tylko zechcesz.
Szlag. Że też musiałeś wyciągnąć moich rodziców.
Kiedy trzeba, jesteś dobry.
Eagan, właśnie teraz trzeba. Powiedz, co cię przestraszyło.
Zapytałeś Angelinę o arkę.
Wiem, gdzie jest.
Co? Skąd?
Pamiętasz, co ci zrobiła matka Angie?
Trudno zapomnieć.
Pozwoliłem Saanvi zabawić się w dr. Frankensteina i wywołać wezwanie.
Udało się?
Nie o to chodzi.
Kiedy tam byłem,
usłyszałem, jak Saanvi rozmawia z Olive o kawałku drewna.
I to nie byle jakim. O kawałku Arki Noego.
Był na nim szafir...
a ja się go pozbyłam.
Nie powiesz chyba Angelinie?
Powinienem. Jej szafir...
Miałem go raz w dłoni.
Czułem jego moc.
Jeśli cokolwiek mnie ocali, to właśnie on.
Jeśli powiesz Angelinie o fragmencie Arki Noego,
uratujesz własny tyłek.
Ale resztę skażesz na śmierć.
Rzecz w tym, Adrian...
że lubię swój tyłek.
Cały czas myślałam, że wyrzucenie arki to błąd.
A może wręcz przeciwnie.
Zabezpieczyłaś ją.
Nigdy mnie nie skreśliłaś.
Żadne z was.
Jesteście moją rodziną.
Nie wiem, jak bym bez was to wszystko przeżyła.
828 nade wszystko.
Zawsze.
Dlaczego szczelina wygląda jak moja blizna?
Wezwania nauczyły mnie przede wszystkim tego,
że to, co masz wiedzieć, odkryjesz wtedy,
gdy nadejdzie pora.
Mam tylko nadzieję, że zrobię wtedy to, co trzeba.
Że to wystarczy. Że ja wystarczę.
Nie jesteś smokiem.
Ani zbawicielem, ani Świętym Graalem.
Jesteś Calem Stone’em.
Nie potrzebujesz totemu, który udowodni twoją wartość.
Po prostu ją masz.
Boję się, tato.
Wiem, synku.
Ja też.
Ale mamy siebie.
Mogę o coś zapytać?
Co ty tu robisz?
Ratuję świat. A ty?
Nie pora wziąć wolne?
- Co takiego? - Jedź na Florydę.
Do Estelle i chłopców. Uściskaj ich. Wskocz do basenu.
Bądź przy nich.
Dość zrobiłeś, żeby pomóc mnie, mojej rodzinie, pasażerom i światu!
Jesteś to sobie winny. I im też.
Jedź.
Pora powiedzieć „żegnaj”.
Wolę „do zobaczenia”.
Powiem ci coś.
Odchodzę.
Co?
Powiedziałbym, że to nie twoja wina.
Ale to jest twoja wina.
Nie! Eagan! Jesteś moim mężem!
Obiecałeś, że przy mnie będziesz.
Ocalę cię.
Zaryzykuję i spróbuję sam się ocalić.
A przy okazji kilkoro innych osób.
Małżeństwo unieważnione.
Nie możesz!
Jestem wybranką! Wybrałam cię!
Raz w życiu nie pójdę na łatwiznę.
Wybacz.
Właśnie skazałeś się na śmierć!
Skonasz jutro powolną i okropną śmiercią!
Oboje zostajecie, a Bóg wskaże mi arkę i ukarze tych, którzy zdradzili!
- Założymy się, kto zbierze więcej drewna? - Ależ ty lubisz rywalizację!
- Start! - Oszust!
- Strasznie tam. - Tchórz!
Ben.
Jezu.
Wyryliśmy to w dzieciństwie.
Obserwowaliśmy ptaki z rodzicami. Mama mianowała nas współkapitanami.
Jakby wiedziała.
Jakby przygotowywała nas na tę podróż.
Na tę chwilę.
Na przewodzenie.
Wspólne.
Wszystko, co dobre.
Drea, spójrz na to jedzenie!
Największy koszmar mamy to za mało jedzenia na przyjęciu.
Mam to po niej.
Największy koszmar to raczej jutrzejsza data śmierci.
TJ, ty to potrafisz zepsuć atmosferę.
Saanvi, co zrobisz w poniedziałek?
Że pojutrze? W poniedziałek trzeciego czerwca?
Właśnie w ten.
Nie zastanawiałam się nad tym, ale skoro pytasz,
to chyba chciałabym skończyć pracę na temat nowotworów u dzieci.
A ja chciałem skończyć czytać Lśnienie.
Wreszcie pokonam Mick w Bananagrams.
- Możesz pomarzyć! - Tak!
Myślałam, żeby urodzić dziecko.
- Wybrałaś imię? - Tak. Hope.
Tak jakoś wyszło.
A jeśli odziedziczy geny po mamie, będzie naprawdę uparta.
Jeśli będzie też umiała budować meble jak tata, nie ma problemu.
No i umiesz słuchać.
To bonus.
Nie wspominając o twojej sile, wytrzymałości i lojalności.
Dzięki takim rodzicom to będzie bardzo szczęśliwe dziecko.
Dzięki.
Położę się.
Przyda się odpoczynek. Jutro wielki dzień.
Dzwoniłam od Drei do taty. Dobrze sobie radzi u Vasquezów.
Żałujesz, że poleciałaś później?
Nie wiem.
Życie byłoby łatwiejsze.
Ale nie uświadomiłoby mi pewnych spraw.
Nie poznałabym wielu ludzi. W tym...
Zeke’a.
Tak.
A ty?
Poleciałbym z Grace.
Nie byłoby Eden.
Jakoś znalazłaby do nas drogę.
Jeśli coś ma się wydarzyć,
to się wydarzy.
Tak.
Eden Beden! Kocham cię!
Nie mieliśmy za bardzo okazji, żeby porozmawiać o...
- Tak. - Tak.
Wiesz...
Nigdy nie pomyślałem, że będę z kimś tak blisko jak z rodziną.
Potem pojawiłaś się ty.
Wczorajsza noc była wspaniała, ale...
nigdy nie przestanę kochać Grace.
To wobec ciebie nie fair.
Sercem wciąż jestem przy Alex.
Nawet jeśli przeżyjemy i nic się z nią nie zmieni...
to nadal będę ją kochać.
Nie jest nam dane być razem, Benie Stonie, ale...
i tak będę darzyć cię uczuciem.
Ja ciebie też.
Za ratowanie świata.
Nawet jeśli ocalimy jutro świat, to czy ktoś się dowie?
Czy po prostu wszystko wróci do normy, a nas zamkną i będą nienawidzić?
Wszystko, co zrobiliśmy przez ostatnie pięć i pół roku...
Czy to wystarczy?
Nie wiem.
Nie wiem, jak wyglądają szale ani czego chce od nas boska świadomość.
Mam tylko nadzieję, że dobro przezwycięży zło.
Ale dlaczego my?
Dlaczego lot 828?
Czemu 827 i 829 uszło na sucho?
Myślę, że nie ma w nas nic wyjątkowego.
Jesteśmy losową grupą ludzi.
Niektórzy z nas są dobrzy, niektórzy źli.
Statystyczna próbka
do boskiego eksperymentu.
Ciągle mówimy, że wszystko się łączy, ale tak naprawdę...
to nas wszystkich łączy głęboka więź.
Wszystkich z samolotu. I wszystkich na świecie.
Zapomnieliśmy o tym.
Łatwiej byłoby dostać kartkę: „Bądźcie dla siebie dobrzy, bo inaczej...”.
Wezwania nie zmuszały nas do czynienia dobra.
Dały nam możliwość wyboru.
I wyjaśniły to w najłatwiejszy dla nas sposób.
Innymi słowy:
wszyscy powinniśmy robić swoje.
A teraz czas odpocząć.
Przed jutrem i...
kto wie czym?
Mam dla ciebie kakao.
Z twoimi ulubionymi piankami.
Nie zapytałeś, czemu poleciałam później.
Mam wrażenie, że teraz powiesz.
Grałam na zwłokę.
Wiedziałam, że oświadczyłeś się,
bo chciałeś mi pomóc z żałobą po Evie.
Kochałem cię, Michaela.
Nadal kocham.
Cokolwiek przyniesie jutro...
oboje wiemy, że inaczej wyobrażamy sobie naszą przyszłość.
Możemy iść na kompromis.
Nie mogę prosić o kompromis, gdy w grę wchodzi twoje szczęście.
Zwłaszcza że to, czego ci trzeba, jest w namiocie obok.
Chcę być tam, gdzie ty, rozumiesz?
Jasne?
Twoje poczucie lojalności to błogosławieństwo i przekleństwo.
Ostatnie miesiące były wspaniałe,
ale gdy siedziałam przy ognisku,
zauważyłam, jak patrzycie na siebie z Dreą.
I zrozumiałam.
I jeśli masz być ze sobą szczery,
to twoje serce też chce przy niej być.
Kocham cię, Mick.
Ja ciebie też.
I wiem, że nie będziesz mnie kochał mniej,
jeśli będziesz żyć tak, jak ci jest pisane.
Tak, jak na to zasługujesz.
Z dzieckiem i Dreą. Z rodziną.
A ty co kombinujesz?
Przyszłam życzyć ci dobrej nocy.
Nie będziesz tu spać?
Wiem.
Słyszysz?
Co?
Jest tak spokojnie.
Wiesz, że byliśmy tu z ciocią Mick?
Tak, w dzieciństwie.
Z babcią Karen i dziadkiem Steve’em.
Czemu teraz mi o tym mówisz?
Przypomniałem sobie, dopiero gdy poszliśmy pozbierać drewno.
Mama zawsze zabierała nas na kempingi,
kiedy chciała obserwować ptaki.
Na strychu Beverly są chyba setki slajdów.
Jeśli...
Nie „jeśli”.
Kiedy.
Kiedy to przeżyjemy,
obejrzymy dokładnie każdy ze slajdów.
Razem.
Przeżyjemy, tato.
Jestem pewna.
Moja wieczna optymistka.
Zawsze odnajdujesz...
kolejne możliwości i nadzieję, nawet gdy reszta jest gotowa się poddać.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Podziękujesz, puszczając ze mną samolociki
przy Bethesda Fountain.
Za nic tego nie przegapię.
Wszystko się łączy.
Cal, co robisz?
Muszę iść, tato.
Nie stracę cię po raz kolejny.
Nie.
Już dobrze.
Sam powiedziałeś.
Wszyscy musimy zrobić swoje. Kolej na mnie.
To moje zadanie. Uratuję pasażerów i przeważę szalę.
Musi być inny sposób.
Już dobrze, tato.
Wiem, co muszę zrobić.
Uwierz we mnie. We wszystko to.
Kocham cię.
Dziękuję, że byłeś moim tatą.
Kocham cię.
Mój piękny synu.
Zawsze będę cię kochał.
Cal...
Panie, modlę się o Twoją pomoc.
Błagam, powiedz, co mam teraz zrobić.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz