‪ก่อนหน้านี้ใน เที่ยวบินพิศวง...
‪- ผมทํามันซ้ําแล้วซ้ําอีก ‪- หาเธอให้เจอ
‪เธอพูดถูก เสียงเรียกเชื่อมโยงเราเข้าด้วยกัน
‪ฉันจะช่วยเธอทําภารกิจของพระเจ้า
‪เราจะกักตัวผู้โดยสารทุกคนไว้ ‪จนกว่าจะแจ้งให้ทราบภายหลัง
‪ไม่ได้นะ เขามีผมคนเดียว
‪ศูนย์คุ้มครองเด็กจะดูแลเขา
‪พ่อ
‪- เดี๋ยวพ่อกลับมานะ ‪- พ่อ
‪ผมเป็นกัปตัน ผมทําสิ่งที่ผมต้องทํา
‪ฉันยังไม่พร้อมที่จะตาย บิล
‪ใครพูดเรื่องตายกันเหรอ เจอกันปี 2024 นะ
‪(เซนต์หลุยส์ มิสซูรี)
‪หนูแบ่งให้คนอื่นได้ไหม
‪ให้ฉันเหรอ ขอบใจจ้ะ
‪กินสิ
‪มือคุณเป็นอะไรคะ
‪มันไม่ได้เป็นอะไรหรอก ที่จริงมันปกติมากเลย
‪มันแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าเลือกฉัน
‪คุณเป็นคนพิเศษเหรอคะ
‪ถ้าคุณพิเศษขนาดนั้น ทําไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ
‪เพราะฉันรอให้พระองค์ส่งสัญญาณมาให้ฉัน
‪และเมื่อวานนี้ก็เป็นครั้งแรกที่พระองค์ส่งมา ‪หลังจากผ่านไปนานมาก
‪ท่านทําให้มือฉันเรืองแสง
‪พระเจ้าต้องการฉันอีกครั้ง
‪ต้องการคุณเพื่ออะไรคะ
‪เพื่อเตรียมพร้อมสําหรับวันพิพากษา ‪การทดสอบครั้งสุดท้ายด้วยไฟ
‪มีใครเป็นแบบคุณอีกไหม
‪จ้ะ ที่จริงก็มีอีกคนนึง
‪หลายเดือนต่อมา มันก็เริ่มเรืองแสงอีกครั้ง
‪ส่งประแจให้หน่อยได้ไหม
‪แผลเป็นมังกรลึกลับ
‪สุดยอดเลย
‪อ่างล้างจานน่าจะใช้ได้แล้ว
‪นั่นคือวิธีแก้ไขน้ําหยด
‪เข้าใจแล้วครับ ง่ายดี
‪ผมทําอาหารเช้าให้ปู่กินไหมครับ
‪โอลีฟเป็นอาสาสมัครที่โรงเรียนของอีเดน ‪ผมเลยมีเวลาทํา
‪แคล ปู่ก็อยากอยู่เป็นเพื่อนแกนะ
‪แต่ปู่ต้องไปทํางาน
‪เจ้านายอายุ 22 ปีของปู่ คนที่ชื่อ "พูเตอร์"
‪กําลังพิจารณาให้ปู่ดูแลแผนกอาหารแช่แข็ง
‪ผมเกลียดที่ปู่ต้องกลับไปทํางานเพื่อเลี้ยงดูเรา
‪และผมก็เกลียดที่ผมทํางานไม่ได้เลย
‪ผมอยากช่วยนะ
‪- ผมอยากออกไป... ‪- แคล
‪แกไม่เหมือนใคร
‪แม้แต่ในบรรดาผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪แกต้องระวังตัว
‪ปู่จะเสียสมาชิกในครอบครัว ‪ให้กับที่เฮงซวยนั่นอีกคนไม่ได้
‪แสงจ้าช่วยไว้พอดี
‪ซีค ฉันเกลียดที่นี่
‪ฉันไปอยู่กับคุณแทนไม่ได้เหรอ
‪คุณแค่พยายามตกแต่งที่นี่ใหม่
‪และผมชอบความงามสีขาวสว่างไสว
‪ไม่ต้องพูดถึงความรู้ ‪ที่ไม่มีที่สิ้นสุดของอดีตและอนาคตด้วย
‪ผมอยากบอกคุณทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นได้จังเลย
‪- บอกมาสิ ‪- ผมบอกไม่ได้
‪ถ้าผมบอกคุณเกี่ยวกับอนาคต ‪มันจะเปลี่ยนการตัดสินใจของคุณ
‪ผมเสี่ยงที่จะยุ่งกับเจตจํานงเสรีของคุณไม่ได้
‪เราคุยเรื่องอดีตกันได้
‪นั่นปลอดภัยใช่ไหม
‪ได้สิ
‪คุณอยากย้อนกลับไปไกลแค่ไหนล่ะ
‪ตอนที่เราเจอกันในกระท่อมเหรอ
‪หรือก่อนหน้านั้น
‪หมายความว่าไง "ก่อนหน้านั้น"
‪จําได้ไหมที่แองเจลิน่ากับพีท ‪อยู่ในรูปเดียวกันตอนเด็กๆ
‪จําได้
‪มีช่วงเวลามากมายในชีวิตเรา ‪ที่คุณกับผมเกือบจะได้เจอกันโดยไม่รู้ตัว
‪อย่างเช่นตอนไหน
‪ลานสเกตน้ําแข็งร็อกกี้เฟลเลอร์ปี 2007
‪คุณเกือบจะชนผม
‪แต่ในวินาทีสุดท้ายคุณก็ทรงตัวได้ ‪และเร่งความเร็วผ่านไป
‪- ล้อเล่นน่า ‪- เปล่า
‪วันที่คุณซื้อยาย้อมผมสีม่วงกล่องแรก
‪- ผมซื้อยาสีฟันอยู่ในช่องถัดไป ‪- สุดยอดเลย
‪รู้ไหมว่าอะไรที่สุดยอดจริงๆ
‪ผมอยู่ที่สนามบินเจเอฟเคในคืนที่ ‪เที่ยวบิน 828 จะต้องกลับมา กําลังขับแท็กซี่
‪ทําไมคุณถึงจําไม่ได้
‪ผมไปรับผู้โดยสารที่สนามบินแทบทุกวัน
‪ตอนที่เที่ยวบิน 828 อยู่ในพาดหัวข่าว
‪ผมจําไม่ได้ว่าผมอยู่ที่ไหน
‪แต่จากตรงนี้ ผมเห็นทุกอย่าง
‪"เกือบได้เจอกัน" ทุกครั้งของเรา
‪เราทั้งคู่ได้ยินเสียงคุณพูดว่า...
‪หาเธอให้เจอ
‪คุณเจอแล้ว คุณหาฉันเจอแล้ว
‪ในที่สุดผมก็ทําให้มันถูกต้อง
‪พระเจ้า ผมรักคุณจังเลย
‪คุณไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหน ‪ที่แตะต้องคุณไม่ได้ ไม่ได้...
‪โอบกอดคุณและสัมผัสคุณ
‪ผมอยากจูบคุณจริงๆ
‪แค่...
‪ซีค
‪มิค นี่มันไม่ยุติธรรมกับคุณเลยนะ
‪ถึงมันจะเจ็บปวดที่พูดว่า ‪มันอาจจะดีที่สุดสําหรับคุณ...
‪ไม่ ซีค ได้โปรด
‪หันไปครับ
‪โอ๊ย
‪นั่นมันอะไรน่ะ
‪ขอโทษครับ พวกเขาบอกว่า... คุณต้องไปกับผม
‪ระบบของเราระบุว่า ‪คุณได้รับเสียงเรียกเมื่อเช้านี้ตอน 8.14 น.
‪เราต้องการรายละเอียดทั้งหมด
‪เอาอย่างนี้ไหม
‪ผมจะบอกคุณทุกอย่าง ‪เกี่ยวกับเสียงเรียกงี่เง่าของผม
‪หลังจากที่คุณช่วยผมตามหาลูกผม
‪คุณจําเขาได้ไหม ชาร์ลีน่ะ
‪เขาอยู่บ้านอุปถัมภ์ตั้งแต่คุณขังผมไว้ในนี้
‪ผมไม่เจอเขามาหลายเดือนแล้ว
‪ฟังนะ ผมเข้าใจว่าคุณหงุดหงิด
‪อ๋อ คุณคิดว่าคุณเข้าใจ
‪คุณมีลูกหรือเปล่า
‪ยังไม่มี สักวันคงจะมี
‪งั้นก็ไม่จริง คุณไม่เข้าใจ
‪ผมนอนไม่หลับทุกคืน สงสัยว่าเขาอยู่ไหน
‪ถ้าเขาหลับโดยไม่มีแสงไฟ
‪เขาจะฝันร้าย
‪และเขาก็จะไม่ยอมรับ แต่...
‪เขาอยู่ในอ้อมแขนของผมเท่านั้นถึงจะรู้สึกสบาย
‪ผมบอกเขาว่า "ไม่เป็นไรนะ ชาร์ลี ‪บางครั้งเราทุกคนก็กลัวความมืด"
‪ผมไม่รู้ว่าตอนกลางคืนมีแสงไฟให้เขาไหม
‪ฟังนะ เราจะทําเท่าที่ทําได้เพื่อตามหาเขา
‪เอาอย่างนี้ไหม คุณบัทเลอร์
‪ถ้าเราไขปริศนาเสียงเรียกของคุณได้
‪ผู้หมวดวาสเกซ ‪จะได้รับอนุญาตให้โทรศัพท์แทนคุณ
‪ถ้าคุณไขปริศนาเสียงเรียกของผมได้เหรอ
‪ทีมจะไขปริศนานี้ได้
‪มิค คุณได้รับเสียงเรียกเหรอ เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่ค่ะ ฉันไม่รู้
‪คุณบัทเลอร์
‪เสียงเรียก
‪ผมเห็นใบสั่งงานทางการค้า
‪การซ่อมบํารุงที่ได้รับอนุญาตจากเมือง
‪ก่อนหน้านี้ ผมเคยเป็นผู้รับเหมาที่ดี
‪- เห็นเอกสารพวกนี้ตลอดเวลา ‪- มันสั่งงานอะไร
‪ผมไม่รู้ มีบางอย่างหกใส่มัน
‪น้ําหมึกมั้ง
‪มันมืดสลัว น่าขนลุกมาก
‪แต่ผมก็อ่านตัวเลขได้สองสามตัว
‪คุณได้ยินหรือรู้สึกอะไรบ้างไหม
‪เสียงเพลง
‪ไวโอลินมั้ง
‪แบบเพลงคลาสสิก
‪ผมจําได้แค่นั้น
‪ไขปริศนานี้ให้ได้นะ
‪ผมอยากหาลูกผมให้เจอ
‪ขอโทษนะ ฉันมาที่นี่ทําไม
‪ผู้อํานวยการซิมเมอร์ตกลง...
‪แค่ทดลองเท่านั้น
‪ให้คุณช่วยวาสเกซไขปริศนานี้
‪ขอโทษนะ ทําไมต้องเป็นฉัน ‪แล้วเดรอากับวิคส์ล่ะ
‪ส่งพวกเขาออกไปแล้ว ‪และพวกเขาก็ไม่ใช่ผู้โดยสาร
‪โอเค แล้วเบนล่ะ เราทั้งคู่...
‪เบนจะถูกปล่อยตัวจากห้องขังเดี่ยว
‪แต่คุณเป็นผู้โดยสารคนเดียว ‪ที่มีภูมิหลังเป็นผู้รักษากฎหมาย
‪คุณจะให้ฉันเดินออกประตูนั่นไป...
‪คุณฝังชิปฉันใช่ไหม
‪- นั่นมันป่าเถื่อน คุณทําแบบนั้นไม่ได้ ‪- ถามจริง
‪กรมธรรม์ประกันภัยน่ะ
‪ถ้าคุณไม่กลับมาที่ห้องนี้ภายในห้าโมง ‪จะไขปริศนาเสียงเรียกได้หรือไม่ก็ตาม
‪คุณจะไม่ได้เห็นอีกด้านของผนังนั่นอีกเลย
‪ก็ได้
‪ผมบอกคุณไม่ได้ว่าผมสู้มานานแค่ไหน ‪กว่าจะได้ผู้โดยสารมาอยู่หน่วยเสียงเรียก
‪เราต้องทําให้สําเร็จ ‪ฉะนั้นอย่าทําให้ผมผิดหวังนะ
‪ไฟสลัว ไวโอลิน น้ําหมึกหก ‪และตัวเลขที่ผสมปนเปกัน
‪โอเค เราเคยทําได้มากกว่านี้ ‪ด้วยข้อมูลที่น้อยกว่านี้
‪มันเป็นใบสั่งงานของเมือง
‪เรารู้เรื่องนั้น ‪ซึ่งแปลว่าผมอาจมีทางลัดที่เป็นไปได้
‪เอาละ หมดเวลาแล้ว
‪เบน คุณต้องระวังให้มากกว่านี้
‪เบน ทําอะไรน่ะ
‪เบน
‪นี่
‪(ปลุกเขาให้ตื่น)
‪(เที่ยวบินพิศวง)
‪นิ้วมือสิบนิ้ว นิ้วเท้าสิบนิ้ว
‪สามสิบสองสัปดาห์
‪ไม่รู้ว่าฉันจะปิดบังมันได้อีกนานแค่ไหน แค่...
‪- แค่ยังไม่เห็นชัด ‪- ไม่ ฉันเข้าใจ
‪ที่นี่มันไม่ปกติ
‪แต่เราก็ปิดบังมาได้นานขนาดนี้แล้ว
‪สํานักงานทะเบียนจะทําอะไรฉัน ‪เมื่อพวกเขารู้ว่าฉันท้อง
‪หรือที่แย่กว่านั้น พวกเขาจะทําอะไรลูกฉัน
‪ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจว่าคุณกลัว
‪และฉันไม่มีคําตอบให้คุณทุกอย่าง ‪แต่ฉันสัญญาได้อย่างหนึ่ง
‪คุณจะไม่ได้สู้มันคนเดียวหรอก
‪และฉันก็จะไม่บอกใครจนกว่าคุณจะพร้อม
‪ขอโทษนะ ฉันอยู่กับคนไข้
‪มากับผมเดี๋ยวนี้ เรื่องเบนน่ะ
‪โอเค อยู่ในนี้นานเท่าที่คุณต้องการได้เลยนะ
‪ผมพยายามดึงเขาออกมา ‪แต่เหมือนเขาอยู่ในภวังค์
‪ฉันไม่เคยเห็นเสียงเรียกแบบนี้มาก่อน
‪มันเขียนว่า "ปลุกเขาให้ตื่น" ‪คุณมียาอะไรทําให้เขารู้สึกตัวบ้างไหม
‪ฉันว่าเราไม่ควรหยุดเขา ‪ฉันว่าเขาควรจะเขียนมันให้เสร็จ
‪คุณคิดว่าเขาจะเสร็จในสองนาทีเหรอ
‪ผมต้องไปเฝ้าดูหน่วยเสียงเรียก
‪ซิมเมอร์จับตาดูผม เฝ้าดูพวกเขาทุกฝีก้าว
‪เห็นได้ชัดว่านี่เป็นงานของหน่วยเสียงเรียก
‪ฉันจะคอยดูเขาเอง ‪ให้แน่ใจว่าเขาไม่เป็นไรเมื่อเขียนเสร็จ
‪ผมจะปล่อยให้คุณอยู่ในเขตหวงห้าม
‪และไว้ใจให้คุณพาเขากลับไปที่ห้องของเขา ‪อย่าทําให้ผมเสียใจนะ
‪วันนี้ผมมีเรื่องวุ่นๆ เยอะมากแล้ว
‪- มิกกี้เมาส์ ดีใจที่ได้เจอนะ ‪- เช่นกันค่ะ
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ําว่านานแค่ไหน
‪ผมพยายามชวนคุณมางาน ‪วันขอบคุณพระเจ้าของวาสเกซ แต่จาเร็ด...
‪โอเค ใช่ ไม่
‪เดี๋ยวนะ
‪- พวกนายสองคน... ‪- ไม่เอาน่า ไอ้น้อง
‪วันหยุดไม่เคยเหมือนเดิมเลย
‪เอาละ ก็ได้
‪มีเรื่องอะไร
‪ก่อนอื่น นายดูตลกนะ ‪ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่นี่ ไอ้น้อง
‪หน้านายก็จะดูตลกถ้ายังพูดแบบนั้นอีก
‪- อ๋อ เหรอ ‪- ใช่
‪นายมาที่บรองซ์เพื่อเยาะเย้ยฉันหรือไง
‪เราหวังว่านายจะช่วยเราค้นหาธุรกิจได้
‪แต่มันมีข้อแม้นิดหน่อย
‪เรามีแค่ตัวเลขไม่กี่ตัวให้ค้นหา
‪เราหวังว่าฐานข้อมูลของนายจะชนะกูเกิลได้
‪ฉันจัดการเอง
‪เป็นเพราะลุงจาเร็ด ลูกๆ ผมอาศัยอยู่บนนั้นเลย
‪เขาสร้างมันในหนึ่งสัปดาห์ ‪ผู้ประสบความสําเร็จเหนือคนอื่น
‪คนที่มีความสามารถหลายอย่าง
‪น้องชายเขาก็มีความสามารถเหมือนกัน
‪แล้วก็...
‪นี่ไง
‪นี่หมายเลขพื้นที่ย่อย
‪มันระบุพื้นที่ย่อยของเมือง
‪แต่ในเขตพื้นที่ย่อยนั้นมีธุรกิจ 15 แห่ง
‪ฉะนั้นถ้าไม่มีตัวเลขมากกว่านี้ ‪ฉันก็ตีวงให้มันแคบลงไม่ได้
‪สิบห้าแห่ง โอเค เราไปกันได้แล้ว ‪เวลาไม่เข้าข้างเรา ขอบคุณนะ
‪- ดีใจที่ได้เจอนะ ‪- เช่นกัน
‪ดูแลตัวเองด้วย
‪เมื่อคืนนี้ ผลสแกนสมองของแฮนนาห์ ‪บ่งชี้ว่าในที่สุดเสียงเรียกของเธอก็หยุดลง
‪และฉันก็แค่...
‪ฉันกังวลว่ามันจะเป็นเสียงเรียกอีกอย่าง ‪ที่หายไปเพราะไม่ได้ถูกไขปริศนา
‪ใครจะรู้ว่ามันหมายถึงอะไร
‪เพื่อเรือชูชีพของเรา
‪ในที่สุดฉันคงบอกคุณได้แล้ว เพราะคุณไม่ได้ยินฉัน
‪พอลลี่ เธอท้องนะ เบน
‪ชีวิตที่นี่มันโหดร้ายและลําบากมาก และก็...
‪ฉันดีใจมากที่คุณกลับมา
‪เบน นี่ เบน มานี่
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪- ซานวี ‪- ค่ะ
‪นี่มันอะไรกัน
‪เอาละ จนถึงตอนนี้ เราไม่มีเบาะแสเลย
‪แล้วนั่นอะไร ที่ที่เก้าแล้วใช่ไหม
‪มีแค่ครึ่งเดียวที่จําฉันได้ว่า ‪เป็น "ตัวประหลาด 828" เพราะงั้นเยี่ยมเลย
‪มองในแง่ดี เวลาเราเหลือน้อยแล้ว
‪นี่มันไร้สาระ
‪ถ้าเหตุผลเดียวที่โจได้รับเสียงเรียก
‪เพราะเขาเป็นผู้รับเหมาล่ะ
‪เขาคงช่วยให้เรารู้ได้ง่ายมาก ‪ว่าจะหาอะไรในร้านพวกนี้
‪ถ้าเขาอยู่ที่นี่กับเรา
‪ฉันไม่เข้าใจว่าซิมเมอร์คิดว่า ‪ฉันจะไขปริศนาเสียงเรียกของคนอื่นได้ยังไง
‪ผมเห็นคุณทํามาเป็นพันครั้งแล้ว ‪จริงๆ นะ คุณเหมือนตํานานเสียงเรียกเลย
‪เห็นไหม อยู่นั่นไง อะไรอีกล่ะ
‪ไม่มันดู... ถนนดูคุ้นๆ น่ะ
‪ไปทางนั้นสองสามช่วงตึก ‪มีบาร์อะราวด์เดอะเวิลด์ไม่ใช่เหรอ
‪เราจะไปที่นั่นหลังจากออกเวรกันในตอนนั้น
‪ใช่แล้ว กับเมนูดื่มรอบโลกตามที่คุณชอบ
‪เบียร์จากประเทศต่างๆ ลาเกอร์ลิทัวเนียนั่น
‪ดื่มทีไรโดนใจทุกที
‪ที่จริงผมอาจหาที่ไปฮันนีมูนในลิทัวเนีย
‪ใช่
‪ถ้าเราไขปริศนาเสียงเรียกของโจได้ ‪เราอาจไปที่บาร์ได้ ดูว่ามันเปิดไหม
‪ฉันให้เวลา 20 นาที
‪ก่อนที่ลูกน้องหัวแดงของซิมเมอร์จะตามล่าเรา
‪เราต้องการแค่สิบนาที
‪การป้องกันไม่ให้โลกถึงจุดจบ ‪และการหาลูกชายของโจ
‪คือเป้าหมายหลักของฉัน ‪ในการไขปริศนาเสียงเรียกของโจ
‪แต่เบียร์ลิทัวเนียก็ไม่เลวเหมือนกัน
‪ปลุกเขาให้ตื่น ปลุกใครให้ตื่น คุณเหรอ
‪ผมก็ไม่รู้
‪เห็นได้ชัดว่าผมคิดว่ามันสําคัญ ‪ทําไมผมถึงเว้นช่องว่าง
‪ช่องว่างคือ...
‪เส้นทาง
‪นําเราไปสู่...
‪นี่
‪เดี๋ยว
‪ห้องทํางาน
‪โรงอาหาร
‪ห้องสันทนาการ
‪ผู้ป่วยเอแอลเอ็นไออยู่ที่นั่น
‪ห้องแล็บ เบน นี่คือแผนที่ของสถานกักกัน
‪เราจะไม่รอให้ ‪หน่วยเสียงเรียกจัดการเรื่องนี้ใช่ไหม
‪ไม่ เราจะไม่รอ
‪อย่างที่ลูกๆ ผมชอบพูด เราจะไปล่าสมบัติกัน
‪- ร้านถัดไปเหรอ ‪- หวังว่าคงใช่ที่นี่นะ
‪ไวโอลิน เป็นการเริ่มต้นที่ดี
‪ผมรอคุณอยู่
‪ผมว่าผมรู้ดีว่าคุณกําลังหาอะไร
‪- เอ่อ... ใช่ครับ ‪- ไม่
‪ไม่ครับ ขอโทษที เราไม่ได้มาหาซื้อแหวน
‪ทอง เพชรทรงกลม
‪เรียบง่ายดี มีรสนิยม
‪มันสวยดีครับ
‪ที่จริง ผมเคยให้แบบนี้กับเธอ
‪ใช่ ปัญหาคือเธอคืนมันให้ผม
‪- โอ้ ‪- ใช่ค่ะ
‪ตายจริง
‪ที่เขาไม่ได้บอกคุณก็คือ ‪เขาเลือกเพชรทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส
‪ฉันพูดถูกไหม
‪ค่ะ บังเอิญมันจะสวมนิ้วเพื่อนสนิทฉันแทนน่ะ
‪- คุณอยากเล่นเกมนี้จริงๆ เหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪ใช่
‪ไม่ได้มาซื้อแหวน
‪เข้าใจแล้ว
‪ผมเกรแฮม คาร์เพนเตอร์
‪มีอะไรให้ผมช่วยครับ
‪เราได้รับแจ้งเรื่องสาธารณูปโภคต่ํากว่าเกณฑ์
‪เราแค่มาตรวจสอบทั้งช่วงตึกน่ะ
‪ท่อแก๊สหลักของร้าน ‪เพิ่งได้รับการปรับปรุงเมื่อเดือนที่แล้ว
‪ระบบไฟฟ้าทํางานได้ดี
‪เท่าที่ผมรู้ ไม่มีปัญหาเรื่องน้ํา
‪แต่คุณไปเดินดูเองได้
‪ขอบคุณครับ
‪มีกล้องอยู่ตรงนั้น
‪พอมันหมุนอีกครั้ง ‪เรามีเวลาแปดวินาทีไปให้ถึงสุดทางเดิน
‪เดี๋ยวนะ คุณรู้ได้ยังไง...
‪ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา ‪ตอนที่คุณพยายามหาทางออก
‪ฉันก็หาทางของฉันเหมือนกัน
‪ตรวจไปทีละห้อง
‪โอเค ไปกันเถอะ
‪กําลังไปทางคุณ
‪ได้ โอเค รับทราบ
‪มีคนมา
‪เดี๋ยว
‪ในนี้
‪ถ้าพวกเขาเจอเราในนี้ ‪เราจะไม่มีวันได้เห็นแสงสว่างอีกเลย
‪ไม่มีเหตุผลที่ผู้โดยสารจะมาที่นี่
‪โอเค ทําตามฉันนะ
‪นี่ รังเกียจไหม
‪รังเกียจสิ
‪แวนซ์ ขอบคุณพระเจ้า
‪ผมมาที่นี่เพื่อดูให้แน่ใจว่าคุณสองคนปลอดภัย
‪แต่คุณมายืนแลกลิ้นกันอย่างกับคืนงานพรอมเนี่ยนะ
‪เราคิดว่าคุณเป็นลูกน้องของซิมเมอร์
‪คุณจะทําอะไรอยู่ก็ตาม หยุดได้แล้ว
‪เดี่ยวจะมีการนับหัวนอกกําหนดเวลา
‪ถ้าตอนนั้นคุณไม่อยู่ในห้อง ‪คุณทั้งคู่จะถูกขังแบบไม่มีกําหนดออก
‪แวนซ์ ยิ่งคุณเบนความสนใจผู้คุม ‪ที่โถงทางเดินได้เร็วแค่ไหน
‪เราก็จะไขปริศนา ‪และกลับไปที่ห้องของเราได้เร็วแค่นั้น
‪ผมว่าเครื่องสแกนตรงนี้เสียนะ ‪คุณมายืนยันหน่อยได้ไหม
‪ได้ครับ
‪ผู้คุมทุกคน คืนนี้ปิดล็อกตอนหนึ่งทุ่ม
‪แล้ว...
‪แสงไฟในนี้ไม่เคยสลัวเลยเหรอ
‪อีกครั้ง ไม่เคยครับ
‪คุณตรวจดูไฟฟ้า แก๊ส น้ําแล้ว
‪แม้แต่หมึกพิมพ์ก็ตรวจดูแล้ว
‪ซึ่งผมไม่แน่ใจว่ามันต่ํากว่าเกณฑ์ที่เมืองกําหนด
‪ขอบคุณที่คุณอดทนนะครับ
‪- คิดว่าเรามาผิดร้านหรือเปล่า ‪- ต้องเป็นร้านนี้แน่
‪มันเป็นร้านเดียวที่เปิดเพลงคลาสสิก
‪ไม่ต้องพูดถึงเขารู้แบบแหวนที่คุณชอบ
‪หรือที่ผมเคยคิดว่าเป็นแหวนแบบที่คุณชอบ
‪มันสวยมากเลย
‪แล้วคุณทําอะไรกับมัน
‪แหวนของคุณน่ะเหรอ
‪ผมยังเก็บมันไว้
‪ถ้าคุณคิดว่าใช่ร้านนี้ เราควรโทรหาโอลีฟใช่ไหม
‪ให้เธอตรวจดูที่บอร์ด
‪ดูคุณสิ คุณหน่วยเสียงเรียก โทรเลยค่ะ
‪- จาเร็ด ‪- ไง
‪ฉันพยายามโทรหาโอลีฟ แต่เธอไม่รับสาย
‪พ่อทําโทรศัพท์เธอพัง สุดยอดเลย
‪ฉันมีเสียงที่นายคุ้นเคย สักครู่นะ
‪หวัดดี ฉันเอง
‪หวัดดีครับ อาออกมาอีกแล้วเหรอ
‪ก็ไม่เชิง
‪เรื่องมันยาว
‪ฉันอยากให้เธอหาข้อมูลเกี่ยวกับ ‪โจ บัทเลอร์ ที่นั่ง 29 ซี
‪ได้ มาดูกันซิ
‪พื้นเพมาจากเซาท์แคโรไลนา
‪มีลูกคนนึง
‪เขาเสียภรรยาไปเมื่อสองสามปีที่แล้ว
‪- ชีวิตพวกเขายากลําบากนะ ‪- อย่าลืมเรื่องน้ําหมึกหรือแสงไฟ
‪มีอะไรบนบอร์ดที่เกี่ยวกับน้ําหมึก ‪น้ํามันดินหรือการไหลซึมไหม
‪หรือตํานานอะไรเกี่ยวกับไฟสลัวไหม
‪ผู้รับเหมา แบบฟอร์ม
‪พระเจ้า ยิ่งฉันพูดมากก็ยิ่งหลงทาง
‪ใช่ ขอโทษที ผมไม่เห็นอะไรบนบอร์ดเลย
‪เสียงเรียกของอามีอะไรอีกไหม
‪มันไม่ใช่เสียงเรียกของฉัน ของโจน่ะ
‪เขาอยากให้เราไขปริศนา ‪เขาจะได้หาลูกของเขาเจอ
‪อ๋อ
‪ฉันหวังว่าจะมีทางเข้าถึงความคิดของเขาได้
‪ช่วยด้วย ช่วยด้วย!
‪อามิค จําได้ไหมที่ผมพูดเรื่อง ‪เห็นเสียงเรียกของเบธานีเมื่อวันก่อนน่ะ
‪- จําได้ ‪- ถ้าผมทําอย่างนั้นได้อีกล่ะ
‪จงใจเข้าไปในเสียงเรียกของคนอื่น ‪เธอทํามันได้เหรอ
‪ผมก็ไม่รู้ แต่ผมลองดูก็ได้
‪(ซี บี เอ 29)
‪เห็นอะไรใหม่ๆ ไหม
‪ผมรู้สึกถึงเสียงเรียก แต่มันว่างเปล่า
‪นั่นเรื่องใหม่
‪การทํางานของสมองบ่งชี้ว่าเขาได้รับเสียงเรียก
‪พิมพ์ภาพสแกนของเขาให้ผม ‪ผมจะไปคุยกับดร.บาห์ล
‪- อา ยังอยู่ไหม ‪- อยู่
‪ผมทําได้แล้ว ผมอยู่ในเสียงเรียกของโจ
‪แคล สุดยอดเลย ทํายังไง
‪ผมอธิบายไม่ถูก แต่มันเป็นเรื่องด่วน
‪ผมเห็นน้ําหมึกกับกระดาษแผ่นหนึ่ง ‪และก็แสงสลัว แต่มันไม่ได้สลัวตลอด
‪หมายความว่ายังไง
‪มันเป็นโคมไฟโบราณเหนือแผนกต้อนรับ
‪หลอดไฟสว่างจ้ามาก มันแตกเป็นเสี่ยงๆ
‪โอเค เราจัดการเอง ขอบใจนะ ‪สุดยอดเลย เยี่ยม มังกร
‪และหลังจากเวลาอีกห้าปีในชีวิต ‪ไปกับผู้คุมและเกือบพลาด...
‪นี่คงจะเป็นเอ็กซ์
‪เขาจะต้องจัดการกับผู้คุมอีกคนสิ
‪เราจะเข้าได้ยังไง ล็อกด้วยเลขสี่หลัก ‪ทําให้เรามีทั้งหมด 9,999 ตัวเลือก
‪จริงๆ แล้วก็ 10,000
‪- เสียงเรียกเหรอ ‪- เปล่า ฉันแค่เอาหูมาด้วย
‪ฉันกดรหัสเข้าห้องแล็บทุกวัน ‪ฉันชินกับเสียงของมันน่ะ
‪ผมคงจะจูบคุณ แต่เคยทํามันแล้ว
‪พระเจ้าช่วย
‪เดลี่
‪เยี่ยม คุณกลับมาอีก
‪เคยมีโคมอยู่ตรงนั้นไหม
‪ถ้าเคยมี ก็น่าจะเกินศตวรรษแล้ว
‪ระบบล่มหมดแล้ว
‪ไม่เอาน่า เมืองปิดระบบนั้นในช่วงปี 1930
‪ไม่มีทางเลยที่มันจะสร้างประกายไฟได้
‪ไม่ได้ เขาพูดถูก
‪ฟังนะ เด็กๆ ผมร่วมมือกับคุณ ‪มาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมไม่ไหวแล้ว
‪ถึงเวลาต้องหยุดได้แล้ว
‪ไม่มีทางที่ระบบนี่จะทําให้ไฟติดสว่างได้
‪เสียงเรียกไม่ได้บอกตรงๆ
‪เราควรให้ความสนใจกับอุปกรณ์ไฟฟ้า
‪ซึ่งหมายความว่า ‪มิสเตอร์ฉันอยู่หน่วยเสียงเรียกมาแปดเดือน
‪เรา...
‪ต้องตามสายไฟไป
‪ฉันจะลงไปข้างล่าง
‪อะไร คุณต้องล้อเล่นแน่ๆ
‪ไม่มีอะไรอยู่ข้างล่างนั่น
‪บิล คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‪- เกิดอะไรขึ้นกับเขา เขามาที่นี่ได้ยังไง ‪- ฉันก็ไม่รู้
‪โอเค เรารู้ว่าหลังจากที่แคลแตะหางเครื่องบิน
‪เขาเห็นเดลี่ในแสงจ้า
‪และเดลี่ก็อยากให้แคลอยู่ที่นั่น
‪แล้วเขาก็กลับเข้าไปใน ‪เครื่องบินที่ยูเรกาสองสามวินาที
‪แล้วเขาก็หายไปอีก ‪ฉันคิดว่ากลับเข้าไปในแสงจ้า
‪นั่นทําให้เรากลับไปที่คําถามเดิม
‪เขามาที่นี่ได้ยังไง
‪สัญญาณชีพของเขาปกติดี
‪แล้วไง เขาไม่รู้สึกตัวเหมือนพวกถูกคุมขังเหรอ
‪ไม่ ในแผนภูมิไม่ได้บอกอย่างนั้น
‪เขาได้รับยาระงับประสาทเพื่อตรวจ ‪การทํางานของสมองและสัญญาณชีพได้ง่ายขึ้น
‪- ซานวี ‪- อะไรคะ
‪เสียงเรียกของผม
‪ปลุกเขาให้ตื่น เราต้องปลุกเขาให้ตื่น
‪เขาอาจมีข้อมูลเกี่ยวกับแสงจ้า บิล!
‪เขาไม่มีไอน้ําเลย ‪พวกเขาให้ยาคีโตฟอลเขาเต็มโดส
‪ต้องทําให้เขาพูดให้ได้
‪อาจมีคนเข้ามาได้ทุกเมื่อ บิล ได้ยินผมไหม
‪ฉันเคยบอกไหมว่าหนังเรื่องโปรดของฉันคืออะไร
‪มิตรภาพ ความหวัง ความรุนแรง ‪ผู้มาเยือน
‪ไม่ใช่ เขย่าชีพจรเกินเดือด
‪ว้าว ดีจังที่ได้เห็นหน้าคุ้นๆ สวัสดี
‪แองเจลิน่า คุณยังไม่ตายเหรอ
‪ผมพาคุณมาที่นี่เหรอ
‪ดูเหมือนเราจะหาทางมาเจอกันได้เสมอ ‪เราเชื่อมโยงกัน แคล
‪ไม่ ผมไม่อยากอยู่ใกล้คุณ
‪บิล
‪เห็นผมไหม
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪โอเค คุณจะไม่เป็นไรนะ
‪คุณจําอะไรได้บ้างเกี่ยวกับแสงจ้า ‪หรือคุณมาที่นี่ได้ยังไง
‪หรือมาที่นี่เมื่อไหร่
‪เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง ‪นี่ ใจเย็นๆ บ้าจริง
‪ผู้โดยสารทุกคนต้องสแกนและกลับไปที่ห้องนอน...
‪นี่คือสิ่งที่แวนซ์พยายามเตือนเรา
‪- ผมทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ได้ ‪- ไม่
‪ถ้าพวกเขาจับเราได้ ‪พวกเขาจะขังเราไม่รู้ว่านานแค่ไหน
‪แล้วเราก็จะไม่มีประโยชน์กับเดลี่หรือใครทั้งนั้น
‪เสียงเรียก เราต้องปลุกเขา
‪เราทําไปแล้ว ถ้าจะทํามากกว่านี้ ‪เราต้องออกไปจากที่นี่
‪- ใช่ ‪- เบน เดี๋ยวนี้
‪เราจะกลับมา โอเคนะ ผมสัญญา
‪- เบน ไปกันเถอะ ‪- ผมสัญญา
‪ฟังนะ ผมไม่อนุญาตให้คุณเข้ามาที่นี่
‪ฉะนั้นหยุดเล่นเกมปริศนานี่ได้แล้ว
‪- นี่เป็นผนังมาตลอดเหรอ ‪- ได้ยินไหม
‪คุณต้องกลับมาพร้อมหมายค้น
‪ฉันว่าผู้รับเหมาคงเชื่อว่านี่เป็นผนังหลอก
‪มิค ระวัง!
‪ลุกขึ้น
‪พระเจ้าช่วย นี่มันแก๊งค้ามนุษย์
‪ทุกคนไม่เป็นไรใช่ไหม พวกเธอปลอดภัยแล้วนะ
‪- พ่อ ‪- ชาร์ลี
‪ฉันว่าเสียงเรียกของโจเพิ่งช่วยลูกชายเขาไว้
‪เขาสร้างอัตลักษณ์ใหม่ให้พวกเด็กๆ
‪ปลอมเอกสารการรับบุตรบุญธรรม ‪ปลอมใบสูติบัตร
‪คุณมาทันเวลาพอดี
‪ค่ะ ฉันรู้
‪เด็กน่าสงสารพวกนั้นคิดว่าจะได้ไปเข้าค่าย
‪พวกเขาไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪เราตามล่าแก๊งนี้มาเกือบปีแล้ว
‪ตอนนี้แก๊งโดนจับได้แล้ว ‪ทําได้ดีมาก เราจะจัดการต่อเอง
‪ฟังนะ แผนกสงเคราะห์เด็ก ‪ให้เขาอยู่กับครอบครัว คุณไม่เข้าใจเหรอ
‪เราให้เขาอยู่กับหลายครอบครัว
‪พอพวกเขารู้ว่าพ่อของเขาเคยอยู่บนเที่ยวบิน...
‪ฉันสัญญาว่าจะทําให้ดีที่สุด ‪เพื่อให้เขาได้อยู่บ้านที่เหมาะสม
‪ผมไปอยู่กับพ่อผมได้ไหม ‪เขาคือบ้านที่เหมาะสมสําหรับผม
‪นี่ พ่อเธอรักเธอมากนะจ๊ะ
‪ฉันรู้เพราะเขามีรูปเธออยู่ข้างหัวใจของเขา
‪เหรอครับ
‪นี่ รู้ไหมว่าพ่อเธอฉันว่าไง
‪เขาบอกว่าเธอช่วยเขา ‪ทุกครั้งที่เขากลัวความมืด เธอช่วยเขา
‪ใช่ ผมบอกเขาว่า "ไม่เป็นไรนะ พ่อ ‪บางครั้งเราก็กลัวความมืดกันทุกคน"
‪แล้วเขาก็รู้สึกดีขึ้น
‪เราจะให้เขาได้อยู่กับครอบครัว ‪ที่เห็นใจผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪ผมจะจัดการให้เป็นอย่างนั้น
‪เธอจะไม่เป็นไรนะ ชาร์ลี ฉันสัญญา
‪มานี่สิ เพื่อน
‪- เอาละ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ฉันท้อง บางครั้งฉันก็เวียนหัวน่ะค่ะ
‪- เจ็บหรือเปล่า คุณกระแทก... ‪- ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร
‪(ซานวี บาห์ล)
‪คุณดูดีมาก
‪(เบน สโตน)
‪พวกคุณรอดการลงโทษแบบเฉียดฉิวมาก
‪แต่ผมหวังว่าวันนี้คุณคงสนุกสนานกันนะ
‪ใช่ค่ะ
‪เราไขปริศนาเสียงเรียกของคุณได้
‪แปลว่าคุณจะโทรเรื่องลูกชายผมเหรอ
‪พวกเขาจะทําให้คุณดีกว่านั้นอีก
‪มากับเราสิ เราจะบอกทุกอย่างที่คุณจําเป็นต้องรู้
‪เขาสั่นกลัวนิดหน่อย
‪แต่ไม่รู้ว่าตัวเองตกอยู่ในอันตรายมากแค่ไหน
‪เสียงเรียกของคุณช่วยชีวิตเขาไว้
‪ชาร์ลี
‪ชาร์ลี พระเจ้าช่วย ลูกพ่อ
‪พ่อคิดถึงลูกนะ
‪ผมก็คิดถึงพ่อฮะ ดูสิ ฟันผมโยกเยกได้
‪และก็ทายซิอะไร ‪ตอนนี้ผมจะเจอพ่อได้ตลอดเวลา
‪ครอบครัวอุปถัมภ์ใหม่ของผม ‪บอกว่าพวกเขาพาผมมาเยี่ยมพ่อได้ทุกเมื่อ
‪จนกว่าผมจะได้อยู่กับพ่ออีก
‪พวกเขามีชุดของเล่นด้วย
‪และก็มีคนอุปถัมภ์เคเลบด้วย
‪เขาบอกว่าเขามีไฟกลางคืนให้ผม
‪บางครั้งเขาก็กลัวความมืดเหมือนผมกับพ่อ
‪ลูกพ่อ วันนี้เป็นเครื่องเตือนใจ
‪ความมืดไม่จีรังยั่งยืน
‪วันนี้คุณทําได้เยี่ยมมากเลย
‪ใช่ ฉันได้กลับไปเป็นนักสืบอีกครั้ง ‪ฉันได้ช่วยสร้างความแตกต่าง
‪ใช่แล้ว
‪ซีค มันรู้สึกดีจัง
‪ฉันรู้สึกดีที่ได้กลับออกไปทําแบบนั้น
‪พวกเขาขอบคุณฉันด้วยการขังฉันไว้ที่นี่อีก
‪ห่วยแตกแน่เลย
‪อย่าสนใจผลกระทบที่คนไม่ดีมีต่อคุณ
‪ให้ความสําคัญกับผลกระทบที่คุณมีต่อคนดีๆ
‪ฉันถึงได้รักคุณไง
‪คุณรู้เสมอว่าต้องพูดอะไร
‪แต่บางครั้งแค่คําพูดก็ไม่พอ
‪ตอนนี้ฉันอยากกอดคุณมากเลย
‪ผมกอดคุณแน่ถ้าทําได้
‪อย่างน้อยก็บอกฉันหน่อยว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪มิค
‪ค่ะ เข้ามาสิ
‪หวัดดี
‪ผมไม่มีโอกาสได้ขอบคุณคุณเรื่องวันนี้
‪ไม่รู้สิ การทํางานด้วยกันแบบนั้น ‪มันรู้สึกเหมือนวันเก่าๆ เลย
‪เอาของจากอดีตมาให้คุณด้วย
‪ครับ มันไม่ใช่แหวนหรอก
‪- โอเค ดีค่ะ ‪- ใช่
‪โอ้
‪เยี่ยม
‪นี่ครับ
‪สวัสดี ลิทัวเนีย
‪ดื่ม
‪หวัดดีค่ะ
‪หนูเห็นไฟคุณเปิดอยู่ สบายดีไหม
‪สบายดีจ้ะ ที่จริงวันนี้ฉันเจอเขาด้วย
‪- ใครคะ ‪- อีกคนที่ถูกเลือก
‪เขาดีใจไหมคะที่ได้เจอคุณ
‪ก็ไม่เชิง
‪เขาไม่เข้าใจน่ะจ้ะ
‪แต่เขาจะเข้าใจ
‪เขาจะเข้าใจ
‪ผมว่านี่แหละสวนผลไม้ ขอบคุณครับ
‪คุณ
‪บอกว่าเป็นผู้หญิง ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่...
‪บ้าจริง
‪ดีใจจังที่เราอยู่ข้างเดียวกัน
‪วันนี้เราเป็นทีมที่ดีมากเลย
‪คุณคิดว่าเดลี่ได้บทเรียนอะไรกลับมาบ้าง
‪ไม่รู้ค่ะ
‪แต่ถ้าเราได้รู้อะไรนะ ‪ก็คือเรารู้ว่าไม่มีใครกลับมามือเปล่า
‪- ผมนึกว่าคุณจะออมมือให้ซะอีก ‪- ฉันทําไม่ได้
‪คุณเก่งเกินไป
‪มาดูกันซิ คุณจะเดินยังไงต่อ ฉันอยากรู้
‪ผมสับสนแล้ว
‪บอกได้ไหมว่าทําไมเขาถึงตื่นเร็วนัก
‪มีอะไร
‪เร็วสิ พูดออกมา
‪คําบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง